ციტატები, მოკლე გამონათქვამები

გონება ეწოდება "სულის თვალები"

გონებას, წმინდა გრიგოლ ნოსელი უწოდებს "სულის თვალებს". რაც სხეულისთვის არის თვალები, ისაა გონება სულისთვის. როგორ იყურება გონება? როგორ იყურება სული? - ამის ინდიკატორია გული, თუ რამდენად განწმენდილია, რამდენად მყოფობს იქ საღვთო ენერგია, რამდენად ტრიალებს საღვთო მადლი. რამდენადაც წმინდაა გული, ისეთივეა ხედვა. როდესაც ადამიანს გული აქვს დაბინძურებული, ხედვაც ასეთი აქვს. ძალიან რელიგიურები იყვნენ ქრისტეს ჯვარმცმელები, მაგრამ მათი გული ვერაფერს გრძნობდა. გაქვავებული ჰქონდათ გული.

რა არის პატრიოტიზმი?

თქვენთვის რა არის პატრიოტიზმი და რაში გამოიხატება იგი?

ჩემთვის პატრიოტიზმი არის გაკეთებული საქმე სამშობლოსთვის, არ მჯერა ისეთი ადამიანების, რომლებსაც უბრალოდ უყვართ სამშობლო და მისთვის არაფერს აკეთებენ. რაც მთავარია შენს ქვეყანას უნდა მოუფრთხილდე, უნდა ეცადო, რომ უფრო მშვენიერი და რაც მთავარია უფრო ჭკვიანი გახადო.

ზე პატრიოტობა რაშია იცით, ყველას პატრიოტობა ერთად? თუკი ჩვენ ყველანი შევეცდებით, რომ ჩვენი ძალისხმევა და გარჯა გავაერთიანოთ ჩვენი სამშობლოს კეთილდღეობისთვის.

ცრუ პოეტებს ჩამოვიცილებო

შამილს გამოუცია ბრძანება, ჩემს სამფლობელოში ვინც ლექს დაწერს ენას ამოვაგლეჯო, მერე იკამათეს თურმე და ვიღაცამ გაუბედა და უთხრა: არ შეიძლება ასეთი ბრძანების დაწერა, არა ხართ მართალიო. გაეცინა თურმე და უთხრა: ამით მე ცრუ პოეტებს ჩამოვაცილებ პოეზიას, ნამდვილ პოეტებს ენის ამოგლეჯით კი არა თვალების დათხრით რომ დაემუქრო ლექსს მაინც დაწერსო.

რეჟისორი იქნება თუ მსახიობი, თუ იმას თავისი სათქმელი ჰქონდა და აქვს, ვერაფერი ვერ შეაშინებს, ის თავის სათქმელს იტყვის და ამბობდა კიდეც, ასე, რომ...

რას მოაქვს ბედნიერება?

როცა გაიმარჯვებს საკუთარ თავზე, ბედნიერი გახდები. თურმე, ადამიანს შეუძლია საკუთარ თავს ფლობდეს.
დააკვირდით თქვენ თავს, ფლობთ საკუთარ განცდებს? გაქვთ იმის ნებისყოფა, რომ ის აკეთოთ რაც საჭიროა, და არა ის - რაც გინდათ?
ეხლა რომ რაღაცები გვინდა, შეიძლება ესენი ზედმეტი იყოს, უფრო დიდი წინ გველოდებოდეს და დროს კი სხვა რამეში ვხარჯავდეთ. არადა ის, რაც წინ გველოდება, ეხლა უნდა ვთესოთ. რასაც დავთესავთ, ის არ უნდა მოვიმკათ? მაგრამ, თესვა რომ გვეზარება? ამრიგად, მოსამკელიც შეიძლება აღარ გვქონდეს

უფალს რომ ნახავთ, რას ეტყვით?

