ციტატები, მოკლე გამონათქვამები

გაანულე წარმატება! / ადამიანისთვის ყველაზე სახიფათო არის წარმატება

თუ კი რაიმესი უნდა გეშინოდეთ აი ამ ორიდან, ეს არის წარმატების, ყველაზე სახიფათო ადამიანისთვის არის წარმატება.

კრიზისი არის ძალიან კარგი რაღაცა, იმიტომ, რომ ეს არის განვითარების საშუალება და წარმატება არის დაჩლუნგების საშუალება იცოდეთ.

ადამიანი ბრმავდება და დააკვირდით, სამხედრო სტრატეგიაში შემოვიტყუე მტერი რას ნიშნავს, შევუქმენი ილუზია, რომ იგებს. კაზინო რას გიკეთებს? ნებისმიერი თაღლითი ჯერ გაგებინებს, იმიტომ, რომ რაც უფრო მეტს იგებ უფრო მახეში ხარ.

ამიტომ როცა თქვენ მიაღწევთ წარმატებას და მიაღწევთ, გაანულეთ. გაანულეთ რა არის იცით, ანუ აი რაღაცა მაგარი გააკეთეთ, მერე რა, გააკეთე გააკეთე, ჩამოდი ისევ ქვემოთ და თავიდან დაიწყე. იმიტომ, რომ რაც უფრო ზემოთ ადიხარ, მით უფრო ბრმა ხდები და დააკვირდი, ტიპი, რომ მიდის და არ არის წარმატებული და მეგობარი ყავს და ეკითხება რაღაცეებს, მერე გახდა წარმატებული და მეგობარს ცვლის, უკვე მას აღარ აწყობს მეგობარი, რომელიც ეტყვის, რომ შენ ეხლა მიქარე, მას აწყობს მეგობარი, რომელიც ეტყვის, რომ შენ ხარ ღმერთი.

მე ისე თვალნათლივ ვხედავ როგორ იცვლება ხოლმე წარმატებული ხალხის მეგობრები და ძველი მეგობრები აღარ აინტერესებთ. ზუსტად ეგ არის დაბრმავების საშიშროება, ასე, რომ ფრთხილად იყავით წარმატებასთან.

რატომ ვიღვიძებთ დაღლილი?

თუ მელატონინი ცოტაა, ძილ-ღვიძილის ციკლი იშლება, შენ იღვიძებ დაღლილი, შენ იღვიძებ არა მოსვენებული, არამედ თითქოს არ გიძინია. თითქოს დაიძინე, ახლახანს გაიღვიძე მაგრამ დაღლილი ხარ, ესე გრძელდება წლები.

ყოველ ღამე ერთიდაიგივე დროს გაღვიძება ცუდი ნიშანია, იმიტომ, რომ ყველაფერთან ერთად მელატონინი გახლავთ იმუნო ბიოლოგიური ზედამხედველობის მთავარი ფაქტორი, ანუ მელატონინი მონაწილეობს მუტაციის აღმოფხვრაში.

უჯრედები ხომ მრავლდება, მთელი ჩვენი სხეული ხომ იცვლება 7-9 წლის განმავლობაში, სხვადასხვა სიჩქარით, ესა თუ ის ორგანო მთლიანად იცვლება. უჯრედული მოსახლეობა განახლდება, როდესაც ეს განახლება კლებულობს, ნიშნავს რომ სიბერეა დაწყებული გამოხატულად.

მელატონინი მონაწილეობს მუტანტური, ანუ ცუდი გენეტიკური დაზიანების პოვნაში, ის იმუნოკომპეტენტური უჯრედების აქტივაციას იწვევს, მელატონინი. ანუ თუ მელატონინი ცოტაა, აღარ არის სათანადო იმუნო ბიოლოგიური ზედამხედველობა და იმუნიტეტს გამოეპარება მუტანტური უჯრედი, მათ შორის კიბოს უჯრედი, კიბო ერთ-ერთი ფორმაა ავთვისებიანი სიმსივნის.

ანუ თუ დაიწყო ყოველ ღამე ერთიდაიგივე დროს გამოღვიძება, ნიშნავს იმას, რომ ბიოლოგიური საათი დაზიანდა და 15-20 წელიწადში შეიძლება განვითარდეს ონკოლოგიური დაავადება.

ნაკლები ლაპარაკი და ბევრი საქმე / ვალდებულება მომავალი თაობისადმი

ნაკლები ლაპარაკი და ბევრი საქმე, ჩვენი ცხოვრებით უნდა დავაინტერესოთ და არა ლაპარაკით, სადღეგრძელოებითა და ლოზუნგებით, ეს ძალიან მნიშვნელოვანია იცით. ჩვენ ხშირად ქადაგება გვგონია ლაპარაკი, ქადაგება ცხოვრებაა სინამდვილეში. ლაპარაკი ეს საშვალებაა ერთერთი, რაღაცის გაგებინების, სინამდვილეში ქადაგება იწყება ცხოვრებით.

ალბათ ყველაზე დიდი ვალდებულება მომავალი თაობისადმი რაც გვაქვს ჩვენ, ის არის, ვიცხოვროთ ისე, რომ ისინი მივიდნენ ამ ინტერესამდე.

მე არა ვარ მომხრე, რომ ვინმეს დავაძალოთ... არ ეთვისება ამ სივრცეს და ამ წიგნს, ოდნავი ძალადიბის შედეგადაც კი, მიზერული შედეგის მიღება, აბსოლიტურად გამორიცხულია. ამიტომ ვდგებით ისევ იმაზე, რომ უნდა ჩვენ თვითონ დავიწყოთ ცხოვრება ისე, ვიშრომოთ ისე, პატიოსნები ვიყოთ ისე, რომ ჩვენმა მომავალმა თაობა მ დაიწყოს კითხვების დასმას: ხომ არის ასე მარტივად შესაძლებელი და რატო წვალობ შენ? და აი იქ უნდა ავხსნა, რატომ ვწვალობ მე.

აი აქ ალბათ ბეწვის ხიდზე გავდივართ, მაგრამ მე არ მეშინია ამ ხიდზე გასვლის. მარტო მე თუ გავდივარ ჩავანგრევ მას, მაგრამ მე ვიცი რომ აქ ღმერთს გავყავარ, ყოვლადწმიდა ღვთისმშობელი გვმფარველობს. გადაგვატაროს არ ნიშნავს წაგვათრიოს, არა, ჩვენ უნდა ფეხი ავიდგათ, ჩვენ უნდა დავიწყოთ ასე ცხოვრება.

ამ ცხოვრებას ფხიზელი თვალით ...

