ციტატები, გამონათქვამები

ვის ვემსახურები მე? ვემსახურები ეგოს, თუ სხვას? როგორც კი სხვის მსახურებას ვიწყებ, მე ვიწყებ იმ ადამიანობას, რომელი პროექტიც ჩემში, როგორც ბედნიერ არსებაში ჩადო ღმერთმა. ამ პროექტის რეალიზება იწყება სწორედ ამ დროს. არსებითად სწორედ ამაშია შინაარსი ღვთისმსახურებისა.

ადამიანი არის მსახურებითი არსება

ადამიანის ერთ-ერთი მახასიათებელი, მისი ბუნებითი მდგომარეობისა (გარდა იმისა, რომ ადამიანი გახლავთ იერარქიული, გონიერი, უკვდავი არსება), არის მსახურება. ადამიანი (ანგელოზიც) არის მსახურებითი არსება. ადამიანს (ზოგადად, გონიერ არსებას) უნდა თუ არა, არის მსახურებითი არსება.
ჩნდება კითხვა - სადღა არის ადამიანის ნებელობის თავისუფლება, თუკი, უნდა თუ არა, მსახურებითი არსებაა? - აი სწორედ ამ არჩევანში იწყება ადამიანის თავისუფლება, ვის ვემსახურები მე? ვემსახურები ეგოს, თუ სხვას? როგორც კი სხვის მსახურებას ვიწყებ, მე ვიწყებ იმ ადამიანობას, რომელი პროექტიც ჩემში, როგორც ბედნიერ არსებაში ჩადო ღმერთმა. ამ პროექტის რეალიზება იწყება სწორედ ამ დროს. არსებითად სწორედ ამაშია შინაარსი ღვთისმსახურებისა.

რას უნდა ეყრდნობოდეს ერუდიცია?

ერუდიცია უნდა ეყრდნობოდეს რაღაც ისეთს, სადაც მე სპეციალისტის გვერდით მყავს კარგი ადამიანი, კარგი მოქალაქე, კარგი პატრიოტი და ა.შ. მას რაღაცა ღირებულებითი არჩევანის დადებითად გადაწყვეტის უნარი უნდა ჰქონდეს. ამას ბავშვობიდანვე უნდა ვიწყებდეთ.

დიახ, ქრისტიანობაში არსებობს იძულება, მაგრამ, საკუთარი თავის იძულება!

ქრიტსიანობა საკუთარი თავის ჯვარცმის რელიგიაა

ამბობენ, რომ ქრისტიანობა ჯვარცმის რელიგიაა. კი ასეა, მაგრამ სხვისი ჯვარცმის კი არა, საკუთარი ჯვარცმის რელიგიაა.

მიმტევებელი უნდა ვიყო სხვისადმი, და არა - საკუთარი თავისადმი.

უღმერთო პატრიოტიზმი

ყველა ფარისეველი იყო პატრიოტი, უაღრესად დიდი პატრიოტი თავისი ქვეყნის...
ყველაზე რთული მდგომარეობა ეს არის სწორედ - უღმერთო პატრიოტიზმი.

ცოდვილს, დაცემულს, გაცილებით დიდი ალბათობა აქვს იმისა, რომ ღმერთამდე მივიდეს, ვიდრე - თვითდაჯერებულ მორწმუნე ფარისეველს.

ბიბლიაში ვერ მანახებთ ვერცერთ ადგილს, სადაც ადამიანის გონების ღმერთისადმი მიჯაჭვულობა შეიძლება ეწინააღმდეგებოდეს, ან არ გულისხმობდეს ქვეყანაში ინსტიტუციების გაძლიერებას.

ადამიანი, რა სოციალური წოდებისაც არ უნდა იყოს, მისი გონება მიმართული უნდა იყოს ღმერთისკენ.

როდის აქვს ჯარის ყოლას აზრი?

თუ შენი ჯარის იმედად დარჩები, ეს ჯარი ვერაფერს გაგიკეთებს, მაგრამ, თუ ბუნებით უძლეველის, ყოვლისშემძლე ღმერთის იმედი გექნება, მაშინ ამ ჯარის ყოლას აზრი აქვს.

ვისზე უნდა იდგეს ჯარის სიძლიერე?

როდესაც განადგურებული იუდას სამეფოს გაძლიერებას იწყებს ერთ-ერთი მეფე, ეკონომიკას აღადგენს, ჯარს გააძლიერებს და ქვეყანას ქვეყანას დაამსგავსებს... თითქოს ყველაფერი კარგად მიდის, მაგრამ, უცებ გამოჩნდება წინასწარმეტყველი და გააფრთხილებს - ნუ გაქვს მოძლიერებული ჯარის იმედი, იფიქრე იმაზე, ეს ჯარი ვისით მოაძლიერე, რაზე უნდა იდგეს მისი სიძლიერე. იფიქრე შენს ღმერთზე. თუ შენ შენი ჯარის იმედად დარჩები, ეს ჯარი ვერაფერს გაგიკეთებს, მაგრამ, თუ იმის იმედი გექნება, ვინც თავისი ბუნებით არის ძლიერი, უძლეველი, ყოვლისშემძლე, მაშინ ამ ჯარის ყოლას აზრი აქვს.

