ციტატები, მოკლე გამონათქვამები

თუ არ გამოგივიდა, ე.ი. არ გდომებია

ირაციონალური არის, რომ აიკვიატებს ვიღაცა რაღაცას და ვერ ეშვება სანამ ბოლომდე არ მიაღწევს ყოველგვარი რაციონალური ლოგიკის გარეშე და ის გამოდის ხოლმე მერე კარგი.

- აკვიატებაც არის და აკვიატებაც, რაღაც, რომ აგეკვიატება და მეორე დღეს მიხვდები, რომ არ არის სინამდვილეში ის რაც გინდა. შენ თავს რას ეუბნები ესეთ დროს?

სანამ არ მიაღწევ, თუ შეეშვი ესეიგი არ გდომებია. ეხლა ამერიკაში წასვლაზე მეკითხებოდნენ, მასკის პროგრამაზე პირველ წელს, რომ გავაგზავნე საბუთები, არ მომივიდა პასუხი, მეორე წელსაც არ მომივიდა პასუხი, პასუხის ღირსადაც არ ჩამთვალეს ამ სიტყვის ყველანაირი გაგებით. არც ოფიციალური, არც არაოფიციალური, უბრალოდ ეთქვათ კაცო.

როცა დროის ფაქტორი შენზე მოქმედებს, ადამიანური გონების ხაფანგია, რავიცი ეხლა სამი წელია ვცდილობ და არ გამომივიდა, ესეიგი არ ყოფილა... შევეშვები... თუ არ გამოგივიდა ესეიგი არ გდომებია, იმიტომ, რომ მანდ თუ გაქვს ე.წ. Plan B, ეს უკვე გონების პროდუქტია. თუ გაქვს, რომ მანამ სანამ არ მივაღწევ, ეს გასაგებია, რომ გვახასიათებს ჯიუტ და აკვიატებებით სავსე ადამიანებს, როგორიც ვიყავი ბავშვობაში და ვარ.

ამპარტავნება ცოდვათა დედაა

რატომ არის ასკეტურ ლიტერატურაში განსაკუთრებით ხაზგასმული, რომ ამპარტავნება ცოდვათა დედაა, რაღაცა მშობელია, აქედან მოდის ყველა საშინელება. იმიტომ, რომ ამპარტავნებას აქვს ერთი ძალიან საინტერესო თვისება, არავითარ შემთხვევაში შენზე უპირატესს არ დაგანახებს, სულ შენ ხარ სხვაზე დიდი. ეს მართლა ასეა თუ არა, ამას თავი დავანებოთ.

ამპარტავნება, როგორც წესი არ გაძლევს საშვალებას, არ გაძლევს უნარს, რომ შრომისმოყვარეობით, პატიოსანი გზით რაღაცა გადალახო, არა იმას უნდა აჯობო, რადაც არ უნდა დაგიჯდეს.

ამ დროს მიმართავ შენს ღმერთს და შენი ღმერთი ოქროა ამ შემთხვევაში. ამ ოქროს აბანდებ ისევ დიდების მოყვარეობის განვრცობაში, და იწყევა ტრაგედია.

არ გვინახავს, არ განგვიცდია, როცა წუთიერად ბედნიერად ვიგრძნობთ თავს და გაქრა აღარ არის, რაღაცამ გააქრო, რაღაცა პრობლემა გაგახსენდა, გაიხედე და ვიღაც დაინახე ისეთ მდგომარეობაში... გაქრა აღარ არის ეს ბედნიერება.

ამიტომაც, ჩვენ უნდა ვისაუბროთ არა იმ ბედნიერებაზე, რომელიც მიდის და მოდის , არამედ იმ ბედნიერებაზე რომელიც მოდის და აღარ მიდის. ამ ბედნიერებაზე გვესაუბრება იესო ნაზარეველი.

მარიხუანაზე დამოკიდებულის ისტორია

დადიან წამალზე დამოკიდებული ტიპები, რომლებმაც სთხოვეს, რომ იქნებ დაგვანებებინოთ თავი. ნუ მაგალითად ავიღოთ მარიხუანა, იმიტომ, რომ კლინიკური სურათი ხანგრძლივი მოხმარებისა, მერე სერიოზულ პრობლემებს უქმნის თვითონ.

ხოდა დავანებეთ ბატონო თავი, კარგად მიდის საქმე, რვა თვეა მშვენივრად არის, ყმაწვილი კარგად არის, მირეკავს ყველაფერი კარგად არის და უცებ აღარ მირეკავს, ესეიგი რაღაც ქნა. დავურეკე და მითხრა ხო, მივქარეო. კარგი მოდი და დავილაპარაკოთთქო... იცი რა, იმ წრეში აღმოვჩნდიო ვისთანაც ადრეო... და რა გაიფიქრე თქო? აი ამდენი ხანი ხო ყველაფერს კარგად ვაკეთებ და ხო შეიძლება ერთხელაც ჩემს თავს პატივი ვცეო. ნახე რა შემოგიგორა, პატივი ვცე. ძალიან კარგად შეგიფუთა, რომ გააკეთო. აბა ეს გაეფიქრა, ერთხელაც დავაზიანებ ჩემს თავს. არა, პატივი ვცე, საჩუქარი გავუკეთო, დავიმსახურე.

შენ თუ შენს ფიქრებ მართავ, ეგრევე გადაასწორებ, მოიცა ეხლა რა პატივის ცემაა, ადამიანთან მივედი, დავანებებინე თავი, რვა თვეა მშვენივრად ვარ და ეს არის პატივისცემა რასაც ეხლა ვაკეთებ? ჩვენ არ ვაკეთებთ ნაბიჯებს, რომელსაც არ მოვურიგდებით ჩვენს თავს რატო ვაკეთებთ.

პოლარულობის თეორია - მარცხის მნიშვნელობა

რატომ არის მნიშვნელოვანი, რომ მცირე მარცხი მაინც განიცადო ადამიანმა? რას გაჩვენებს ეს მარცხები?