უფალს რომ ნახავთ რას იზამთ ან რას ეტყვით? - ღმერთმა უფალი მაჩვენოს, მაგრამ მართლა ასე არ არის, წავიდე უფალი ვნახეო, შეიძლება ვნახო და დავუჩოქებ მე მას, მე მას მადლობას ვეტყვი რომ ვცხოვრობდი, და ვიცხოვრებ იმის გამო რო მოვკვდე და მასთან აღმოვჩნდე.
- და რას შესთხოვთ? - არაფერს არ შევთხოვ, ყველაფერი მისი ნება აღსრულდეს და მათ შორის ჩემი მეშვეობითაც, ვიყო მისი იარაღი, აი ამას შევთხოვ, იმიტო რომ მას ყველაფერი ესმის, ეყურება და იცის საითკენაც მივდივართ, აი ჩამაგონოს ის რაც მას უნდა რომ მე ვასრულო

გამოიყენეთ ეს მეთოდი ბავშვის მიმართ | დაადეთ შტრიხი

გამოიყენეთ ეს მეთოდი ბავშვის მიმართ, დაადე ის შტრიხი რაც მას დღეს არა აქვს, უთხარი: „შვილო რა კეთილი გული გქონია, შენი ჭირიმე, შენს გულს ვენაცვალე, არ ვიცი ჩემისთანა ბედნიერი დედა თუ კიდევ არის ვინმე, რა კეთილი ხარ“, არადა კეთილი გული არა აქვს, იჩენს ხანდახან ისეთ რაღაცას რაც არ მოგეწონება, მაგრამ მაგას კი არ მიაქციო ყურადღება, ეს შტრიხი დაადე, ბავშვი ერთი კვირა მაინც ითამაშებს კეთილობანას, მოეწონება მერე, მერე კიდე უფრო გავიკვირვებ, კიდე და ბოლობოლო დავინახავ, რომ ის გადმოიგრიხება აქეთ.

მუდმივი განათლება მნიშვნელოვანია / დუმილი ოქროა

არის ისეთი მოსაზრება, რომ შენ უნდა შენს ხაზს, ასე ვთქვათ მიაწვე. პირობითად მე თუ სათქმელი მაქვს რაღაც მესიჯი, მაგალითად; მუდმივი განათლება მნიშვნელოვანია. ამ დროს აქცენტს აკეთებენ რაღაც დეტალზე, ეს მეთოდი ხომ არსებობს, რომ გადავუხვევთ უცებ და გეკითხებიან: რას ფიქრობთ იმან რომ ის თქვა? მე ვიტყვი, რომ მუდმივი განათლება მნიშვნელოვანია, მოკლედ ამას ვფიქრობ.

არის ხანდახან სიტუაცია, როცა არ გაძლევენ გასაქანს და შენ უნდა გაჩუმდე. ხალხს გაჩუმება ზოგადად უჭირთ. მოკლედ ოქროაო, სიჩუმე არის ოქრო.

ეკლესია ღმერთთან ურთიერთობის საიდუმლოა

ეკლესია არ არის მხოლოდ ტაძარი (შეიძლება ტაძარი არ იყოს, მაგრამ, ეკლესია იყოს), ეს არის ღმერთთან ურთიერთობის საიდუმლო. როდესაც ადამიანი ამბობს - რა საჭიროა ეკლესია? - მას უბრალოდ ჰყავს გამოგონილი ღმერთი, და იმ გამოგონილ ღმერთს არ სჭირდება. მართალია! შეიძლება იმ გამოგონილ ღმერთს ქრისტესაც უწოდებს, და ამ გამოგონილ ღმერთთან გამოგონილი ურთიერთობებით კმაყოფილდება... მაგრამ, მან არ იცის ყველაზე მთავარი, რომ შინაარსი, ამ საღვთო ურთიერთობაში, სწორედ სულიწმინდაში, იმ ღვთისმსახურებაში აღესრულება.

