ციტატები, მოკლე გამონათქვამები

ინტრიგებით ადამიანური ურთიერთობების მართვა

არქიფო სეთურის მონოლოგი დათა თუთაშხიადან, როდესაც ის ყვება, მთელს თავის იდეოლოგიას, მაგ. სპირიდონა სულანჯიას შემთხვევა, როდესაც ამას 9 გოჭი ყავდაო, 6 მე წამოვიყვანე და 3 გოჭი რომ დარჩა, ფული შეუვიდა ოჯაში და მერე თქვაო: არქიფო სეთური ზუსტად იმდენს გვაძლევს, რომ შიმშილით არ მოვკვდეთო. 8 უნდა წამომეყვანა და ამას აღარ იტყოდაო. და ალბათ გახსოვთ, მერე მართავს ასინეთას დახმარებით, რომ წადი შენ ეხლა კოკინაშვილებთან და უთხარიო, იმიტო დასაჯეს სპირიდონა სულანჯია, რომ არქიფოზე თქვა რაღაცაო...

გვახსენდება თუ არა კომპანიები, სადაც არქიფო სეთურის ნაირი მენეჯერები მუშაობენ, როგორც კერძო, ასევე საჯარო სექტორში და გვახსენდება თუ არ კომპანიები სადაც ადამიანური ურთიერთობების მართვა, შიდა ორგანიზაციებში, ესეთი ინტრიგებით ხდება.

რისი სკოლა ხარ შენ?

როდესაც შენ ქმნი განათელების კონცეფციას, ეროვნულ სასწავლო გეგმას, პირველ რიგში უნდა გახსოვდეს, რომ განათლება არ არის, მარტო სწავლება რაღაც საგნების. ეს უწუნარეს ყოვლისა არის აღზრდა და რას ვგულისხმობ ამ აღზრდაში, ხასიათის რა თვისებებს ვგულისხმობ, რა უნარების განვითარებას, ეს ძალიან მნიშვნელოვანი ამბავია.
აქ თუ მოიყვანე ადამიანს ჩვენი სფეროდან, აბა კითხე : თქვენ სკოლაში, ან ჩვენი განათლების სისტემაში, ვინმე ზრუნავს იმაზე, რომ ბავშვებში ჩამოაყალიბოს ნებისყოფა? ნებისყოფის გარეშე პიროვნება არ არსებობს საერთოდ. რომელი განათლების კონცეფცია, რისი ეროვნული სასწავლო გეგმა? ნებისყოფას, შრომისმოყვარეობას, პასუხისმგებლობას თუ არ ავითარებ, ალგორითმის გააზრების უნარს თუ არ ავითარებ... ვინა ხარ შენ მაშინ, რისი სკოლა ხარ?

ლიდერს მოჰყავს ახალი თაობა თუ პირიქით?

ლიდერს არ მოჰყავს ახალი თაობა, ახალი თაობას მოჰყავს ლიდერი. ეს ძალიან მნიშვნელოვანია, ჩვენი ტრაგედია ეს არის სწორედ, ჩვენ ველოდებით ვიღაცას ისე, რომ ჩვენ არ გვინდა გამოვიცვალოთ. ეს ვიღაცა უნდა მოვიდეს, ჯადოსნური ჯოხი მოიქნიოს და ყველაფერი გამოასწოროს. მაგრამ შრომა როა საჭირო, პატიოსნება, კანონის პატივისცემა, ურთიერთსიყვარული, სიმძიმის ტვირთვა, საჭიროა სხვისი პატივისცემა, იმ სხვისგან ჩემი პატივისცემა.

რაც არ უნდა ბევრჯერ შევღებოთ კვერცხი, დავანთოთ სანთელი, ხმამაღლა მრწამსი წავიკითხოთ, არ არის ეს ქრისტიანობა. ამიტომაც, ჩვენ უნდა დავიწყოთ ახალი თაობა, აი ის თაობა, რომელსაც უწმინდესი ზრდის და ეკლესიაში იზრდება, უნდა გავძლიერდეთ და გამოვიდეთ, უფრო ღირებულებითი ამინდი შევქმნათ, ასე ვიტყოდი მე, ვიყოთ ქრისტიანები.

ადამიანი ნიშნავს ადამიანს, თუ ის ...

