ციტატები, გამონათქვამები

მოკლე
ციტატები, გამონათქვამები

მშობლების გულწრფელობა ძალიან მნიშვნელოვანია.
მშობლებო, მუხლზე დაჩოქილი შეგეხვეწებით, არ მოატყუოთ თქვენი შვილები.
არ უთხრათ ტყუილი, არ მოუყვეთ ის, რისიც თქვენ თავად არ გჯერათ

პაატა ამონაშვილი
მშობლების გულწრფელობა ძალიან

ტყუილი, რა თქმა უნდა, პიროვნული ნიშან-თვისებაა.
არანაირად არ მჯერა, რომ ბავშვები იბადებიან ამ პიროვნული ნიშან-თვისებით.
ეს ალბათ უფრო ნასწავლია. ჩვენ ვაჩვენეთ რაღაც სახით

პაატა ამონაშვილი
ტყუილი, რა თქმა უნდა, პიროვნული

- შესაძლებელია აღზრდისას დაშვებული შეცდომის გამოსწორება?
- ყველაფრის გამოსწორება შეგვიძლია. გამოსწორდება არის საკუთარ თავში იმ თვისების აღზრდა, რომელიც გვინდა, რომ ბავშვში იყოს

პაატა ამონაშვილი
- შესაძლებელია აღზრდისას დაშვებული შეცდომის

ჩვენი ბავშვების აღზრდა მხოლოდ და მხოლოდ საკუთარი თავის აღზრდაში არის. იმიტომ, რომ აღზრდის კანონია ასეთი - რასაც ვაჩვენებთ, ის შეიძლება გახდეს ბავშვისთვის იგივე პიროვნული ნიშან-თვისება

პაატა ამონაშვილი
ჩვენი ბავშვების აღზრდა მხოლოდ და მხოლოდ

სასაცილო ისტორია "ზარმაც" შვილზე

ძალიან უნდოდა, რომ ჩემგან მიეღო რაღაცა რჩევა ამ გოგოს აღზრდასთან დაკავშირებით და თბილისში გამოგყვებიო, მანქანით მოვდიოდი და გამომყვა. ეს გოგოც უკან ჩაისვა და მოვდივართ, პირველი 30 წუთი მიყვებოდა რა ზარმაცია ეს მისი გოგო და აღწერა ასე: სკოლიდან მოვა, დივანზე წამოწვება, დედას არ ეხმარება, საშინაო დავალებების გაგონებაც არ უნდა, ტელევიზორს თვალს არ მოწყვეტს.

ეს ხომ მოვყევი 30 წამში, ეს ყვებოდა 30 წუთი, და ნუ ამოწურა თავისი თავი, ვუსმინე ბოლომდე და კარგი ახლა იმას გავესაუბრები მეთქი, მივუბრუნდი და ვეკითხები; აბა ერთი ამიღწერე მამაშენი რომ მოდის სახლში, როგორია? ეს გოგო მეუბნება: დივანზე წამოწვება, ტელევიზორის პულტს ხელიდან არ გაუშვებს, დედაჩემი რასაც გინდა თხოვდეს ყურადღებას არ აქცევს.

ეს აღშფოთდა; რას ამბობ, აბა სამსახურიდან მოვდივარ დაღლილი და არ დავისვენო? შრომის მოყვარე ადამიანია, ზარმაცი არ არის საერთოდ, მაგრამ მოდი ხანდახან შევხედოთ სამყაროს ჩვენი შვილების თვალით.

13 წელი გოგო იზრდება და ვის სურათ ხატებს უყურებს? შრომისმოყვარეობა მამისა არ უნახავს არც ერთხელ, არც ვენახში წაყოლია, არც ტრაქტორზე უნახავს, როგორ მუშაობს და ნუ მუშაობს მართლა, მაგრამ ყოველდღიურად ხედავს ერთი და იგივეს და ბუნებრივია რასაც ხედავს ბავშვი, აი ამ გამოვლინებებს, შეიძლება ჰქონდეს ეს სასუქის ეფექტი, ანუ ანაყოფიერებენ იგივე ნიშან-თვისებებს და ახლა ჩვენ აღვიქვამთ ამას როგორც ზარმაცს, ეს მაგალითი ხო რეალისტურია?!

