ციტატები, გამონათქვამები

მან უნდა გამომიწოდოს ხელი

ქრისტიანობა არის რელიგია, რომელსაც სამოთხეში კი არ მივყავართ, არამედ სამოთხე მოგვყავს ჩვენთან. ყველა რელიგია ადამიანს ეპატიჟება ღმერთთან. ქრისტიანობაში პირიქით არის - ღმერთი მოგვყავს ადამიანში, და არა - ადამიანი ღმერთთან. ის უნდა მოვიდეს, მან უნდა გამომიწოდოს ხელი, მე ჩემით ამას ვერ გავაკეთებ.

ადამიანი უნდა განიღმრთოს!

მაცხოვარი მოდის ადამიანის გადასარჩენად, გამოსახსნელად. ეს არ არის უბრალოდ ბიოლოგიური არსება, რომელსაც გამოიხსნის, არამედ, ის, რომელიც უნდა შეუერთდეს ღმერთს. არა რაღაცა პროგრამით, დევიზით, ლოზუნგით, ამაღლებული ფრაზით, არამედ - არსებითად, პრაქტიკულად. უნდა შეუერთდეს, უნდა განიღმრთოს, უნდა ეზიაროს.

ზიარების ბოლომდე გააზრება წარმოუდგენელია

იოანე ოქროპირი ამბობს - რაც საკურთხეველზე აღესრულება (როცა პური და ღვინო იქცევა ქრისტეს ჭეშმარიტ სისხლად და ხორცად), ამაზე დიდი სასწაული ის არის, რომ თქვენ ხდებით წმინდანები, ღმერთს ეხებით, ღმერთი შემოდის თქვენშიო. - ამის ბოლომდე გააზრება ალბათ წარმოუდგენელია. ამიტომაც არის, რომ ზიარების წინა და შემდგომი ლოცვები ერთი შინაარსით არის დატვირთული - მადლობა და ბოდიში. მეტს ვერ ეუბნები, მეტი რა უნდა უთხრა, მადლობა და ბოდიში უნდა უთხრა. იმდენად ბედნიერია, ძალადაკარგულია ამ დროს ადამიანი, ამას რომ გაიაზრებს.

ეკლესია ღმერთთან ურთიერთობის საიდუმლოა

ეკლესია არ არის მხოლოდ ტაძარი (შეიძლება ტაძარი არ იყოს, მაგრამ, ეკლესია იყოს), ეს არის ღმერთთან ურთიერთობის საიდუმლო. როდესაც ადამიანი ამბობს - რა საჭიროა ეკლესია? - მას უბრალოდ ჰყავს გამოგონილი ღმერთი, და იმ გამოგონილ ღმერთს არ სჭირდება. მართალია! შეიძლება იმ გამოგონილ ღმერთს ქრისტესაც უწოდებს, და ამ გამოგონილ ღმერთთან გამოგონილი ურთიერთობებით კმაყოფილდება... მაგრამ, მან არ იცის ყველაზე მთავარი, რომ შინაარსი, ამ საღვთო ურთიერთობაში, სწორედ სულიწმინდაში, იმ ღვთისმსახურებაში აღესრულება.

ეკლესია არასდროს იქნება დამარცხებული

ეკლესია შეიძლება იყოს დევნილი,
ეკლესია შეიძლება იყოს შეურაცხყოფილი,
ეკლესია შეიძლება იყოს მცირე,
ეკლესია შეიძლება იყოს კატაკომბაში,
მაგრამ, არასდროს - დამარცხებული.

ეკლესია ვერ დამარცხდება

ეკლესიის თვისებაა, რომ იგი ვერ გაქრება, ვერ დამარცხდება. ეკლესია რომ აღარ იყოს, მაშინ სამყაროს არსებობას, ადამიანის არსებობას კითხვის ნიშანი ესმევა და მაშინ ღმერთის ყოვლადძლიერებას კითხვის ნიშანი ესმევა. ეს აბსოლუტურად გამორიცხულია.
ეკლესია შეიძლება იყოს დევნილი,
ეკლესია შეიძლება იყოს შეურაცხყოფილი,
ეკლესია შეიძლება იყოს მცირე,
ეკლესია შეიძლება იყოს კატაკომბაში,
მაგრამ, არასდროს - დამარცხებული.