ადამიანი ნიშნავს ადამიანს თუ ის თავისუფალია, თუ ის იზღუდება რაღაცით, იმას ბევრი აკლდება შემოქმედებაში კი არა, ცხოვრებაშიც კი. მერე ეს ძალაუნებურად, არაა სავალდებულო გაცნობიერებული იყოს, ცენზურას გიჩენს თავში და გზღუდავს. არც აცნობიერებ, შენ ამას არ იზამ, იმიტომ, რომ არ შეიძლება და თუ არ შეიძლება უკვე შეზღუდვაა.

შემოქმედი ვერ იქნება სრულყოფილი, ის თავის ნიჭსა და უნარს ვერ გამოავლენს, თუკი რამენაირად არის შეზღუდული, თუ გინდა ფულის სიყვარულით, ესეც კი... ეს არ შეიძლება. შემოქმედს არც შიმშილის უნდა ეშინოდეს, არც უფულობის. თუ აქვს კი ბატონო, თუ არა და ეს არ უნდა იყოს მისთვის მნიშვნელოვანი, ესეც ზღუდავს. არ გინოდა რაღაცის გაკეთება, მაგრამ გააკეთე იმიტომ, რომ გჭირდებოდა, ესეც შეზღუდვაა. შენ არ იყავი მაინც სრულად თავისუფალი.

რას ნიშნავს ფსიქოლოგიური სიკვდილი? - ფსიქოლოგიური სიკვდილია, როდესაც მე ჩემ თავს, ვითარცა ადამიანი, ვერ ვახორციელებ, ვერ გამოვხატავ. ასეთი მკვდარი არსებები სამყაროში, ადამიანთა სიმრავლეში ყოველთვის იყო, არის და იქნება. ეს არის სწორედ ის ფსიქოლოგიური თვითგანადგურება, რომელსაც მამარდაშვილმა ფეხზე დამდგარი გვამების ტყე უწოდა. ილია ჭავჭავაძე წერს - ო, ღმერთო ჩემო, სულ ძილი, ძილი, როსღა გვეღირსოს ჩვენ გაღვიძება... ანუ, როდესაც იმ ღირებულებების მიმართ თვალდახუჭული ხარ, შენ ბიოლოგიური არსებობა გაქვს, მაგრამ, ფსიქოლოგიურ სიკვდილში იმყოფები, ანუ - მარადიულ ძილში. ასიმილაცია, დისიმილაცია არის, სუნთქავ, ნივთიერებათა ცვლა გაქვს, სასახლეებსაც აგებ, რესტორნებშიც დადიხარ, მაგრამ, შენ თავს, ვითარცა ადამიანი, ფსიქოლოგიურად ვერ გამოხატავ.

მშობელი შვილს აძლევს თავისუფლებას!

მშობლებელი თან გაძლევს დიდ თავისუფლებას, თუ კარგი მშობელია რა თქმა უნდა, თუ განათლებული ადამიანები არიან, ამ შემთხვევაში ცდილობენ, მოგცენ ეს თავისუფლება, იმიტომ, რომ ყველაფერი კარგი უნდათ შენთვის. მეორე მხრივ, ამავე მიზეზის გამო, რომ ყველაფერი კარგი უნდათ შენთვის, ფიქრობენ რომ შენ ჯერ არ ხარ მზად, იმისთვის რომ მართებული გადაწყვეტილებები მიიღო, ამიტომ ხანხადან ჭკუას ჭამენ ხოლმე, როგორც იტყვიან ახალგაზრდები, შეგონებებით. ეს ძალიან დამღლელია ხოლმე. მე მგონია რომ ცოდნა, ნამდვილი ცოდნა არის რომელიც შენი ცხოვრების პირად გამოცდილებად იქცევა - აი ეს უნდა იყოს მთავარი გზამკვლევი ნებისმიერი მშობლისთვის, აცალოს შვილს, რომ მან მიიღოს ის გამოცდილება, რომელიც მას საბოლოო ანგარიშით, უკეთეს გადაწყვეტილებებს მიაღბინებ როცა ამისი დრო დადგება.

მედიის მიერ შექმნილი "სინამდვილე"

ჟან ბოდრიარის სიტყვები არის: ჩვენ ვცხოვრობთ მედიის მიერ შექმნილ "სინამდვილეში" და ამ მედიის მიერ შექმნილ "სინამდვილეზე" და მედიაზე მოკიდებული როცა ვხდები, იცოდე რომ კიდე გავიმეორებ .ე იმ ფეხზე დამდგარი გვამების ტყის ერთ-ერთი ელემენტი ვარც და მეტი არაფერი. მედიას სჭირდება ყველაზე ძლიერი კრიტიკული ცნობიერება, რასაც გეუბნებიან, რასაც გაჩვენებენ გაანალიზე ადამიანო.

