ციტატები, გამონათქვამები

ასაკში რას უფრო მეტად შევინანებთ?

ასაკში ჩვენი სინანულის ძირითადი ნაწილი დაეთმობა იმ პერიოდებს, როცა გაჩერებულები ვიყავით და არა იმ პერიოდებს, როდესაც შეუჩერებლები ვიყავით. პარადოქსი ისაა, რომ ჩვენ ვიბადებით შეუჩერებლები და მერე ნელ-ნელა ვსწავლობთ გაჩერებას.

თუ დავემსგავსებით ბავშვებს, შეუჩერებლები ვიქნებით!

თუ დავემსგავსებით ბავშვებს, შეუჩერებლები ვიქნებით. ეს შეუჩერებლობა არ ნიშნავს ამ სიტყვის მხოლოდ პირდაპირი მნიშვნელობით გაგებას. ანუ მოუსვენრობას, შეუპოვრობას, რამდენჯერაც წავიქცევით იმდენჯერ ადგომას და მსგავს თვისებებს. არამედ, შეუჩერებლები ვართ მაშინ, როდესაც ჩვენი ეს უნიკალური ტალანტი რაღაც ფორმით რეალიზდება. შესაბამისად, ზოგისთვის შეუჩერებლობა შეიძლება ნიშნავდეს სიმშვიდეს და მშვიდად საქმის კეთებას. ზოგისთვის შეიძლება ნიშნავდეს სხვებზე ზრუნვას, ბავშვებთან ერთად დროის გატარებას, ან მოხუცებთან ერთად დროის გატარებას და მათზე ზრუნვას. ზოგისთვის შეიძლება ნიშნავდეს კონკრეტული მიზნის მიღწევას და შემდეგ ახალი მიზნების დასახვას და გამოწვევებთან გამკლავებას. ზოგისთვის შეიძლება ნიშნავდეს აღიარებას. ზოგისთვის - სხვის აღიარებას და ა.შ. საზომები ჩვენთვის, ყველასთვის უნიკალური და განსხვავებულია და არა - სტანდარტული.

სიბერეში განხორციელებული ბავშვური აკვიატება

ნიდერლანდებში ჩემთან ერთად სწავლობდა ერთი 62 წლის კაცი, რომელიც აუდიტორული კომპანიების მსოფლიო ოთხეულში, ეგრეთ წოდებულ "BIG 4"-ში მაღალ თანამდებობას იკავებს. თავის მეგობრებთან ერთად გაიხსენა ეს ბავშვური აკვიატება და როკ-ბენდი გააკეთეს და ბაზ-გიტარისტია, საღამოობით ბარში უკრავს ხოლმე. მიუხედავად იმისა, რომ საშინელ მუსიკას უკრავენ, თვითრეალიზებულია, ბედნიერია და გაცილებით პროდუქტიული გახდა თავის სამსახურშიც.

პრესტიჟული პროფესია ავირჩიოთ, თუ ჩვენ რაც გვაინტერესებს?

ძალიან გაუმართლა ჩემ ნათესავს, რომელმაც თავის დროზე უცნაური პროფესია აირჩია, რაც იმ დროს არაპრესტიჟულად ითვლებოდა და ყველას უკვირდა. მაგრამ, დღეს თვითრეალიზებულია, ბედნიერია, წარმატებულია და რაც მთავარია, ამ პრესტიჟული პროფესიის ხალხი სთხოვს დასაქმებას.

