ციტატები, გამონათქვამები

თითქოს რაღაცა გაუფერულდა

პირდაპირ მინდა დავიწყო მაგალითებით. სამი გამონათქვამით მენეჯმენტიდან.
1. იშა გადისეზმა თქვა: თუნდაც ერთ ადგილზე ირბინო, მაინც გაივლი დასაწყისს, განვითარებას და დასასრულს.
2. აბრაამ მასლომ თქვა: ყველა მენეჯერის კარგი ვარჯიში, არის საკუთარი თავის ჩარჩოდან გამოყვანა და სხვისი ჩასმა.
3. ვორენ ბაფეტმა თქვა: ნებისმიერ სიმაღლეზე ფრენისას მზად უნდა იყო დასაშვებად.
ეს გამონათქვამები,როგორ ფიქრობთ მენეჯმენტშია აქტუალური, თუ ამ კუთხით რომ შევხედოთ შეიძლება დავასკვნათ, რომ რაღაცა ცხოვრებისეული ანდაზებიცაა.

თვალებში გატყობთ, რომ მეთანხმებით. დიდი მადლობა, ექსპერიმენტმა წარმატებით ჩაიარა. რა რეაქცია გექნებოდათ თუ მე გეტყოდით, რომ ეს გამონათქვამ,ები არ ეკუთნის არც იშა გადიზეს, არც აბრაამ მასლოს და არც ვორენ ბაფეტს? არამედ ეკუთვნის ჩვეულებრივ ჩვენს თანამედროვე ქართველებს. პირველი ეკუთნის აჩიკო ჩანგსელიანს, მეორე ეკუთვნის ნათია ფარცხალაძეს და მესამე ეკუთვნის მირიან სარიშვილს. ეხლა თითქოს რაღაცა გაუფერულდა ეს გამონათქვამები ხო?

ქალბატონებო და ბატონებო - ტვინის ხაფანგი. ნომერი 14. არ მინდა ვილაპარაკო პირველ 13 ხაფანგზე, ბაზერმანის თეორიაზე და ა.შ. არც იმაზე მინდა ვილაპარაკო,თუ როგორმა შექმნილმა გარემომ განაპირობა, რომ ანდაზის თქმა შევძელით. მოდი ვილაპარაკოთ ტვინის ხაფანგ ნომერ 14. რომლის შინაარსიც ვხვდებით ალბათ ამ პატარა სავარჯიშოდან არის შემდეგი: როცა გვესმის უცხოური ავტორი, უცხოური ბიზნესპრაქტიკა, უცხოური კომპანია,უცხოური კონცეფცია, ვამბობთ, რომ ვა რა მაგარია. ხომ არ ჯობია, რომ ქართული მაგალითებიც მოვიშველით, ეგება და აქაც რამე არანაკლებ საინტერესო ანალოგები ვნახოთ..

სხვის ენაზე საუბარი / თავხედური ექსპერიმენტი

ეხლა თავხედური ექსპერიმენტი, ამჯერად უფასო. სხვის ენაზე საუბრის ამბავი. მე მჭირდება 4-5 ადამიანი სცენაზე. მინდა გთხოვოთ, აიღეთ მარკერი, მოხსენით თავსახური და შუბლზე ძალიან ჩქარა დაწერეთ ქართული ასობგერა - ვ და გადაყარეთ მარკერი.

ხედავთ, აზამ და შორებამ ვ დაწერეს ისე როგორც ჩვენ ვხედავთ, დანარჩენებმა დაწერეს ისე, როგორც თვითონ ხედავენ.

ეს არის საჩვენებელი იმისა, ინსტიქტურად როგორ წერ. როგორც შენ ხედავ ისე, თუ როგორც სხვა ხედავს. რომ ვიფიქროთ იმაზე, როგორ ვწერთ, როგორ ვმეტყველებთ, როგორ ვურთიერთობთ ჩვენს თანამშრომლებთან თუ მეგობრებთან? როგორც ისინი ხედავენ თუ როგორც ჩვენ ვხედავთ და გვიკვირს მერე სხვისი.

