ციტატები

მამის გარდაცვალება / რწმენაში მყოფი ადამიან მუშაობა

მამის გარდაცვალება იყო… თან მე ძაან მამიკოს გოგო ვიყავი, რაღაც დასრულდა. ვიტირე, გამოვიგლოვე და რელიგიურ ჭრილში გადავიყვანე ეს ყველაფერი, მითუმეტეს მე თვითინ რწმენაში ვარ და ცოტა მომეშვა.

სამყაროსთან არ მიჩხუბია, მიუხედავად იმისა, რომ ყველაფერი გაკეთდა, მივიღე უფლის ნება. ნახეთ მიმღებლობა რა ხარისხით მაქვს? ანუ როდის მიდგება მიმღებლობა. საოცარი კომფორტია რწმენაში
მყოფ ადამიანთან მუშაობა. ოღონდ ეს არ არის ბრმა მიმღებლობა. ნეტა რატომ კი არა, ნეტა რატომ… რას უნდა მივხვდე, რას მიმანიშნებს. აქაც ისევივდივარ ფიქრთან, აქაც ისევ მივდივარ წინაპირობებთან.

ნახეთ: წინაპირობა, ქცევა, შედეგი, ვიცით ხო ეს ტრიადა? რატო, ეხლა რას ვაკეთებ და რა იქნება ხვალ? იმიტომ რომ ისევ ჩემი ფსიქიკური სიჯანსაღე შევინარჩუნო.

თუ რისკიანი არ ხარ...

თუ გიყვარს ცხოვრება, მაშ რისკიც უნდა გქონდეს.
ვინც რისკიანი არაა, ვერ იტყვის, რომ პიროვნება ვარო, იმიტომ, რომ ნებისყოფა არ ჰქონია. მშიშარას რა პიროვნება უნდა დაარქვა?
მშიშრები ვართ? რაღაცის გვეშინია? მაშასადამე, პიროვნულობის ერთ-ერთი მთავარი თვისება - სიმამაცე, გამბედაობა - არა გვაქვს და უნდა შევიძინოთ, თუ გვინდა პიროვნება გავხდეთ

ეკლესიის როლი

ჯეროვნად უნდა შეაფასო, რამ გადაარჩინა ქვეყანა, ყველა ომში, ისტორიულად... მერე გენეტიურია ჩვენთვის, გენებშია უკვე ეს და ამის უარყოფა...? ძაან ავადმყოფი უნდა იყო, რომ ეგ გადაწყვეტილება მიიღო, რა უბედურებაა?!

არ გიყვარს? - შეიყვარე!
ვიღაცა იტყვის - "სიყვარული ან არის, ან არ არის" - ვითომ დიდ ფილოსოფიას ამბობს.
რას ქვია არ არის? სიყვარული სულ არის, როგორც მოუვლი, ისეთი გახდება