რასაც ხედავენ იქიდან კი არ გამოაქვთ ადამიანებს დასკვნა და პლუს კიდევ რასაც ხედავ ესეც არ არის ჭეშმარიტი დასკვნისათვის ადვილი გამოსატანი.

ერთ ინგლისელ ფილოსოფოს აქვს ასეთი დასკვნა, აი გადავიხედე ფანჯრიდან, დავინახე, რომ სველია და გავაკეთე დასკვნა, რომ უწვიმია... არა, არ უწვიმია, მორწყეს. ამიტომ რასაც ხედავ, იმის იქითაც გაქვს კიდევ დასანახი. არსებულის მიღმა, არსებულის ხედვა

ქმარს ჰგონია, რომ სახლშია | ერთ საქმეს გადაყოლა

ადამიანს კიდევ ერთი ცუდი თვისება აქვს - რაღაცის დამთავრება იმდენად გვინდა, რომ ამას რომ ჩავაცივდი იმ საქმეებსაც ვაფუჭებ, რომლებიც კარგად გამომდიოდა. ერთ-ერთი კარგი თვისებაა, რომ როდესაც რაღაც არ გამოდის, გადავდოთ, ვთქვათ, რომ ამ საქმეს მოვუტრიალდებით ცოტა ხანში, იმისთვის, რომ არ დავღუპოთ დანარჩენი საქმეებიც.
ჩვენ ასე ვიცით, რაღაც ერთს გადავყვებით, მაგალითად - სამსახურს გადავყვებით და არ გვახსოვს ოჯახი. ხანდახან არცერთი საყვარელი ადამიანი აღარ გვახსოვს ხოლმე.
კაცების ტექსტები მომწონს ხოლმე ოჯახებში - რა უნდა ჩემ ცოლს, ხომ სახლში ვარ. - ქმარს ჰგონია რომ სახლშია, როცა ფიზიკურად დევს სახლში კომპიუტერთან. ეს თქვენ გგონიათ ერთი ადამიანის ტექსტია? ბევრი ფიქრობს ასე.
თუ ჭკუა გაქვს, ყველა საქმეს გადაუნაწილებ დროს, ძალიან კარგად შეგვიძლია ვიცხოვროთ

რატომ შავი?

რატომ არის ჩვენი ნაციონალური ფერი შავი? უმრავლესობას აცვია მუქი ფერის სამოსი, რატომ უყვართ მაინცდამაინც შავი ფერის მანქანა, ჯიპი იქნება თუ BMW, რატომ შავი? იმიტომ რომ ჩვენ ვართ წარსულში ჩარჩენილი, ჩვენ ვართ დიდი ერი, და აღმოჩნდა რომ ვართ უპასუხისმგებლო ხალხი.

ერი დიდი, ხალხი შეუმდგარი, საზოგადოება შეუმდგარი.

რატომ სევდა? იმიტომ რომ, იმისათვის რომ მომავალი შექმნა, დღესვე უნდა დაიკაპიწო ხელები და იმუშაო, მიუხედავად იმისა, პრესტიჟულია ეს თუ არა. უნდა ისწავლო, მიუხედავად იმისა, მოგიმატებენ ამის გამო ხელფასს თუ არა. შენ უნდა იყო შემოქმედი, მიუხედავად იმისა, დაგიფასდება ეს თუ არა.

- ესეიგი, ერთგვარად სიზარმაცის ნაყოფია სევდა? რომელიც იწვევს ერთგვარ დეპრესიას.

- კი და სიზარმაცე არის ენერგიის უკმარისობა, და რა, შენ ხარ სევდიანი იმიტომ რომ ამისთვის გცალია.

სარწმუნოებისადმი დამოკიდებულება

მე ქრისტიანი ვარ, ბიბლია ჩემთვის სამაგიდო წიგნია, ვიცავ ღმერთის მცნებებს და ვიზიარებ ქრისტეს ცხოვრებას აბსოლიტურად. მიყვარს ამაზე მუშაობა, როგორც ახალ, ისე ძველ აღქმაზე, თუ დრო მაქვს ამის.