ღმერთის განსაკუთრებული შემწეობა ბიბლიურ ომებში

როდესაც ბიბლიურ კონფლიქტებს განვიხილავთ, ღმერთის განსაკუთრებული შემწეობა ჩნდება თავში და არა ყოველ ფეხის ნაბიჯზე. თუ ყოველ ფეხის ნაბიჯზე გამოჩნდება, თავში გამოჩენის ფუნქცია დაკარგული ექნება. ის ერთჯერადი უნდა იყოს და უნდა მიყვებოდეს მთელ პროცესს.

რა წარმოშობს ურთიერთობების პრობლემას?

დღეს საინფორმაციო ეპოქაა, და ვცდილობთ, რაც შეიძლება ბევრი გავიგოთ. რაც შეიძლება ღრმად გავაანალიზოთ კი არა, არამედ - ბევრი გავიგოთ.
ამიტომაც ხშირად ღრმა ანალიზისკენ მოგვიწოდებს უწმინდესი და უნეტარესი - ილია 2.
როდესაც ვიცით რაც შეიძლება ბევრი, მაგრამ, არ ვიცით, ამ ბევრის უკან რა არის, ვემსგავსებით ჩვეულებრივ მანქანებს, რომლებიც ასევე ინფორმაციას აგროვებენ და იძლევიან.
ურთიერთობების პრობლემაა. ურთიერთობების პრობლემა იწყება ხოლმე მაშინ, როდესაც საკუთარი თუ მოსმენილი აზრები ღრმად გაანალიზების გარეშე ჭეშმარიტებად გვაქვს მიღებული.

არა ემოციები, არამედ - გონივრული გადაწყვეტილებები

საოცარი სიტყვები გვიწერია სახარებაში: "სცანთ ჭეშმარიტება და ჭეშმარიტებამან განგათავისუფლოთ თქვენ". იმისათვის, რომ ამ უდებებისგან, კონფლიქტებისგან, ურთიერთ-გათიშულობისგან განვთავისუფლდეთ, საჭიროა, არა ემოციები, არამედ - გონივრული გადაწყვეტილებები, რომლის საზომიც არის ჭეშმარიტება. ჭეშმარიტების შეცნობას სჭირდება დრო, სურვილი და ღრმა ანალიზი.

ცოდვამ დაამახინჯა სათნოებები: ღირსება ამპარტავნებად აქცია, სიმტკიცე - სიჯიუტედ. სხვა რამე, როდესაც მტკიცე ხარ, და სხვა რამეა, როდესაც ჯიუტი ხარ. ხშირად, მტრობის დროს ბოროტება შთააგონებს ადამიანს, რომ ახლა ის მტკიცედ უნდა იდგეს, სინამდვილეში - ჯიუტობს.

მტრობის გადალახვა იწყება "ჩემი ეგოს" გადალახვით, ჯერ მე უნდა ვთქვა უარი რაღაც ისეთზე, რაც მარტო ჩემია. ამაზე გადაბიჯება უნდა შევძლო. ასევე უნდა შეძლოს კონფლიქტის მონაწილე მეორე მხარემაც. ამ პირველი ნაბიჯებით ბოროტება შემცირდება და მეტი სივრცე გაჩნდება და პროცესი დაიძრება დადებითი ურთიერთობისკენ.

როცა ადამი ცოდვით დაეცემა, ის ცხოვრებას იწყებს თავისი ეგოსთვის. დამნაშავეა ცოლიც, ღმერთიც, გველიც,.. მთელი სამყარო. მხოლოდ ისაა მართალი, მისი ეგო უნდა დაკმაყოფილდეს აუცილებლად. აღარავინ აღარ ახსოვს, თავისი თავის გარდა.

სამოთხე ხასიათდება სხვისთვის ცხოვრებით. ადამი ცხოვრობს თავისთვის და ის ვერ ცხოვრობს სამოთხეს. მაგრამ, ადამის გვერდით როგორც კი ვიღაცა გაჩნდება, ის უკვე გრძნობს სამოთხეს.

მტრობის წინ აუცილებლად უნდა დააყენო მშვიდობა. სიმართლე უნდა გაზომო სიყვარულით. ერთობისკენ უნდა გქონდეს წარმართული ყველაზე მძიმე, ყველაზე რთული ურთიერთობებიც კი.

სხვისი სიმართლის გათვალისწინება

როდესაც მე ვსაუბრობ სამართლიანობაზე, თუ სხვას არ ვითვალისწინებ, თუ მას არ ვითვალისწინებ, ვის მიმართაც მე სამართლიანობას ვამტკიცებ, მე მართალი ვერ ვიქნები. მის სიმართლეს აუცილებლად უნდა ვითვალისწინებდე ჩემ სიმართლეში. ამ დროს შეიძლება რაღაც სიმართლე გამოვძერწოთ.

ნამდვილი სიმართლე არის საღვთო სამართალი და საღვთო სამართალი იზომება სიყვარულით.

ქრისტიანობისთვის საზომი არის განკაცებული ღმერთი. სხვა საზომი არ არსებობს.

ბოროტება ვერაფერს ქმნის, არსებულს ამახინჯებს

უმარტივესი, ფუნდამენტალური, ქრისტიანული ასკეტური სწავლებით, - ბოროტება არაფერს ქმნის, უბრალოდ არსებულს ამახინჯებს, რაღაც კარიკატურას ქმნის. ის ვერაფერს ვერ შექმნის.