ადამიანი სამყაროსთან ურთიერთობის, გარკვეული შინაარსობრივი ფანჯარით უყურებს სამყაროს. ეს კონტრუქციები არის ასევე შინაარსის მატარებელი, აი მაგალითად "ამ ცხოვრებას ჩემმა მტერმა უყურა, ფხიზელი თვალით, დავლიოთ ... გადი ქალო გვაცალე ეხლა ვლაპარაკობთ", ანუ ტიპები სვამენ სულ, კონცეფციაა ესეთი. მეორე კონცეფციაა დავუშვათ, ბიჭების გოგოებთან სალაპარაკო კონცეპცია, რომ "ყოველი დღე ისე უნდა იცხოვრო, გეგონება შენი ბოლო დღეა." კონცეფციაა, გოგოებს მოსწონთ, ნუ ბიჭებიდან რატომ მოდის ეს? - რომ უარი არ თქვა, ხვალ შეიძლება მოკვდე, დაახლოებით ეგეთი კონცეპციაა.

პირველი კონცეფცია არ მომწონს, სმის, მე პირადად. მეორე, მე რომ წარმოვიდგინო, რომ ბოლო დღეა მეთქი, იმდენი საქმე მაქვს, რომ ძალიან ცუდ დღეში აღმოვჩნდები, ვერ მოვასწრებ უბრალოდ.

შესაბამისად ყველას თავისი აქვს, შენ შეგიძლია აიღო შენი დამოკიდებულება. მე მაქვს ჩემი დამოკიდებულება, რომელიც ასეთია: ცხოვრება ისეთი პატარაა, რომ არ მაქვს დრო ცუდ ხასიათზე ყოფნის, მე არ დავუთმობ ჩემი ცხოვრების დიდ ნაწილს ცუდ ხასიათზე ყოფნას. ეს კონცეფცია გეხმარება ურთიერთობებში. პირველი მარტივი კითხვა: ხომ გჯერათ, რომ შეიძლება პარიზში ყველაზე ცუდი დრო გაატოროს ჩვენმა ჯგუფმა და ხაშურში ყველაზე მაგარი? მეტვით, რომ კი, გააჩნია რა სიტუაციაა.

რა არის პარანოია?

გავხდებით მართლა პარანოიაკები, რომლებიც ხედავენ ყველგან რას? რა არის პარანოია? პარანოია არის რწმენა, რომ ყველაფერი რაც ხდება სამყაროში და ჩემს გარშემო, არის ჩემსკენ მიმართული, ყველაფერს აქვს მნიშვნელობა. ეს არის პარანოია.

აი მაგალითად: უბერავს ქარი, რაღაც უნდა ჩემგან. გაიარა კაცმა ქუჩაში, შემთხვევით არ არსებობს პარანოიკისთვის, არა თუ შემთხვევა. - თავისთავად გაიარა, იტყვის ნორმალური ადამიანი. არა! რაღაცა უნდა ჩემგან ან განზრახვა აქვს რაღაცა ჩემს მიმართ და ასე შემდეგ.

ჩვენი ბულიკური აზროვნება, აი დღეს მე ვხედავ, ვუყურებ ჩვენ პოლიტიკურ არეს და ვხედავ რომ პარანოიულია. ამ აზროვნებაში საქართველო არის ჭიპი სამყაროში და არაფერი არ შეიძლება ხდებოდეს ისეთი, რომელშიც არ იყოს ჩადებული რაღაცა ფიქრი საქართველოზე და მისთვის ან სიკეთის ან ბოროტების განზრახვა ან წადილი.

ხედავთ სად მივედით? მე მინდა დავამტკიცო მხოლოდ ერთი რამ, ადამიანს შეუძლია გამოთიშოს საკუთარ თავში ასეთი ფსიქოფატიური გრძნობები და აქტები. გრძნობებს და აღქმას აქტი მოჰყვება, საქციელი. გამოთიშოს ეს, ასეთი ცხოვრება, იმიტომ რომ მაგალითად ჩემთვის ეს ცხოვრება, სიცოცხლე, არ არის სიცოცხლე. თუ ჩემი თავი ავსებულია ასეთი რაღაცეებით. თუ მე ასე ვუყურებ სოცოცხლეს და ასე ვცხოვრობ, ასეთი ხედვით, ეს არ არის სიცოცხლე.

ადამიანად ყოფნის პასუხისმგებლობა

მამაჩემმა მაჩუქა სიცოცხლე, არისტოტელემ კი მაჩუქა ის, რისთვისაც ღირს სიცოცხლე. ალექსანდრე დიდს, მაკედონელს ეკუთვნის ეს სიტყვები და ნათქვამია მის მასწავლებელზე, არისტოტელეზე და სრული ჭეშმარიტებაა, რადგან ნამდვილ მასწავლებელს, ნამდვილად შეუძლია დაგანახოს ცხოვრების საზრისი, შეუძლია გონების გამდიდრებასა და განათებასთან ერთად, სულის გადარჩენაზე იზრუნოს. ამას ცდილობდა ყველა ნამდვილი მოძღვარი და მასწავლებელი, ყველგან და ყველა დროს. ამას ღაღადებდნენ და ღაღადებენ პედაგოგიკის თუ ლიტერატურის გამორჩეული ძეგლები. გაასმაგებულია ასეთი მასწავლებლების საჭიროება დღეს, როდესაც ტექნოლოგიების არნახული განვითარების ფონზე ადამიანსში ადამიანია გადასარჩენი.

"მე თავისუფალი მასწავლებელი ვარ, ღმერთის გარდა უფროსი არ მყავს, ყველაზე მნიშვნელოვანი 4 მცნებაა ჩემთვის: სიყვარული, ღირსება, მსახურება და თავისუფლება. დრო მთლიანია, სამყარო დასაბამიდან, პირველი წამიდან ბოლო წამამდე, ყველაფერს ერთმანერთს უკავშირებს, ყველაფერი ერთმანერთს გამოხატავს და არავინ და არაფერია უერთმანერთო აზრით სავსე, მთავარი რაც ბავშვებს და დაგვიანებულ დიდებსაც უნდა ვასწავლოთ სწორედ ეს არის, ამის გაცნობიერების გარეშე კაცის მთავარი პასუხისმგებლობა ვერ დაიბადება, ეს ადამიანად ყოფნის პასუხისმგებლობაა.

თუ არ წახვალ წინ, დარჩები თამაშგარეთ

მუდმივი განვითარება ეს ძალიან მნიშნელოვანი საკითხია, ზუსტად თანმდევია იმ პასუხისა, რომელიც ახლა მოგვეცით: თუ არ წახვალ წინ, დარჩები თამაშგარეთ. თავად როგორ გამოიმუშავეთ ჰარმონია საკუთარ თავთან?
მუდმივი ზრდისთვის, ბარიერების გადალახვისთვის, უამრავი წინაღობა არსებობს, მითუმეტეს მაშინ როდესაც ამდენი კარიერული მიმართულება და ამდენი დარგი გაქვს შეთავსებული. როგორ იპოვეთ ეს ჰარმონია საკუთარ თავთან?