პოლარულობის თეორიის მიხედვით, ჩვენ ვიცით გამარჯვება რა არის, იმიტომ რომ ვიცით მარცხი. მარცხი რომ არ ვიცოდეთ რა არის... მოკლედ დღე და ღამე, დღე არ გვეცოდინებოდა რა არის, რომ არ არსებობდეს ღამე, სულ დღე იქნებოდა. შესაბამისად ახალი არაფერია არ არის ამაში, თუ ვიტყვი, რომ, მარცხი წარმატების საპირისპირო მხარეს კი არ დგას, არამედ, ამის შემადგენელი ნაწილია, მარცხის შიში, რაც გვჩვევია, ეს ადამიანური შიშია და ბევრი რამის შიშია: იქ სოციალური შიში, რომ რას იტყვის ხალხი. იქ , რომ არ გამომივიდეს, ტყუილად ხომ არ დავკარგე ამდენი დრო.

მოკლედ ბევრი ტიპის შიში არსებობს, რასაც ფსიქოლოგიურად შეიძლება დავარქვათ მარცხის შიში. ნებისმიერი დოზით და ნებისმიერი ფორმით. მაგრამ, მეორეს მხრივ, ჩვენ ვიცით, ვიღაცეების მიღწევები და არ ვიცით იმის უკან რა იდგა, და არ არსებობს იმის უკან არ იდგას საშინელება, ე.წ საშინელება, გათენებული ღამეები, უარყოფა, დეპრესია. ხელის ჩაქნევა და მერე ისევ ... მოკლედ ბევრი ასეთი რამ.

ამიტომ ეს ორი განუყოფელი რამ არის ერთმანერთისგან.

რატომ მოგვწონს ცუდად ყოფნა?

შეიძლება, შენ გჭირდებოდეს მტკიცება იმისა, რომ ცუდად ხარ, იმიტომ, რომ ცუდად ყოფნას ფქისოლოგიურად მეტი სარგებელი აქვს, ვიდრე კარგად ყოფნას. იცით თქვენ თუ არ იცით?

ახლა აგიხსნით რატომ: ცუდად რომ ვარ, წყალი უნდა მომიტანოთ თქვენ, თან უნდა მეფეროთ. კიდევ, უნდა მომიკითხოთ, იმიტომ, რომ თუ არ მომიკითხავთ, დაგცოფავთ ეგრევე. კარგად რომ ხართ, ყველა რომ თქვენ გავალებთ არ დაკვირვებულხართ?

თუ ტყუილი მინდა, ცუდად ყოფნა ჯობია მოვიტყუო, ვიდრე კარგად ყოფნა. კარგი ბატონო, ნუ მოიტყუებ შენ თავს და იყავი ცუდად. მე მოვიტყუებ თავს და აგერ გოგონა რომ არის გვერდით, ვეცეკვები, შეიძლება? შენ გვიყურე შორიდან დაბღვერილი. ასეთი ადამიანი ყველა ვარიანტში წააგებს, ცხოვრებასაც წააგებს და ჩემთანაც წააგებს.

დარწმუნებული ვარ, რომ რა მდგომარეობაც გვინდა, იმ მდგომარეობას მივიღებთ ჩვენ. მინდა ვიქნები ბედნიერი, მინდა არ ვიქნები.

სწორად ურთიერთობა საკუთარ თავთან, არის მნიშვნელოვანი. ჩვენზეა დამოკიდებული როგორ დავაწყობთ და შევხედავთ რაღაცას და რანაირი ცხოვრება გვექნება. ამ კონცეფციებზეა დამოკიდებული. არავითარ ქონებაზე არ არის დამოკიდებული როგორ ვიგრძნობ თავს.

არ შემიძლია

ყველა სიტყვა ხატებთან და ემოციებთანაა დაკავშირებული. ჩვენ ვიცით ხოლმე რაღაც სიტყვების წამოსროლა, რომლებსაც საერთოდ არ ვაკონტროლებთ, რა ვთქვით ახლა.
მაგალითად სიტყვა - "არ შემიძლია".
- კინოში წამოხვალ? - არ შემიძლია.
- აუ, იმ კაცის დანახვა არ შემიძლია.
- გაიტანეთ ახლა ეს, არ შემიძლია,..
დღის განმავლობაში თქვენი "არ შემიძლია" არის ემოციური დარტყმა თქვენ თავთან, რომ უსუსურები ხართ და თქვენ ამას ვერ აცნობიერებთ ამდენი "არ შემიძლია"-ს თქმით.
ერთხელ უთხარი, ორჯერ, სამჯერ,..
კინოში წამოხვალ? - "არ შემიძლია" არა, არამედ - "არ მინდა".
ახლა მეტყვით, რომ ცუდი ფორმაა, კინოში დაპატიჟების შემდეგ"არ მინდა" რომ ვუთხრათ.
კარგი, უკეთესი ფორმა: - კინოში წამოხვალ? - საქმეები მაქვს, თორემ წამოვიდოდი,.. სიამოვნებით, მაგრამ სხვა დროს - თუ უფრო ზრდილობიანი ფორმა გვინდა.
"არ შემიძლია" რა უბედურებაა? ძალიან კარგადაც შეგიძლიათ. შეყვარებული არ გყოლიათ? აბა გითხრათ წამოდი კინოშიო,.. სამსახურსაც მიატოვებ, უფროსსაც ჩაარტყამ, ისე გახვალ სამსახურიდან...
"არ შემიძლია" ისედაც არასწორია და შენ თავსაც კიდევ უფრო ასუსტებ. რასაც ვამბობთ, ვთქვათ სწორად, ფსიქიკისთვის სწორად გასაგებად

არ ვაფასებთ თანამედროვე წარმატებული ქართველებს

ჩვენ ქართველებს არ გვევასება თანამედროვე ქართველები, განსაკუთრებით წარმატებულები. კონსტანტინე გამსახურდია გვეუბნებოდა, ოდითგანვე ასე მოგვდგამს ქართველებს, მუდამ ჩვენს სიმცირეს მივსტიროდით, რადგან მტერი აურაცხელი გვყავდა, მაგრამ დიდკაცი თუ გამოგვერია, მას ისე დავკორტნით, როგორც დაკოდილ ძერას ყვავები.