ეკლესიის შინაარსი არის ის, რომ მისით შინაარსდება ადამიანის არსებობა, ხოლო ადამიანის არსებობით შინაარსდება სამყარო

ადამიანი ღვთისმსახურებით იძენს შინაარსს

სამყაროს შექმნას შინაარსი დაეკარგებოდა, ადამიანი რომ არ შექმნილიყო. სამყარო ადამიანით იძენს შინაარსს. თავის მხრივ, ადამიანი იძენს შინაარსს მე-7 დღის ლიტურგიკული ღვთისმსახურებით. ადამიანი უამისოდ გაუშინაარსებელია და მის არსებობას უკვე აზრი ეკარგება.

ადამიანის არსებობის ყველაზე დიდი შინაარსი არის განღმრთობა, ადამიანი უნდა განიღმრთოს. მისი განღმრთობის აუცილებელი ასპარეზი არის მე-7 დღის მსახურება.

რომელსა უყვარდეს დედა, მამა,.. ჩემზე მეტად

მაცხოვარი ამბობს - რომელსაც უყვარს მამა, დედა, ძმა, და,.. ჩემზე მეტად, ის ჩემი ღირსი არ არისო, - ამით რას გვეუბნება? იმას, რომ დედა და მამა არ გვიყვარდეს? აბსოლუტურად გამორიცხულია! არამედ - მე თუ არ შემიყვარე, მას ვერ შეიყვარებ. როგორც ჩემთან ხარ, ისეთი ხარ მასთანაც. ამიტომ, მე შემიყვარე, თუ გინდა, რომ შეიყვარო მამა, დედა, ძმა,..

როგორი გულწრფელიც ხარ ღმერთთან...

როგორი გულწრფელიც ვარ ღმერთთან, ისეთი გულწრფელი ვარ მოყვასთან. როგორი ფარისეველიც ვარ ღმერთთან, ისეთი ფარისეველი ვარ მოყვასთანაც.

მე-7 დღის მსახურება

პედაგოგი, რომელიც თავისი აუდიტორიისთვის თავს არ დაზოგავს, ღვთისმსახურებაა. ჩვენი დღევანდელი შეხვედრაც ღვთისმსახურებაა, სადაც უფლის სახელით ვართ შეკრებილნი (სადაც ორი და სამი შეიკრიბება ჩემი სახელით, მე ვარ თქვენს შორისო). მოყვასისადმი მსახურებაც ღვთისმსახურებაა,.. მაგრამ, არის ერთი მსახურება, რომელშიც ეს ყველაფერი იკრიბება. ეს არის - მე-7 დღის მსახურება, ანუ - ლიტურგიკული ღვთისმსახურება. ეს მე-7 დღე სინამდვილეში პირველი დღეა - როგორი მსახურებაც მაქვს მე ლიტურგიკული თვალსაზრისით, ისეთი მაქვს ის 6 დღეც. როგორი გულწრფელიც ვარ ღმერთთან, ისეთი გულწრფელი ვარ მოყვასთან. როგორი ფარისეველიც ვარ ღმერთთან, ისეთი ფარისეველი ვარ მოყვასთანაც. მაცხოვარი ამბობს - რომელსაც უყვარს მამა, დედა, ძმა, და,.. ჩემზე მეტად, ის ჩემი ღირსი არ არისო, - ამით რას გვეუბნება? იმას, რომ დედა და მამა არ გვიყვარდეს? აბსოლუტურად გამორიცხულია! არამედ - მე თუ არ შემიყვარე, მას ვერ შეიყვარებ. როგორც ჩემთან ხარ, ისეთი ხარ მასთანაც. ამიტომ, მე შემიყვარე, თუ გინდა, რომ შეიყვარო მამა, დედა, ძმა,..

ადამიანი მლოცველი, მსახურებითი არსებაა!

ადამიანი მლოცველი, მსახურებითი არსებაა, უნდა თუ არა, ის მსახურებს. როგორც წყლის თვისებაა, რომ ასველებდეს, ისე ქმნილების თვისებაა, რომ უნდა მსახურებდეს. ვის ემსახურება - ეს უკვე მისი გადასაწყვეტია, მაგრამ, არსებითად ის მსახურებითი არსებაა.

უწინარესი დანიშნულება ადამიანისა, არის ის, რომ მან შეინახოს მართებული მსახურება ღმერთის მიმართ.