გიტარით ნასწავლი ვეფხისტყაოსნის პროლოგი

ძალიან გაუმართლა ჩემი მეგობრების შვილს, რომელსაც მის გარშემო ადამიანები, ანუ ოჯახი, სკოლა, მასწავლებლები ეხმარებიან იმის აღმოჩენაში, თუ რა არის მისი უნიკალური გზა სწავლის, ანუ როგორ სწავლობს. გიტარაზე დაკვრას სწავლობდა თავისით, გიტარასთან ერთად იძინებდა და იღვიძებდა და ამ პერიოდში ვეფხისტყაოსნის პროლოგი ზეპირად ისწავლა სიმღერით, სხვანაირად ვერ სწავლობდა. დიდი დრო გავიდა და დღესაც გეტყვის ზეპირად. რატომ? იმიტომ, რომ მისი უნიკალური გზით აქვს ნასწავლი. აღმოაჩინა, რომ გიტარა ამაში დაეხმარებოდა. სხვებს, მის კლასელებს უკვე დაავიწყდათ.

რომელია ჩვენთვის პრესტიჟული პროფესია?

როცა ვიზრდებით მერე, ამ დასწავლილი უნარებით და საზოგადოებრივი კლიშეებით, ვივიწყებთ ბავშვობას და ვამბობთ, რომ ესა და ეს საქმიანობა, ესა და ეს პროფესია კი ძალიან მაინტერესებს და ბავშვობიდან მიზიდავს, მაგრამ ეხლა პროფესიულ სასწავლებელში ხომ არ ჩავაბარებ? პრესტიჟული ხომ აი ის სპეციალობაა, თან ყველა იქ აბარებს და ამიტომ მეც მოდი ამ პრესტიჟულ გზას გავუყვები. არადა, პრესტიჟულია ის საქმიანობა, რომელიც ჩვენია. შემდეგ, ასაკში, ხანდახან გაგვახსენდება ხოლმე ჩვენი ბავშვური ინტერესები, მიდრეკილებები, მაგრამ, აქ უკვე ვამბობთ, - "ეჰ, მოიცა ეხლა უკვე რაღა დროსია". არადა, ვიცით, რომ არასოდესაა გვიან.

პრესტიჟულია ის საქმიანობა, რომელიც ჩვენია.

ჩემ შვილს საერთოდ არ აინტერესებს ფიზიკა

პარადოქსი ისაა, რომ ჩვენ ვიბადებით შეუჩერებლები და შემდეგ ნელ-ნელა ვსწავლობთ გაჩერებას.
დაბადებიდან, ბავშვობიდან შეუჩერებლები ვართ, ყველა ბავშვს აქვს ცნობისმოყვარეობა, სამყაროს შეცნობის პროცესში რაღაც ახლის სწავლის სურვილი, მიზნის მიღწევის ჟინი, სითამამე, ზოგადი ინტერესი და ა. შ. თუმცა, როცა ვიზრდებით, სხვადასხვა ფაქტორების გამო დავისწავლით ხოლმე გაჩერებას.
ყველა ბავშვი არის გენიოსი, მეცნიერი, მხატვარი, ლიდერი, ჩემპიონი, თუმცა ჩვენ ვასწავლით ხოლმე სტანდარტულობას, ანუ გაჩერებას.
მშობლები ვინც ბრძანდებით, დამეთანხმებით, რომ როცა ბავშვი ახალ ნივთს აიღებს, აინტერესებს, შეისწავლის, რას შვრება ეს ნივთი სხვა ნივთებთან მიმართებაში. აღმოაჩენს, ამუღამებს, რომ მაგალითად, რაღაც ნივთები, როდესაც დააგდებ, იატაკის ზედაპირზე, ან მიწაზე დავარდნის დროს, ტყდება, ზოგი ნივთი არ ტყდება, ამ აღმოჩენებს აკეთებს ხოლმე. თუმცა, როცა მაცივრიდან კვერცხს გამოიღებს და დააგდებს და გატეხავს, ჩვენ აუცილებლად მივალთ და ვეტყვით: აპაპაპაპაპაპა, ეს აღარ გააკეთო! და ასე ვასწავლით მოქცევას. მაგრამ შემდეგ, სკოლაში როცა ინტერესს აღარ გამოხატავს, გვიკვირს: "ვაიმე, საერთოდ არ აინტერესებს ფიზიკა", - იცი რა, ძალიან აინტერესებდა, უბრალოდ, ჩვენ ვასწავლეთ გაჩერება. არ ვამბობ, რომ როცა ბავშვები ვართ, ჩვენთვის უსაფრთხო გარემო არ უნდა შეგვიქმნან და ყველგან უნდა მიგვიშვან, მაგრამ ახალი აღმოჩენების ინტერესის დაკარგვა არ უნდა დავისწავლოთ.