ანუ ვინც გამოხვალთ ხაფანგიდან, ეს საშიშროება გვაქვს. თუმცა ის პოტენციური ჯილდო, რომელიც შეიძლება მიიღოთ, გაცილებით დიდია, ვიდრე ეს საშიშროება.

პოტენციური ჯილდო კი არის შემდეგი, ორის - სამი საუკუნის მერე თიბისის მხარდაჭერის პროგრამა მოიწვევს ვიღაც ტრენერს, რომელმაც შეიძლება, გარანტირებული არ არის, მაგრამ შანსია, რომ თქვენი სახელი და ასევე გვარიც ახსენოს ვიღაცა უცხოელი სტივ ჯობსის გვერდით, შეიძლება, მემგონი ასეთი დიდი პოტენციური ჯილდოსთვის ღირს გარისკვა.

ერთი სიტყვით ვინც ხაფანგში დარჩებით გისურვებთ სასიამოვნო კომფორტს და ვინც გამოხვალთ ხაფანგიდან, როგორც დავით სარაჯიშვილზე გაზეთი ზაკავკაზიე წერდა, რომ ესეთი ადამიანები თვითონ ჰქმნიან თავიანთ ბედსა. ვინც ხაფანგიდან გამოხვალ გისურვებთ სასიამოვნო დისკომფორტს.

ნოეს დღეები / რწმენა და სიწმინდე

ნოეს დღეებზე რატომ ვამახვილებ ყურადღებას, იმიტომ რომ, მაცხოვარი გვეუბნება, რომ თავის მეორედ მოსვლას ადრის ნოეს დღეებს. და თუ არ ვიცით რა არის ნოეს დღეები, შეიძლება გავეკიდოთ პასპორტებს, ჩიპებს და დრო დავკარგოთ რაღაცეებში, ისეთში რაშიც არ უნდა ვკარგავდეთ წესით დროს.

ნოეს დღეები დახასიათებულია ორი ნიშნით. ერთი არის ურწმუნოება და მეორე არის საყოველთაო გარყვნილება.

აი ამ გარყვნილების მიზეზზე ზუსტად ერთ მუხლში საუბრობს წმინდა წერილი. ეს არის ის რომ, ის ცივილიზაცია, რომელიც ღირებულებითად მოწოდებულია იყოს სიმაღლეზე, ამ ცივილიზაციაში მრავლდებიან გარყვნილი დედები ანუ დედა აღარ დარჩა შვილის აღმზრდელი. ქალი აღარ დარჩა რომელიც სიწმინდეს შეინახავდა, ერთი ნოეს ოჯახია დარჩებილი და კატასტროფული კატაკლიზმები დაატყდა მთელს სამყაროს თავს, მაცხოვარი ამაზე საუბრობს, რომ ეს ორი რამე; სიწმინდე, რწმენა - ეს ორი აღარ იქნება.

ამ ორის არარსებობიდან ქალზე როცა გვაქვს საუბარი აუცილებლად ეს მიზანი მიიღწევა, სწორედ მაშინ როდესაც ეხები რაღაცა საცავს, საგანძურს, რაღაც საოცრებას, როგორიც არის დედა, პატიოსანი წმინდა დედა, ამაში ძაან დიდი საიდუმლო დევს.

უსაქციელობის "გაპრავება"

მე, პირველ 40 წელიწადში მოვახერხე და ჩემი საყვარელი ხალხი მივატოვე, მამაჩემი, დედაჩემი, ბებიაჩემი,.. არ მინახავს მე მგონი, არ მახსოვს... ტელევიზორში პრეზიდენტებს უფრო ხშირად ვნახულობდი, ვიდრე ბებიაჩემს.

როგორ შეიძლება, რომ ესეთი რაღაც საერთოდ არსებობდეს ბუნებაში. როგორ უნდა დაგარწმუნოს ვიღაცამ, რომ ეს თამაში ისეთი დიდი თამაშია, ისეთი უთამაშესი, რომ ბებიაშენს ურჩევნია, რომ არ ნახო, ოღონდ კი ეს თამაში ითამაშო.

აი ეს არის ისეთი დიდი ტყუილი, რომ მეტი არ შეიძლება. ოღონდ ბებიაშენი გიდასტურებს. გეუბნება, რომ შენ ძალიან დაკავებული ხარ, ჩვენ ყველანი. ამაყობთ იქ, ბოლნისში, შენ რომ არასდროს არ მოდიხარ ბოლნისში.

ტყუილია ეს ყველაფერი. შენ გიკეთებენ გულს. მიხვდნენ, რომ მაგარ მუღამში ხარ და არ უნდათ, რომ ტვირთად დაგაწვნენ და გქაჩონ იმ ბოლნისში, და "გიპრავებენ" ამ შენს უსაქციელობას ასე ვთქვათ. დედაც "გაგიპრავებს, მამაც და ზოგადად, ყველა.

ამას თუ გაარჩევ, მაგარი იქნება. შენი შვილები ამხელა არასდროს აღარ იქნებიან. შენთან დროის გატარება აღარ ენდომებათ. თუ ენდომებათ, სულ სხვანაირი და თვისობრივად განსხვავებული დრო იქნებოდა, რომელიც მაშინ შეიძლებოდა გატარებულიყო

