ციტატები, მოკლე გამონათქვამები

სანთლის პრობლემა

ორმოციანი წლების ფსიქოლოგიური პრობლემა. ესიგი მაგიდაა, გვეძლევა ყუთი, ყუთში არის ჭიკარტები, სანთელი და ასანთი. ამოცანა მდგომარეობს იმაში, რომ მიამაგრე სანთელი კედელზე ისე, რომ არ ჩამოიღვენთოს მაგიდაზე.

ეხლა არ დავიწყებ თქვენს გამოცდას, თავიდან ვიღაცეები ვფიქრობთ, რომ იცი რა, მივატყლეპებ, ასანთს იმას ვიზავ, გვერდს მოვუწვავ ამას და მივატყლეპებ და მიემაგრება და არ ჩამოიღვენთება. ან სხვადასხვა კრეატიულ რაღაცეებს ვფიქრობთ, თუმცა არ მუშაობს. სოლუშენი არის ეს (უჩვენებს კადრს, სადაც ჭიკარტების კოლოფი, ჭიკარტით არის მიმაგრებული კედელზე და გამოყენებული სანთლის დასადგამად).

მთავარია შენმა ტვინმა გადალახოს fix sadness problem, იმიტომ, რომ როგორც კი ხედავ ამას, შენი ტვინი აღიქვამს მოცემულობად, რომ ეს ყუთი არის იმისთვის და მხოლოდ იმისთვის, რომ ამაში ჭიკარტები შევინახოთ, მაგრამ როგორც კი ამას გადალახავ მერე უკვე ადვილია, როგორც კი ამას გადალახავ, რომ მაიცა მაიცა, ეს ჭიკარტები, რომ ამოვყარო... მაგრამ აქამდე მისვლა არის რთული.

რა შუაშია ის ძველი ამბები?

ძალიან პრაქტიკულ რჩევას მოგცემთ და გაითვალისწინეთ. ნეგატიურ ემოციას, უარყოფით ემოციას ახასიათებს გამრავლებისკენ სწრაფვა, ანუ ის მრავლდება პოზიტიურისგან განსხვავებით უფრო სწრაფად.
რას ნიშნავს ეს? თუ რამე შემემთხვა ცუდი, მაგალითად: სამსახურიდან გამიშვეს. ამ დროს იცით რა მახსენდება? სამსახურიდან ხომ გამიშვეს და ცუდად ვარ, მახსენდება 5-ის რომ ვიყავი და დედაჩემმა მდუღარე რომ გადამასხა, 9 წლის - მამაჩემმა მიგვატოვა, 12 წლის - ფეხი მოვიტეხე, 15 წლის - შეყვარებული სადღაც გამექცა, 17 წლის - მანქანა დამეტაკა,... რა შუაშია ეს? ჩვენი ტვინი აგენერირებს როგორ იცით, ცოტა უბედური კი არა, ეხლა უფრო მაგარ უბედურს გაგხდი და რაც კი რამე ჰქონდა ცხოვრებაში, ამოაქვს,... თავში კალათბურთის ბურთი მოგარტყეს და ა.შ.
პოზიტივს არ ახასიათებს, წარსული სასიხარულო ინფორმაციების გახსენება, როცა რამე გაგიხარდებათ, თუმცა ნეგატივზე მუშაობს. ჩემთან აღარ მუშაობს, ჩავუშალე გეგმები, იმიტომ, რომ როგორც კი ეს დაიწყება, მეცინება, რა შუაშია ახლა ის ძველი ამბები?

