ციტატები

განწყობა ქმნის მზადყოფნას და ზრდის ალბათობას

მე რაღაცა არ გამომივა. აი ეს რაღაც კონკრეტული საქმე, მე არ გამომივა, ბიზნესს მე ვერ გავაკეთებ, გაყიდვები მე არ გამიმივა, ამ უფროსს მე ვერ გადავათქმევინებ თავის მიდგომებს და შეხედულებებს და ა.შ.

ესეთი გამოთქმა იყო, რომ თუ თქვენ ფიქრობთ რომ გამოგივათ ან ფიქრობთ, რომ არ გამოგივათ, ორივე შემთხვევაში მართალი ბრძანდებით.

ანუ განწყობა, ფაქტიურად ქმნის ჩვენს მოქმედებას და მზადყოფნას, იმ შედეგის დასადგომად.

შეძახილმა ხე გაახმოო- ჩვენთან ამბობენ ხოლმე. ადამიანი, რომელიც თავის თავს შეუძახებს, რომ რაღაცა არ გამოუვა, მაღალი ალბათობით მართლა არ გამოუვა.

არ შეიძლება იცხოვროთ მოლოდინით, რომ არ გამოგივათ. ყველაფერი არავის არ გამოსდის რა თქმა უნდა, მაგრამ ჩვენი განწყობა უნდა იყოს საბრძოლო და ჩვენ უნდა ვთქვათ, რომ გამომივა. შეიძლება პირველ და მეორე ჯერზე არ გამომივიდეს, მესამეზ აუცილებლად გამომივა.

არ უნდა დავნებდეთ და განწყობა არ უნდა გავიხადოთ ნეგატიური.

მიმართვა არაკეთილმოსურნეებს

ერთი წუთი იმისათვის, რომ მიმართოთ მათ, ვისაც არ უყვარხართ.

- არ ვიცი ერთი წუთი მეყოფა თუ არა, მაგრამ, ის მაინც მინდა ვუთხრა ჩემს ყველა არაკეთილმოსურნეს, რომ ყველაფერი წარმავალია ამ ქევყანაზე და მთავარი არის ის, რომ როდესღაც, ბევრი წლის შემდეგ... და მათაც ვუსურვებ ხანგრძლივ სიცოცხლეს, კაცი მარტო, რომ დარჩება თავის თავთან და გადახედავს, აი რა გზა გამოვიარე მე, აი ამ მომენტში არ შერცხვენოდეს იმ გამოვლილი გზის. მეც და ჩემი არაკეთილმოსურნენი, ისე ვყოფილიყავით საკუთარ თავთან, რომ არ შეგვრცხვენოდეს ჩვენი განვლილი გზის, არ შეგვრცხვენოდეს ერთმანერთის თვალებში შეხედვის.

მძაფრსიუჟეტიანი ზღაპრები წავუკითხოთ თუ არა ბავშვებს?

ხშირია დისკუსია საკითხზე - რამდენად უნდა ვუკითხოთ ბავშვებს ხალხური ზღაპრები. ზოგი ფიქრობს, - არ უნდა წავუკითხოთ, რადგანაც ეს ზღაპრები არის ძალადობრივი. ჩემი აზრით, ეს არის ძალიან ზედაპირული შეფასება. მაგალითად, ზღაპრიდან - "ჩიტო, ჩიორა, ერთი ბარტყი გადმომიგდე..." - ბავშვი ამ აქტს არ აღიქვამს ისე მძიმედ, როგორც უფროსი, იმიტომ, რომ უფროსებს განსხვავებული აღქმა გვაქვს მოვლენების მიმართ. ბავშვისთვის მსგავსი რამ ასე მძიმედ აღსაქმელი არ არის. ასეთ ზღაპრებს ხომ უამრავ თაობას უკითხავდნენ, მკვლელები ხომ არ გამოსულან ისინი. ვიღაც შეიძლება მკვლელი გამოვიდა, მაგრამ არა ამ ზღაპრის გამო. ბავშვები ასეთ მოვლენებს, როგორც წინააღმდეგობის აქტს, ისე აღიქვამენ, ანუ რაღაც მოცემულობას, რომელიც უნდა გადაილახოს, ან რაღაც სევდიან ამბავს, რომელიც გარკვეულწილად სიკეთის გამარჯვებით მთავრდება. ბავშვები სიკვდილს ასე მძიმედ და ტრაგიკულად არ აღიქვამენ, როგორც უფროსები, რომლებიც, - ეს რა წავუკითხეო - უფრო აღშფოთებულები არიან ხოლმე, ვიდრე ბავშები. ქართული ხალხური ზღაპრები კი არა, ძმები გრიმები რომ წაიკითხოთ, არანაკლებ მძაფრსიუჟეტიანი მომენტებია. ეს სიბრძნე და გამოცდილება ადამიანებში არსებობდა და მუშაობდა. მე, ყველაფრის უკრიტიკოდ შეხედვის და უაპელაციოდ მიღების მომხრე კი არ ვარ, უბრალოდ, ანალიზის და განსჯის გარეშე საბავშვო ზღაპრები არ უნდა უარვყოთ.

ჩვენი ტვინი ყოველთვის გვაფიქრებს ან წარსულზე, ან მომავალზე. ჩვენ ვერ ვფიქრობთ ხოლმე - ახლა, ამ მომენტზე.