იცით რა, მე მჯერა, რომ ყველაზე მაგარი აღმზრდელი არის მაგალითი და ის ადამიანები... თქვენც ლაპარაკობდით ეთერს გარეთ იმ გარემოზე რომელშიც გაიზრდეთ და რომელიც შეითვისეთ და მე ვფიქრობ მშრომელი ხალხის გარემოში, ვინც არ ჩერდება, იმ გარემოში სხვანაირად არ გამოვიდოდა ალბათ. მე მახსოვს, სულ პატარა, რომ ვიყავი, ესეიგი ჯერ ცალკე, რომ არ მეძინა, პატარა ბიჭი, რომ ვიყავი, ჩემი ბებია, დედაჩემის დედა იყო ჩემი პატრონი ასე ვთქვათ და ბებიაჩემს თავთან ედო რუსული ენის განმარტებითი ლექსიკონი, არც მეტი არც ნაკლები და ცდილობდა, რომ რაღაცა რთული რუსული სიტყვები, ნუ დღევანდელ დღეს ალბათ ინგლისურის ლექსიკონი ედებოდა, ხოდა ამის ყურება ისეთი თემაა რა, მაშინ მეცინებოდა, მაგრამ ეხლა აბსოლიტურად არ მეცინება. ადამიანი თუ მოახერხებს, რომ ოთხმოცი წლის კიდევ სწავლობს, ეს არის მემგონი წარმატებაც და ბედნიერებაც.

შვილის ავადმყოფობა სირცხვილი არ არის

ყოველთვის მშობლებს ვეუბნები, რომ ეს რა პრობლემაც აქვს ამ ბავშვს, ამის სირცხვილი შეუძლებელია, თუ ვთქვათ დაზიანების ან ტრამვის მერე მოხდა მისი ამ მდგომარეობაში მიყვანა ის არა არის სირცხვილი? და თუ ბავშვობიდან ეს პრობლემა აქვს...

ეს ძალიან მტკივნეული საკითხია, ეს არის ძალიან რთულია მშობლებისთვის და ძალიან ძნელად მისაღები. დედებს ძალიან უჭირთ.

ერთი მშობლისგან ვისწავლე ესეთი წინადადება და მინდა გითხრათ ძალინ საჭირო და მნიშვნელოვანი. (და ამას ყველას ვუყვები, ყველა მშობელს, ახალმოსულს) - როგორც შენ წარუდგენ შენს შვილს შენს ქმარს, შენ დედას, შენს დედამთილს, შენს ოჯახს და საზოგადოებას, ისე მიიღებს ყველა შენს შვილს. სულ ვეუბნები: შენ უნდა იყო ძლიერი, შენ უნდა იყო მაგარი, შენ უნდა გინდოდეს, იმიტომ, რომ შენ ხარ დედა და დედაზე მეტად... მამებს ნუ ეწყინებათ, მამები დედებს უნდა უმაგრებდნენ ზურგს და გადაფარებულები იყვნენ ფარად. როგორც დედა წარადგენს და არ ივიშვიშებს: უი შე საწყალო... როგორც კი დედა ეძახის შენ საცოდაო, არ შეგიძლია... აუცილებლად ბავშვზე ეს ყველაფერი მოქმედებს. მე კიდე ვეუბნები: შენ უნდა იყო ძლიერი და როგორც შენ წარუდგენ, ამას ასე მიიღებს საზოგადოება.
ეს წინადადება იმ დედის, რომელსაც უკვე დიდი შვილი ჰყავს, 14 წლის, თითქოს გამომადგა და ძალიან ბევრ რამეს ვსწავლობ, რომ შემდეგ მშობელს მივეხმარო.

მეორე ადამიანის ენაზე საუბარი

კაკაბას ისტორია მინდა გაგიზიაროთ, ჩემი მეგობრის ირაკლი კაკაბაძის. კაკაბა და თავისი ოჯახი, გერმანიაში იყვნენ წასულები, ერთი წელი ირაკლიმ იქ ისწავლა და ოჯახით იქ იყვნენ.

ბახტრიონზე, კაკაბას მეზობელი არის ერთი კაცი, რომელსაც გერმანიიდან ჩამოჰყავს მანქანები და ეგ ბიზნესი აქვს, დაიწყი ერთი მანქანით, მერე ისე განავითარა ეგ ბიზნესი, რომ ეხლლა კონტეინერით ჩამოჰყავს მანქანები და ჰყიდის.

ჩამოდიან ესენი, კაკაბას ოჯახი, ეს ტიპი ხვდება სადარბაზოში და ეკითხება: ბიჭო, გერმანიაში თუ იყავი, მანქანა რატო არ ჩამოიყვანეთო. ანუ აი როგორ შეიძლება, ადამიანი წავიდეს გერმანიაშ და იქიდან დაბრუნდეს და იქიდან მანქანა არ ჩამოიყვანოს.

მიშა ბიძია ცდოლობს, რომ მისთვის ჰასაგებ ენაზე აუხსნას და ეუბნება რომ, აი ბავშვების განათლება, იქ ცხოვრება და ფული აღარ დაგვრჩო, ამიტომ ვერ ჩამოვიყვანეთო.

აი რას ნიშნავს მაინც ჭკვიანი კაცი, პროფესორი. ბავშები წაიყვანა, ენა ასწავლა, ესენი გაითქვიფებიან და უკეთეს მანქანებს ჩამოიყვანენო. ანუ ის იქ არის.

ეს ხომ განსხვავებული ენებია. ჩვენ კი ყველა ქართულად ვლაპარაკობთ, მაგრამ იდეაში ასეა, ჩვენ ჩვენს ენაზე ვლაპარაკობთ და თანამშრომელი თავის ენაზე ლაპარაკობს, ან თუნდაც უფროსი, და ერმანერთს ვერ ვუგებთ.

ნებისმიერ კომუნიკაციას ამ თვალით, რომ შევხედოთ, აი რა შემიძლია მე ვთქვა მეორე ადამოანის ენაზე?

ადრე დაწოლის სარგებელი

აი მოსაღამოდა და დროზე დაიძინე, ტელეფონი გამორთე, დააბნელე ოთახი. თვალის ბადურა დაბნელდა და სეროტონინი გარდაიქმნება მელატონინად - ძილის ჰორმონად. მელანო ნიშნავს მუქს, აი მელანი, მელანია, მუქი. მელანქონია ამიტომ იწოდება, როგორც შავი მდგომარეობა, მწუხარება, შავი ნაღველი, ქოლი ნიშნავს ნაღველს.

თუ სეროტონინი დღის განმავლობიში ცოტაა, შესაბამისად მელატონინიც ცოტა იქნება, თუ მელატონინი ცოტა, მაშინ ჩაძინებისა და ზოგადად ძილის ხარიხსიც იქნება არა საკმარისი, შესაბამისად იქნება ფხიზელი ძილი.

ადამიანი დაახლოებით 8-10 ჯერ იღვიძებს ღამის განმავლობაში, მაგრამ თუ შენ გაქ ჯანმრთელი ნერვული სისტემა, ეს გამოღვიძებები შენ არ გახსოვს. თუ დაგამახსოვრდა გამოღვიძებები, ე.ი შენ გაქ სტრესი.