წარმატების ფორმულა

რა მთავარი და მნიშვნელოვანი თვისებები უნდა გამოიმუშაოს ადამიანმა, იმისთვის, რომ მიაღწიოს წარმატებას, ნებისმიერ საქმიანობაში?
- უნდა ყავდეს კარგი წრე აუცილებლად. გამოთქმაა ესეთი: თუ ოთახში ყველაზე ჭკვიანი ხარ, იმ ოთახიდან გაიქეცით, იმიტომ რომ იქ ვერაფერს ვერ ისწავლითო, ანუ ადამიანs სჭირდება თავისზე ჭკვიანი და თავისზე ყოჩაღი ხალხი გარშემო, რომ გაიზარდოს და განვითარდეს. ეს არის ფორმულის ერთი ინგრედიენტი ასე ვთქვათ. მეორე არის დისციპლინა, მოტივაცია ყოველთვის არ იქნება, მთელს ცხოვრებას მოტივაციაში ვერ გაატარებ და შუალედებში უნდა დაგეხმაროს დისციპლიდა და მერე ამას ყველაფერს, მგონი კრავს, დიდი იდეა, რომელიც მე მგონია, რომ ყველა ადამიანის ცხოვრებას უნდა გასდევდეს. ყველა ადამიანმა უნდა მიაგნოს, რისთვის მოვიდა. და მე ძალიან მომწონს ეს გამოთქმა, რომელიც ინგლისურად ასე ჟღერს: You're born an original, don't die a copy - შენ გაჩნდი უნიკალური, ორიგინალური და არ მოკვდე ასლად, აი ეს არის ჩემი აზრით, რომ ყველა ადამიანმა თავისი ხაზი ამ ცხოვრებაში უნდა იპოვოს, ოჯახში იქნება ეს, ვენახში, ეთერში, წიგნის წერასთან თუ დაზგასთან, მოკლედ ეს ხაზი უნდ აიყოს, რომელიც მთელს ცხოვრებას გაზდევს.

21 დღეში როგორ ვისწავლოთ დროის მართვა

დროის კონტროლი ნიშნავს რას? იწყებ ხვალიდა, 24 სააღი გაქვთ მოცემული, ამ 24 საათში წერთ რაც აკეთებთ საათში. უკუღმა კი არა, რა საქმე მაქვს 11 საათზე.. არა.

ვთქვათ 9-ზე დგები, 9 დან 10 მდე აბაზანა და რაღაცა, 11ზე -ყავა, 12-ზე წავედი უნივერსიტეტში, 2 მდე ლექციები... ვწერთ დაძინებამდე და რასაც წერთ იმას აკეთებთ. თუ გინდათ დაწერეთ 10-დან 6 საათამდე ვგდივარ და არაფერს არ ვაკეთებ, ოღონგ გააკეთეთ.

ამით თქვენ განცდა გაქვთ რომ დროის კონტროლი თქვენია, მერე შენ თავს აჩვევ, რომ რასაც ამბობ იმას გააკეთებ, არავითარი ნებისყოფა აღარ დაგჭირდება.

ამისთვის დაგჭირდებათ 21-22 დღე ზედიზედ, ცოტა თავს ძალა დაატანოთ და ეს გააკეთოთ. 21 დღის მერე ეს გადავა მოთხოვნილებაში და თქვენ უკვე იცით, რომ რასაც იტყვით, იმას აკეთებთ. რაც გინდათ ჩაწერეთ, ოღონდ რასაც ჩაწერთ ის გააკეთეთ.

რატომ 22 დღე? -განვმარტავ, მარტივი ჩვევის ჩამოყალიბებას სჭირდება 20-22 წარმატებული გამეორება, საშვალო სირთუ;ოს ჩვევის ჩამოყალიბებას სჭირდება 60 დღე და რთულისას 100-105 წარმაყებული გამეორება. ეს ნიშნავს რომ თუ თქვენ 5 დღე მოახერხებთ ამას და მეექვსე დღეს ვერ მოახერხდებთ, თავიდან უნდა გადამითვალო 21 დღე. ანუ ნებისმიერი ამოვარდნა გინულებს წინას.

არ არსებობს ტკივილი, რომლის მერეც არ მოდიოდეს შვება და არ არსებობს უიმედობა ...

ჭრილობების ან ტკივილების მოწინააღმდეგისთვის დანახვება არ არის წესი, ლელო ბურთშიც მაგას მასწავლიდა ნათლიაჩემი - ბათუ კევლიშვილი და ესე გავიზარდეთ ჩვენ.

მაგრამ, როცა დილის 4 საათზე, ოთხზე დგახარ და შუბლის კუთხით, ლოგინის კუთხეს ეყუდები, იმიტომ, რომ გეჩვენება, რომ აი მაგ მომენტში, მაგ პოზაში, ცოტა უფრო ნაკლებად იტანჯები ტკივიკისგან, აი მანდ არის ეს სიახლოვე სიკვდილთან.

პრინციპში არაფერს არ ფიქრობ და მარტო უფლის სახელს იხსენებ, თუ ვთქვათ მორწმუნე ხარ, როგორც მე ვცდილობ ვიყო. და ეს სინათლე, ნუგეში, რაღაც საოცარი შვება, არის ყველაზე დიდი სიხარული.

პრინციპში უძლურის დღიურის წერაც მაგიტომ დავიწყე. მივხვდი, რომ ძალიან სასიხარულო ამბავი მაქ ყველასთვის, ვინც, ჯვარი წერია ყველას, მომავალში გახდება ცუდად ან ეხლა არის ცუდად, ღმერთმა ყველას უშველოს.

ეს ამბავი არის ასეთი: არ არსებობს ტკივილი, რომლის მერეც არ მოდიოდეს შვება და არ არსებობს უიმედობა, რომლის იქითაც არ იყოს იმედი.

და ეს დღიურიც მაგიტომ დავიწყე, რომ კი არ ჩავციკლულიყავი, აი ამ ჩემ დამანგრეველ, დამახეიბრებელ ორ დაავადებაზე, ორივე სასიკვდილო... არამედ რაღაცა ისეთი მეკეთებინა, რაც სხვებსაც გამოადგებოდა.