სადღეგრძელო | მეტი პატივისცემა და სიყვარული

ერთმანერთს მეტი პატივი ვცეთ, დავახლოვდებ, ოღონდ დავიტოვოთ საკუთარი ხმა, საკუთარი ფერი, ბგერა... ყველაფერი რაც აუცილებელია, რომ ადამიანი შედგეს თავისუფალ ადამიანად და ერთნაირად ნუ ვიფიქრებთ ყველაფერზე, რა თქმა უნდა, მაგრამ მეტი პატივი ვცეთ ერთმანერთის აზრს.

ჯანმრთელობა იგულისხმება ამაში, ხო ვამბობთ რომ ყველაზე მოსაფრთხილებელია ნერვიული სისტენა ზოგადად, რაც იწვევს სხვა პრობლემებს. საბოლოო ჯამში ამ ერთმანერთის სიყვარულში თუ მოვახერხებთ მეტად შესვლას, ის განაპირობებს ჯანმრთელობასაც.

ტანკა სიყვარულზე

ახლა იმ ტანკას წაგიკითხავ, მე რომ დავწერე წეღან:

გამოიარა ისტორიამ და მითხრა - რა მოხდა.

გამოიარა ძალაუფლებამ და მითხრა - რატომ მოხდა.

გამოიარა სიყვარულმა და მითხრა - რისთვის მოხდა.

გამოიარა მშვენიერებამ და მითხრა - როგორ ცდილობდა, რაღაცისთვის მაინც მიეცა აზრი.

გამოიარა სიკეთემ და მითხრა - რა გზით მევლო.

გამოიარა ბოროტებამ და უდღეურად გამიცინა.

გამოიარა სიკვდილმა და მიბრძანა - ყველაფერი დამევიწყებინა.

ახლა მარადისობას შევცქერი და ერთი რამ მახსოვს მხოლოდ, როგორ გამოიარა სიყვარულმა

დატკბი გამოფენით!

მუზეუმში რომ შედიხარ, ხომ სავსეა ხელოვნების ნიმუშებით და უცებ ჩხუბს იწყებ, რომ მე დამნაშავე არა ვარ, არ დამიჭიროთ, არც არავინ არ გიყურებს იქ. შენი ამოცანაა, რომ დატკბე და უცებ დაცვა იწყებს შენთვის ყურადღების მოქცევას, იმიტომ რომ საეჭვოდ აღიქმევი და გაყავხარ იქიდან.

სინამდვილეში ბრძოლა რომ არ დაგეწყო, ჩვეულებრივად შეგეძლო დამტკბარიყავი გამოფენით. ანუ გადარჩენის მექანიზმი აკეთებს ამას, რომ რაღაცა საფრთხეებს ხედავს, რეალურს, გამოგონილს, მერე ამას წარმოსახვით კვებავს... ოპერირებს მოკლედ აქედან.

თუ შენი ცხოვრება მარტო თეფშიდან პირამდეა

"ყმაწვილი უნდა სწავლობდეს, საცნობლად თავისადაო, ვინ არის, სიდან მოსულა, სად არის, წავა სადაო" - მსგავსი მასშტაბური კითხვები თუ არ დაუსვი შენს ყოფიერებას, და თუ შენი ცხოვრება მხოლოდ თეფშიდან პირამდეა, რა აზრი აქვს ასეთ ცხოვრებას? არანაირი აზრი არ აქვს. შენ უნდა შეხედო შენს ცხოვრებას მარადისობის პერსპექტივიდან, თუ რა არის შენი დანიშნულება. მარადისობის შუქზე თუ დაინახავ შენს ცხოვრებას, არ წამოეგები წამიერ ინტერესებს და გარკვეულწილად იმუნიტეტი გექნება შეცდომების დაშვებისგან და ბოროტების ჩადენისგან.