პროფესორი - მკვლევარი

საგანმანათლებლო პროცესი რა კომპონენტებისგან შედგება? - უმთავრესი არის მასწავლებელი, უნივერსიტეტის შემთხვევაში პროფესორი. პროფესურა თუ არა გყავს მსოფლიო სტანდარტის, საგანმანათლებლო პროცესიც ვერ გექნება მსოფლიო სტანდარტის. შესაბამისად, მთელი დასავლური სისტემის, ძირითადი მიზანი და ამოცანა არის, როგორ მოიზიდოს საუკეთესო პროფესურა. თანამედროვე უნივერსიტეტის მთელი იდეა არის, რომ ეს არის მკვლევარების უნივერსიტეტი. ანუ უნდა ასწავლიდეს სტუდენტს პროფესორი, რომელიც აკეთებს აღმოჩენას და არა ის პროფესურა, რომელსაც სხვისი აღმოჩენების გადმოცემა შეუძლია. ამაზე არის ჩამოკიდებული მთელი სისტემა. შესაბამისად, რაც არ უნდა ფული გადაუხადო პროფესორს, თუ არ მიეცი მას კვლევის საშვალება ვერ მოიზიდავ. ეს იმიტომ კი არ ვიძახი ამას რომ ვიღაცას ვაკრიტიკებ. მესმის რომ ამ სისტემაზე გადასვლა ძალიან რთულია, ეკონომიურად გაჭირვებულ ქვეყანაში, იმიტომ რომ შენ რომ უმაღლესი დონის პროფესურა მოიზიდო, გჭირდება ძალიან დიდი ფინანსები.

შევატრიალოთ! სასწაული მოხდება!

თუ დავაკვირდებით, როდესაც პასუხისმგებლობაზე და მოვალეობაზეა საუბარი, თითი სხვისკენაა გაშვერილი, ეს იმან უნდა აკეთოს და უფლებებზე როცაა საუბარი, ჩემზეა. აი, ერთი წუთით წარმოვიდგინოთ, ეს შევატრიალოთ ახლა, იმიტომ კი არა, რომ უფლებები არ უნდა იყოს, როგორ არ უნდა იყოს, მაგრამ, პასუხისმგებლობა ჩვენ ავიღოთ საკუთარ თავზე და სხვის უფლებებზე ვიზრუნოთ. სასწაული მოხდება, თვალით უნახავი.

სწორედ სამოთხიდან იწყება ეს ამბავი, როდესაც გველი ადამიანს ეუბნება, რომ უფლება აქვს ის შეჭამოს, მაგრამ არ ხდება აპელირება იმაზე, რომ მოვალეობაში შედის, რომ ის ნაყოფი ჯერ არ შეჭამოს. ეს დეზორიენტირება, ღირებულებითი ვექტორის მოტრიალება, აზროვნებით პროცესს უკავირდება.ეს რაღაცა ლოზუნგები ან სადღეგრძელოები კი არაა, ეს ქმედითია, თავისი პრაქტიკული შედეგებით, რომ როდესაც მე ვსაუბრობ უფლებებზე, 24 საათი საუბარი მაქვს უფლებებზე, კითხვა ხო უნდა გამიჩნდეს, მოვალეობათა სივრცე სად არის ჩემში. და აღმოჩნდება რომ ძალიან მიზერულია ან საერთოდ არ არის.