სიკეთის კეთების მიზეზი

მე სიკეთეს გავცემ და ვეხმარები, არა იმიტომ, რომ მას რაღაც არ შეუძლია, არამედ იმიტომ, რომ მე შემიძლია.

სიკეთის კეთების უნარის დასწავლა შესაძლებელია

"ყოველ დღესა შენ თავს ჰკითხო, - აბა მე დღეს ვის რა ვარგე" - ერთია, ამ კონცეფციის ცოდნა, მეორეა - კეთება. ჩვენ გვერდით არიან ადამიანები, რომლებიც ამას აკეთებენ რეგულარულად ბუნებრივად, ეს მათი ბუნებრივი თვისებაა. მაგრამ, ლექსოს მაგალითი ჩემთვის პირადად არის ილუსტრაცია იმისა, რომ ამ უნარის დასწავლაც შესაძლებელი ყოფილა. ლექსომ მითხრა სიტყვები, რომელიც არასდროს დამავიწყდება: - მე სიკეთეს გავცემ და ვეხმარები, არა იმიტომ, რომ მას რაღაც არ შეუძლია, არამედ იმიტომ, რომ მე შემიძლია.

ადამიანების თვალებში დანახული სიხარულის ცრემლები

როცა ლექსოს ვკითხე, - რა გაკეთებინებს ამდენს სიკეთეს, რა გამოტივირებს-მეთქი, ლექსომ მიპასუხა - ცრემლებიო, ადამიანების თვალებში დანახული სიხარულის ცრემლებიო.

როგორ ვასწავლოთ ტვინს სეროტონინისა და ოქსიტოცინის გამოყოფა?

21-დღიანი ვარჯიშით, როგორც კუნთს ვავარჯიშებთ ხოლმე, შეგვიძლია ტვინს ვასწავლოთ სეროტონინისა და ოქსიტოცინის გამოყოფა, რეგულარული, პატარ-პატარა სიკეთეების კეთებით.

თუ სულ უარყოფით ამბებს უსმენ

უარყოფითი ამბებით გაჯერებული ტვინი ამას ეჩვევა და შემდეგ ისევ უარყოფით ამბებს იზიდავს დამატებით.

შინაგანი ბედნიერების გამომწვევი მიზეზები

ჩვენი შინაგანი ბედნიერების გამომწვევი პირველი ნიშანი არის პატარ-პატარა სიკეთეები (ეგრეთ წოდებული - "Random Acts of Kindness"), თითქოს უმნიშვნელო, მაგრამ, მნიშვნელოვანი ცვლილებების გამომწვევი სიკეთეები, რომელსაც გავცემთ. ანუ, უფრო მარტივი სიტყვებით რომ ვთქვათ, მეორე ადამიანისთვის სიხარულის მინიჭება კარგი გაგებით ეგოისტური ამბავია, რადგან ამ დროს ჩვენვე ვბედნიერდებით.