თავისუფალი ნება (არსებობს თუ არა ბედისწერა)

ადამიანი არის ავტორი თავისი ცხოვრების. არ არსებობს ბედისწერა, არსებობს განგებულება. განგებულება განსხვავებული რამ არის. ბედისწერაა ის რაც მე დეტერმინირებას მიკეთებს და ეს უკვე გამოდის რომ თავისუფლება აღარ არის. ადამიანი არის თავისუფალი.

სხვათაშორის აკრძალვებზე დგას თავისუფლება. სადაც არის არჩევანი, იქ ვიყენებ ამ
თავისუფლებას. სადაც არ არის არჩევანი იქ ვერც ვიყენებ. შეიძლება თავი თავისუფალი მეგონოს, მაგრამ ვიყო მონა, მონა ჩემივე გულისთქმების, ჩემივე მოთხოვნილებების, სურვილების და ასე შემდეგ.

ზიარების ბოლომდე გააზრება წარმოუდგენელია

იოანე ოქროპირი ამბობს - რაც საკურთხეველზე აღესრულება (როცა პური და ღვინო იქცევა ქრისტეს ჭეშმარიტ სისხლად და ხორცად), ამაზე დიდი სასწაული ის არის, რომ თქვენ ხდებით წმინდანები, ღმერთს ეხებით, ღმერთი შემოდის თქვენშიო. - ამის ბოლომდე გააზრება ალბათ წარმოუდგენელია. ამიტომაც არის, რომ ზიარების წინა და შემდგომი ლოცვები ერთი შინაარსით არის დატვირთული - მადლობა და ბოდიში. მეტს ვერ ეუბნები, მეტი რა უნდა უთხრა, მადლობა და ბოდიში უნდა უთხრა. იმდენად ბედნიერია, ძალადაკარგულია ამ დროს ადამიანი, ამას რომ გაიაზრებს.

დღის ბოლოს რომ თავი ბედნიერად ვიგრძნო ...

ჩემი მთავარი ოცნება და მიზანი არის, რომ ვიყო ბედნიერი ყოველდღე. ამისთვის ვშრომობ ყოველდღე, რომ ავდგე, ის გავაკეთო რაც გასაკეთებელი მაქვს, რომ დღის ბოლოს თავი ვიგრძნო ბედნიერად.

იმიტომ, რომ შეიძლება არაფერი გავაკეთო. სულაც, არ ვიყო დაღლილი, მაგრამ თავს კარგად არ ვრძნობ, იმიტომ, რომ ვგრძნობ ის არ გავაკეთე, რაც გასაკეთებელი მქონდა. და ის ვერსია რაც დღეს ვარ არ არის საკმარისი იმისთვის რაც ხვალ მინდა.

ჩემი მიზანი არის, ყოველდღე უფრო მეტი ვისწავლო, უფრო მეტი გავაკეთო, იმისთვის რომ ხვალ უკეთესი ვიყო, ვიდრე დღეს.

გასაჭირში მყოფ ადამიანს, შეცოდება კი არა, უნდა დავეხმაროთ, იმიტომ, რომ შეცოდება წარსულია უკვე, ადამიანი კი მომავალში მიდის. რაც უფრო მეტს შევიცოდებთ, მით უფრო გავაჩერებთ ადამიანს თავის შინაგან განცდებში.
უნდა გამოვიყვანოთ მდგომარეობიდან, წინ უნდა გავახედოთ. კი, მოხდა, რაც მოხდა, მაგრამ უკან გზა აღარ არსებობს. წინ უნდა ვიყუროთ.
წარსული წარსულს ბარდება უკვე, ვეღარ მივუბრუნდებით. ხვალინდელი დღე კარზე გვადგას.
მომავლისკენ უნდა მოაბრუნოს ფსიქოლოგმა ადამიანი, რომელიც რაიმე განსაცდელის გამო შოკში აღმოჩნდა

