მეორე ადამიანის ენაზე საუბარი
კაკაბას ისტორია მინდა გაგიზიაროთ, ჩემი მეგობრის ირაკლი კაკაბაძის. კაკაბა და თავისი ოჯახი, გერმანიაში იყვნენ წასულები, ერთი წელი ირაკლიმ იქ ისწავლა და ოჯახით იქ იყვნენ.
ბახტრიონზე, კაკაბას მეზობელი არის ერთი კაცი, რომელსაც გერმანიიდან ჩამოჰყავს მანქანები და ეგ ბიზნესი აქვს, დაიწყი ერთი მანქანით, მერე ისე განავითარა ეგ ბიზნესი, რომ ეხლლა კონტეინერით ჩამოჰყავს მანქანები და ჰყიდის.
ჩამოდიან ესენი, კაკაბას ოჯახი, ეს ტიპი ხვდება სადარბაზოში და ეკითხება: ბიჭო, გერმანიაში თუ იყავი, მანქანა რატო არ ჩამოიყვანეთო. ანუ აი როგორ შეიძლება, ადამიანი წავიდეს გერმანიაშ და იქიდან დაბრუნდეს და იქიდან მანქანა არ ჩამოიყვანოს.
მიშა ბიძია ცდოლობს, რომ მისთვის ჰასაგებ ენაზე აუხსნას და ეუბნება რომ, აი ბავშვების განათლება, იქ ცხოვრება და ფული აღარ დაგვრჩო, ამიტომ ვერ ჩამოვიყვანეთო.
აი რას ნიშნავს მაინც ჭკვიანი კაცი, პროფესორი. ბავშები წაიყვანა, ენა ასწავლა, ესენი გაითქვიფებიან და უკეთეს მანქანებს ჩამოიყვანენო. ანუ ის იქ არის.
ეს ხომ განსხვავებული ენებია. ჩვენ კი ყველა ქართულად ვლაპარაკობთ, მაგრამ იდეაში ასეა, ჩვენ ჩვენს ენაზე ვლაპარაკობთ და თანამშრომელი თავის ენაზე ლაპარაკობს, ან თუნდაც უფროსი, და ერმანერთს ვერ ვუგებთ.
ნებისმიერ კომუნიკაციას ამ თვალით, რომ შევხედოთ, აი რა შემიძლია მე ვთქვა მეორე ადამოანის ენაზე?
მსხვერპლის და შემოქმედის როლები
მუდმივად ვიწუწუნებ, ათას მიზეზს გამოვძებნი, რაღაც თუ არ მომწონს, აი ჩემი ცხოვრება თუ არ მომწონს და იმ შედეგებს არ ვდებ, ამის ათას მიზეზს გეტყვი, რატო არ ხდება ესე, ეს არის მსხვერპლის როლი.
და ამისგან საპირისპირო შემოქმედის როლი არის რომ, ეხლა ამ სიტუაციაში რას ვაკეთებ? გავიგე რომ არ მომწონს ის რაც მაქვს, რა უნდა ვქნა, რომ მომეწონოს?
ამ კითხვას როცა ვსვამ, ეს ნიშნავს, რომ უნდა ავდგე სკამიდან და რაღაცეები გავაკეთო, უნდა ვიმოქმედო, ჩემი კომფორტის ზონა უნდა გამოვარღვიო და ეს იმდენად მტკივნეული პროცესია, რომ მირჩევნია, მოდი მსხვერპლის როლმში დავრჩები, არაფერს არ გავაკეთებ და წუწუნი არის უფრო ადვილი.
ეს უნდა იყოს შენი პირველი დობილი!
გოგო გყავს? დობილები გყვანან ხო? ხანდახან ხვდებით ხოლმე მეგობარი ქალები ერთმანერთს? რო ხვდებით რაზე ლაპარაკობთ? აი შეიკრიბეთ და უნდა იჭორავოთ მესამეზე, იმიტო რო ჭორაობა ყოველთვის მესამეზეა, მე შენზე ვერ ვჭრაობ როცა შენთანა ვარ, როცა შენთან არ ვიქნები მაშინ ვიჭორავებ შენზე. ამ ჭოროაობის დროს რას ვუამბობთ ერთმანერთს? რაღაცა საიდუმლოებს რაც გულზე გვადევს არა? მინდა რომ ეს ამოვიღო და შენს სეიფში შევინახო, იქ ჩავკეტო და დავმშვიდდები ცოტა ხანს.
აი ეს უნდა იყოს შენი პირველი დობილი, დობილებს შორის არის დიდი და პატარა? ერთი უბძანებს და მეორე ემორჩილებაა? აი პირველი დობილი ეგ არის,
მეგობრად უნდა გაზარდო რომ შვილი გაგიხდეს. ეს სიბრძნე რატომღაც ძნელად ედება ადამიანს თავში, და თუ გაიგო გაკეთება არ უნდა, კი ვიციო იტყვის, ჰუმანური პედაგოგიკა, მაგრამ კეთება არ უნდა ჰუმანური პედაგოგიკის და პედაგოგიკა კეთებაში იწყება და არა ცოდნაში.
სასაცილო ისტორია "ზარმაც" შვილზე
ძალიან უნდოდა, რომ ჩემგან მიეღო რაღაცა რჩევა ამ გოგოს აღზრდასთან დაკავშირებით და თბილისში გამოგყვებიო, მანქანით მოვდიოდი და გამომყვა. ეს გოგოც უკან ჩაისვა და მოვდივართ, პირველი 30 წუთი მიყვებოდა რა ზარმაცია ეს მისი გოგო და აღწერა ასე: სკოლიდან მოვა, დივანზე წამოწვება, დედას არ ეხმარება, საშინაო დავალებების გაგონებაც არ უნდა, ტელევიზორს თვალს არ მოწყვეტს.
ეს ხომ მოვყევი 30 წამში, ეს ყვებოდა 30 წუთი, და ნუ ამოწურა თავისი თავი, ვუსმინე ბოლომდე და კარგი ახლა იმას გავესაუბრები მეთქი, მივუბრუნდი და ვეკითხები; აბა ერთი ამიღწერე მამაშენი რომ მოდის სახლში, როგორია? ეს გოგო მეუბნება: დივანზე წამოწვება, ტელევიზორის პულტს ხელიდან არ გაუშვებს, დედაჩემი რასაც გინდა თხოვდეს ყურადღებას არ აქცევს.
ეს აღშფოთდა; რას ამბობ, აბა სამსახურიდან მოვდივარ დაღლილი და არ დავისვენო? შრომის მოყვარე ადამიანია, ზარმაცი არ არის საერთოდ, მაგრამ მოდი ხანდახან შევხედოთ სამყაროს ჩვენი შვილების თვალით.
13 წელი გოგო იზრდება და ვის სურათ ხატებს უყურებს? შრომისმოყვარეობა მამისა არ უნახავს არც ერთხელ, არც ვენახში წაყოლია, არც ტრაქტორზე უნახავს, როგორ მუშაობს და ნუ მუშაობს მართლა, მაგრამ ყოველდღიურად ხედავს ერთი და იგივეს და ბუნებრივია რასაც ხედავს ბავშვი, აი ამ გამოვლინებებს, შეიძლება ჰქონდეს ეს სასუქის ეფექტი, ანუ ანაყოფიერებენ იგივე ნიშან-თვისებებს და ახლა ჩვენ აღვიქვამთ ამას როგორც ზარმაცს, ეს მაგალითი ხო რეალისტურია?!
Wisdom