"ყველამ თქვა" / ექსპერიმენტი

არის ასეთი ექსპერიმრნტი, ფსიქოლოგი აშის მიერ ჩატარებული, რომ სხვადასხვა სიგრძინს მონაკვეთებს აჩვენებენ ცდისპირებს და აქედან 5 ცდისპირი არის წინასწარ გაფრთხილებული. ნამდვილი ცდისპირი არის ერთი, მეექვსე ვთქვათ. ეს მონაკვეთი პირობითად, რომ ვთქვათ, არის 25 სანტიმეტრის სიგრძის, 8 სანტიმეტრის და 2 სანტიმეტრის, A, B და C და ცალკე აღებული აქვთ 8 სანტიმეტრიანი სიგრძის მონაკვეთი და ამ 5 ადამიანს, რომელიც წინასწარ არის გაფრთხილებული ეკითხებიან, რომ - აი ეს 8 სანტიმეტრიანი სიგრძის მონაკვეთი, A-ს ტოლია, (25სმ) B-ს (8სმ), თუ C-ს (2სმ)? წინასსწარ გაფრთხილებულები ამბობენ, რომ A-ს ტოლია, ანუ 25 სმ სიგრძის მონაკვეთის, მეექვსე ანუ ნამდვილ ცდისპირს, რომ ეკითხებიან: რომლის ტოლია? ისიც იგივეს ამბობს: 25 სმ. სიგრძის მონაკვეთისო.

აი ამის შემდეგაა საინტერესო ექსპერიმენტის მიმდინარეობა. ეკითხებიან: აი შენ ხომ ხედავ, რომ ეს მონაკვეთი, A მონაკვეთის სიგრძის ტოლი არ არის, რატომ ამბობ? -რა ვიცი, ყველამ თქვა. აი ეს "ყველამ თქვა" არის ავტომატური კომენტარი, ეს თავისუფლებიდან გაქცევაა, არ ვიღებ მე ჩემს თავზე პასუხისმგებლობას, რომ ეს მონაკვეთები მაინც შევადარო. აი ხომ ელემენტარულია? ამ პასუხისმგებლობას გავურბივარ.

პერფორმანსი - ექსპერიმენტი | სტრუქტურული აზროვნება

ფერფომანსი, ის შოუ, რომელსაც ის დგამს, როდესაც ყველა მომსვლელს ეუბნება, რომ აი მე ვდგავარ თქვენს წინაშე, შიშველი და რაც გინდათ გააკეთეთ, როგორც გინდათ მომექეცით, და საბოლოო ჯამში დასისხლიანებული, დასერილი და ნაცემი წამოვიდა, დღის ბოლოს იმ თავისი ფერფომანსიდან. როგორც კი იმ უმწეო მდგომარეობას, მორჩილებას სთავაზობ ვინმეს, ესეც ძალიან საინტერესო თემაა განსახილველად, ჩვენი ქვეყნისთვის, რომ ჩვენ თუ ვიქმნებით ჩუმად, არ გავაღიზიანებთ მტერს, მტერი აღარ დაგვსჯის. თუ კარგად მოიქცევი არ დაისჯები, ესეც ჩვენი საბჭოთა თვისება. ამ დროს კარგად, კი არ უნდა მოიქცე, სულ უნდა მოქმედებდე, უბრალოდ ჭკვიანურად უნდა მოქმედებდე. თუნდაც ამ ექსპერიმენტით, ამ ფერფომანსითაც დასტურდება, რომ შენ რამდენი კარგად მოიქცევი, მით უფრო მაგრად ჩაგარტყამენ თავში, დასასრული არ ექნება იმას, რამდენსაც შენგან მოითხოვენ, ესეიგი კარგი ქცევა რა არის, ჯერ ამაზე ბევრი მსჯელობა არის გასამართი და საერთოდ როგორი უნდა იყოს ეს ქცევა, როგორ უნდა დავარქვათ სახელი, დღეს ვინა არის ჩემი, პირველი, მეორე, მესამე მტერი. ჩემ თავში რა არის ჩემი პირველი მტერი, მეორე მტერი. აი ეს სტრუქტურული აზროვნება, უმნიშვნელოვანესია.

არტ-თერაპია ეს, შესაძლოა იყოს, როდესაც ჩვენ ინდივიდუალ დონეზე ვმკურნალობთ პაციენტს ან პაციენთა ჯგუფს, სხვადასხვა ტიპის პრობლემით ვინც არის შეწუხებული და შეიძლება ასევე იყოს საზოგადოებრივიც.

საზოგადოებრივი ხელოვნება ძალიან სპონტანურად, თვითონ აღმოცენდება ხოლმე. 9 აპრილის ტრაგედია რომ მოხდა მთელი რუსთაველი გაივსო ყვავილების ზღვით, სანთლებით. თავისთავად შედგება ხოლმე, ბუნებრივად, რიტუალი, სადაც მთლიანი საზოგადოება თვითგანკუნებას, ვალის მოხდას ემსახურება. გეგონება შეთანხმებულები არიანო, ისეთი რიტუალური ქცევა აღმოცენდება ხოლმე, იმწუთას.

მე მაგალითად ვხუმრობდი, პირველად რომ გამოგვკეტეს პანდემიის დროს, რომ ეხლა აუცილებლად გვჭირდება საზოგადოებრივი ხელოვნება, ყველანი გამოვიდეთ, ჩვენი ჩუსტები მოვიტანოთ და გიგანტური ჩუსტი ავაწყოთ ბევრი ჩუსტით და მემორია¬¬ლი მივუძღვნათ აი ამ ამბავშთქო. რა თმა უნდა მე ვიხუმრე და ამის ორგანიზება არ დამიწყია მაგრამ, სინამდვილეში ეს იქნებოდა იუმორით გამართული ეგტეთწოდებული Community art, საზოგადოების განმაკურნებელი, რომელმაც რაღაც ეტაპი დაასრულა, რაღაც ეტაპს წერტილი დაუსვა, რაღაც ეტაპი გამოიგლოვა ან აღწერა, მდგომარეობა აღწერა ხელოვნებაში.