თუ მელატონინი ცოტაა, ეს ნიშნავს იმას, რომ, დაახლოებით ღამის 2 საათზე, როდესაც უნდა იყოს მისი პიკი, მისი პიკი არ არის, თუ პიკი არ არის, მელატონინი, რომელიც ამცირებს კორტიზოლს ე.ი კორტიზოლი სათანადოდ არ შემცირდება. თუ კორტიზოლი არ შემცირდა დილისთვის, როდესაც უკვე მელატონინი კლებულობს და კორტიზოლი თავისთავად იწყებს მატებას, კორტიზოლის მატებას დახვდება სასტარტო მაღალი მაჩვენებელი კორტიზოლის ანუ დაემატება და ესე იგი ეს ნამატი მოგცემს დილით მაღალ წნევას. ამიტომ ინფაქტების, ინსულტების, გიპორტონული კრიზების დიდი წვლილი მოდის სწორედ დილის პერიოდზე.

მძაფრსიუჟეტიანი ზღაპრები წავუკითხოთ თუ არა ბავშვებს?

ხშირია დისკუსია საკითხზე - რამდენად უნდა ვუკითხოთ ბავშვებს ხალხური ზღაპრები. ზოგი ფიქრობს, - არ უნდა წავუკითხოთ, რადგანაც ეს ზღაპრები არის ძალადობრივი. ჩემი აზრით, ეს არის ძალიან ზედაპირული შეფასება. მაგალითად, ზღაპრიდან - "ჩიტო, ჩიორა, ერთი ბარტყი გადმომიგდე..." - ბავშვი ამ აქტს არ აღიქვამს ისე მძიმედ, როგორც უფროსი, იმიტომ, რომ უფროსებს განსხვავებული აღქმა გვაქვს მოვლენების მიმართ. ბავშვისთვის მსგავსი რამ ასე მძიმედ აღსაქმელი არ არის. ასეთ ზღაპრებს ხომ უამრავ თაობას უკითხავდნენ, მკვლელები ხომ არ გამოსულან ისინი. ვიღაც შეიძლება მკვლელი გამოვიდა, მაგრამ არა ამ ზღაპრის გამო. ბავშვები ასეთ მოვლენებს, როგორც წინააღმდეგობის აქტს, ისე აღიქვამენ, ანუ რაღაც მოცემულობას, რომელიც უნდა გადაილახოს, ან რაღაც სევდიან ამბავს, რომელიც გარკვეულწილად სიკეთის გამარჯვებით მთავრდება. ბავშვები სიკვდილს ასე მძიმედ და ტრაგიკულად არ აღიქვამენ, როგორც უფროსები, რომლებიც, - ეს რა წავუკითხეო - უფრო აღშფოთებულები არიან ხოლმე, ვიდრე ბავშები. ქართული ხალხური ზღაპრები კი არა, ძმები გრიმები რომ წაიკითხოთ, არანაკლებ მძაფრსიუჟეტიანი მომენტებია. ეს სიბრძნე და გამოცდილება ადამიანებში არსებობდა და მუშაობდა. მე, ყველაფრის უკრიტიკოდ შეხედვის და უაპელაციოდ მიღების მომხრე კი არ ვარ, უბრალოდ, ანალიზის და განსჯის გარეშე საბავშვო ზღაპრები არ უნდა უარვყოთ.

სამი ტიპის ადამიანი

პლატონს აქვს ასეთი დიფერენცირება, გარჩევა, სამი ტიპის ადამიანს გამოყოფს ადამიანის სულის სამი ნაწილის შესაბამისად. სულის სამ ნაწილს ასე განარჩევს: უმდაბლესი ნაწილი, რომელსაც წადილისმიერ ნაწილს ეძახის, ეს არის ჩვენი ბაზისი, ელემენტარული მოთხოვნილებების დაკმაყოფილებისა, კვება იქნება თუ გამრავლება; სულის მეორე ნაწილს მგზნებარე ნაწილი ჰქვია, ჩვენი სულის "დრაივი", მუხტი, ერთგვარი აგრესია, ტემპერამენტი და მესამე ნაწილი არის გონება. ამის მიხედვით სამი ტიპის ადამიანია, ბოლო ტიპის ადამიანი არის სარგებლისმოყვარე ადამიანი, ფილოკერნესი, რომელიც ცხოვრობს ამ წადილებით და მისთვის მთავარია რა დააგროვოს, მიიღოს, იკვებოს, სხეული შეიმოსოს და სხვა ვნებები. შემდეგი დონე არის ადამიანი, რომელიც დიდებას ესწრაფვის და აქ შეიძლება ლიდერები, იგივე პოლიტიკური ლიდერები გავაერთიანოთ, ანუ ფილონიკროს ტიპის ადამიანები. ფილოსოფოსს რაც შეეხება, ეს არის ადამიანის სახე, რომელსაც თავისთავად ცოდნა აინტერესებს, ცოდნის თავისთავადი ღირებულება, სიბრძნეს ეზიარება, ის სიბრძნეს არც ეუფლება, არც იყენებს, ეზიარება და იმას აღარ დაუდევს აქედან რა სარგებელი შეიძლება მიიღოს. დღესაც, ადამიანს შეიძლება არ ჰქონდეს უმაღლესი განათლება მიღებული, მაგრამ თავისი ბუნებით, განწყობილებით და ტემპერამენტით იყოს ფილოსოფოსი და სიამოვნებდეს თავისთავად ცოდნასთან ზიარება.

ადამიანი ბედნიერებისთვის არის შექმნილი

ორივე მხარე საუბრობს ბედნიერების წყაროზე, საუბრობს რაღაცაზე - მნიშველოვანზე, რომ ჭირდება და რომ აწუხებს. მოდი გადავხედოთ, შეგვიძლია ვნახოთ, ვიპოვოთ ადამიანი, რომელიც იტყვის, რომ ბედნიერება არ მინდა, ასეთი რამე არ არსებობს.

აი მივიდეთ ძალიან დიდ, დაყუდებულ, წმიდა მამასთან, რომელიმე საუკუნეში გადავინაცვლოთ, და ვკითხოთ: რა უნდა მას ამ უდაბნოში? რაღაცეებს გვეტყვის, გვეტყვის... და ბოლოს იტყვის, რომ თურმე ამ უდაბნოში მოსულა იმიტომ, რომ მარადიული ბედნიერება იპოვოს. ისიც ბედნიერებისთვის არის იქ, იმ უდაბნოში, ყველა ადამიანი... იმიტომ, რომ ადამიანი ბედნიერებისთვის არის შექმნილი.