რას დარბიხარ ამდენს / კალორიების დათვლის აკვიატება

შეიძლება ჩვენს თავს რომ გადავხედოთ და ჩვენს ცხოვრებას, ჩვენც გვაქვს რაღაცა აკვიატებები. მაგალითად შეიძლება ეს იყოს: ჯანსაღი კვების აკვიატება. მე მყავს ახლობელი, ამერიკაში ცხოვრობს და მარაზმამდეა მისული: გრამების დათვლა, სასწორი, სირბილი. ნაყინი შეჭამა და მერე უნდა ირბინოს. ხანდახან ვფიქრობ, არ ცხოვრობს ეს ხალხი. ხანდახან რო მოდუნდე, ან ის გააკეთო რაც გინდა, ან შეჭამო რაც გინდა. ესეც ხო აკვიატებული ქცევაა. აი რას დარბიხარ ამდენს, რაღაცის გამო აკეთებ ხო ამას? ისევე როგორც შეიძლება აკვიატებული იყოს გაუთავებელი ვარჯიში. პოზიტიური რაღაცეებიც კი შეიძლება ისეთ შკალას გადასცდეს, მერე ანაბოლიკებს რომ იკეთებენ და კუნთებს და უკვე სხვა წრეში რომ გადის ადამიანი, თორემ ზომიერად ვარჯიშიც, კვებაც, ნაყინიც, სირბილიც, თამაშიც და მასაჟიც, ყველაფერი კარგია. მაგრამ თუ მე შეპყრობილი ვარ ამით, ჩემი უმაღლესი მოთხოვნილების ადგილას რასაც დავაყენებ, ის მომიყოლებს მე ქვემოდან. იქ რაც უნდა იყოს ის უნდა იდგეს. ეს არის უმაღლესი ღირებულება.

გარდაცვლილის უპატივცემლობა - დაკრძალვამდე მიტოვება

გქონია შემთხვევა, როდესაც გაგკვირვებია, ჭირისუფლების საქციელი, ადამიანების საქციელი მიცვალებულთან მიმართებაში.

- კი როგორ არა, მაგალითად მიცვალებული დამიტოვეს და წავიდნენ. თავიანთ მიცვალებულს პატივი არ სცეს და არ ჩამასვენებინეს, რომ მიწა მიმეყარა

- ვინ არის მესაფლავე, აი როგორი პროფესიაა?

მძიმე სამსახურია ფსიქოქოლოგიურად. მე ის მსიამოვნებს, ბოლო გზაზე ვაცილებ მიცვალებულს, ბევრჯერ ყოფილა შემთღხვევა, დაულოცივალ ადამიანს ისე გულიანდა... ერთი ის არის საწყენი, საზოგადოების უმეტესობა, თავიანთ მიცვალებუკლს რო მოასვენებემ ხოლმე, ბოლომდე არ რჩებიან ხოლმე დიდხანს.

ერთხელ მქონდა ესეთი შემთხვევა, ძლიერი წვიმა იყო... მიცვალებული რომ მოასვენეს, სასახლე პარკში იყო შეხვეული, ჭირისუფალი მეუბნება ბოდიში, ამინდის გამო უნდა წავიდეთო, ჩამასვენებინე მაინც და ისე წადი მეთქი, წავიდა მოკლედ, დავურეკე მერე ჩემს სიმამრს და ბიჭები ამოვიდნენ და ჩავასვენეთ

მიცვალებული ჩასვენებული არ არის საფლავში, მოიხედავ და ჭირისუფალი არ არის.

ძლიერები გრძელ თამაშს თამაშობენ

არ კონცენტრირდებიან დღევანდელ კვერცხზე, გრძელ თამაშს თამაშობენ ძლიერი ადამიანები. დღეს ვიყო კარგად, დღეს დავისვენო, დღეს შევჭამო, დღეს დავლიო, ესეთი ლოგიკა არ აქვთ. აქვთ ლოგიკა, რომ მე მინდა დღეს ისეთი რამე გავაკეთო, რომელიც გამაძლიერებს გრძელვადიანად. ამიტომ აქვთ გრძელვადიანი მიზნებით და არ აძებენ მოკლე და ადვილ გზებს. არის ბევრი ამის საპირისპირო რჩევა, რომ მარტივად უნდა გაიტანო თავი, მაგრამ ეს ყველაზე პროდუქტიული და ძლიერი ადამიანები კონცენტრირდებიან, თვალი უჭირავთ იმ მიზანზე რისი მიღწევაც უნდათ, ტკივილსაც აიტანს... აი ბავშვის აღზრდა წაროიდგინეთ, რამდენი ტკივილი და რამდენი გასაჭირია, წარმოიდგინეთ კომპანიის დაფუძნება და გაზრდა, წარმოიდგინეთ კარიერის განვითარება, სწავლა გრძელვადიანი. წარმატების გასაღები არის შრომა და მიზანდასახულობა. ხშირას ეს შრომა არის უინტერესო რამეების კეთება, ამაში არის წარმატების გასაღები და გრძელვადიანი რეალიზაციის გასაღები და არა რაღაც მოკლე, დღევანდელ კვერცხისმაგვარ აქტივობებში.