ჩემ გულში არის მუდამ ღმერთის ადგილი და ჩემი ურთიერთობა მაქვს ღმერთთან. ვფიქრობ რომ, რომ არა ღმერთის სახმარება... პირადად ვგრძნობ ამ ყველაფერს, როცა, მე ჩემსას გავცემ, თითქოს რაღაცაა... მე ამას სული წმინდის მადლს ვეძახი, ვიღაცა შესაძლოა კარმას ეძახოდეს. ჩემს რწმენაში ეს სული წმინდის მადლია და არ შემიძლია, რომ ამაზე ხაზგასმით ჩემი პოზიცია არ დავაფიქსირო, იმიტომ რომ ყველაფერი ღმერთის ნებით ხდება და მადლობელი ვარ ყველაფრისთვის რაც მე მომეცა, ჩემი ოჯახისაც, იმიტომ, რომ ოჯახი არაჩვეულებრივი მყავს, ჩემი ულამაზესი შვილები და არ ვიცი რითი დავიმსახურე, მაგრამ მადლობა ღმერთს.

ღმერთთან უნდა მივიდეთ

რა გითხრათ, რით გაგახაროთ, ილიასი არ იყოს, სანუგეშოს ვერაფერს გეტყვით. ერთადერთია, ღმერთს უნდა ვევედროთ ჩვენ, როგორც ერთ დროს მოახდინა სასწაული უფალმა და ქაოსიდან შექმნა სამყარო, იქნებ ინებოს ჩვენზე... მაგრამ ჩვენი ბრალია, ღმერთთან თუ არ მიხვედი, ღმერთი შენთან არ მოვა... თუ მოახდენს სასწაულს იგი, შეიძლება ჩვენი დაქცეული ქაოსიდან, გამოიგონოს ქვეყანა, თორემ ამას არანაირი შანსი არა აქვს გადარჩენის.

ღმერთმა თუ მოგვხედაა... თუმცა ღმერთთან უნდა მივიდეთ, მაგრამ როგორ მივალთ, ამათ ხელში.

ახლა, რომ მარხვაში სუფრა იყო, გადავირიე, მარხვაა, როგორ შეიძლება მეთქი.

ეს არიცი, ის არ იცი, ჭამ პურს... ის პური ჩვენი კი არაა. ჩვენ სახარებაში გვიწერია: ოფლითა შენითა მოიპოვე პური შენი არსობისა, ჩვენ რომ წერა-კითხვა არ ვიცით, ძღომა არ წერია იქ, არსობისა... მაგრამ ჩვენი მოწევნული უნდა იყოს.

პირჯვრის წერის საინტერესო ისტორია

ვიწერ პირჯვარს როცა, მაგალითისთვის მნიშვნელოვანი სათხოვარი მაქვს. სამაგიეროდ იქ არის რიტუალი ესეთი, რომ ყველა თამაშიც წინ ისლამური ლოცვა უნდა აღევლინოს და ყველანი მხარდამხარ ვდგავართ და ერთი კითხულობს ლოცვას, მე ჩემსას ვლოცულობ, ისინი თავისას.

გადახვეული ხომ გვაქვს ხელი, და ნუ ეხლა შემხედა გუნდის ექიმიმმა, თან მე პატივს მცემს, ჩემს აზრებს პატივს სცემს და შეხედა რომ გადავიწერე პირჯვარი, იქით შეხედა, მწვრთნელი კათოლიკეა და იმანაც გადაიწერა პირჯვარი, მერე რაღაც კითხვები დამისვა და მერე აღმოაჩინა, რომ მოვიგეთ ის თამაში, მერე კიდე ერთი თამაში მოვიგეთ. მერე ტრამვირებული ვიყავი, არ ვთამაშობდი და იქ უკვე ვეღარ მოვიგეთ, ხოდა დააკავშირა ამან პირჯვრის გადაწერასთან ჩვენი მოგება. მერე მხარი მომარტყა და მითხრა, მეც ვიწერო, რამდენიც შენ გადაიწერე, იმდენი მოვიგეთო.

მე მოვლენილი ვარ | კლასიკური პედაგოგიკა

60-იანი წლების რაღაც პერიოდში, 69-ში თუ 67-ში, მე რელიგიური კაცი გავხდი. როდესაც მე სახარება წავიკითხე, მივხვდი, თურმე კლასიკური პედაგოგიკა, რატომ არის კლასიკური. გოგებაშვილი ან კომენსკი, ან ვესტალოცი, ან უშინსკი, რატომ გახდნენ კლასიკოსები? და აღმოვაჩინე, რომ ყველა ეს კლასიკოსი, ქრისტეს მოძღვრებას ემყარება, ყველა პედაგოგიკის კლასიკოსი. აი ამ რწმენამ მიმიყვანა აქამდე.

