არ გავაჩერებ ასეთ მასწავლებელს სკოლაში
მე რომ სკოლის დირექტორი ვიყო, ასეთ მასწავლებელს სკოლაში არ გავაჩერებ, იმიტომ, რომ მე ბავშვების დამცველი ვარ, და არა - მასწავლებლისა. მასწავლებელი, რომელიც ბავშვებს შეურაცხყოფას აყენებს, ამცირებს, წყევლის, მშობლის ხელფასებს ეკითხება,.. ეს მასწავლებელი არ არის. მისთვის კარი უნდა იყოს ჩაკეტილი. ჯობია, სუსტად იცოდე შენი საგანი (თუმცა ესაც ცუდია), მაგრამ, ბავშვი გიყვარდეს. ამ სიყვარულში უფრო მეტს გაიგებს მასწავლებელი და ბავშვიც გაიზრდება.
შალვა ამონაშვილისანთლის პრობლემა
ორმოციანი წლების ფსიქოლოგიური პრობლემა. ესიგი მაგიდაა, გვეძლევა ყუთი, ყუთში არის ჭიკარტები, სანთელი და ასანთი. ამოცანა მდგომარეობს იმაში, რომ მიამაგრე სანთელი კედელზე ისე, რომ არ ჩამოიღვენთოს მაგიდაზე.
ეხლა არ დავიწყებ თქვენს გამოცდას, თავიდან ვიღაცეები ვფიქრობთ, რომ იცი რა, მივატყლეპებ, ასანთს იმას ვიზავ, გვერდს მოვუწვავ ამას და მივატყლეპებ და მიემაგრება და არ ჩამოიღვენთება. ან სხვადასხვა კრეატიულ რაღაცეებს ვფიქრობთ, თუმცა არ მუშაობს. სოლუშენი არის ეს (უჩვენებს კადრს, სადაც ჭიკარტების კოლოფი, ჭიკარტით არის მიმაგრებული კედელზე და გამოყენებული სანთლის დასადგამად).
მთავარია შენმა ტვინმა გადალახოს fix sadness problem, იმიტომ, რომ როგორც კი ხედავ ამას, შენი ტვინი აღიქვამს მოცემულობად, რომ ეს ყუთი არის იმისთვის და მხოლოდ იმისთვის, რომ ამაში ჭიკარტები შევინახოთ, მაგრამ როგორც კი ამას გადალახავ მერე უკვე ადვილია, როგორც კი ამას გადალახავ, რომ მაიცა მაიცა, ეს ჭიკარტები, რომ ამოვყარო... მაგრამ აქამდე მისვლა არის რთული.
ცხოვრებაში ერთხელ ყველას გვტკიებია თავი
ცხოვრებაში ერთხელ ხომ ყველას გვტკიებია თავი, მაგრამ, არ გვაქვს შაკიკი; ყველას გვტკიებია კუჭი, მაგრამ, არ გვაქვს გასტრიტი; ცხოვრებაში ერთხელ ხომ რაღაცა გვიგრძვნია. ზუსტად ასე არის ფსიქიკური მოვლენებიც. ჩვენ შეიძლება ჰალუცინაციაც გამოვცადოთ მთელი ცხოვრების მანძილზე ერთხელ. ჩვენ შეიძლება დეპრესიასაც გავუგოთ გემო. შეიძლება დერეალიზაციაც გვესტუმროს. ჩვეულებრივი, ცხოვრებისეული რამ არის და არაფერი არ არის ამაში საპანიკო.
ნათია ფანჯიკიძეცოლის მიმართ სიყვარული
ჩვენ ვიცით ფიზიოლოგიური სიყვარული, და როცა ფიზიოლოგია ამოგვეწურება, ეს სიყვარულიც გვისუსტდება. მაგრამ, თუ გვეყვარება ადამიანი, როგორც ღვთის შვილი, სიყვარული შენარჩუნდება. ცოლი მარტო ცოლი კი არ არის, უფლის შვილია (როგორც ჩვენ ყველანი), და თუ მე ცოლი აღარ მიყვარს, მაშასადამე - უფალიც აღარ მიყვარს. ვისაც ადამიანი სძულს, ღმერთი არ უყვარს, ეს ნამდვილად ასეა. თუ ადამიანს პატივს არ სცემ, ე.ი. იმ წამს შენ ღმერთსაც არ სცემ პატივს.
შალვა ამონაშვილი