ციტატები

რას დავარქვათ ბედნიერება?

ბედნიერება არის შინაგანი მდგომარეობა.
ბედნიერება არ ნიშნავს, რომ მე სულ ცეკვა-თამაშში და სიმღერებში ვარ.
შეიძლება რაღაცაში ჩაფიქრებული ვიყო, ქვეყნის ბედი მაწუხებდეს, მაგრამ ბედნიერი ვიყო მაინც. ბედნიერი იმით, რომ რაღაცას ვემსახურები

რატომ უნდა უხაროდეს ადამიანს მარხვის დაწყება?

წმ. იოანე ოქროპირი ამბობს - მარხვა არის სულის ზეიმი ხორცზე - სული ზეიმობს ამ დროს და ამიტომაც უნდა უხაროდეს ადამიანს მარხვის დაწყება, და არა იმიტომ, რომ რაღაცას ძალით მოიკლებს. ყველა ადამიანი ნებაყოფლობით იმდენს სწირავს ღმერთს, რამდენიც მას სურს,.. ყველა თავისი გადაწყვეტილებით, ვისაც რამდენი სურს, რომ შესწიროს ღმერთს მხიარული გულით, მარხვა იქნება ეს, თუ სხვა სახის ღვაწლი, იმდენს სწირავს და იმდენადაც მისი სული ხარობს და კიდევ უფრო მეტადაც

როლის ფსიქოლოგია | ბავშვებს კითხვებს ნუ აუკრძალავთ!

ძალიან საინტერესო რამ გახლავთ როლის ფსიქოლოგია, ხანდახან ჩვენ, როდესაც გვგონია რომ უკვე გავიცანით და შემოვსაზღვრეთ ეს ჩვენი თავი სწორედ ამ დასწავლით, დასწავლა პირველად ხდება ჩვენს ყველაზე ვიწრო სოციუმში - ოჯახში და ეს ფასეულობები შემოდის ჩვენში რაც ოჯახშია გამეფებული, შემდეგ უკვე უფრო ვაფართოვებთ ამას და ვსწავლობთ, ეზოში რომ ჩავედით და ბავშვებთან ვითამაშეთ, იქ კიდევ რაღაც წესები ვისწავლეთ. შემდეგ მივედით ყველაზე უფრო ორგანიზებულ ორგანიზაციაში, რომელიც სისტემა არის უკვე - სკოლაში, ეხლა უკვე იქ ვისწავლეთ კიდევ რაღაც. შემდეგ უკვე გავეცანით მთლიანად ჩვენს კულტურას, იმიტომ რომ ღირებულებითი აზროვნება, იგივე აბსტრაქტული აზროვნება, როდესაც სწორედაც ეს მორალური კანონები ჩვენში იწყებს ამუშავებას, 11 წლიდან იწყება, მანამდე რამდენი პატრიოტული ლექსიც არ უნდა დავასწავლოთ ბავშვს, ის ვერ გაიაზრებს რას ნიშნავს პატრიოტიზმი ან რას ნიშნავს პატიოსნება, თავისუფლება. მას შეუძლია ეს სიტყვები გაიმეოროს ზეპირი ცოდნით, მაგრამ აბსტრაქტული აზროვნება ჩნდება 11 წლიდან ზევით და ეს პროცესი შეიძლება არ დასრულდეს არასდროს, მაგრამ ხანდახან, სამწუხაროდ, სწრაფად სრულდება, რადგან ის ადამიანები ვისაც კითხვის დასმას ხშირად უკრძალავენ, წყვეტენ ამ კითხვებს მალე, და თუ არ დავსვით კითხვა, ვერ ვიპოვით პასუხებს, იმიტომ რომ, თუკი ჩვენ მოგვეჩვენა რომ ყველაფერზე უკვე საკმარისი პასუხი გვაქვს, იქ დამთავრებულა ჩვენი განვითარება, თვალსაწიერი და აი იქ შემოგვისაზღვრავს უკვე ჩვენი მსოფხედვა, რაც არ არის მაინცდამაინც სასურველი, იმიტომ რომ ის ბავშვური ცნობისმოყვარეობა, ის ბავშვური გულუბრყვილო კითხვა, რომ ეს რა არის, რატო? ის გაოცება, იმიტომ რომ ბავშვისთვის ამ სამყაროში ყველაფერი ისევე დამაჯერებელია და გამაოცებელია თანაბრად, რომ როგორც ნებისმიერი, რეალურია ეს თუ ირეალური, ერთნაირად დამაჯერებელი და გასაკვირია ბავშვისთვის, რადგან ის ა

სიყრუე განსხვავებული აზრის მიმართ

სიყრუე - განსხვავებული აზრის მიმართ ადამიანს იმიტომ აქვს, და იმიტომ არ ინტერესდება ხოლმე საწინააღმდეგო აზრით, რომ ეს განსხვავებული აზრი მას უხერხულ ძიებაზე გაუშვებს. და უხერხულ ძიებაზე გაშვება ნიშნავს, რომ მას შეიძლება მოუწიოს უარის თქმა იმაზე, რაშიც დიდი ენერგია და რესურსი უკვე ჩადო. მაგალითად, ვებრძვი რაღაცას... სწორად ვებრძვი, თუ არა? ამ შეკითხვის დასმის მეშინია საკუთარი თავის მიმართ, რადგანაც უკვე ვებრძვი. ამიტომ, განხილვის მეშინია. წყნარი, დალაგებული განხილვის მეშინია.