პატარ-პატარა სიკეთეების მიღება და გაცემა

ძალიან სასიამოვნო გრძნობაა, როცა ქუჩაში გზას დაგვითმობენ მანქანით, როცა კომპლიმენტს გვეტყვიან, როცა გაგვიღიმებენ, როცა გვკითხავენ - როგორ ხარ? და მართლა აინტერესებთ პასუხი, და არა ისე, როცა გვეუბნებიან ხოლმე - ერთი, გადავიკვეთოთ რა... ან როცა ლიფტში კარები იკეტება და შიგნიდან ვიღაც დაიჭერს ხელით, ჩვენც რომ მოვახერხოთ შესვლა, და ა.შ.
მოკლედ, ასეთი პატარ-პატარა სიკეთეების მიღება ძალიან გვსიამოვნებს. თუმცა, რამდენადაც მიღება გვსიამოვნებს, იმდენად პირდაპირპროპორციულად გვავიწყდება ხოლმე გაცემა. არადა, მეორე მხრივ, გაცემა შეიძლება უფრო სასიამოვნოც კი იყოს. ერთი მოქმედებით, ერთი ფრაზით, ერთი ღიმილით შეიძლება მეორე ადამიანის მთელი დღის, ან კვირის, ან კვარტლის კარგი განწყობა გამოვიწვიოთ (და შეიძლება არც კი ვიცოდეთ ამის შესახებ, ვერც ვაცნობიერებდეთ) და ამით ჩვენც ავიმაღლოთ განწყობა.

თუ სხვების მოსმენაში დავხელოვნდებით...

თუ სხვების მოსმენაში დავხელოვნდებით, მერე უკვე შეგვიძლია საკუთარ თავსაც მოვუსმინოთ. მოიცა, იქნებ პირიქითაა? იქნებ ჯერ საკუთარი თავის მოსმენა უნდა ვისწავლოთ და მხოლოდ ამის შემდეგ სხვების? არ ვიცი. ამ საკითხზე დიდი სიამოვნებით ვინმეს მოვუსმენდი გულისყურით!

გულისყურით მოსმენა გადამდებია, როცა ბაკური გულისყურით გისმენს, ამის შემდეგ შენც ინსტინქტურად გინდება, რომ გულისყურით მოუსმინო ბაკურის.

თან ადამიანის მოსმენა და თან სხვა რამეზე ფიქრი ნახევრად მოსმენას უფრო ნიშნავს

არ შეიძლება, თან ადამიანს უსმენდე და თან სხვა რამეს აკეთებდე.

როცა გულისყურით ვუსმენთ, ნამდვილად არ გვჭირდება თავის მოჩვენება, რადგან მეორე ადამიანი ამას გულით გრძნობს.

მოსმენა ძნელია, ლაპარაკი ადვილია.

მენეჯერი გვეუბნება, ლიდერი - გვისმენს

პირველი და ყველაზე მნიშვნელოვანი უნარი ლიდერისთვის არის მოსმენის უნარი. მაგარი ლიდერები გვაჩვენებენ და გვაგრძნობინებენ, თუ რა მაგრები არიან ისინი თვითონ, და ჩვენ ვხდებით მათი მიმდევრები, მაგრამ, უფრო მაგარი ლიდერები, გამორჩეულები მათ შორის, გვაჩვენებენ და გვაგრძნობინებენ, თუ რა მაგრები შეიძლება ვიყოთ ჩვენ. ეს მათი მხრიდან გულისყურით მოსმენის გარეშე ვერ მოხდება.
სტერეოტიპული გაგებით, მენეჯერი გვეუბნება, ლიდერი - გვისმენს.

საკუთარ თავთან დასასმელი კითხვები

ვარ თუ არა მშობელი, რომელიც უსმენს საკუთარ შვილს, არა მხოლოდ გაკვეთილების ჩაბარების დროს, არამედ - ზოგადად, გულისყურით?
ვარ თუ არა მეგობარი სხვებისთვის, რომელთანაც უნდათ სიხარულის და მწუხარების გაზიარება, იმიტომ, რომ იციან, რომ გულისყურით მოვუსმენ?
ვარ თუ არა ექიმი, რომელიც უსმენს პაციენტს, არა მხოლოდ ფონედოსკოპით, არამედ - გულისყურით?
ვარ თუ არა ლიდერი, რომელიც უსმენს თანამშრომელს?

ჩვენ არ ვისმენთ იმისთვის, რომ გავიგოთ, ჩვენ ვისმენთ იმისთვის, რომ ვუპასუხოთ.