ვინა ვარ მე? ცუდად არ გამიგოთ თითქოს საკუთარ თავზე დიდი წარმოდგენა მაქვს. მე მოვლენილი ვარ აქ დროებით. მომავლინა ცამ, რომ რაღაც უნდა გავაკეთო აქ და რა უნდა გავაკეთო გულმა უნდა მიგრძნოს. აი ვაკეთებ რასაც გული მიგრძნობს და მიხარია. მე არა ვშრომობ, რასაც ვაკეთებ მიხარია, მინდა რო ვაკეთო.

რასაც ვაკეთებ, ვინ მაკეთებინებს ყველაფერ ამას? იმიტომ, რომ ძალიან მემართება ხელი ყველაფერში. არაფერში არ მეცრება ხელი.

ჯერ გაეცი!

საერთოდ ასეა ნათქვამი, რომ მიიღო უნდა გასცე ჯერ. რამე გინდათ თქვენ: დაგრჩეთ, მოგივიდეთ, შეგისრულდეთ? - ჯერ გაეცით, რომ მერე იმის საფასური, ან იმდენი რამდენიც გჭირდებათ, თქვენც დაგიბრუნდეთ, ეს იქნება სიყვარული, პატივისცემა, ერთგულება, ეს იქნება ქონება, თანამდებობა, კარიერა, ბიზნესი თუ სხვა ამგვარი, გაეცით და მიიღებთ.

აი ეს წესი, კი ვიცით, რომ ეს კარგია და ბრძნულია, მაგრამ მიყოლა უნდა ამას, ამას უნდა მართლაც ქმნა, რომ გავცე, გავცე, გავცე.... რა უნდა გავცე ბოლოს და ბოლოს, აი ღიმილი უნდა გავცე, კეთილი გულის ღიმილი, ადამიანს სიყვარულით უნდა შევხვდე, ხელი ჩამოვართვა, მოვიკითხო, რაღაცით გავამხნევო, რაღაცით ხელი შევუწყო მის საქმიანობას, საერთოდ ჩემმა არსებობამ მის გვერდით, მას წარმატება უნდა მოუტანოს, არ უნდა შეუშალოს ყოველ შემთხვევაში ხელი. მარა თუ წარმატებას მოუტანს კარგია.

ციხე არის სივრცის ნაკლებობა, კომპენსირებული დროის სიჭარბით

ციხე არსებითად არის სივრცის ნაკლებობა, კომპენსირებული დროის სიჭარბით, ისევე, როგორც გარეთ ჩვენი ყოფნა არის პირიქით, ჩვენ გვაქვს ძალიან ბევრი სივრცე და ძალიან ცოტა დრო. და ამბობს, რომ ადამიანი არის არსება, რომელიც, სწორედ რომ მეხსიერებაზე დაფუძნებული ფიქრით, გარკვეულწილად ახერხებს იმას, რომ თავი გაიტანოს, გადაირჩინოს და ახალი თავისუფლება გამოიგონოს.

ციხე, რომელიც ძალიან რთული მოცემულობაა, ბუნებრივია, ის უარესია გარკვეულწილად, რაღაც ტიპის ავადმყოფობაზე, რომელმაც შეიძლება საწოლს მიგაჯაჭვოს, იმიტომ, რომ იმას აღიქვამ, როგორც ობიექტურ მოცემულობას, მეტნაკლებად. და ციხე შენივე თამანსგავსთა მიერ შექმნილი პყრობილებაა.

არის ამის ერთერთი საუკეთესო საშუალება, რომ შენ გარკვეულწილად გამოიყენო ფიქრის უპირატესობა, გარდაქმნა შენივე თავი და აქციო ახალ მოცემულობად.

სინათლე შემოვიდა, სიბნელე უნდა განქარდეს!