ფსიქოთერაპევტს თუ თავად არ გამოუცდია

შეუძლია ფსიქოთერაპევტს, რომელიც მუშაობს ნარკოდამოკიდებულებაზე ან სასმელდამოკიდებულ პაციენტებთან, სრულად გაიგოს რა უჭირს პაციენტს თუ თავად არ გამოუცდია რაღაც-რაღაც ნივთიერებები? არ ჩამოვთვლი, ხვდებით ალბათ რასაც ვგულისხმობ.
ნუ ონკო პაციეენტს შეუძლია თვითონ უმკურნალოს თავს თავს? იგივე შეკითხვა არის, არ არის აუცილებელი ჩვენ სრულად განვიცადოთ, ჯერ ერთი სრული რამდენი არის? პაციენტს რომელსაც პრობლემა აქვს სრულად რას განიცდის შეიძლება თვითონ ვერ გამოხატოსდა ვერ მოყვეს ამის შესახებ. აქედან გამომდინარე, არიან ხო გენიალური ფეხბურთელი, რომლებიც არ არიან კარგი მწვრთნელები, მაგრამ თუ შენ არასდროს ფეხბურთი არ გითამაშია და არასდროს დაინტერესებულხარ და გემოთი რაღაც არ გიგრძვნია, ვერასდროს ვერ გახდები კარგი მწვრთნელი, მაგრამ კარგი მწვრთნელობისთვის აუცილებელი არ არის რომ პელე იყო. იგივე არის ზუსტად, რომ ფსიქიკურ პრობლემებში, ზღვარი ნორმასა და პათოლოგიას შორის იმდენად ფაქიზი ტიხარია, რომ რაც უფრო მგრძნობიარე ადამიანები ვართ მით უფრო მეტი სიმძაფრით გაგვისინჯავს ამის გემო და თუ ის ადამიანები ვართ ვისაც ამაზე ფიქრიც უყვარს და გადამუშავებაც, ჩვენ ამაზე დაკვირვებით შორს წავსულვართ.

ბედნიერებისთვის ღიაობა

შენი ბედნიერების განცდა აბსოლიტურად არ არის დამოკიდებული ქონების მომენტებზე. ეს თემა ერთგან ვთქვი და რატომღაც ტელევიზიაც დაინტერესდა. მე ვთქვი, რომ შენ თავს სჯერა შენი და თუ მე ვამბობ, რომ ბედნიერი არ ვიქნები სანამ მილიონი არ მექნება, აწია შენმა თავმა თამასა, დადო მილიონზე და ქვედა ინდექსი ბედნიერებას აღარ ანიჭებს, იმიტომ, რომ შენ უთხარი, რომ ეგრე უნდა იყოს.
მე მაგალითად, ჩემი თავისთვის არ მითქვამს როდის ვიქნები ბედნიერი. მე რა ვიცი, ეს არის განცდა და შეიძლება აგერ რაღაც დავინახო და ვიყო ბედნიერი იმ წუთას. არაფერი ჩამონათვალი არ მაქვს, იმიტომ, რომ განცდა სხვანაირია, უნდა მოვიდეს თვითონ და როდის მოვა არ ვიცით. თბილისის დინამომ რომ მოუგო ლივერპულს, ხმა აღარ მქონდა. რომ გეკითხა მაშინ ბედნიერი ხარო, ვიქნებოდი აბა რა. თასები რომ ავიღეთ, სპორტზე რომ არაფერი ვთქვა, სადღაც რომ ვიყავით, იყო მსგავსი შემთხვევა. მე არ ამიკრძალია ჩემი თავისთვის ბედნიერება, სანამ ის არ მოხდება და ეს არ მოხდება. ამიტომ, ღია ვარ ამისთვის და განსაზღვრებაც არა მაქვს. რაც მეტ პირობას ჩადებ, მით მეტს იმახსოვრებს და შენი თავი რეაგირებს ამაზე, იმიტომ, რომ შენ უთხარი, არ დაგინახო მანამდე გაბედნიერებული, სანამ რაღაცა არ მოხდება

ვირებში თუ ხარ ...

ავიცენას აქვს ერთი რობაი, როგორ ექცევიან ხოლმე გამოჩენილ ადაამიანებ მოგეხსენებათ,

"ვირებში თუ ხარ, უნდა შენცა ტლინკები ჰყარო,
ვირებს ჰგონიათ ჩვენიაო მთელი სამყარო,
ვირებში თუმცა მუდამ ვირად მომქონდა თავი,
მაინც გამიგეს, არაბული ტაიჭი ხარო...

გაიგეს და რაც დამართეს ნათელია. იგივე დამართეს რუსთველს. ერთი წამი ეჭვიც არ მეპარება. ხალხური გადმოცემა, რომ ის გააძევეს საქართველოდან, ეს
არის ისეთივე ნათელი და აშკარა ჩემთვის, ახალ შენ რომ გიყურებ.

ამას თავისი ფასი და გამოვლინებაც ჰქონდა, ქართლის ცხოვრებაში არცერთხელ არ არის მოხსენიებული. ამ ადამიანმა, რომელიც არის უარყიფილი კაცი, მის თანამედროვე მმართველთაგან და რომელიც არ არის მოხსენიებული არც ერთხელ ქართლის ცხოვრებაში, აი ამ ადამიანმა დაიპყრო ქართული ცნობიერება მთლიანად.

საინტერესოა არა როგორ მოახერხა ეს ამ კაცმა. ამდენი მკითხველიც ხომ არ იყო მაშინ. ხანდახან მეცოდება ილია ჭავჭავაძე და იაკობ გოგებაშვილი და სხვანი და სხვანი, თითზე ჩამოსათვლელი ადამიანები, რომლებიც იცავდნენ ქართულ ენას, საქართველოს ისტორიას, ქართული ცნობიერების სიმაღლეს ეტრფოსნენ და იცავდნენ, ზრუნავდნენ მასზე. რამდენი მკიღხველი ეყოლებოდა ახლა ილია ჭავჭავაძეს.

გარემო და იდეის გარშემო გაერთიანება

ელდარ შენგელაიას ფილმი "შერეკილები", რეზო გაბრიაძის სცენარით. ქრისტეფორე მგალობლიშვილი - გარიყულადან და ერთაოზ ბრეგვაძე - ძუყნურიდან, ციხეში რომ მოხვდებიან ერთად. არის თუ არა ეს ორი პერსონაჟი, რაღაცა დიდი იდეის გარშემო შეკრებილი ადამიანების ერთობლიობა? ორივეს ქალი შეუყვარდა, ერთაოზი რომ ეუბნება, "ქალი შემიყვარდა ნამეტნავად" და ბიძია ბაბუას პერსონაჟი: "ვაი, რომ მეც ქალი შემიყვარდა, - შენც ნამეტნავად?"

