ციტატები

მოსმენა უფრო მნიშვნელოვანია თუ საუბარი?

დიალოგში რა უფრო მნიშვნელოვანია თქვენთვის, მოსმენა თუ საუბარი? - გააჩნია ვინ ზის წინ, ვის ელაპარაკები. თუ შენ ხვდები, რომ შეგიძლია სარგებლობა მოუტანო შენი ლაპარაკით იმ მეორეს, ან მეორეებს, მაშინ ჯობია შენ თვითონ ილაპარაკო, თუ სათქმელი გაქვს, რა თქმა უნდა. მაგრამ თუ შენს წინ, ისეთი საინტერესო ადამიანი ზის, რომელსაც შეუძლია, რომ გაგამდიდროს და შენი ცოდნა შეავსოს, შენი ადამიანური ბუნება უკეთესი გახადოს, მაშინ სიამოვნებით უნდა მოუსმონო.

ცოდნის მიღება უფრო მნიშვნელოვანია თუ გაზიარება? - თუ გავითვალისწინებთ, რომ "რასაცა გასცემ შენია", მაშინ ორივე თანაბრად მნიშვნელოვანია.

ხმალს წინ იდეა თუ არ უძღვის ...

ილია ჭავჭავაძე მახსენებს გრიგოლ ხანძთელს, და ვუწოდებ მე - გრიგოლ ხანძთელს ათასი წლის შემდეგ. ორივე მიხვდა ერთ მთავარ ამბავს, ხმალს, იარაღს იდეა თუ არ უძღვის, ისე ის ხმალი ან დაიჟანგება ან წააგებს ნებისმიერ ომს.

ვირებში თუ ხარ ...

ავიცენას აქვს ერთი რობაი, როგორ ექცევიან ხოლმე გამოჩენილ ადაამიანებ მოგეხსენებათ,

"ვირებში თუ ხარ, უნდა შენცა ტლინკები ჰყარო,
ვირებს ჰგონიათ ჩვენიაო მთელი სამყარო,
ვირებში თუმცა მუდამ ვირად მომქონდა თავი,
მაინც გამიგეს, არაბული ტაიჭი ხარო...

გაიგეს და რაც დამართეს ნათელია. იგივე დამართეს რუსთველს. ერთი წამი ეჭვიც არ მეპარება. ხალხური გადმოცემა, რომ ის გააძევეს საქართველოდან, ეს
არის ისეთივე ნათელი და აშკარა ჩემთვის, ახალ შენ რომ გიყურებ.

ამას თავისი ფასი და გამოვლინებაც ჰქონდა, ქართლის ცხოვრებაში არცერთხელ არ არის მოხსენიებული. ამ ადამიანმა, რომელიც არის უარყიფილი კაცი, მის თანამედროვე მმართველთაგან და რომელიც არ არის მოხსენიებული არც ერთხელ ქართლის ცხოვრებაში, აი ამ ადამიანმა დაიპყრო ქართული ცნობიერება მთლიანად.

საინტერესოა არა როგორ მოახერხა ეს ამ კაცმა. ამდენი მკითხველიც ხომ არ იყო მაშინ. ხანდახან მეცოდება ილია ჭავჭავაძე და იაკობ გოგებაშვილი და სხვანი და სხვანი, თითზე ჩამოსათვლელი ადამიანები, რომლებიც იცავდნენ ქართულ ენას, საქართველოს ისტორიას, ქართული ცნობიერების სიმაღლეს ეტრფოსნენ და იცავდნენ, ზრუნავდნენ მასზე. რამდენი მკიღხველი ეყოლებოდა ახლა ილია ჭავჭავაძეს.

მშობელი შვილს აძლევს თავისუფლებას!