თანამდებობაზე მყოფი პირები წესით უნდა ასოცირდებოდნენ ძალიან დიდ პასუხისმგებლობასთან. ნაცვლად ამისა, ჩვენთან, პრივილეგიებთან და კეთილდღეობასთან ასოცირდებიან.
მე ვერ წარმომიდგენია, რომ თანამდებობაზე მივიდე პრივილეგიების მოპოვების მიზნით.
მიხუმრია კიდეც, ალბათ მე ვიქნები პირველი, ვინც ველოსიპედით, მეტროთი, გორიალათი ივლის. არ გამოვიყენებ ბიუჯეტის ფულს, თუნდაც ტელეფონში ჩასარიცხად. ბევრ საჯარო მოხელეს იმხელა ხელფასები აქვთ, უხერხულია, ამის შემდგომ კიდევ 30 ლარი სახელმწიფოს მოსთხოვო ტელეფონისთვის.

ადამიანს რა სჭირს ცხოველისგან განსხვავებით?

ადამიანს რა სჭირს ხო ცხოველისგან განსხვავებით, რაღაცა არსებები ვართ ისეთი, რომ არ ვიცით საიდან მოვდივართ და საით მივდივართ. ცხოველებს ეს არ ადარდებთ.

ჩვენ ვიცით, რომ ეს უნდა მორჩეს ერთ დღეს, როგორც ყველაფერი სრულდება.

ხომ არის ეხლა ხელოვნური ინტელექტისთ საუბარი, რომ რაღაცა უკვდავება, უსასრულობა და ასე შემდეგ. განიხილავენ, რომ არასოდეს არ ყოფილა ეს უსასრულობა, რაღაცას ქონდა დასაწყისი და ექნება როდესმე დასასრული.

ნუ ეს კიდე სხვა თემაა, რომელმაც რელიგიასთან დაიწყო უკვე მეგობრობა ამ თემებმა, ასე თუ ისე...

დაბალი თვითშეფასება და ნარცისიზმი - ერთი დანის ორი პირია, ასე რომ ვთქვათ, იმიტომ რომ დაცვითი მექანიზმი არის. აი ეს მსხვრევადობა, ის, რომ მე არაფერში დამნაშავე არ ვარ, თვითრეფლექსის უუნარობა, ის რომ უპირობოდ ყველა აღტაცებული იყოს შენით, არა აქვს მნიშვნელობა რას გააკეთებ. და მეორე - საპირისპირო ამისი, სრულიად ნიჰილისტური, დეპრესიული თვითგვემა, რომ, ჩვენ ხომ ხალხი არა ვართ, ჩვენ არაფერი გამოგვივა, არაფერი გვეშველება. იმის გამო, რაც მოგვიტანა ამდენი წლის ტრამვებმა, მე მაინც ძალიან თანამგრძნობელი ვარ ჩვენი ერის.

მხატვრული ლიტერატურის კითხვა

ერთი სიამოვნება იყო იმ ფრაგმენტების კითხვა და იქიდან ისე შემიყვარდა მხატვრული ლიტერატურა. ჯერ ქართულით ვიწყებ, კლასიკა რაცაა ყველაფერს ვეცნობი, ვკითხულობ. მერე გადავდივარ... მოვიტყუები თუ ვიტყვი, რომ ვოლტერი გადაბულბულებული მაქვს, მაგრამ შეძლებისდაგვარად თუ დრო მაქვს ვკითხულობ.

ბოლოს მაგალითად ჯორდან პიტერსონს ვკითხულობდი, უფრო ფსიქოლოგიური წიგნია, ცოტა სტილი შევიცვალე, მხატვრული ლიტერატურიდან ახლა ფსიქოლოგიურ რაღაცეებს ვკითხულობ, მაგრამ თვითონ უშუალოდ ბიბლიასთან ურთიერთობა, ძალიან მიყვარს კი.