ლიმონივით უნდა გამოწურო შენი თავი

გინდა რომ ადამიანი გახდე? ჩვენ არა ვართ სრულყოფილები, კიდევ დიდი ხანი არ ვიქნებით. ქრისტე ამბობს: იყავი სრულყოფილი, როგორი სრულყოფილიც არის შენი ზეციერი მამა. ხარ ასეთი? არა ხარ.

ეხლა წარმოიდგინე, რომ შენ პატარა ხარ, დაპატარავდი. დასვი შენი თავი ხელის გულზე და მოუჭირე. აი ესე უნდა გყავდეს საკუთარი თავი. აბა ვინ გითხრა, რომ ადამიანობა ადვილია? ეს რომ ადვილი საქმე იყოს, მაშინ ქვეყანა დიდი ხნის დამშვიდებულ დაწყნარებული იქნებოდა, მაგრამ უბედურება რაშია იცი? მთლად ჩვენ თავს ვერ ავიყვანთ ღმერთის დონემდე. თუმცა აღზრდის ამოცანა ეს არის, რომ ბავშვები ესეთი გავხადოთ და ჩვენც გავხდეთ, მაგრამ ცოტათი მაინც მოვიცილოთ. იმიტომ რომ როცა მივალთ უფალთან, ღმერთს ეტყვი რა ვქნა ღმერთო, ხო ხედავ როგორი ცხოვრებაა იქაო? ეს რომ უთხრა გამოგაგდებს, გეტყვის წადი ისევ იქ დაბრუნდი, არაა შენთვის ცათა სასუფეველიო.

ამიტომ ჩემო ძვირფასო უნდა ლიმონივით გამოწურო, რაც არ ვარგა შენში. ეს არის თვითაღზრდა და თუ საკუთარ თავს არა ზრდი, ჩათვალე რომ შვილს ვერ გაზრდი.

ჩემთვის ქრისტიანობა ..

ჩემთვის ქრისტიანობა უპირველესად, ეს არის მონანიება. თუ ნდაც, რომ ავიღოთ ვნების კვირა, ოთხშაბათი დღე, როდესაც იუდამ გასცა იესო, მერე ფეხთბანვა და შემდეგ პარასკევი, მერე აღდგომა და ურწმუნო თონა კიდევ. აი ამ ყველაფერს სიყვარულთან მიჰყავხარ.

და კიდევ მოყვასის სიყვარული, საერთოდ ადამიანის სიყვარული. არაჩვეუკებრივი გამოთქმებია, მაგალითად, მე ძალიან მომწონს: მოექეცი სხვას ისე, როგორც შენ გინდა რომ მოგექცნენ. შენ თუ სხვას აგინებს, ისიც შეგაგინებს.

იაკობნგოგებაშვილს აქვს პატარა მოთხრობა, რომელიც ძალიან კარგად
ეხმიანება ამას, ვანოს და ქვევრის ამბავი.
ვანო ქვევრს რო ჩასძახებს და ქვევრი იმავეს ამოსძახებს, ქვევრს ლანძღავს და ისიც იქიდან ილანძღება. მერე დედა მივა და ეუბნება, შვილო რასაც ჩასძახებ, იმას ამოგძახებსო. თბილი სიტყვით თუ ჩასძახებ, აუცილებლად ამოგძახებს თბილი სიტყვით. იაკობმა ეს დაგვიწერა ძალიან ბავშვურ ენაზე, ბავშვებისთვის გასაგებად. იესომ ეს ყველასთვის გასაგებ ენაზე გვითხრა.