და ადამიანის უბედურება საიდან იწყება? ილუზორული ბედნიერებიდან. დაცემულმა ძალამ ადამიანს ის კი არ უთხრა, ამას თუ გააკეთებ ღმერთთან არ იქნები, პირიქით უთხრა, რომ აი ამის მერე იქნები ღმერთთან , ამის მერე იქნები ბედნიერი. შესთავაზა ალტერნატიული და იოლი გზა, ძალიან ბევრი და იოლი საშვალება ეძლევა ადამიანს თავისი ვნება დაიკმაყოფილოს. ეს ვნება რა არის? ეს დაახლოებით იგუვეა, გამაყუჩებელ წამალს, რომ დალევ და ტკივილს გაგიყუჩებს მაგრამ, ტკივილის წყაროს ვერ სპობს, სულ გამაყუჩებელი უნდა სვა.

გონიერება სადაა? - როდესაც ტკივილის წყაროს მოაკითხავ და ტკივილის წყაროს მოსპობ. ბედნიერება ამას გეუბნება, რომ ტკივილის განცდას კი ნუ სპობ, ტკივილის წყარო მოსპე. აქ იწყება ბედნიერებს.

მესაფლავეების უმძიმესი პროფესია

ხანდახან, როცა ხალხი ტირის და გოდებს, მეც ვდგევარ მათ გვერძე და ვტირი, განვიცდი, როდესაც ვიღაცა მშობელს გრძალავს, დედას ან ბავშვს გრძალავს.

ბევრია ესეთი შემთხვევა, მომხდარა, რომ დამიმარხია ახალგაზრდა კაცი და დედას ვერ უკონტროლებია თავი, ჩავარდნილა ორმოში, რომ პირველი მე დამმარხეთ და ჩემი შვილი ზედ დამარხეთო. მერე მე ჩავედი ჩემ ამოთხრილში და ხალხი, რომ ამოგვეყვანა ის ქალი იქიდან. არ ამოდიოდა. ახალგაზრდა გოგო იყო. ჯერ მე დამკრძალეთო და მერე ჩემი შილი ზემოდან დამადეთო.

ქვის გული ხომ არა გვაქვს, ადამიანები ვართ. რომ მოჰყავდათ, ყველა ტიროდა, მე იმათთან ერთად ვტიროდი, ვერ ვიკავებდი თავს, დღემდე ეგრე ვარ.

მახათაზე ვიყავით, სულ პირველად, რომ ოჯახი დაიღუპა ავარიაში, ტრაგიკულად დაიღუპა ცოლი, ქმარი და პატარა შვილი, ყველაზე მძიმე რაც ეს იყო ჩემს ცხოვრებაში და იმხელა მიწა, რომ გავჭერით და სულ ყველა იქ ჩავასვენეთ, ყველაზე დიდი დარტყმა, მაშინ მივიღე.

პირველი ემოცია მაშინ მქონდა... ცუდადაც გავხდი, გული დამეწვა და ტირილისგან თავს ვერ ვიკავებდი... ერთი მოხდა კიდე ორი თვის წინ, 2 თვის ბავშვი დაიღუპა გულის მანკით და როგორც მშობლები და ხალხი ტიროდა, ისე ვტიროდი მეც. ჩასვენების პროცესი ისეთი მძიმე იყო, რომ დღესაც რომ აგიხსნათ, კიდევ ვერ გამოვხატავ. ისეთი ამბავი იყო, კანკალი, მთელი ნერვიულობა. წარმოიდგინე 2 თვის ბავშვი გიჭირას ხელში, ძინავს და მიწაში დებ შენ იმას.

კრიზისები ურთიერთობაში | თუ ვერ კითხე, დაგუგლე!

რაც შეეხება ვითომ უბედურებები როა, კრიზებს რომ ვეძახით, არ არსებობს, რომ კრიზისი არ იყოს. კრიზისი არის ჩვეულებრივი მოვლენა. ისევე არ არსებობს, შენ რომ თქვა, რომ წვიმა არ არსებობს, ან თოვლი, ან ქარი. კრიზისი კი არ არის პრობლემა, როგორ გამოდიხარ კრიზისიდან ის. მართალი გითხრათ, ჩემთან ცხოვრებაში, თუ რამე კრიზისები იყო, ყველგან გამოვსულვარ უკეთეს მდგომარეობაში, ვიდრე კრიზისამდე ვიყავი, იმიტო, რომ ჩემთვის კრიზისი არის ამოცანა.
რაც არ უნდა ჭკუიდან გადადიოდეთ და ერთმანერთი გიყვარდეთ, ერთ სივრცეში რომ მოგათავსოთ, იჩხუბებთ, დარწმუნებული ვარ იჩხუბებთ, თუ გინდა ხელს მოვაწერ რამდენი ხანი გაძლებთ, რომ არ იჩხუბოთ. ამიტომ კრიზისი არ არის პრობლემა, კრიზისი არ არის მოულოდნელობა. მთვარი არის როგორ ხარ ამ კრიზისში, ურთიერთობებს მართვა უნდა, ესე თავისით მიშვებული, შედარება რომ გავაკეთო ხოლმე ოჯახური წყვილებისთვის, ვეუბნები, წარმოიდგინე, დაქორწინდი იგივეა იახტაზე რომ დაჯექი, და სადღაც ზღვაზე გახედე, ძალიან კარგი ხედია, მაგრამ გაუშვი საჭეს ხელი, მანამდე ხართ კარგად სანამ რაღაცას არ მიეხეთქება ეს, თუ არ იცი როგორ უნდა მართო სიტუაცია. იმიტომ ქვია თაფლობის თვე, სადმე თაფლობის ხუთწლედი გინახავთ, არა, თვე ქვია, ამიტო თავში ტვინი თუ გაქ და აზროვნებ , ყველაფერს ალაგებ ნორმალურად და ცხოვრობ კარგად. ვერ ალაგებ? - განვითარდი, თუ ვერ განვითარდი, ვინმეს კითხე, თუ ვერ კითხე - დაგუგლე.

ნივთები გაგვაბედნიერებს?

ძაან გავრცელებულია, მე ხშირად სტუდენტებთან მიწევს შეხვედრა და მათთან ლაპარაკი და აუცილებლად ვეკითხები ხანდახან, რომ რა გაგაბედინიერებთ, რა შემთხვევაში იქნებით ბედნიერი ვთქვათ 30-40 წლის ასაკში და ხშირ შემთხვევაში ასახელებენ ბედნიერების ნაწილად ნივთებს და ქონებას. ეს არის ზუსტად მეშვიდე მოლოდინი, დამანგრეველი, რომ ნივთები გამაბედნიერებს. აი მე, რომ ესეთი სახლი მქონდეს რა ბედნიერი ვიქნებოდი, მე, რომ მქონდეს ესეთი მანქანა რა ბედნიერი ვიქნებოდი, მე, რომ ასეთი მოგზაურობა შემეძლოს, როგორი ბედნიერი ვიქნებოდი.

