მამის გარდაცვალება / რწმენაში მყოფი ადამიან მუშაობა
მამის გარდაცვალება იყო… თან მე ძაან მამიკოს გოგო ვიყავი, რაღაც დასრულდა. ვიტირე, გამოვიგლოვე და რელიგიურ ჭრილში გადავიყვანე ეს ყველაფერი, მითუმეტეს მე თვითინ რწმენაში ვარ და ცოტა მომეშვა.
სამყაროსთან არ მიჩხუბია, მიუხედავად იმისა, რომ ყველაფერი გაკეთდა, მივიღე უფლის ნება. ნახეთ მიმღებლობა რა ხარისხით მაქვს? ანუ როდის მიდგება მიმღებლობა. საოცარი კომფორტია რწმენაში
მყოფ ადამიანთან მუშაობა. ოღონდ ეს არ არის ბრმა მიმღებლობა. ნეტა რატომ კი არა, ნეტა რატომ… რას უნდა მივხვდე, რას მიმანიშნებს. აქაც ისევივდივარ ფიქრთან, აქაც ისევ მივდივარ წინაპირობებთან.
ნახეთ: წინაპირობა, ქცევა, შედეგი, ვიცით ხო ეს ტრიადა? რატო, ეხლა რას ვაკეთებ და რა იქნება ხვალ? იმიტომ რომ ისევ ჩემი ფსიქიკური სიჯანსაღე შევინარჩუნო.
მამა რომ დედას სცემდა.. / არა წარსული მიზეზი, არამედ - მომავალი მიზანი
ბიჭთან ვმუშაობდი წამალდამოკიდებულთან, რომელმაც მითხრა, რომ, როდესაც მამა დედას სცემდა, ჩემი ძმა გარბოდა და მე დედას ვეხუტებოდი, რომ მამის დარტყმული ხელი, მე მომხვედროდაო.
ცალსახად რთულია თქვა, რომ მისი დღევანდელი ცხოვრება და წარსული ტრამვა ერთმანერთთან კავშირშია, მე ვთვლი რომ კავშირშია.
მე რომ ვბრაზდები, ამასაც აქვს მნიშვნელობა, რა ხარისხით ვბრაზდები. ვტირივარ, ვიკეტები, იზოლაციაში ვარ თუ ვამსხვრევ, ვლეწავ თუ ასე შემდეგ.
ისევ მივდივართ გაცნობიერებასთან, რომ მოსახდენი მოხდა და… აი ადლერს აქვს საოცარი ფრაზა: “არა წარსული მიზეზი, არამედ - მომავალი მიზანი”. ნახეთ, მიზესს ვიკვლევ და ახალ მიზანს ვისახავ და ეს მიზანი არის გაცნობიერებული, გათვლილი, ყველა რისკი შეძლებისდაგვარად გათვალისწინებული, ოღონდ თუ ეს მე მინდა, თუ მე მსხვეეპლის როლში ვარ, მზე რომ ყვითელია ამაზეც გეჩხუბებით, ბალახი რატომ არის მწვანე, ესეც მიზეზი ხდება ჩვენი კომფლიქტის.
Wisdom