ქრისტიანობა არის სიყვარული და სინანული.

ბედნიერების კომპასი

ბიბლიაში სიშიშვლე სისუსტეს ნიშნავს და თუ გავიხსენებთ პირველად რა გააკეთა ადამიანმა, შეეცადა თავისი ხელით დაეფარა ეს სიშიშვლე, სისუსტე, იმ საშვალებებით, რასაც თვითონ მისწვდა, მაგრამ ვერ გაუჩერდა, სისუსტე ამით არ ამოივსო, სიშიშვლე ამით არ დაიფარა.

და იოანე ოქროპირი ამას მიგვითითებს, რომ ბიბლია სწორედ არის ის, რაც იმ სისუსტეს ამოგვავსებინებს და ნეტარ ავგუსტინეს გავიმეორებ თქვენთან ერთად: იმ მიმართულებით წაგვიყვანს, რა მიმართულებითაც უნდა
ადამიანი მარადისობისკენ მიდიოდეს, ოღონდაც ზუსტადაც ავგუსტინისეული აზრით, სწორედ გაშლილი აფრა, აი ბიბლია, აი ეს არის სწორედ ის სივრცე, ის ინსტრუქცია, რომელიც მე, აი ამ აფრებს სწორედ გამაშლევინებს, მივყავარ იმ წიაღისკენ, რომლისკენაც ისედაც მივდივარ, ადამიანი ვარ მე, მარადისობასთან წილნაყარი ვარ.

ერთერთი მამა საოცარ რამეს ამბობს ადამიანზე, რომ ის უკვდავებამისჯილია, უნდა თუ არ უნდა უკვდავია. კითხვა ისმის: ამ უკვდავებაში ბედნიერი ვარ თუ არა? აი ბიბლია მეუბნება; მე მაქვს ბედნიერების კომპასი

თითის ქნევა | ავტორიტარიზმში ბავშვის აღზრდა

არ მოიქცე ისე, მოიქეცი ასე, არ წახვიდე, არ მიხვიდე, გააკეთე, დაანებე თავი და ბრძანებლობა სახლში - ეს არის პედაგოგიკა თითის ქნევით. ეს თითი ძაან საშიში თითია, საჩვენებელი თითი ყველაზე გაუზრდელი თითია ჩვენს თითებს შორის. ნაცვლად იმისა, რომ გზა უჩვენო ბავშვს, თითს უქნევ. თითის ქნევა რა არის? - მუქარა. ესეიგი ხან თითს უქნევ, ხან სიტყვით უქნევ თითს. განა მართლა თითის ქნევაა საჭირო. ბავშვები იზრდებიან ჩვენს ავტორიტარიზმში. ცნობიერ თუ არაცნობიერ ავტორიტარიზმში. და გგვგონია რომ ბავშვი თუ მაგრა არ ჩაიჭირე მუჭაში, ის ხელიდან გაგისხლდება და თავზე დაგაჯდება მერე. მაგრამ ბავშვი თავზე დაგაჯდება მაშინ როცა გონიერს არ გახდი მას, როცა მას კულტურის და ზნეობის მაგივრად, შიშს ჩაუნერგავ. მორჩილებას ჩაუნერგავ, შენს აზრებს ჩაუდებ თავში, ნაცვლად იმისა რომ თავისი აზრები განავითაროს. შენს ნებას ჩაუდებ, მეტიც, შენც პროფესიას დააძალებ ბავშვს და გამოვიდა, რომ ბავშვი ჩვენ მივიმსგავსეთ. როგორც ჩვენ ვართ ისეთი გვინდა იყვნენ ბავშვები, განვითარდება ქვეყანა ესეთი ბავშვებით?