სხვისი თვალით ცხოვრების დანახვა

იყო ილუზიონისტი, რომელიც ამბობდა, რომ სხვისი თვალით ცხოვრების დანახვას, ილუზიონისტის პროფესია გავალებს, ანუ ისე კი არ არის. ყველაზე მოსაწყენი პროფესიააო ამბობდა, იმიტომ, რომ მარტო შენ იცი magic, ანუ შენ, რომ მაყურებელი ხარ, შენთვის ხომ რაღაც ბავშვური ემოცია არის. მერე კი ტვინს იჩიჩქნი როგორ გააკეთა და მოდი ეხლა გცემ თუ არ მეტყვი, მაგრამ, მანამდე როცა გიკვირს რაღაც amusment არის joy რაღაცა, და ეს ტიპი ყვებოდა, რომ არც ერთ სხვა პროფესიას არ აქვს, რომ პროფესია გავალდებულებდეს სხვისი თვალით ცხოვრების შეხედვას.

ერთ შემთხვევას ყვებოდა, როდესაც აუდიტორიაში ყავდა ცოლ-ქმარი და ქმარი იყო ბრმა, თან როგორ იცი, დაბადებიდან ბრმა, ანუ ის კი არა, რომ ეს ცხოვრება ნანახი ჰქონდა და მერე დაბრმავდა, დაბადებიდან ბრმა და მოიფიქრა ესეთი რაღაცა, რომ აი კარტებს გაჩვენებო, მიუჯდა გვერდით და უთხრა, რომ კარტს გაჩვენებ და როცა წითელი იქნება, თქვი წითელიო და ერთხელ ფეხი დააჭირა ფეხზე, ანიშნა, რომ ამ დროს მე და შენ მოკავშირეები ვიყოთო, ერთხელ ფეხი დააჭირა და თქვი რო წითელიო, როცა შავი იქნებაო ორჯერ დააჭირა და თქვი შავიო.

ბრმა არის ეს კაცი და ცოლი გვერძე ყავს, და უცებ დაიწყო, აბა რა კარტია? წითელი - თქვა ბრმამ! შემდეგი რა კარტია? - შავი, ანუ ეს ანიშნებდა ფეხით. და არ დამავიწყდებაო ცოლის ბედნიერი სახე, როდესაც ამის მონაწილე და მოწმე გახდა და არ დამავიწყდება, მისი ქმრის ბედნიერი სახე, როდესაც ის მიხვდა, რომ აი ეს რაღაცა ემოცია ტრიალებდა.

მერე გასაგებია, ცოლს უთხრეს, რომ ეს ესე ხდებოდა, მერე მეგობრებს უკეთებდნენ ესე და მოკლედ, რისი თქმა მინდა იცით, რომ ილუზიონისტმა შეძლო სხვის ენაზე ლაპარაკი და პატარა ბედნიერება მიანიჭა იქ და იმ მომენტში, რომელიც მათი ცხოვრებისთვის ხო ხვდები რამხელა ტრანსფორმაციული რაღაცა გახდა.

მეორე ადამიანის ენაზე საუბარი

კაკაბას ისტორია მინდა გაგიზიაროთ, ჩემი მეგობრის ირაკლი კაკაბაძის. კაკაბა და თავისი ოჯახი, გერმანიაში იყვნენ წასულები, ერთი წელი ირაკლიმ იქ ისწავლა და ოჯახით იქ იყვნენ.

ბახტრიონზე, კაკაბას მეზობელი არის ერთი კაცი, რომელსაც გერმანიიდან ჩამოჰყავს მანქანები და ეგ ბიზნესი აქვს, დაიწყი ერთი მანქანით, მერე ისე განავითარა ეგ ბიზნესი, რომ ეხლლა კონტეინერით ჩამოჰყავს მანქანები და ჰყიდის.

ჩამოდიან ესენი, კაკაბას ოჯახი, ეს ტიპი ხვდება სადარბაზოში და ეკითხება: ბიჭო, გერმანიაში თუ იყავი, მანქანა რატო არ ჩამოიყვანეთო. ანუ აი როგორ შეიძლება, ადამიანი წავიდეს გერმანიაშ და იქიდან დაბრუნდეს და იქიდან მანქანა არ ჩამოიყვანოს.

მიშა ბიძია ცდოლობს, რომ მისთვის ჰასაგებ ენაზე აუხსნას და ეუბნება რომ, აი ბავშვების განათლება, იქ ცხოვრება და ფული აღარ დაგვრჩო, ამიტომ ვერ ჩამოვიყვანეთო.