სათაურის არჩევა და ფაქტების შეყრა

მეცნიერებაში არსებობს ორი გზა. ერთი არის, რომ სათაური ავირჩიო და იმის ქვეშ შევყარო ფაქტები, და მეორე - ფაქტებს დავაკვირდე და დავარქვა სათაური. ორივე შემთხვევას თავისი რისკები აქვს. როდესაც ვირჩევ სათაურს, ვეძებ მხოლოდ მის შესაბამის ფაქტებს. ხოლო როდესაც ფაქტებს ვაკვირდები, აქაც არ ვარ შეცდომისგან დაზღვეული. ჩემი ინტერპრეტაცია ძალიან ინდივიდუალურია, რა ინდიკატორებით ვაკეთებ, ეს არის უმნიშვნელოვანესი და სრულიად შესაძლებელია, რომ ძალიან ავცდე რეალობას, მიუხედავად იმისა, რომ შეიძლება მეცნიერი მერქვას მე.

პრაქტიკული მაგალითი მასწავლებლისგან

როდესაც შენ ასწავლი მაგალითად "გამზრდელს", როდესაც ასწავლი სულიერ სიმაღლეებს, მწვერვალებს, ამავდროულად შენ უნდა ასწავლო, და ამას აკეთებს კიდეც სკოლა, სულიერი სიდაბლეებიც. საზოგადოება როგორ თრგუნავს ადამიანს, ამასაც ასწავლის. მაგრამ სწავლება ერთია და ეს ადამიანის გამოცდილებად რომ აქციო, ეს მეორეა. და რაც მთავარია, შეიძლება არსებითი სათქმელი ესეც იყოს, რომ შენ თვითონ თუ არ განასახიერებ იმას, რასაც ასწავლი, ეს არის მკრეხელობა პედაგოგიური. ისინი ამას არ იჯერებენ, ისინი ადვილად ხვდებიან როგორ და როცა იტყუები.

როდის გამოგივა შვილის აღზრდა?

როცა ფიქრობ, როგორ გავხდე უკეთესი ჩემი შვილისთვისო, მაშინ გამოგივა აღზრდა. როგორ შევიკავო თავი, არ დავუყვირო, მოფერება ვისწავლო ლამაზი, რომ აღზრდად იქცეს ეს მოფერება, სიტყვის თქმა უნდა ვისწავლო სიმშვიდით, წიგნი როგორ წავუკითხო, რომ ცრემლი გამოწუროს ბავშვმა, რომ რაღაც იგრძნოს, განიცადოს და კიდევ წამიკითხეო გითხრას, ვისთან წავიყვანო, სად გავყვე, რაში დავიმორჩილო, რაში ჩემსკენ გადავიბირო. ამაზე თუ არ იფიქრებ რა აღზრდა უნდა გამოგივიდეს? და ჩვენი აღზრდა იმპულსებით მიდის, კაი გააკეთა ჰიჰიჰი, ცუდი გააკეთა ჰოჰოჰო....

ერთხელ, ერთმა მოსწავლემ ...

ერთმა მოსწავლემ ცოტა დამცინავად მითხრა, რომ რასაც მე ვეუბნებოდი, ეს იყო სისულელე. მეწყინა სიმართლე გითხრათ და ცოტა მკაცრად ვუპასუხე, როგორც მაშინ ამბობდნენ: მივუჩინე თავის ადგილი.

ამან, არ გამოიღო კარგი შედეგი, პრობლემა დაბადა. სანამ ერთ მშვენიერ დღეს არ გამოვიხმე გარეთ ეს ბიჭი, არ მოვუხადე ბოდიში და არ ვუთხარი, რომ ჩემიო აზრით ის არ იყო სამართლიანი, როდესაც ეს მითხრა, მაგრამ მე პატივს მივაგებ მის აზრს.

მასწავლებელს არ აქვს სხვა არჩევანი, არა იმიტომ, რომ ეს დაწერილია სადმე, არამედ, იმიტომაც, რომ ის მასწავლებელია.