მე მახსოვს ზუსტად, კომპიუტერების გამოფენაზე ვიყავი პატარა სკოლის მოსწავლე და თავთან მედო ის რაღაც ჟურნალი მერე კარგა ხანს და მართლა გულწრფელად ვფიქრობდი, რომ ეს კომპიუტერი ვისაც აქვს ის ნამდვილად ბედნიერია. მას მერე ბევრმა კომპიუტერმა და ბევრმა წყალმა ჩაიარა და მოკლედ აღმოჩნდა, რომ ნივთები ვერავის ვერ აბედნიერებს, ვერც კომპიუტერები, ვერც მანქანები, ვერც იახტები... ძალიან კარგი რამეებია, კი არ უარვყოფ, უბრალოდ ბედნიერების წყარო ვერ ხდება და თუ მოლოდინი გაქვს, რომ ეს გაგაბედნიერებს შეიძლება მიაკვდე ამ მიზნებს და იმისთვის, რომ აღმოაჩინო რამდენი რესურსი დახარჯე, დრო, ენერგია, ნერვები და ვერ მიაღწიე ბედნიერებას და შუა ხნის თავისებურება ერთ-ერთი ესეც არის, რომ ხალხი ხვდება, ძალიან ნათლად, მტკივნეულად ნათლად, რომ არ მოუტანათ ბედნიერება ნივთებმა.

სასაცილო ისტორია "ზარმაც" შვილზე

ძალიან უნდოდა, რომ ჩემგან მიეღო რაღაცა რჩევა ამ გოგოს აღზრდასთან დაკავშირებით და თბილისში გამოგყვებიო, მანქანით მოვდიოდი და გამომყვა. ეს გოგოც უკან ჩაისვა და მოვდივართ, პირველი 30 წუთი მიყვებოდა რა ზარმაცია ეს მისი გოგო და აღწერა ასე: სკოლიდან მოვა, დივანზე წამოწვება, დედას არ ეხმარება, საშინაო დავალებების გაგონებაც არ უნდა, ტელევიზორს თვალს არ მოწყვეტს.

ეს ხომ მოვყევი 30 წამში, ეს ყვებოდა 30 წუთი, და ნუ ამოწურა თავისი თავი, ვუსმინე ბოლომდე და კარგი ახლა იმას გავესაუბრები მეთქი, მივუბრუნდი და ვეკითხები; აბა ერთი ამიღწერე მამაშენი რომ მოდის სახლში, როგორია? ეს გოგო მეუბნება: დივანზე წამოწვება, ტელევიზორის პულტს ხელიდან არ გაუშვებს, დედაჩემი რასაც გინდა თხოვდეს ყურადღებას არ აქცევს.

ეს აღშფოთდა; რას ამბობ, აბა სამსახურიდან მოვდივარ დაღლილი და არ დავისვენო? შრომის მოყვარე ადამიანია, ზარმაცი არ არის საერთოდ, მაგრამ მოდი ხანდახან შევხედოთ სამყაროს ჩვენი შვილების თვალით.

13 წელი გოგო იზრდება და ვის სურათ ხატებს უყურებს? შრომისმოყვარეობა მამისა არ უნახავს არც ერთხელ, არც ვენახში წაყოლია, არც ტრაქტორზე უნახავს, როგორ მუშაობს და ნუ მუშაობს მართლა, მაგრამ ყოველდღიურად ხედავს ერთი და იგივეს და ბუნებრივია რასაც ხედავს ბავშვი, აი ამ გამოვლინებებს, შეიძლება ჰქონდეს ეს სასუქის ეფექტი, ანუ ანაყოფიერებენ იგივე ნიშან-თვისებებს და ახლა ჩვენ აღვიქვამთ ამას როგორც ზარმაცს, ეს მაგალითი ხო რეალისტურია?!

უნებლიე წარმოდგენები და აღძრული ემოცია

დავაკვირდეთ როგორ მუშაობს ჩვენი ფსიქიკა, როცა რაღაცას ვსაუბრობთ ჩვენი მფისქიკა ისმენს, ჩვენ ვუსმენთ მას, წარმოგვიდგება ხატები და ეს ხატები, რომელიც წარმოდგება დაკავშირებულია ემოციასთან

აი ესე მაგალითად, ერთხელ რუსთაველზე მოვდივარ და მოდის ძალიან ლამაზი ქალი...

მე გავაკეთე პაუზა იმიტომ რომ თქვენ უკვე წარმოიდგინეთ სად მივდიოდი და ვინ მოდიოდა, მიუხედავად იმისა, რომ მე ეს არ მითქვამს. ვიღაცამ წარმიდგინა, რომ სადღაც მაგდონალდთან მივდიოდი, ვიღაცამ ოპერასთან, ვიღაცამ პარლამენტთან , ვინც ძაან ფანტაზიორები ხართ შეიძლება წარმოიდგინეთ, რომ იმ ქალს შლაპა ეხურა, ქარი უბერავდა, შემოდგომა იყო... მე ესენი არაფერი არ მითქვამს, თქვენი ფანტაზია ჩაირთო და ეს ხატები წამოვიდა.

ასე მუშაობს ჩვენი თავი უნებურად, ისე, რომ ჩვენ ვერ ვაკონტროლებთ. ცხელ ხაზზე რომ გოგონას ველაპარაკები, სულ არ ვცდილობ წარმოვიდგინო როგორია. რომ ვრეკავ, ნეტავ როგორია, ეს განცდა არ მაქვს. რომ ველაპარაკები რაღაცა ხატი ყალიბდება ავტომატურ რეჟიმში. ამიტომ არის რომ შინაარსი, რომელ შინაარსსაც ჩვენ ვიყენებთ ურთიერთობისთვის, რეალურად მისი ფუნქცია თვითონ რას ვამბობთ ის კი არ არის, რა ემოციას აღძრავს ის არის. იმიტომ რომ ადამიანს შინაარსი კი არა, ახსოვს თავისი დასკვნა თქვენს კომუნიკაციის პროცესში ნათქვამზე და ის თავისი დასკვნის ემოცია, ამიტომ თავს ნუ მოვიკლავთ შინაარსზე თუ არ ვიცით რა ემოცია უნდა აღვძრათ და ჩვენი შინაარსი რას ემსახურება.

რატომ ჩააბარა იესომ სალარო იუდას?

რატომ ჩააბარა იესო ნაზარეველმა იუდა ისკარიოტელს სალარო და არ ჩააბარა მათეს? მათემ ნაკლები თვლა კი არ იცოდა. იუდას ჩააბარა და ამით მას უთხრა, რომ ყველაზე საპასუხისმგებლო საქმეს შენ გაძლევ, ყველაზე მეტი ძალა შენში მინდა დავინახოო და იუდამ ეს სხვანაირად გაიგო.

მთელი თავისი მოციქულობის განმავლობაში ის იყურებოდა, როგორც დამფინანსებელი იმ მოძრაობისა, რომელსაც იესო ნაზარეველი აწარმოებდა. იუდა ამ პროცესს უყურებს, როგორც ადამიანი ურომლისოდაც იესო საპასუხო კრავს ვერ იყიდის, იმიტომ, რომ ფული ამან უნდა მისცეს. ამან უნდაა დააფინანსოს.

