ყველაზე ნაკლებს ვთხოვთ ხოლმე ჩვენ გონებას. როცა რაღაც კრიზისია, ადექი და ამოხსენი. ეს შეიძლება აზარტულიც იყოს - "აი ეს მე როგორ ვერ უნდა გავაკეთო..."
სხეულის სხვა ნაწილებს უფრო ვთხოვთ ხოლმე, ვიდრე გონებას
ქრისტე მოვიმარჯვე
ერთ ისტორია გავიხსენებ, ეს იყო რამდენიმე წლის წინათ, როცა ჩემმა შვილმა პაატამ, თბილისში ჩამომიყვანა,იმიტო,მ რომ წკპიზე ვიყავი შემდგარი. ძალიან მაწუხებდა გული.
მე ვიფიქრე, შემიძლია თუ არა ჩემი სიჩუმით დავიხსნა თავი. იქნებ ვერ ვასწრებ ექიმთან მისვლას და რატომ წავიქცე, თუკი შეიძლება ჩემი აქ კიდევ შენარჩუნება, ვცადო.
აი ასე, დავდგებოდი ხოლმე ქრისტეს ხატის წინ ( მიყვარს ერთი ძველი ხატი მაქვს ქრისტესი.) წამოვიდგენ რომ ის ჩემში შემოდის, ჩემშია, მე აღარ ვარ ჩემში და აწესრიგებს ჩემი გულის მდგომარეობას.
ალბათ უფალი მაპატიებს ამის გამო, იმიტო რომ გავაკეთე ეს. აწესრიგებს ამას და მე ვგრძნობ როგორ მოძრაობს ის, რაღაცა ხდება გულში, ბუსუსებს მაყრის და ჭრუანტელი მივლის ტაში, იოლი არ არის, მაგრამ მიჩვევა შეიძლება...
ანუ ფსიქოლოგიურად განიკურნეთ?
ფსიქოლოგიურად დაარქვით მაგრამ, მე ქრისტე მოვიმარჯვე ამ ფსიქოლოგიისთვის. მეექვსე სტენდი აღარ ჩამიდგამს, ხუთი მიდგას და იმის შემდეგ 5-6 წელიწადი გავიდა.
ვინც ბედნიერებას ეძებს, მან ჯერ პატივი მიაგოს მიზეზს. თუ არ შექმენი მიზეზი, არ გექნება შედეგი
შალვა ამონაშვილი
ხანრგძლივი გზა გაიარე, სანამ შენი აზრი ლამაზად და სწორად ფორმირდება!
ლევან გიგინეიშვილი
Wisdom