აი რას ნიშნავს მაინც ჭკვიანი კაცი, პროფესორი. ბავშები წაიყვანა, ენა ასწავლა, ესენი გაითქვიფებიან და უკეთეს მანქანებს ჩამოიყვანენო. ანუ ის იქ არის.

ეს ხომ განსხვავებული ენებია. ჩვენ კი ყველა ქართულად ვლაპარაკობთ, მაგრამ იდეაში ასეა, ჩვენ ჩვენს ენაზე ვლაპარაკობთ და თანამშრომელი თავის ენაზე ლაპარაკობს, ან თუნდაც უფროსი, და ერმანერთს ვერ ვუგებთ.

ნებისმიერ კომუნიკაციას ამ თვალით, რომ შევხედოთ, აი რა შემიძლია მე ვთქვა მეორე ადამოანის ენაზე?

ამოიტანე 3 რძე

პროგრამისტებზე რომ არის, ალბათ გსმენიათ, დედა რომ ეუბნება პროგრამისტს, ჩადი სუპერმარკეტში და ამოიტანე რძე, სამი. თუ კვერცხიც ჰქონდათ, ამოიტანე ექვსი. მოდის პროგრამისტი და მოაქვს 6 რძე. რატო 6 რძე? - კვერცხიც ჰქონდათ.

ანუბპირდაპირი გაგებით… ხო გვყავს ეგეთი თანამშრომლები, ხო ვიცით ეგეთი ხალხი? სხვის ენაზე ლაპარაკს მაგაში ვგულისხმობ.

ამისთვის კარგი სათვალე არის ხოლმე მასლოს იერარქია. ანუ სად არის ტიპი მასლოს იერარქიაში? ხომ აქ ჯობია რომ მის ენაზე ველაპარაკოთ?

მაშინ რა გინდა ბიძია მენეჯმენტში

მენეჯმენტში იმიტომ თუ არა ხარ, რომ სხვისი წარმატებით სიხარული შეგიძლია და სხვისი ტკივილით ტკივილი შეიგიძლია, თუ მენეჯერი ხარ და არ ურიგდები იმას, რომ როცა გამარჯვებაა, მაშინ ეს გუნდმა გაიმარჯვა და როცა დამარცხებაა ეს შენი ბრალია, თუ აი ეს ფორმულა არ არის შენი მამოძრავებელი, მაშინ რა გინდა ბიძია მენეჯმენტში?

სანთლის პრობლემა

ორმოციანი წლების ფსიქოლოგიური პრობლემა. ესიგი მაგიდაა, გვეძლევა ყუთი, ყუთში არის ჭიკარტები, სანთელი და ასანთი. ამოცანა მდგომარეობს იმაში, რომ მიამაგრე სანთელი კედელზე ისე, რომ არ ჩამოიღვენთოს მაგიდაზე.

ეხლა არ დავიწყებ თქვენს გამოცდას, თავიდან ვიღაცეები ვფიქრობთ, რომ იცი რა, მივატყლეპებ, ასანთს იმას ვიზავ, გვერდს მოვუწვავ ამას და მივატყლეპებ და მიემაგრება და არ ჩამოიღვენთება. ან სხვადასხვა კრეატიულ რაღაცეებს ვფიქრობთ, თუმცა არ მუშაობს. სოლუშენი არის ეს (უჩვენებს კადრს, სადაც ჭიკარტების კოლოფი, ჭიკარტით არის მიმაგრებული კედელზე და გამოყენებული სანთლის დასადგამად).

მთავარია შენმა ტვინმა გადალახოს fix sadness problem, იმიტომ, რომ როგორც კი ხედავ ამას, შენი ტვინი აღიქვამს მოცემულობად, რომ ეს ყუთი არის იმისთვის და მხოლოდ იმისთვის, რომ ამაში ჭიკარტები შევინახოთ, მაგრამ როგორც კი ამას გადალახავ მერე უკვე ადვილია, როგორც კი ამას გადალახავ, რომ მაიცა მაიცა, ეს ჭიკარტები, რომ ამოვყარო... მაგრამ აქამდე მისვლა არის რთული.