იუდაში ნელ-ნელა მყარდება აზრი, რომ ეს დანარჩენი 11 სხვა არის, მე სულ სხვა ვარ, გამორჩეული ვარ.

იუდასათვის 30 ვერცხლი დოკუმენტაციასავით არის, არ არის ეს ს სახარჯი ფული.

იუდაზე ნათქვამია ქურდიაო, სხვათაშორის ქურდიაო ნათქვამია მას შემდეგ რაც აღმოჩნდება ის ქურდი, თორე მანამდე, რომ ქურდი იყო ის არავინ იცოდა. იუდას ქურდობით ნაყიდი არც მიწა ვიცით ჩვენ, არც საქონელი და არც მონა-მხევლები. სულ სხვა რამე იგულისხმება ამ ქურდობაში, მიმტაცებელი იყო პატივისა, ღირსებისა, რომელსაც ქრისტე კი არ იძლეოდა, თვითონ ძერწავდა და თვითონ აჩვენებდა.

ამიტომ როცა დაინახა რომ აი ეს, რომელიც დააჭერინა, რომელმაც, იცის რომ 4 დღის მკვდრის გაცოცხლებაც კი შეუძლია, იცის ეს ნანახი აქვს, განცდილი, გადატანილი აქვს და ყველაფერი მიდის იქითკენ, რომ ძალას აღარ აჩენს, პირიქით სიკვდილზე მიდის, აი ეს ვეღარ გაიგო.

"აუ ბედი არ მქონია" / აფირმაცია - პოზიტივის მიწებება

აი ათი თითი, რომ ათი მოვლენა იყოს, რომელიც თქვემსკენ მოდის, მაგრამ შენ აი ამის გეშინია, წივილ-კივილს ატეხავ, აი ხო ვამბობდი, ეგეთი ბედი მაქვს, კიდევ ეს მოხდა. ამ ცხრას ვერ ხედავ, ჩაკეცავ და ამას იწეპებ. ანუ მოლოდინი ტენდეციურია, მე რასაც ველოდები იმას ვიწეპებ.

იმიტომ მოვიყვანე ამერიკელების მაგალითი, რომ დილიდან მადლობებს იხდიან, პოზიტიურად, რომ იქოქავ დილიდან თავს, ამას აფირმაცია ქვია, იმიტომ იქოქავ, რომ პოზიტივი დაიწებო, რატომ ნეგატივი დილიდან?

ფუ რა საშინელი დღეა, რა ამინდია, მთავრობა ისეთია, მეზობლები, დედამთილი ასეთი. ნეგატივი, ნეგატივი, ნეგატივი…

ეხლა მე რომ თქვენ გაგატანოთ კონვერტი და გითხრათ, რომ აეროპორტში მიდი და ვიღაც მსუქანი, ქერა ქალი მოვა და იმას გადაეცი. რას დაიწყებ, ვის ეძებ? მსუქან ქერა ქალს. სხვა დროს ხო არ აპირებდი მათ დათვლას, ეხლა ითვლი, იმიტომ
რომ მოლოდინი გაქ. ეს არის თუ ის არის - ფიქრობ, სინამდვილეში ეს მხოლოდ იმიტომ, რომ დაკვეთა გაქ ეგეთი. და ამ შემთხვევაში დამკვეთი შენ თვითონ ხარ, შენ უკვეთავ შენს თავს ცუდ ამბავს და ეს ამბავი მოდის.

იმიტომ, რომ ცუდიც ხდება და კარგიც, მაგრამ კარგს ხომ ვერ ხედავ, ჩაკეცილი გაკ ხედავ მარტო ცუდს და მერე ლაპარაკობ, რომ ეგეთი ბედი გაქვს. არაფერი ეგეთი ბედი არა გაქვს, არაფერი ცუდი არ ხდება, არანაირი “პალასები” არ არსებობს. კი არსებობს წაქცევა ადამიანის, წაიქეცი მაგრამ შეგიძლია დარჩე იმ ტყლაპოში, თუ ჩავარდი და შეგიძლია ადგე, დაიბანო, დაიფერთხო და გააგრძელო გზა

ბგერის სიჩქარე

- შვილებზე ვსაუბრობდით და ერთგან ამბობთ; პირველმა შვილმა აქეთ გამზარდა და ეს გამოცდილება დამეხმარა მეორე შვილის გაზრდაშიო. მე ვარ ახალბედა მამა და ბევრს ვეკითხები ხოლმე, რაღაც ინფორმაციას ვაგროვებ ამასთან დაკავშირებით.

არის თუ არა ისეთი შეცდომა, რასაც ყველა მშობელი უშვებს, მიუხედავად იმისა, იცის თუ არა, რომ ეს შეცდომაა?

- იცით რა, მე ექსპერტად ნამდვილად არ გამოვდგები მშობლობაში და მიუხედავად ამისა, შეცდომების შემგროვებლად ნამდვილად გამოვდგები. ყველა შესაძლო შეცდომა ალბათ არა, მაგრამ ბევრი მაქვს დაშვებული.

მოკლედ, სადღაც წავიკითხე; რომ ამბობენ, ბგერის სიჩქარე მაღალიაო, ბგერის გადაადგილების სიჩქარე, ეს არის ტყუილიო, იმიტომ, რომ დედაჩემი რასაც მეუბნებოდა 20 წლისას, გავიგონე 40 წლისამო.

ველაპარაკე, ველაპარაკე, ველაპარაკე, ამ ჩემ შვილს ბევრ რამეზე და მერე მომეჩვენა, რომ არ აინტერესებდა და დისკომფორტი გამიჩნდა, რომ რაღაცნაირი ტიპი ვარ, არ აინტერესებს ბავშვს და მე მივდივარ და რაც არ აინტერესებს მაინც ვუყვები.

მერე წლები გავიდა და აღმოჩნდა, რომ ყველაფერი მოსმენილი და გაგონილი აქვს, ისინიც კი, რასაც თითქოს არ უსმენდა.

- და აი ამ პროცესში, თქვენი მთავარი მიზანი რა იყო შვილების აღზრდისას, კარგი მოქალაქე თუ უბრალოდ ბედნიერი ტიპი?

- მე ბედნიერების ბანაკიდან ვარ ასე ვთქვათ, რომ ადამიანი უნდა იყოს ბედნიერი, ოღონდ სხვა ადამიანების პატივისცემით, ანუ ჩემი თავისუფლება სხვისი თავისუფლების შეზღუდვამდე სანამ მივა.

გავლენების სამყარო

ყველა ურთიერთობა არის გავლენის შესაძლებლობა და გავლენის საშუალება. ჩვენ თითოეული ადამიანი ვცხოვრობთ გავლენების სამყაროში.