მშობლებელი თან გაძლევს დიდ თავისუფლებას, თუ კარგი მშობელია რა თქმა უნდა, თუ განათლებული ადამიანები არიან, ამ შემთხვევაში ცდილობენ, მოგცენ ეს თავისუფლება, იმიტომ, რომ ყველაფერი კარგი უნდათ შენთვის. მეორე მხრივ, ამავე მიზეზის გამო, რომ ყველაფერი კარგი უნდათ შენთვის, ფიქრობენ რომ შენ ჯერ არ ხარ მზად, იმისთვის რომ მართებული გადაწყვეტილებები მიიღო, ამიტომ ხანხადან ჭკუას ჭამენ ხოლმე, როგორც იტყვიან ახალგაზრდები, შეგონებებით. ეს ძალიან დამღლელია ხოლმე. მე მგონია რომ ცოდნა, ნამდვილი ცოდნა არის რომელიც შენი ცხოვრების პირად გამოცდილებად იქცევა - აი ეს უნდა იყოს მთავარი გზამკვლევი ნებისმიერი მშობლისთვის, აცალოს შვილს, რომ მან მიიღოს ის გამოცდილება, რომელიც მას საბოლოო ანგარიშით, უკეთეს გადაწყვეტილებებს მიაღბინებ როცა ამისი დრო დადგება.

თავისუფლებას უხდება ერთსულოვნება

თავისუფლებას ძალიან უხდება მრავალფეროვნება აზროვნების, მაგრამ ასევე ძალიან უხდება ერთსულოვნება, კარგი სიტყვა გვაქვს ეს ქართველებს, სინერგიის გარეშე თავისუფლება ძალიან ძნელი გადასატანი აღმოჩნდა. მე ვფიქრობ, რომ ჩვენმა სახელმწიფომ, პირველ რიგში, ამაზე უნდა იზრუნოს, რომ ჩვენ გვქონდეს იდეათა ისეთი სისტემა, რომელიც გააერთიანებს ჩვენს ძალისხმევას და საერთო ვექტორით წაიყვანს წინ.

რა არის თავისუფლება?

YouTube-ზეც რილად რომ წავიდეს 1 წუთში

ქრისტეს ორი ბუნება

იესო ქრისტეს ორი ბუნება ჰქონდა, სრული ღვთაებრივი და სრული ადამიანური ბუნება.

საკვანძო ფრაზები

მე მივაქციე ყურადღება, არაერთხელ რომ, პოეზიაშიც თავისთავად ცხადია, მაგრამ განსაკუთრებით პროზაში, ისევე როგორც ფილმებში, არსებობს ე.წ საკვანძო ფრაზები, რომლებსაც მოაქვს მთავარი სათქმელი. ეხლა უცბად გამახსენდა ფილმი: ზეციური სამოთხე. ჩემს ბავშვებს ვაჩვენებ ხოლმე ხშირად, ერთი მჭედლის სამჭედლოს შესასვლელს, კარიბჭეს პირდაპირ აწერია: „რა კაცია ის ვინც სამყაროს შეცვლას არ ცდილობს“, შეიძლება საერთოდ ცალკე ცოცხლობდეს ეს ფრაზა.
ამასაც ხშირად ვუხსენებ ხოლმე ჩემს მოსწავლეებს, პოლ ოსტერს აქვს, უბრწყინვალესი მოთხრობა: რომელსაც ქვია: „ოლ გირენის საშობაო ამბავი“ იქაც არის ერთი ფრაზა რომელიც ამ მოთხრობის სულია: „თუ ერთ ადამიანს მაინც სჯერა, როგორ შეიძლება ის ამბავი ნამდვილი არ იყოს.“

პრაქტიკული მაგალითი მასწავლებლისგან

როდესაც შენ ასწავლი მაგალითად "გამზრდელს", როდესაც ასწავლი სულიერ სიმაღლეებს, მწვერვალებს, ამავდროულად შენ უნდა ასწავლო, და ამას აკეთებს კიდეც სკოლა, სულიერი სიდაბლეებიც. საზოგადოება როგორ თრგუნავს ადამიანს, ამასაც ასწავლის. მაგრამ სწავლება ერთია და ეს ადამიანის გამოცდილებად რომ აქციო, ეს მეორეა. და რაც მთავარია, შეიძლება არსებითი სათქმელი ესეც იყოს, რომ შენ თვითონ თუ არ განასახიერებ იმას, რასაც ასწავლი, ეს არის მკრეხელობა პედაგოგიური. ისინი ამას არ იჯერებენ, ისინი ადვილად ხვდებიან როგორ და როცა იტყუები.

წიგნამდე მანძილი არასდროს არ არის დიდი, თუ ოდნავი მოტივაცია მაინც არსებობს.

