რატომ ჩააბარა იესომ სალარო იუდას?
რატომ ჩააბარა იესო ნაზარეველმა იუდა ისკარიოტელს სალარო და არ ჩააბარა მათეს? მათემ ნაკლები თვლა კი არ იცოდა. იუდას ჩააბარა და ამით მას უთხრა, რომ ყველაზე საპასუხისმგებლო საქმეს შენ გაძლევ, ყველაზე მეტი ძალა შენში მინდა დავინახოო და იუდამ ეს სხვანაირად გაიგო.
მთელი თავისი მოციქულობის განმავლობაში ის იყურებოდა, როგორც დამფინანსებელი იმ მოძრაობისა, რომელსაც იესო ნაზარეველი აწარმოებდა. იუდა ამ პროცესს უყურებს, როგორც ადამიანი ურომლისოდაც იესო საპასუხო კრავს ვერ იყიდის, იმიტომ, რომ ფული ამან უნდა მისცეს. ამან უნდაა დააფინანსოს.
იუდაში ნელ-ნელა მყარდება აზრი, რომ ეს დანარჩენი 11 სხვა არის, მე სულ სხვა ვარ, გამორჩეული ვარ.
იუდასათვის 30 ვერცხლი დოკუმენტაციასავით არის, არ არის ეს ს სახარჯი ფული.
იუდაზე ნათქვამია ქურდიაო, სხვათაშორის ქურდიაო ნათქვამია მას შემდეგ რაც აღმოჩნდება ის ქურდი, თორე მანამდე, რომ ქურდი იყო ის არავინ იცოდა. იუდას ქურდობით ნაყიდი არც მიწა ვიცით ჩვენ, არც საქონელი და არც მონა-მხევლები. სულ სხვა რამე იგულისხმება ამ ქურდობაში, მიმტაცებელი იყო პატივისა, ღირსებისა, რომელსაც ქრისტე კი არ იძლეოდა, თვითონ ძერწავდა და თვითონ აჩვენებდა.
ამიტომ როცა დაინახა რომ აი ეს, რომელიც დააჭერინა, რომელმაც, იცის რომ 4 დღის მკვდრის გაცოცხლებაც კი შეუძლია, იცის ეს ნანახი აქვს, განცდილი, გადატანილი აქვს და ყველაფერი მიდის იქითკენ, რომ ძალას აღარ აჩენს, პირიქით სიკვდილზე მიდის, აი ეს ვეღარ გაიგო.
სარწმუნოებისადმი დამოკიდებულება
მე ქრისტიანი ვარ, ბიბლია ჩემთვის სამაგიდო წიგნია, ვიცავ ღმერთის მცნებებს და ვიზიარებ ქრისტეს ცხოვრებას აბსოლიტურად. მიყვარს ამაზე მუშაობა, როგორც ახალ, ისე ძველ აღქმაზე, თუ დრო მაქვს ამის.
ჩემ გულში არის მუდამ ღმერთის ადგილი და ჩემი ურთიერთობა მაქვს ღმერთთან. ვფიქრობ რომ, რომ არა ღმერთის სახმარება... პირადად ვგრძნობ ამ ყველაფერს, როცა, მე ჩემსას გავცემ, თითქოს რაღაცაა... მე ამას სული წმინდის მადლს ვეძახი, ვიღაცა შესაძლოა კარმას ეძახოდეს. ჩემს რწმენაში ეს სული წმინდის მადლია და არ შემიძლია, რომ ამაზე ხაზგასმით ჩემი პოზიცია არ დავაფიქსირო, იმიტომ რომ ყველაფერი ღმერთის ნებით ხდება და მადლობელი ვარ ყველაფრისთვის რაც მე მომეცა, ჩემი ოჯახისაც, იმიტომ, რომ ოჯახი არაჩვეულებრივი მყავს, ჩემი ულამაზესი შვილები და არ ვიცი რითი დავიმსახურე, მაგრამ მადლობა ღმერთს.
ყველაზე ძვირფასი, რაც ჩვენ გვეძლევა
დრო ყველაზე ძვირფასია რაც ჩვენ გვეძლევა. ჩვენ კი არ ვუფრთხილდებით ამ დროს.
ყოველთვის უნდა ავწონოთ:
ღირს იქ წასვლა?
ღირს ამ წიგნის კითხვა?
ღირს ტელევიზორის ჩართვა და ამ რაღაცის ყურება? - იქიდან თითქოს ნარეცხს მასხამენ თავზე, სულ რაღაცისკენ მეწევიან, რაღაცას მარწმუნებენ...
როგორც კი მოთმინება ოდნავ გაიწევს გვერდზე, მაშინ გაღიზიანებული ხართ. სადაც მოთმინება არ არის, იქ გაღიზიანებაა
შალვა ამონაშვილი