იოანე მახარებელი როდესაც თავის სამახარებლო უწყებას წერს, შესავალშივე ამბობს, რომ "ნათელი იგი ბნელსა შინა ჩანს და ბნელი იგი მას ვერ ეწია". გვესაუბრება სინათლის მზის აღმობრწყინვებაზე ამ სოფელში, - მაცხოვრის შობაზე, და თავიდანვე გვეუბნება, რა იქნება რეზიუმე ამ ამბისა. სინათლე შემოვიდა, სიბნელე უნდა განქარდეს. არა იმიტომ, რომ სინათლე მტრობას უწყობს სიბნელეს, არამედ სიბნელეს არ შეუძლია მოიცვას სინათლე. მის თვისებებში არ არის. ბოროტის თვისებებში არ არის - აჯობოს სიკეთეს. მტრობის თვისებებში არ არის - აჯობოს სიყვარულს. შეიძლება შეავიწროვოს, შეიძლება დევნოს, მაგრამ, ვერ აჯობებს ვერასდროს, იმიტომ, რომ სიკეთის, სიყვარულის, სინათლის ძირი ღმერთშია, ხოლო ბოროტებას, მტრობას - პარაზიტული მყოფობა აქვს. ის რაღაცის ხარჯზე არსებობს, ის რაღაცა როგორც კი გაქრება, ეს ყველაფერი ქრება.

შამანის მიერ სიტყვით მოკლული ახალგაზრდა - სიტყვის ძალა

რაღაც სოფელი არის აფრიკული, ინგლისელი ექიმები ჩავიდნენ და წაიყვანეს სასამართლო პროცესზე. აღმოჩნდა, რომ ახალგაზრდამ მოკლა ქალი. შამანმა გაიშვირა ხელი ამ ახაგაზრდისკენ და თქვა, ხვალ დილას მოკვდებაო, მეტი არაფერი. და დაიშალა. ეს უბედური დაეცა და კრუნჩხვები დაეწყო, მიცვივდნენ ეს ინგლისელი ექიმები, მოაბრუნეს ხელოვნური სუნთქვით. ნუ წამოდგა ფეხზე და წავიდა თავის ქოხისკენ.
ეს შამანი, მისი კულტი, მისი სიტყვა - ეს სულ კულტურაა, რეალური არაფერი არ არის, მატერიალური. ანუ შამანმა სიტყვა თქვა, თორემ თოფი არ უსვრია. აი სიტყვა თქვა და მეორე დილას ის ახალგაზრდა მკვდარი იყო, ანუ აქ კი მოაბრუნეს, მაგრამ მაინ რახან თქვა რომ ხვალ! მზე ამოვიდა თუ არა, ნახეს რომ ქოხში მკვდარი იყო. ანუ კულტურამ ჩემი სიცოცხლის უნარიანობა განაპირობა. ჩემი რა, ნუ იმ ახალგაზრდის, მაგრამ ყველა ასე ვართ მოწყობილი.

"არა"-ს თქმის ხელოვნება

დონალდ ტრამპი იყო ჰოუსთი, ხოდა სანამ მერე საპრეზიდენტო კანდიდატი გახდებოდა, მანამდე იყო ბიზნეს მოგული და ერთ-ერთ ინტერვიუში აქვს ნათქვამი, რომ მამაჩემისგან რაც ვისწავლე, რაც მერე ბიზნესში ძალიან მადგება, ეს არის „არა“-ს თქმის ხელოვნებაო.

ხომ გეჩვენება ამ დროს, რომ უხეში ხარ იმ ადამიანის მიმართ, რომელიც რაღაცას გთხოვს და შენ არას ეუბნები, რასაც ეუბნები არა სიუხეშის გამო, არამედ როცა ინტერესები არ თანხმდება ერთმანეთთან. მერე იმდენი დრო მეზოგება ამით ცხოვრებაშიო.

ხშირ შემთხვევაში მენეჯმენტში ძალიან ბევრი შემთხვევაა როცა არა მაშინ გტკივა როცა არას გეუბნებიან, დროის გასვლის შემდეგ როცა რაღაცეებს გადააფასებ, ამბობ, რომ კიდევ კარგი არა მითხრეს, იმიტომ, რომ, რომ არა ის დამარცხება და ის უარი არ გამეღციძებოდა და ახალი რქები არ ამომივიდოდა და არ მივაღწევდი რაღაცა ახალს.

ქალი სიწმინდეს თუ ვერ შეინახავს...

ისრაელის ისტორიაში არის ერთი ძალიან საინტერესო მომენტი, როდესაც ისრაელი მიდის სამშობლოსაკენ, მოსე არის წინამძღვარი, ომს ომზე იგებს...