მე-7 დღის მსახურება

პედაგოგი, რომელიც თავისი აუდიტორიისთვის თავს არ დაზოგავს, ღვთისმსახურებაა. ჩვენი დღევანდელი შეხვედრაც ღვთისმსახურებაა, სადაც უფლის სახელით ვართ შეკრებილნი (სადაც ორი და სამი შეიკრიბება ჩემი სახელით, მე ვარ თქვენს შორისო). მოყვასისადმი მსახურებაც ღვთისმსახურებაა,.. მაგრამ, არის ერთი მსახურება, რომელშიც ეს ყველაფერი იკრიბება. ეს არის - მე-7 დღის მსახურება, ანუ - ლიტურგიკული ღვთისმსახურება. ეს მე-7 დღე სინამდვილეში პირველი დღეა - როგორი მსახურებაც მაქვს მე ლიტურგიკული თვალსაზრისით, ისეთი მაქვს ის 6 დღეც. როგორი გულწრფელიც ვარ ღმერთთან, ისეთი გულწრფელი ვარ მოყვასთან. როგორი ფარისეველიც ვარ ღმერთთან, ისეთი ფარისეველი ვარ მოყვასთანაც. მაცხოვარი ამბობს - რომელსაც უყვარს მამა, დედა, ძმა, და,.. ჩემზე მეტად, ის ჩემი ღირსი არ არისო, - ამით რას გვეუბნება? იმას, რომ დედა და მამა არ გვიყვარდეს? აბსოლუტურად გამორიცხულია! არამედ - მე თუ არ შემიყვარე, მას ვერ შეიყვარებ. როგორც ჩემთან ხარ, ისეთი ხარ მასთანაც. ამიტომ, მე შემიყვარე, თუ გინდა, რომ შეიყვარო მამა, დედა, ძმა,..

წინდაწინ შადრევანი რათ მინდა!

დავანებოთ ახლა თავი ფუფუნებას, რესტორნების კეტვას და ქეიფს, ქეიფის დრო არა გვაქვს ჩვენ ახლა, ქვეყანა თავზე გვაქვს დამხობილი და "საქმემან შენმან გამოგაჩინოს შენ" გვასწავლა ჩვენ სახარებამ. პური კიდე აგვიკრძალა, "ოფლითა შენითა მოიპოვე პური შენი არსობისა" - ო, ძღომისა კი არაო, ჩვენ გვეშლება.

გვაქვს ჩვენ იმხელა ქვეყანა, ის 10 მილიონ კაცს შეინახავს თუ ხელს გავანძრევთ. დაიცალა მთები... დაცლილია, პლანტაციები გამოუყენებელი, საბალახოდაც აღარაა, რომ ძროხამ მოიბალახოს.

ასე როგორ შეიძლება დაჯდე და უცადო, იმისი არ იყოს, ფანტანები მინდა ახლა მე, კარუსელები და შადრევნები? როგორ შეიძლება ამ კუთხეების დამშევა, რომ ჩვენ ხელის განძრევა შეგვეძლოს, ეს უნდა ამუშავდეს.

შადრევნის გამო კი არ გაქცეულან რუსეთში, შადრევანი არა გვაქვს და კარუსელიო, გაიქცა გაჭირვების გამო. ეს თუ არ აამუშავე, ის კაცი რომ ჩამოვა მშიერ მწყურვალი აქ რა ქნას? მაშინ სხვაგან გაიქცევა.

კიბატონო კარუსელი მერე... ყანას მოვიწევთ, ჩვესნ პურს შევჭამთ, მერე დავსხდეთ კარუსელზე, წინდაწინ კარუსელი რათ მინდა!

რას ნიშნავს ადამში ვცოდეთ?

ადამისგან მე, როგორც ადამიანმა, მივიღე სნეული ბუნება, ავადმყოფური ბუნება. ამ ბუნებაში ჩადებული ცოდვები მე ნათლისღების წყლებით ჩამომერეცხება.