ცოდვით არაფერი არ იწყება

ცოდვას არაფერი სიახლე არ შემოუტანია. ცოდვამ უბრალოდ არსებული დაამახინჯა.
ღვთისმსახურება იწყება, არა ცოდვის შემდგომ, არამედ - ღვთისმსახურება გრძელდება. იყო და გრძელდება. სამოთხეშიც იყო და სამოთხის მერეც გრძელდება, მაგრამ, ცოდვის გამო, იძენს შესაბამის ფორმებს. ცოდვით არაფერი არ იწყება, არამედ - მახინჯდება.

ყველაზე მეტად ფუნდამენტალურად მნიშვნელოვანი, იმისათვის რომ ადამიანი არ მივიდეს ღმერთთან, ეს არის ის, რომ ადამიანი მოწყდეს ეკლესიას, გაუუცხოვდეს სულიწმინდის მადლს, იმ მსახურებას, რომელის ეკლესიის კრებულში აღესრულება.

მაცხოვარი მოდის მაშინ, როდესაც ბოროტებამ თავისი თავი მთლიანად გამოავლინა. ახალი არაფერი აღარ არის, ფორმაა ახალი, შესამოსელია ახალი, შინაარსი - ძველი. ეს ის სისინია, რაც გველმა თავის დროზე ჩასჩურჩულა დედაკაცს და რამაც მოიტანა უდიდესი ტრაგედია კაცობრიობის ისტორიაში.

ადამმა იმიტომ კი არ შესცოდა, რომ ღმერთთან ყოფნა არ უნდოდა. პირიქით, ღმერთთან ყოფნა რომ უნდოდა, იმიტომ შესცოდა.

თავიდანვე ღმერთი ადამიანს ეუბნება, რა არის კარგი. ადამიანი არ ადგენს, თუ რა არის კარგი. თავიდანვე ღმერთი ადამიანს ეუბნება, როგორ უნდა იცხოვროს. ადამიანი არ ადგენს, როგორ უნდა იცხოვროს.

ადამიანმა არ იცის ის გზა, რომელ გზაზეც უნდა იაროს, რომ მივიდეს ღმერთამდე. ღმერთისგან არის გაცხადებული მისთვის. გაცხადებული რომ არ იყოს, არ ეცოდინებოდა. იცის იმდენად, რამდენადაც განეცხადა.

ეს ყველაფერი მოცემულია ადამიანისთვის

წესი, კანონი, მცნებები, მსახურება,.. ღმერთისგან ეს ყველაფერი მოცემულია ადამიანისთვის. ღმერთს თავისთავად ეს არ სჭირდება. მაგალითად - ღვთისმსახურება, ღმერთს არ სჭირდება, რომ მას ვინმე ემსახუროს, ის ყოვლადკმარი არსებაა. ღმერთის მსახურება სჭირდება მას, ვინც მსახურებას აღასრულებს.

რა წამს სამყარო, იმ წამს - ეკლესია!

ეკლესია სამყაროს წლოვანებისაა. რა წამს სამყარო, იმ წამს - ეკლესია. ეკლესიის გარეშე სამყაროს ისტორია არის აბსოლიტურად გამორიცხული.

როდის შეიქმნა ანგელოზთა დასი?

ბიბლიაში, შესაქმის თხრობის ფაქტებში ანგელოზთა შექმნის შესახებ არაფერია წარმოდგენილი. აზრი იყოფა ორად:
პირველი ნაწილი ფიქრობს, რომ ანგელოზთა დასი ცოტა მოგვიანებით შეიქმნა. ხოლო მეორე ნაწილი ფიქრობს, რომ ანგელოზთა დასი შეიქმნა მანამდე, სანამ მატერიალური სამყარო შეიქმნებოდა. მე ამ მეორე ვარიანტს ვუჭერ მხარს. ანგელოზთა დასი იქმნება სამყაროსთან ერთად დროში.

ეკლესია არის ურთიერთობა ღმერთში. ეს არ არის მარტივი ურთიერთობა. ეს არ არის ურთიერთობა, რომელსაც ადამიანი ადამიანთან შეხვედრისას დაამყარებს. ეს არის ურთიერთობა, რომელიც სულიწმინდაში მყარდება.