ვფიქრობ, რომ ნებისმიერი სკოლისთვის, ბავშვისთვის, მასწავლებლისთვის ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ ბავშვი ახლოს იყოს წიგნთან, ანუ - ბავშვი ახლოს იყოს ფიქრთან.

სკოლაში, პირველ ყოვლისა, ფიქრს უნდა ასწავლიდნენ. როგორც მხატვრული ლიტერატურა, ასევე ის ლიტერატურაც მნიშვნელოვანია, რომელიც გეხმარება, რომ ეს მხატვრული ლიტერატურა გაიგო

დიალოგის აუცილებლობა

მათი მზერით მათი ხმის ტემბრით მათი ყურადღებით,თუნდაც მათი კითხვებით,თუნდაც მათი წინააღმდეგობით,ხანდახან იმიტო რო ეს ასე რატომ არის,მე ვგრძნობ რომ ჩვენ ერთმანეთთან დიალოგი გვაქვს და კლასში უკეთესი რაღაცის ადგილი არ არსი ვიდრე არის დიალოგი მასწავლებელსა და მოსწავლეს შორის.დიალოგი არის მთავარი მოდუსი ადამიანებს შორის ურთიერთობის,თუ იქ დიალოგს ისწავლიან, სხვებთანაც შეძლებენ მერე დიალოგს თავის ცხოვრებაში.

გუნდურობა

ხანდახან ფეხბურთი გავს ხოლმე რაღაცა სხვას, იმარჯვებს არა ის სადაც 2, 3 ან თუნდაც 5 სხვაზე უკეთესი ფეხბურთელი თამაშობს, არამედ იმარჯვებს გუნდი, მითუმეტეს თანამედროვე დროს.

ნაცია, ერი უნდა იყოს გუნდურად მოთამაშე, ეს უნდა გაცნობიერებული ქონდეს.

გააგრძელე | განათლების სახელმწიფო პოლიტიკა

განათლების სახელმწიფო პოლიტიკას უნდა ქმნიდეს პარლამენტი

რისი სკოლა ხარ შენ?

როდესაც შენ ქმნი განათელების კონცეფციას, ეროვნულ სასწავლო გეგმას, პირველ რიგში უნდა გახსოვდეს, რომ განათლება არ არის, მარტო სწავლება რაღაც საგნების. ეს უწუნარეს ყოვლისა არის აღზრდა და რას ვგულისხმობ ამ აღზრდაში, ხასიათის რა თვისებებს ვგულისხმობ, რა უნარების განვითარებას, ეს ძალიან მნიშვნელოვანი ამბავია.
აქ თუ მოიყვანე ადამიანს ჩვენი სფეროდან, აბა კითხე : თქვენ სკოლაში, ან ჩვენი განათლების სისტემაში, ვინმე ზრუნავს იმაზე, რომ ბავშვებში ჩამოაყალიბოს ნებისყოფა? ნებისყოფის გარეშე პიროვნება არ არსებობს საერთოდ. რომელი განათლების კონცეფცია, რისი ეროვნული სასწავლო გეგმა? ნებისყოფას, შრომისმოყვარეობას, პასუხისმგებლობას თუ არ ავითარებ, ალგორითმის გააზრების უნარს თუ არ ავითარებ... ვინა ხარ შენ მაშინ, რისი სკოლა ხარ?

მეტი შენ!

განვითრების გზა, პირველ რიგში, გულისხმობს იმის შენაჩუნებას, რას უნდა შეინარჩუნო, იმიტომ რომ თუ შენი თავი დაკარგე, მაშინ რაღას ავითარებ, მაშინ შენ სხვა ხარ. განვითარების პროცესში, შენ უნდა იყო მეტი შენ და არა ანტი შენ. არა შენი საკუთრი თავის მოწინააღმდეგე. თუ საკუთრ თავს უარყოფ, ეს განვითარება არ არის.

უნდა შევისწავლოთ ...