ერთ-ერთი მეფე მიხვდება, რომ მაინცდამაინც სამხედრო ძალით ისრაელს ვერ დაუპირისპირდება, იმიტომ, რომ სამი ოთხი მეფის გამოცდილებით ახსოვს, და დაიწყებს მსჯელობას, როგორ შეიძლება ეს ხალხი გავაჩერო, როგორ შეიძლება ამ ხალხს ვაჯობო. მისცემენ ასეთ რჩევას: აი ამ ხალხს რომ ღმერთი მოაცილო თავის თავს თვითონ გაინადგურებსო. როგორ უნდა მოვაცილოო და გარყვენი ეს ხალხიო

ქალები თუ გაირყვნებიან, სიწმინდის შემნახველი არ ეყოლებათ და თუ სიწმინდეს ვერ შეინახავენ... მამაკაცმა შეიძლება სიწმინდისთვის თავი გაწიროს, მაგრამ სიწმინდეს ინახავს დედა, ინახავს ქალი.

გარყვნილება შეიტანე აქ და თუ სიწმინდეს ვერ შეინახავს, მაშინ ეს ხალხი თვითონ მოისპობს თავის თავს.

შეცდომის ნუ გეშინიათ. შეცდომის შიში რა არის? - ბურთი მაქ და კალათში უნდა ვისროლო და რომ ვისროლო და არ ჩავარდეს? და არ ვისვრი. მაგრამ თუ არ ვისვრი, შანსი არ არის, რომ ჩავარდეს. ერთადერთი, რჩევა თუ გინდათ, თუ ვერ გავერკვიეთ რა გავაკეთოთ, მარჯვნივ წავიდეთ თუ მარცხნივ, ვამბობ, მოდი მე წავალ მარჯვნივ, გინდაც იყოს შეცდომა, დავუშვით შეცდომის ალბათობა, წინასწარ ვიცი, რომ შეიძლება შეცდომა დავუშვი და გადავდგი ნაბიჯი. თუ შეცდომა იქნება მერე კი არ დავიწყებ, აუ რატო მარცხნივ არ წავედი, იმიტომ, რომ მე უკვე გავითვალისწინე, რომ შეიძლება შეცდომა იყოს. წინააღმდეგ შემთხვევაში იქნებით ძალიან ფრთხილი და ძალიან ფრთხილი ისეთივე პრობლემურია, როგორც ძალიან მიმნდობი. იმ სიფრთხილის გამო შეიძლება ყველაფერი დაკარგო. ძალიან პანიკაში შეცდომის ნუ იქნებით, ადამიანი შეცდომებს უშვებს, ჩვეულებრივი რაღაცაა.

პატარ-პატარა სიკეთეების მიღება და გაცემა

ძალიან სასიამოვნო გრძნობაა, როცა ქუჩაში გზას დაგვითმობენ მანქანით, როცა კომპლიმენტს გვეტყვიან, როცა გაგვიღიმებენ, როცა გვკითხავენ - როგორ ხარ? და მართლა აინტერესებთ პასუხი, და არა ისე, როცა გვეუბნებიან ხოლმე - ერთი, გადავიკვეთოთ რა... ან როცა ლიფტში კარები იკეტება და შიგნიდან ვიღაც დაიჭერს ხელით, ჩვენც რომ მოვახერხოთ შესვლა, და ა.შ.
მოკლედ, ასეთი პატარ-პატარა სიკეთეების მიღება ძალიან გვსიამოვნებს. თუმცა, რამდენადაც მიღება გვსიამოვნებს, იმდენად პირდაპირპროპორციულად გვავიწყდება ხოლმე გაცემა. არადა, მეორე მხრივ, გაცემა შეიძლება უფრო სასიამოვნოც კი იყოს. ერთი მოქმედებით, ერთი ფრაზით, ერთი ღიმილით შეიძლება მეორე ადამიანის მთელი დღის, ან კვირის, ან კვარტლის კარგი განწყობა გამოვიწვიოთ (და შეიძლება არც კი ვიცოდეთ ამის შესახებ, ვერც ვაცნობიერებდეთ) და ამით ჩვენც ავიმაღლოთ განწყობა.