ფული აფუჭებს მორალურ კომუნიკაციას

როცა კომუნიკაციის ტერიტორია არის მორალური, აი მაგალითად, არ ვიცნობთ ერთმანერთს, ქუჩაში შევხვდით, ამ დროს მე მანქანას ვაწვები და გეუბნები: გამარჯობა მეგობარო, შეიძლება რაღაც გთხოვო, პაემანზე მივდივარ, პირველი პაემანია და არ მინდა რომ დავიგვიანო, გეხვეწები მომაწექი რა მანქანაზე. რას გრძნობ ამ დროს, რომ შენი ქმედებით, ვიღაცის ცხოვრებაში რაღაცა ცვლილება შეიტანე, და რა თქმა უნდა მოტივირებული ხარ, რომ მოხვიდე და მომეხმარო მოწოლაშო. გამრამ მეორე შემთხვევა, რომ წარმოიდგინო: გამარჯობა მეგობარო, მანქანა გამიფუჭდა და თუ შეგიძლია მომაწექი, მე ვაფასებ თქვენს დროს და ენერგიას და 15 ლარს გადაგიხდით. ამ დროს ფიქრობ: იცი რა უქენი მაგ 15 ლარს... რაღაცა არ არის მორალური ხომ?
აი პაემანზე ვართ, საღამოს გაცილებ სახლში და გეუბნები: ძალიან დიდი მადლობა, საღამოს ისე კარგად ჩაიარა, ყველაფერი ისეთი კარგი იყო, ნამდვილად ღირდა 65 ლარი ის ვახშამში რაც გადავიხადე. ეს გასაგებია რომ უტრირებული მაგალითებია, მაგრამ ხომ ხვდებით, როგორც კი კომუნიკაციის პროცესში შემოგვაქვს ფული, თითქოს ყველაფერი ფუჭდება.

ვის უნდა გავეჯიბროთ და ვაჯობოთ?

ვიღაცა იკითხავს: "მოიცა, საერთოდ არ უნდა მქონდეს მოლოდინები არავის მიმართ და გადამეტებული მოლოდინები არ უნდა მქონდეს? ცუდია?" ჩემი პასუხია, მოდი ჩვენ გვქონდეს გადამეტებული მოლოდინები, მაგრამ არა სხვების, არამედ საკუთარი თავის მიმართ, მხოლოდ! ერთადერთი ადამიანი, ვისაც უნდა გაეჯიბრო ხარ შენ წარსულში და ერთადერთი ადამიანი, ვისაც უნდა აჯობო, ხარ შენ დღეს! ფროიდმა თქვა ესეც, მე არაფერი შუაში არ ვარ.

რაც ადვილია გასაკეთებლად, უფრო ადვილია არგასაკეთებლად

მე ვფიქრობ, ჩვენი მოლოდინები რომ გადავქციოთ დაფასებად სულაც არ არის ძნელი და პირიქით, იმიტომ არ ვაკეთებთ, რომ ადვილია, რაც ადვილია გასაკეთებლად, უფრო ადვილია არგასაკეთებლად და ამიტომ უფრო ადვილ გზას ვირჩევთ. ადვილია, მაგრამ უფრო ადვილია რომ არ გააკეთო.

მადლიერებით დაწყებული დღე

რომ ვიღვიძებთ, ერთის მხრივ ხომ შეგვიძლია ვთქვათ: "ბიჭო, რა მაგარია! გავიღვიძე, ისევ გავიღვიძე!" დაბადებაა ხომ? ახალი დღე, ახალი შესაძლებლობები, დაძინებამდე რამდენი დრო მაქვს, რამდენი კარგი რამე შემიძლია მოვასწრო! შემიძლია თუ არა ეს მოლოდინი გადავაქციო დაფასებად, დაფასებაა ხომ ჩვეულებრივი? ვაკეთებთ ასე? - არა! ნაცვლად ამისა რას ვაკეთებთ? - ტელეფონში: "მომწერა იმან?" სანამ თვალებს გაახელ, ბოლომდე რომ არ გაქვს გახელილი (უკმაყოფილო სახით) "მომწერა იმან? ისევ "seen", არ მიპასუხა"..., მერე ავდგებით და სარკეში ვიხედებით, ისევ უკმაყოფილო სახით, მერე ტელევიზორს ჩავრთავთ , დილის გადაცემაა: "რა იყო, ვინმე უფრო ცნობილი მსახიობი ვერ მოიწვიეს?" რამხელა ვალი აქვს ჩვენს სამყაროს, ვინც არ უნდა მოეწვიათ ხომ იგივეს ვიტყოდით?!