უნდა შევისწავლოთ, პირველი - რა ღირსებები გვაქვს, რა უნდა გავაძლიეროთ, რომ მომავალს მძლავრად და გონივრულად შევხვდეთ, რაციონალურად, ეს ერთი. და მეორე მეორე - რა ნაკლოვანებები გვაქვს, რა შევზღუდოთ ჩვენს თავში. ერთ მაგალითს გეტყვით, დროსთან დამოკიდებულება ქართველების, არის დღესაც შესაცვლელი, დროს არ ვუფრთხილდებით ჩვენ, ეს ძალიან დიდი ნაკლია, ქართველების

ჩაქუჩიანი მამაკაცი

გერონტი ქიქოძე, რომელსაც გენიალური წერილი აქვს დაწერილი: „ჩაქუჩიანი მამაკაცი.“ სულ მეომარ ქართველებზე ვლაპარაკობთო ჩვენ და მშენებელ, შემოქმედ ქართველებს იშვიათს ვახსენებთო

სკოლის როლი ბავშვის აღზრდაში

ერთ დღეს განათლების სამინისტროში ასეთი კითხვა დავსვი ( კონცეფციაზე ლაპარაკობდნენ, განათლების სახელმწიფო პოლიტიკის, ქართუულის სკოლის განვითარების და ასე შემდეგ) კითხვა იყო ასეთი: ვინ უნდა აღზარდოს ქართულმა სკოლამ? რა ამოცანა გვაქვს ჩვენ, როგორ ვხედავთ ამ ამოცანებს? თუ ეს ხედვა არ არის, არანაირი კონცეფცია არ არსებობს, იმიტომ, რომ მას სხეული ექნება და სული არ ექნება.
ჩვენ ვხედავთ რომ 21 - ე საუკუნე არის სასტიკი კონკურენციის საუკუნე, მე მინახავს და ბევრჯერ მითქვამს ეს, სხვა და სხვა ქვეყანაში, როგორ ემზადებიან იქაური ბავშვები, ჩვენს ბავშვებთან შესახვედრად. ჩვენი ფუნქცია, ჩვენი ამოცანა და ვალდებულებაა, რომ ჩვენი შვილები, ჩვენი ახალი თაობა, მოვამზადოთ ამ კონკურენციისთვის. ეს რთული გზაა, და მე არ მომწონს ხოლმე, როდესაც ამბობენ, რომ ბავშვს გამოცდა თუ ჩაუტარეთ, სტრესი იქნება მისთვის, სისულელედ მიმაჩნია ეს, თან ღრმა სისულელედ, იმიტომ, რომ ბავშვმა უნდა იცოდეს, უნდა გაიგოს, რა არის რეალური ცხოვრება.
ჩვენ ბავშვები უნდა მოვამზადოთ არა საზოგადოდ რაღაცისთვის, არამედ 21-ე საუკუნის რეალობისთვის. რა არის საჭირო ამისთვის? კარგად უნდა ჩავუღრმავდეთ ჩვენ თავს, ჩვენ ისტორიას, უნდა შევისწავლოთ ჩვენი თავი. ახლა მე მგონი, ქართველებზე მეტად, ჩვენი მოწინააღმდენი გვსწავლობენ ჩვენ, ამიტომ არის, რომ პრაქტიკულად ყველა ანკესზე წამოგვაგეს, რომელიც გაეხარადათ. არადა ჩვენ ეს ნასწავლი გვაქვს. ჩვენმა მეცნიერებმა, ჩვენმა მწერლებმა, ეს ამბები, კაი ხნის წინ შეისწავლეს. იოანე საბანიძით დაწყებული, მერე და მერე... აღარ ჩამოვთვლი ეხლა. მეოცე საუკუნეში გვყავდნენ ჩვენ მაგარი ადამიანები: გურამ ასათიანი გვყავდა, გერონტი ქიქოძე, რომელსაც გენიალური წერილი აქვს დაწერილი: „ჩაქუჩიანი მამაკაცი.