ნახე ეხლა როგორ არის, დილას მაგალითად მეუღლე ცდილობს გავლენა იქონიოს თქვენზე, ბავშვი ცდილობს გავლენა იქონიოს თქვენზე, იმიტომ, რომ ველოსიპედი უნდა. გამოდიხართ ქუჩაში და ბილბორდი, რომელიც დგას და წარწერაა ის ცდილობს გავლენა იქონიოს თქვენზე, აი ეს რაღაცა მოკლედ შეტყობინებები, რომ ფასდაკლებაა და შაქარი და კარაქი რაღაცა ფასად, ესენი ცდილობენ, რომ გავლენა იქონიონ.

ამიტომ თითოეული ადამიანი ხვდებით გავლენების სამყაროში, თქვენზე ცდილობს უამრავი ვიღაცა და რაღაც, რომ გავლენა მოახდინოს, ნუ ზოგი ახდენს და რომელიც ახდენს თქვენ აკეთებთ იმას, რაც ჩაფიქრებული ჰქონდა მეორე მხარეს, ნუ თუ ვერ ახდენს წარუმატებელი მცდელობა აქვს.

თქვენც ასევე იქცევით როცა ხვდებით ადამიანს, თქვენც გინდათ თქვენს მეუღლზე გავლენა მოახდინოთ, ბავშვზე, რომ იმეცადინოს გავლენა მოახდინოთ, თქვენს უფროსზე, რომ პრემია მოგცეთ საახალწლო და ა.შ.

ყველა ერთმანეთზე ცდილობს გავლენის მოხდენას. გავლენის მექანიზმი რა არის დააკვირდით, ეს არის კომუნიკაცია. კომუნკაციის შემადგენელი ნაწილი არის ინფორმაცია, რომელსაც აქვს შინაარსობრივი მხარე და ამ შინაარსს მოყვება ემოცია, თქვენ ვიღაცას ეტყვით ცუდს, ნამდვილად იცით, რომ არ დადგემა კარგ ხასიათზე, ანუ ემოციას გამოიწვევთ უარყოფითს. ვიღაცას ეტყვით კარგს, აქაც ნამდვილად იცით, რომ რეაქცია ექნება.

ფსიქოთერაპევტი განსაცდელის დროს

- მე მქონია შემთხვევა როცა ვყოფილვარ ძალიან მძიმედ, მორალურად თუ ფსიქოლოგიურად, და მომცეს ერთი ცნობილი ფსიქოთერაპევტის ნომერი, რომელსაც გვიან ღამით დავურეკე, ავუხსენი ჩემი მდგომარეობა და ვთხოვე დაუყოვნებლივ მიღება, და ავუხსენი რომ არ ვიცოდი რას ვიზამდი უახლოეს საათებში თუ წუთებში, და მან მითხრა უარი, იმის გამო რომ არ ჰქონდა დრო. თქვენ როგორ იქცევით მაშინ როცა, პაციენტი გირეკავთ, გვიანია, და გეუბნებათ რომ - მე ვარ ზღვარზე, არ ვიცი რა მოხდება და მჭირდება დახმარება?
- როდესაც პაციენტი არის შენი მიმდინარე პაციენტი, მაშინ რა საკვირველია შუა ღამეს ქუჩაშიც გავსულვარ, მაგრამ, ეხლა აქ არის მეორე საკითხი, როდესაც ადამიანი არის სუიციდის ზღვარზე, აქ უპირველესი არის სტაციონირება მისი, და მედიკამენტური დახმარება, თუმცა რა საკვირველია, როდესაც ასეთ რამეს ადამიანი გეუბნება აუცილებლად უნდა მას ყურადღებაც დაუთმო და კარგად გამოიკვლიო რაშია საქმე. ასეთი სიტყვების უგულებელყოფა წარმოუდგენელია. ჩვენ ყოველთვის ვმუშაობთ წყვილში ფსიაქიატრთან და როდესაც ფსიაქიატრი გამოწერს მედიკამენტს, შეისწავლის ანამნეზს და დაადგენდს დიაგნოზს, შემდეგ უკვე ძალიან დიდ დროს, ჩვენ ვატარებთ პაციენტთან, უკვე ფსიქოთერაპიის პროცესში. აი ასე მუშაობს ეს სისტემა. ამიტომ მანდ უპირველესი როლი მაინც არის ფსიქიატრის და მაინც არის მედიკამენტური, რომ ეს კრიზისი ჩავაქროთ, ეს აზრები, სასწრაფოდ და კომბინირებულად, ინტეგრირებულად უნდა ვიმუშავოთ ფსიქოთერაპევტთან.

როგორ გავახაროთ ოჯახის წევრები?

მოდი სახლში, რომ მიხვალ... სახლში ხომ ვიღაცეები გხვდებიან, შენი ოჯახის წევრები. გამიკეთე ისე, რომ თითოეული წევრის განყობა იყოს უფრო მაღალი, ანუ უფრო კარგ ხასიათზე დადგეს შენ, რომ მიხვედი, აბა რამე გააკეთე.

მეორე კვირას, რომ ვიკრიბებით ისინი (სტუდენტები) მიყვებიან, ძაან კარგი ისტორიებია, მაგალითად ერთი გოგო მიყვება, ჩემი ძმა, მამაჩემი და დედაჩემი მხვდებიან სახლში და თქვენ, რომ დამავალეთ კაი ხასიათზე დააყენეთო, ჩემ ძმას უყვარს შოკოლადი, მევედიო კომპიუტერთან დავუდეო, მამაჩემთან მივედი ჩავეხუტე და ვუთხარი, რომ მსოფლიოში ყველაზე კარგი მამიკო მყავსო, მერიდება თქვენთან, მაგრამ ჭურჭლის რეცხვას ვერ ვიტანო, დედაჩემს ქონდა გაურეცხავი ჭურჭელი და გავურეცხეო, შევედი ჩემ ოთახში, გამოვედი და სამივენი ერთად სხედან, რა გჭირს გოგო შენო... მამას ეგრევე გონია, რომ თხოვდება...
მთელი ოჯახი, მთელი დღე იყო კარგ ხასიათზეო.

მეორე მიყვება, რომ დედაჩემს უყვარს ჩემთან ლაპარაკი და მე მეზარებაო, დაღლილი მივდივარო, მაგრამ თქვენ, რომ დამავალეთ აბა ცადეთ, დავჯექით და ვილაპარაკეთო, და მერე მეთქმი? დედაჩემი იყო ბედნიერიო, და შენ როგორ იყავი თქო? მაგარი განცდააო... და იცი რატომ არ არის მაგარი განცდა? ის ემოციაა იმ სივრცეში სადაც შენ იმყოფები.

ამიტომ ჩემთვის სახლშიც, სამსახურშიც და სადაც მივდივარ მე ვარ ემოციის ავტორი და ეს ემოცია თუ სადისტი არა ვარ პოზიტირია და აი ნახე რა კარგია, თქვენთვის კომფორტული, სახლში ყველა კაი ხასიათზე გყავს, სამსახურში ყველა კაი ხასიათზე გყავს.