გადამეტებული მოლოდინები იწვევს იმედგაცრუებას

გადამეტებული მოლოდინები არამარტო იმედგაცრუებას იწვევს, არამედ ჩვენი მოქმედებებიც, თითქოს, აგებულია ჩვენსავე მოლოდინებზე. მაგალითად, ხელი ავწიოთ, ვის გვინდა, რომ ლატარიაში მოვიგოთ ჯეკპოტი? რამდენიმეს ვხედავ, ვინც ხელს არ იწევს - "კი მინდა, მარა მრცხვენია რაცხა". ახლა შემდეგი შეკითხვა, ვის აქვს ბილეთი? ეს მაგალითი ჩემთვის იმის მაჩვენებელია, რომ ჩვენი მოქმედებები აგებულია არა იმაზე რა გვინდა, არამედ ჩვენს მოლოდინებზე, ჩვენ ხომ მოლოდინები გვაქვს: "მაინც ვერ მოვიგებ! როგორ მოვიგებ, როცა მილიონი კაცი თამაშობს?!" მაგრამ გვინდა...

ნაკლებად ვინერვიულებდით, რომ ვიცოდეთ...

ჩვენ ნაკლებად ვინერვიულებდით იმაზე, თუ რას იტყვის ჩვენზე ხალხი, ჩვენ რომ ვიცოდეთ, რა იშვიათად ფიქრობს ხალხი ჩვენზე

მადლიერების და უმადურობის შესახებ

ჩვენ შეგვიძლია ვიწუწუნოთ იმაზე, რომ ვარდს აქვს ეკლები, და ჩვენ შეგვიძლია გავიხაროთ იმით, რომ ეკლებს აქვთ ვარდი. ჩვენზეა დამოკიდებული, თუ როგორ მივუდგებით!

შხამი და მალამო

შხამს და მალამოს - ამ ორ სიტყვას აერთიანებს ერთი კარგი ქართული სიტყვა - წამალი. შხამიც წამალია და მალამოც წამალია. როდესაც მენეჯერები შხამს ვიყენებთ, როგორც დიდი ორგანიზაციების მართვის ინსტრუმენტს, ასეთი მენეჯმენტი, მე თუ მკითხავ, ადვილი მენეჯმენტია. როდე

მაგარი ლიდერები გვაჩვენებენ, თუ რა მაგრები არიან ისინი. უფრო მაგარი ლიდერები გვაჩვენებენ, გვაგრძნობინებენ, თუ რა მაგრები შეგვიძლია ვიყოთ ჩვენ

იუმორის შესახებ

რაზე გეცინება? ეს არის ადამიანის შეფასების კრიტერიუმი. ხომ ამბობენ, შენ ის ხარ, რაზეც დუმხარ, მაგრამ ჩვენთვის ის ხარ, რაზეც გეცინება. ვიღაცისთვის რა არის სასაცილო და ვიღაცისთვის რა. ხშირ შემთხვევაში, სავალალო შედეგებს ვიღებთ ხოლმე.

საქმისადმი სიყვარული - ბედნიერება

ბედნიერი ცხოვრება ის არის, როცა აკეთებ იმას, რაც მოგწონს, როცა დრო ისე გადის, რომ ვერც გრძნობ, როცა დაგაღამდება და "უი, დაღამდა?!"

გამოუყავით ენა გოგიჩას

ენას რომ უყოფენ ხოლმე ბავშვები ერთმანეთს, არავინ არ ბრაზდება ამითი ხომ? შემიძლია ვინმეს გთხოვოთ, რომ ენა გამომიყოთ? შეიძლება? - ვინც გამომიყავით დიდი მადლობა! ჩემთვის ეს ადამიანები, ვინც ახლა ენა გამოყო, არიან "ანთეფრენიურები", ვინც რაღაცის გამო ვერ გამოყავით ენა, ხომ გინდოდათ? მაგრამ რაღაცის გამო არ გამოყავით, იმდენად ძლიერია ჩვენში ეს პარადიგმა.
ერთი ანდაზით დავასრულებ: "ჩვენ ვერ ვცხოვრობთ ჩვენი ოცნებებით, რადგან ჩვენ ვცხოვრობთ ჩვენი შიშებით".