“ სულ მეომარ ქართველებზე ვლაპარაკობთო ჩვენ და მშენებელ, შემოქმედ ქართველებს იშვიათს ვახსენებთო. რეზი თვარაძე გვყავდა, რომელსაც ასევე შესანიშნავი წერილი აქვს: „ომი და ბრძოლა“. და ამბობს იქ, რომ ბევრი ბრძოლა მოვიგეთ ქართველებმა, მაგრამ ყველა პრინციპული ომი ლამის წავაგეთ და რატომ ხდებაო ეს. იმიტო რომ ჩვენ პროცესებით გვიყვარს შეფასება რაღაცეებისდა არა, შედეგებით. ეს ძალიან მნიშვნელოვანია. ამიტომ უნდა შევისწავლოთ, პირველი - რა ღირსებები გვაქვს, რა უნდა გავაძლიეროთ, რომ მომავალს მძლავრად და გონივრულად შევხვდეთ, რაციონალურად, ეს ერთი. და მეორე მეორე - რა ნაკლოვანებები გვაქვს, რა შევზღუდოთ ჩვენს თავში.
ერთ მაგალითს გეტყვით, დროსთან დამოკიდებულება ქართველების, არის დღესაც შესაცვლელი, დროს არ ვუფრთხილდებით ჩვენ, ეს ძალიან დიდი ნაკლია, ქართველების, ისევე როგორც ძალიან დიდი ნაკლია არა ობიექტური ხედვა მოვლენებისა, ხედვა ისე როგორც ჩვენ გაგვეხარდება. ამიტომ ხანდახან ჩვენი ისტორიისდან რაღაცეებს ვმალავთ ხოლმე და ეს არის აბსოლიტურად მიუღებელი ამბავი ჩემთვის.
ერთი რამ ნათელია, ეს ყველაფერი ჩვენ უნდა შევისწავლოთ, დავადგინოთ და ამის გათვალისწინებით შევხედოთ პრობლემას, ვის ვზრდით, როგორია თანამედროვე ქართველი?
სხვათაშორის განვითრების გზა, პირველ რიგში, გულისხმობს იმის შენაჩუნებას, რას უნდა შეინარჩუნო, იმიტომ რომ თუ შენი თავი დაკარგე, მაშინ რაღას ავითარებ, მაშინ შენ სხვა ხარ. განვითარების პროცესში, შენ უნდა იყო მეტი შენ და არა ანტი შენ. არა შენი საკუთრი თავის მოწინააღმდეგე. თუ საკუთრ თავს უარყოფ, ეს განვითარება არ არის. ამიტომ ვამბობ, რომ როდესაც შენ ქმნი განათელების კონცეფციას, ეროვნულ სასწავლო გეგმას, პირველ რიგში უნდა გახსოვდეს, რომ განათლება არ არის, მარტო სწავლება რაღაც საგნების. ეს უწუნარეს ყოვლისა არის აღზრდა და რას ვგულისხმობ ამ აღზრდაში, ხასიათის რა თვისებებს ვგულისხმობ, რა უნარების განვითარებას, ეს ძალიან მნიშვნელოვანი ამბავია.
აქ თუ მოიყვანე ადამიანს ჩვენი სფეროდან, აბა კითხე : თქვენ სკოლაში, ან ჩვენი განათლების სისტემაში, ვინმე ზრუნავს იმაზე, რომ ბავშვებში ჩამოაყალიბოს ნებისყოფა? ნებისყოფის გარეშე პიროვნება არ არსებობს საერთოდ. რომელი განათლების კონცეფცია, რისი ეროვნული სასწავლო გეგმა? ნებისყოფას, შრომისმოყვარეობას, პასუხისმგებლობას თუ არ ავითარებ, ალგორითმის გააზრების უნარს თუ არ ავითარებ... ვინა ხარ შენ მაშინ, რისი სკოლა ხარ?