პაატა ამონაშვილი
სასაცილო ისტორია "ზარმაც" შვილზე

აღზრდა არ ისწავლება. უფროსი როგორც ცხოვრობს, ნიმუში, სურათ-ხატი, მაგალითი ხდება ბავშვისათვის. და თუ ეს მაგალითი ემოციურადაც არის დატვირთული, მაშინ მშობლის ეს ნიმუში მაგალითი კი არ არის უბრალოდ, არამედ ხდება ის მიზეზი, რითიც იგივე პიროვნული თვისება ბავშვში იწყებს განვითარებას

პაატა ამონაშვილი
აღზრდა არ ისწავლება. უფროსი როგორც ცხოვრობს,

ჩვენი ცხოვრებით ჩვენ ბავშვებს კი არ ვასწავლით როგორები იყვნენ, ისიც ცოტაა ვთქვათ, რომ ვაჩვენებთ, არამედ უბრალოდ მათში ვაღივებთ იგივე პიროვნულ ნიშან-თვისებებს, რაც ჩვენ გაგვაჩნია

პაატა ამონაშვილი
ჩვენი ცხოვრებით ჩვენ ბავშვებს კი არ ვასწავლით

ისევე, როგორც გამრავლების ტაბულა არ აღიზრდება, ასევე - ზნეობა არ ისწავლება.
გამრავლების ტაბულას სჭირდება სწავლა, ზნეობას - მაგალითის ჩვენება

პაატა ამონაშვილი
ისევე, როგორც გამრავლების ტაბულა არ

დედისთვის როგორ ჩამეხედა თვალებში?

შეჯიბრი იყო სირბილში, რაღაც ჩემპიონატი, რბოლა ფეხით. ყველამ იცოდა, რომ გამარჯვებული ძალიან დიდ პრიზს იღებდა და მირბოდნენ სპორტსმენები, რომლებიც ზოგი ოლიმპირო ჩემპიონი იყო, ზოგი მსოფლიო ჩემპიონი.

მათ შორის იყო ერთი ახალგაზრდა კენიელი, რომელიც აშკარად ყველას სჯობდა. აი იმდენად სჯობდა, რომ ფინიშამდე მთელი ჯგუფი შორს იყო, ეს უკვე მისული იყო.

რომ მივიდა ეს კენიელი ფინიშთან, აერია ხაზები და იფიქრა, რომ ფინიშის ხაზი გადალახული აქვს, გაჩერდა და ხელის ქნევა დაუწყო თავის მაყურებლებს. მეორე მორბოდა ესპანელი ამის უკან, ამ ესპანელმა ჯერ უყვირა ესპანურად წადი წადი წინო, შენ ჯერ არ დაგიმთავრებია და მიდი გადადგი ნაბიჯიო, მაგან ესპანური არ იცოდა და ვერ გაიგო. ბოლოს ესპანელი მიუახლოვდა და ხელი ჰკრა, აჰა მიდიო და ამ ხელის კვრით მიარბენინა ფინიშამდე და გაამარჯვებინა, მაშინ როცა შეეძლო არაფერი არ ეთქვა და თვითონ მიერბინა ბოლომდე. როგორც კი ეს დამთავრდა რა თქმა უნდა დაესიენ ესპანელს ჟურნალისტები და ეკითხებიან, ეს რა გააკეთეო, შენს სამშობლოში, ესპანეთშიო, ნავარაში ხდება ეს ყველაფერი, მიგერბინა, ფულიც აგეღოო, ჩემპიონიც გახდებოდიო და რა უპასუხა ამ ადამიანმა, კიო რა თქმა უნდა ეს ყველაფერი შემეძლო გამეკეთებინაო, მაგრამ დედაჩემისთვის როგორ ჩამეხედა თვალებში მერე მეო.

აი ეხლა ისმის შეკითხვა, ეს ესპანელი რომელმაც პატიოსნად გაამარჯვებინა ამას, არის თუ არა თვითონ გამარჯვებული ახალგაზრდა კაცი და რა ჯობდა მისი მომავლისთვის, მისი პიროვნებისთვის, საერთოდ ამ ჩემპიონატისთვისაც, ესპანეთისთვისაც, მიერბინა თუ რაც გააკეთა ის ჯობდა?

დედაც როგორი გამარჯვებულია, თვითონაც როგორი გამარჯვებულია. ეს ყველაფერი მხოლოდ აღზრდით ხდება.

პაატა ამონაშვილი
დედისთვის როგორ ჩამეხედა თვალებში?