შესაძლებლობები თავზე დაგვეცემა? / ბრძოლა შესაძლებლობის მისაღებად

შესაძლებლობები თავზე დამეცემა ციდან? ანუ მე ვიქნები სწორ ადგილას და სწორ დროს და რაღაცეები მოხდება გარემოში და დაწინაურებები იქნება, ბიზნეს შესაძლებლობა იქნება, რაღაც გამარჯვება სპორტული, მოგება ლატარიის თუ ასე შემდეგ, მოკლედ დამეცემა ციდან.

საქმე ის არის, რომ რეალობა ამას არ შეესაბამება, მაშინაც კი როცა სწორ ადგილას და სწორ დროს აღმოჩნდებით, მოგიწევთ ძალიან სერიოზული ბროლა იმისთვის, რომ მიიღოთ ის შესაძლებლობა რაც გამოჩნდა.

თავზე არავის არაფერი არ გვეცემა. თუ მე მოველოდი... რომც მივიღო ეს შესაძლებლობა, ვიბრძოლო და გავიმარჯვო, მაინც გულდაწყვეტილი ვიქნები, იმიტომ რომ მეგონა, ლანგარზე დადებული უნდა მოეტანათ და ჩიტების ჭიკჭიკი უნდა ყოფილიყო, მაგრამ ოფლის და სისხლის დაღვრა მომიწია და მოკლედ ბრძოლა მომიწია ამ შესაძლებლობის მისაღებად. აქაც რეალისტური მოლოდინი უნდა გვქონდეს.

როგორ შეიძლება შეაყვაროს მასწავლებელმა ბავშვს საკუთარი თავი?

ჯერ ერთი, პატივი ეცი ბავშვს, არასოდეს დააბეზღო მშობელთან, პირიქით,ბავშვი მშობლის თვალში აამაღლე, რომ მშობელი გაოცებული იყოს თავისივე შვილით, თურმე როგორი ყოფილა და არ იცოდა.

წაეშველე ბავშვს, როცა მას რაღაცა უშველი, გვერდით იყავი, არ გააკრიტიკო. ბავშვი შეამკე, შემკობის მეთოდი არაჩვეულებრივი მეთოდია, შეამკე მაშინაც კი, როცა შესამკობელი არაფერი არა აქვს, თითქოს რითი უნდა შეამკო? - ცელქია, მოუსვენარია, ხელს გიშლის - რა უნდა შევამკო - იტყვის მასწავლებელი. რაღაცა მოუნახე და ვითომ ასეთია, ვითომ გულისხმიერია, ვითომ კეთილია, ვითომ მეგობრულია, მიაწერე ეს, რომ ბავშვმა დაიჯეროს და შემდეგ ასეთ თვისებას მიეძალოს.

აი ამ გზებით შეიძლება მასწავლებელმა ბავშვს თავი შეაყვაროს და როცა ბავშვს მასწავლებელი უყვარს, მაშინ იმას უყვარს მათემატიკაც, წერაც, ყველაფერი უყვარს რაც კი მასწავლებლისგან მოდის.

სხვას არ დააბრალო, თუ გინდა, რომ განვითარდე

ნებისმიერი დაბრალება რაღაცის გარე ელემენტზე, აფერხებს შენს განვითარებას, იმიტომ, რომ პასუხი გაქვს. მე თუ ვამბობ, რო ეს არის იმის ბრალი, მე აღარ ვფიქრობ რა უნდა გამეკეთებინა

და როცა მე ვამბობ, რომ ის რაღაც, რომ არ გამოვიდა, ჩემი ბრალია, მე ვფიქრობ, მე ვსწავლობ, მე ვუყურებ, ამიტომ, ადამიანი განვითარებისთვის, უნდა ეცადოს რომ არასდროს არავის არაფერი არ დააბრალოს. არც ამინდს, არც მამას, არც დედას ...

ეს არის ის გზა, რომელიც ქმნის მოტივაციას, აიღო ახალი რესურსი, ისწავლო და როდესაც გარეთ ვაბრალებ, ერთ მოტივაცუას მიქმნის, ის განადგურდეს, თვითონ მოკვდეს, აფეთქდეს ანუ მიდის აგრესია.

რეალურად ვისაც პიროვნული განვითარება უნდა, ყველაფერი რაც არ გამოსდის, ჯობია თავის თავს დააბრალოს. ცუდად ჟღერს ეს დააბრალოს მაგრამ, ესაა რომ განვითარდეს, იმიტომ, რომ მე რომ თვითგვემას მივეცე, ვრჩები ისევ ის რაც ვიყავი