პიროვნულად მე ვარ ჩემ საქმეებზე პასუხისმგებელი. არავითარ შემთხვევაში ადამის პიროვნება ჩემ საქმეებს ვერ განსაზღვრავს, ეს არის აბსოლიტურად გამორიცხული.

ადამმა სცოდა და ადამში ვცოდეთ, ნიშნავს იმას, რომ ჩვენ რადგან ადამიანები ვართ, ამ ცოდვას ვიზიარებთ ბუნების წესით, როგორც ამ ბუნების თანაზიარნი. ცოდვა შემოვიდა ამ ბუნებაში, რომელიც ერთი გვაქვს ყველას. ამით განსხვავდება ადამიანური ბუნება ანგელოზებრივი ბუნებისაგან, ვინაიდან ანგელოზის ცოდვა დარჩა პიროვნულ ცოდვად. ის ყველა ანგელოზს არ გადაედო. რომელ ანგელოზმაც პიროვნულად მიიღო, იმ ანგელოზს გადაედო, მაგრამ რომელმაც პიროვნულად არ მიიღო, მას არ გადაედო, მიუხედავად იმისა, რომ მათ ერთი ბუნება აქვთ.

ადამიანში სხვანაირად არის, რადგან ადამიანი ხორცშია. ადამიანის ხორციელება გულისხმობს, რომ ბუნებით წილნაყარობა აქვს ამ ცოდვასთან და არავითარ შემთხვევაში პიროვნული

მადლობა ყველა განსაცდელს

თუ მე მაქვს აღქმა, ჯერ აღქმა იმისა, რაც არის, მერე ამისი გაგება, მერე ამის გამოხატვა, გამოხატვას ენა სჭირდება, გამოხატვას სჭირდება ის სიტყვები, რომელიც ამბობს მე აქ რას განვიცდი, და ამას ხო უნდა გაგება. ჯერ არის ასე: ხედვა, აღქმა, მერე არის გაგება, მერე გამოხატვა, მერე არის მართვა და მერე რეგულირება. აი ეს ხუთი კომპონენტია. არ შეიძლება, რომ ეს გქონდეს ადამიანს და იყო ოდესმე ჩიხში. და თუ ჩიხში აღმოჩნდები, ეს იმას ნიშავს, რომ შენ იქ ახალ გამოცდილების მიღების შანსი მოგეცა და ამას რელიგიაში ქვია: განსაცდელი მადლია.

შენ მოგეცა საშვალება, მადლობა უთხარი ყველა წინააღმდეგობას, მადლობა უთხარი ყველა განსაცდელს, მადლობა უთხარი ყველა ფათერაკის მომცველ მომენტს, რადგან შენ იქ მოგეცა შესაძლებლობა იმისა, რომ გააცოცხლო შენი აზროვნება, გააცოცხლო შენი ცნობიერება და დაბალი დონიდან უმაღლესში ისე ახვიდე, რომ განკაცდე და ისევ მამარდაშვილი, ეს არის ძალიან მნიშვნელოვანი რომ, აი განსაცდელი რომ იძლევა მეორედ დაბადებას. გაუსაძლისის გაძლებიდან იბადება ადამიანი მეორედ და ნამდვილად.

რატომ ვერ გათხოვდა 42 წლის ქალი

ერთი 42 წლის ქალი იყო და მთხოვეს, ძალიან კარგი ქალია და ნახეო, ხომ ვერ გვეტყვი რატომ ვერ თხოვდებაო. მე ვუთხარი, კი ბატონო შევხვდეთთქო.