თამუნია, რომ შეუყვარდება, რომელმაც თავისი სიცოცხლე მდინარის ტალღებას გაატანა და ამით ზე შთაგონებულმა ბიძია ბაბუამ გადაწყვიტა, რომ აეგო ცათმფრენი, რათა მათ სულებს ცაში ერთად ეფრინათ.

გარემო არის თუ არრა მნიშვნელოვანი ასეთი ადამიანებისთვის? გაგახსენებთ მომენტს, როდესაც გაქცევა უნდათ და ბიძია ბაბუა ეუბნება რომ: სად ნახავ გარეთ ასეთ მყუდრო გარემოს სამუშაოდ? თან ხომ იცი , დაიწყება დროს ტარება, ქეიფი, არ იცი ქართველების ამბავი, ზედ გადაგყვებია.

ანუ, აქ რომ რაღაცას შევქმნით, იმას გარეთ ვერ შევქმნითო. და ბოლოს შედეგებს აღწევენ ისეთს რომ ჩვენ გვიკვირს, ესენი გიჟები არიანო და ფილმი მთავრდება იმით, რომ ესენი ცათმფრენს ააშენებენ და გაფრინდებიან.

"ხომ გითხარი გაფრინდებიანო, შენ გარსტუკიანო შენა"...

ჩვევების ნაბიჯ-ნაბიჯ შეცვლა

თავიდან იცილებენ, ძლიერი ადამიანები, ყველაფრის ერთად შეცვლას. ჩვენ ვიცით, რომ ცოტა ცვლილებაც ძნელია, თუ საფუძვლიანი ცვლილებაა და ამიტომ ხალხი ცდილობს, რომ ნაბიჯ-ნაბიჯ შეიცვალოს.

ეხლა ამ 13 რჩევას, რომ მოგცემთ, ძლიერი და შედეგიანი ადამიანი, რომ უსმენდეს ამ ვიდეოს და უსმენს კიდევაც, ეტაპობრივად მიოღებს გადაწყვეტილებას. ცამეტივეს ერთად კი არ ეცემა, (13 არ გექნებათ, მაგრამ რამდენიც გაქვთ..) არამედ იტყვის, რომ მოდი პირველ რიგში წუწუნს მივხედავ, ან პირველ რიგში მივხედავ იმას, რომ ყველაფრის ერთად გაკეთება მინდა და ყველაფერი მინდა გუშინ.

ჩვენ ვამბობთ, რომ ძლიერი ადამიანები ამას არ აკეთენენ, ბევრ ცვლილებას ერთად არ აკეთებენ და რაღაცას რომ ცვლიან, ცდილობენ, რომ სხვა რაღაცეები სტაბილურად შეინარჩუნონ. მიჰყვებიან ამ პროცესს ნაბიჯ-ნაბიჯ. გრძელ თამაშს თამაშობენო, ასეც ამბობენ ხანდახან და აქვთ გეგმა. ანუ შენ რომ ეტყვი: კი მაგრამ როდის ცვლი ტელევიზორს, ტელეფონს და ა.შ? რაღაცა გეგმა აქვს და ამბობს, რომ წელს ვაპირებ შევცვალო ტელეფონი, მერე მომავალ წელს ეს გეგმა მაქვს, იმის მომავალ წელს ეს… ანუ ცვლილებებში არიან ერთის მხრივ, ოღონდ ყველა ცვლილებაში ერთად არ არიან, რაღაცა გეგმას ექვემდებარებიან, ეს არის მესამე.

ვინ დაგაძალა? კონტროლი შენ ხელშია

მეორე ქცევა, რასაც არ აკეთებს ძლიერი ხალხი, არ აძლევენ სხვებს ძალაუფლებას მათ თავზე. სხვას არ გადააწყვეტინებენ რა გააკეთოს და როგორ გააკეთოს. არ ექვემდებარებიან მანიპულირებას. უფროსსაც სამსახურში უყურებენ, როგორც, სისტემის ნაწილს. ანუ "დიახ პატივცემულო" თანამედროვე ორგანიზაციაში არ არის სწორი პასუხი, რომ უფროსი რასაც მეტყვის იმას გავაკეთებ. რა თმა უნდა ანგარიში უნდა გაუწიოთ, რა თმა უნდა ის ტყუილად არ არის თქვენი უფროსი., მაგრამ ძალაუფლებას არ აძლევენ სხვებს თავზე.

ხანდახან ეს წუწუნი და სხვების ძალაუფლება, ერთად იყრის ხოლმე თავს. რა ვქნა ამ სამსახურში, ჩემი უფროსი უსამართლოდ იქეცბა, რაღაცას წუწუნებს ადამიანი ტრეინინგზე, მე ვეუბნები: შენ გაქ ძალაუფლება, რომ მაგ სამსახურში იმუშაო ან არ იმუშო, ვინ დაგაძალა, ნუ იმუშავებ თუ ეგეთი ცუდი სამასახურია. ააა წასასვლელი არა გაქვს? მაშინ გაქვს ძალაუფლება ისეთი პროფესიონალი იყო, რომ წასასვლელი გქონდეს.

მოკლედ ეს ხალხი იაზრებს, რომ მათ ხელში არის კონტროლი და ფაქტიურად ცუდად როცა არიან და მაშინაც, კარგად როცაც არიან, ახსოვთ, რომ კონტროლი არის მათ ხელში, სხვებს არ აბრალებენ და ამითი სხვებს არ აძლევენ ამ ძალაუფლებას თავის ცხოვრებასთან დაკავშირებით.

ძალიან ვნანობ ...