"წამ"-ში არის მარადისობა

ალექსანდრე მაკედინელის სიტყვები არისტოტელეზე, რომ თქვა. კონფუცი მეორე, დიდი ადამიანი, ჩინელი ამბობს, ის ვინც წარსულის წვრეტისას, ხედავს მომავალს, ღირსია იწოდებოდეს მასწავლებლად.

სულ ვიმეორებ და ეს ჩემი სიტყვები არ არის, დრო არის მთლიანი, ეს ჩვენ დავყავით: წარსული, აწმყო, მომავალი, რომ უკეთსად ვიოპერიროთ, ერთია ეს.

ქართული სიტყვა: "წამ" - ი, აბრევიატურად, რომ წარმოვიდგინოთ, წ არის წარსული, ა - აწმყო, მ - მომავალი. ერთ წამში არის მარადისობა, მთელი შენი ცხოვრების.

ტვინს ნუ ურევ სხვებს!

არსებობს პირადი სივრცე და არსებობს საჯარო სივრცე. ამ შენ პირად სივრცეში შენ ხარ თავისუფალი აბსოლიტურად. ეს სიტყვა აბსოლიტური სიტყვა თავისუფლებას უნდა ჩამოაშორო, როდესაც შენ ხარ საჯარო სივრცეში. როგორ ამბობენ მეგრელები? "ვაშინერს" - ტაბუ ადევს.

სიტყვა "აკრძალვა" ბევრს არ მოსწონს. ბევრი გამოჩნდა ამ ბოლო დროს ისეთი, რომელიც ამბობს, - "მე ვარ აბსოლიტურად თავისუფალი ადამიანი". ადამიანთა დაცინვა არ მიყვარს, მაგრამ ხანდახან მომინდება ხოლმე პასუხი გავცე - ნუ ლაპარაკობ რაღაც სისულელეს შენ და ნუ ურევ ტვინს ვიღაცებს, იმიტომ, რომ ადამიანებმა ზუსტად უნდა იცოდნენ, სად როგორ მოიქცნენ. ეს არის ზრდილობის საკითხი და უსაფრთხოების საკითხიც.

როდის იბადება გამზადებული პასუხები?

ერთობას ყოველთვის ქმნის ღირებულებათა საერთოობა და მათი გაცნობიერება. იმიტომ, რომ შენ თუ სხვადასხვა ღირებულება გაქ, შენ თუ მოვლენებს აპრიორი სხვადასხვაგვარი კუთხიდან აღიქვამ, უყურებ, მაშინ იბადება გამზადებული პასუხები.

მე სანამ კითხვას დამისვამენ თუ მანამდე ეს პასუხი ვიცი, წინასწარ განზრახვით თუ ვიცი და წინასწარი განწყობით თუ ვიცი, რომ თუ შენ ამბობ ეს ტყუილია და თუ მე ვამბობ ეს მართალია, მაშინ ასეთი საქმიდან არაფერი გამოვა, მაშინ საზოგადოება ვერ შეიქმნება.

ვინ ქმნის ქართულ იდეას?

ერთ მშვენიერ დღეს ჩემს ბავშვებს, ჩემს მოწაფეებს, ასეთი დავალება მივეცი, ვთხოვე უფრო სწორად, რომ ჩემი ფიქრი გაეგრძელებინათ, მაშინ შესაძლოა უპასუხო ფიქრიც, მითხარით მეთქი, მოდი დავფიქრდეთ ერთად ჩვენ: რა არის ის იდეები და ვინ არიან ის ადამიანები, რომლებიც ქმნიან ქართულ იდეას და ძალიან საინტერესო პასუხები გასცეს ამ კითხვას.

რამდენიმე მეფე დაასახელა, რამდენიმე საზოგადო მოღვაწე, მოაზროვნე, ოღონდ თამასა მოთხოვნის იყო ძალიან მაღლა.

ასეთი ადამიანები, რომლებიც მთელი ნაციის, მთელი ერის მნიშვნელობას, ცხოვრების პრინციპებს, მომავლის ხედვას განსაზღვრავენ, ასეთი ადამინები არ შეიძლება იყვნენ ძალიან ბევრნი, ასეთი ადამინები ცოტა არიან.

ვინ ვართ, როგორები ვართ, ...

ქართული გონიერება გაცილებით დიდხანს ითვლის, ამაზე საუბარი დაიწყო იოანე საბანისძემ აბოს წამებაში. ეს არის კლასიკური და უმნიშვნელოვანესი ქართული ძეგლი, რომელშიც პირველად დაისვა ასეთი კითხვა: ვინ ვართ ჩვენ ქართველები, რანი ვართ, როგორები ვართ, როგორ უნდა გავაგრძელოთ ცხოვრება?

ეს ძალიან მნიშვნელოვანი კითხვებია და ამ კითხვებზე პასუხის გაცემა არის ყველაფერი. გრიგოლ ხანძთელიც, გიორგი ათონელიც, რომელიც კაციშვილმა არ იცის საქართველოში ვინ არის და ჩვენი სირცხვილი და თავზე ლაფდასხმაა ეს, რუსთველიც ამაზე პასუხს სცემს და ასე და ასე შემდეგ.