რას ნანობთ ყველაზე მეტად? - მაქვს ბევრი სინანულის განცდა, პირველ რიგში დედაჩემის მიმართ მაქვს სინანულის განცდა, მე რომ დავქორწინდი წავედი სახლიდან, და როცა გავიდა წლები და დედაჩემი მიდიოდა ცხოვრებიდან, საავადმყოფოში იწვა და მას დავუჯექი საწოლზე. ენატრებოდა ყოველთვის ჩემი ნახვა, მე გავდიდკაცდი: დირექტორი ვარ, გენერალი ვარ და ასე... იშვიათად ვნახულობდი და რა მითხრა იცით? შვილო, როცა შენ მოდიოდი სახლშიო, მე არ ვიცი რა ძალას ვატანდი ჩემს თავს, რომ ავმდგარიყავი და შენ შეგხვედროდიო, ისე რომ შენ არ გაგეგო, რომ მე ამ დღეში ვარო. აი ამას რო ვიხსენებ ხოლმე, ხან ტირილი მინდა. პატარა ეკლესიაში გავრბივარ, სანთელს ვანთებ და ვთხოვ: - დედა მომიტევე რა. რა თქმა უნდა მომიტევა, დიდი ხანია, მაგრამ ვნანობ, ძალიან ვნანობ ამას. ძალიან ვნანობ იმას, რომ ჩემ მეუღლესაც სიყვარული დავაკელი, ძალიან ვნანობ ჩემს ბებიასთან, მიყვარდა ბებია და ბოლომდე ეს სიყვარული ვერ მივიტანე, როგორც წერტილი ვერ დავუსვი ამას. მამასთან, სინანულის განცდა მაქვს, შევუსრულე ყველაფერი, მან მითხრა ომში წასვლის წინ, (მოხალისედ წავიდა) - შვილო ერთს გეხვეწები, არასოდეს სიგარეტი არ მოწიოო და შევუსრულე ეს პირობა მას, მაგრამ ბევრი რამე უნდოდა კიდე და ვერ შევუსრულე.

სხვა კამერით დანახული ცხოვრება

ადამიანები, რომლებიც ძალიან იკეტებიან თავის საკუთარ ახლობლებში, ყველას გვაქვს ტენდენცია მოვნახოთ ისეთი ჩვენნაირი ადამიანები, როგორიც ჩვენი თავი გვგონია, აი ასეთ შემთხვევაზე ძალიან დიდი რისკის ქვეშ ვართ, ისევ თვალსაწიერის დაპატარავების, იმიტომ რომ ყოველი გარეშე სამყარო, ეს არის სულ სხვა კამერით დანახული ცხოვრება, სულ სხვა კამერით დანახული კინო, რომლის გაცნობაც შეიძლებოდა უფრო საინტერესო ყოფილიყო, და უფრო საინტერესო ყოფილიყო, ისინი როგორ გვხედავენ ჩვენ, რა ლოგიკით. იმიტო რომ, ახლობლები, რომლებივ თითქოს კომფორტს გვიქმნიან, რა თქმა უნდა ისინიც გვაპატიმრებენ თავიან შეხედულებებში, იმიტომ რომ, მათ აქვთ ჩვენს მიმართ მოლოდონი და ჩვენ როდესაც გვგონია, რომ ვიქცევით ჩვენი ფასეულობის მიხედვით, ძალიან ხშირად ვაკმაყოფილებთ იმ ადამიანების მოლოდინებს, რომლებიც, ჩვენთვის არიან ძვირფასები, და ვერც კი ვგრძნობთ ისე ვართ ძალადობის მსხვერპლი. ზოგჯერ შეიძლება ამ წრის გარღვევა ბევრად დიდი თავისუფლება იყოს, ვიდრე საკუთარი ამ ჯგუფის მიმართ კონფორმიზმი, რომელიც გარკვეულ წილად ყოველთვის გვჭირდება, იმიტომ რომ მარტო არ აღმოვჩნდეთ. მოკლედ იმდენი დილემა გვაქვს რომ საბოლოო ჯამში - ვინ ვარ, სად ვარ, რა მინდა - ეს არის ძალიან ძნელი გასაგები.

მორალური ეთიკა, აღზრდა

სოკრატესა და პლატონს ჰქონდათ ე. წ. ინტელექტუალური ეთიკა - შენ თუ გააცნობიერე რა არის სიკეთე, რა არის სამართლიანობა, გახდები კეთილი და იცხოვრებ სამართლიანად. ამ მორალური იდეების გაცნობიერება, ამავდროულად, გულისხმობს მათი საპირისპირო იდეების ცოდნას. თუ გესმის სამართლიანობა, გესმის უსამართლობაც და ყველაზე კეთილ და ყველაზე სამართლიან ადამიანს შეუძლია იყოს ბოროტი და უსამართლო, თუმცა იმდენად, რამდენადაც მას გაცნობიერებული აქვს სიკეთე, სიკეთის არსება ან სამართლიანობის არსება, მათი უპირატესობები და ღირებულება, ის თავისი ნებით, თავისი თავისუფალი გადაწყვეტილების შესაბამისად უსამართლობის, ბოროტების გზას არ დაადგება. ჩემი აზრით, ეს კარგი ჩვევები ქმნის ერთგვარ კარკასს, ჯავშანს, შეიძლება საყრდენიც ვუწოდო, რომელიც დაგიცავს შემდგომ ცხოვრებაში და შეგეშველება. თუნდაც ისე მოხდეს, რომ მოზარდობაში ან უკვე ზრდასრულობის ასაკში ცუდი ზნე გამოავლინო, თუ თავის დროზე, მშობლებისგან ან ოჯახში, კარგი ჩვევები მოგეწონა, ეს იქნება ერთგვარი საყრდენი, რომ მთლად არ გაფუჭდე და არ წახდე. ამიტომ ძალიან მნიშვნელოვანია ყველაზე პატარა ასაკში კარგი ჩვევების ჩამოყალიბება და ზრდასთან ერთად, ცხადია, უნდა გააცნობიერო რა არის კარგი და შენივე ნებით აირჩიო.