პირველად გავიცანი, ახალი გაცნობილი მყავს და 10 წუთში გადავიდა, როგორღაც თვითონ ზარატუსტრაზე და ნიცშეზე, დამთავრებულია, იმიტომ ვერ თხოვდება. იმიტომ, რომ, ან ფილოსოფოსი უნდა იყოს მაგის ქმარი, ან ნაკითხი იყოს და მე, რომ არ მაქ ეგენი წაკითხული და რაღაცეებს მელაპარაკები, რომელიც საერთოდ ვერ გავიგე, დამთავრდა. მე განცდაში მაქვს რომ ვეღარ მოგერევი და რადგან განცდაში მაქვს, რას ვამბობ როგორც კაცი? - ძალიან კარგი ქალია, მაგრამ თქვენ გყავდეთ, არ მინდა.

გახსოვთ გამოთქმაა: კაცებს სულელი ქალები მოსწონთო. სულელი არ მოსწონთ, უბრალოდ უნდა დაინახოს, რომ უპირატესობა აქვს, მაშინ დგავს ის ნაბიჯს, უმრავლეს შემთხვევაში, თორემ არიან კაცები საერთოდ ტყიური, ველური. ქ-ზე რო იწყება უკვე გამოგეკიდება, - ალიც აღარ უნდა დამატება.

ამ მომენტში აშინებ ზედმეტი აქტიურობით, ამისი მიზეზიც ეგ იყო. დაელაპარაკე იმ კაცს, რომელიც წამოგყვება მაგაში, ან თანაბარ დონეზე მაინც იქნება.

ფული აფუჭებს მორალურ კომუნიკაციას

როცა კომუნიკაციის ტერიტორია არის მორალური, აი მაგალითად, არ ვიცნობთ ერთმანერთს, ქუჩაში შევხვდით, ამ დროს მე მანქანას ვაწვები და გეუბნები: გამარჯობა მეგობარო, შეიძლება რაღაც გთხოვო, პაემანზე მივდივარ, პირველი პაემანია და არ მინდა რომ დავიგვიანო, გეხვეწები მომაწექი რა მანქანაზე. რას გრძნობ ამ დროს, რომ შენი ქმედებით, ვიღაცის ცხოვრებაში რაღაცა ცვლილება შეიტანე, და რა თქმა უნდა მოტივირებული ხარ, რომ მოხვიდე და მომეხმარო მოწოლაშო. გამრამ მეორე შემთხვევა, რომ წარმოიდგინო: გამარჯობა მეგობარო, მანქანა გამიფუჭდა და თუ შეგიძლია მომაწექი, მე ვაფასებ თქვენს დროს და ენერგიას და 15 ლარს გადაგიხდით. ამ დროს ფიქრობ: იცი რა უქენი მაგ 15 ლარს... რაღაცა არ არის მორალური ხომ?
აი პაემანზე ვართ, საღამოს გაცილებ სახლში და გეუბნები: ძალიან დიდი მადლობა, საღამოს ისე კარგად ჩაიარა, ყველაფერი ისეთი კარგი იყო, ნამდვილად ღირდა 65 ლარი ის ვახშამში რაც გადავიხადე. ეს გასაგებია რომ უტრირებული მაგალითებია, მაგრამ ხომ ხვდებით, როგორც კი კომუნიკაციის პროცესში შემოგვაქვს ფული, თითქოს ყველაფერი ფუჭდება.

დარგე 3 / ცნობიერების უმაღლესი ინსტანცია

რას ნიშნავს ცნობიერების უმაღლესი ინსტანცია? არის ასეთი მარტივი შთაბეჭდილების საფეხური ადამიანთან, აი პატარა ბავშვი, 6-7 თვის ბავშვი ტირის, იმიტომ, რომ შია. მან არ იცის, რომ შია. რა შია ისიც არ იცის, რისი ჭამა უნდა ისიც არ იცის, ისიც არ იცის, რომ ტირის და უფრო მეტი არ იცის, რომ თვითონ ტირის, ამას ნუ დავემსგავსებით. ეს არის ცნობიერების მარტივი შთაბეჭდილების საფეხური.

მერე არის ცნობიერების დაბალი საფეხური, რომ მე იცი რა არის, კი ვიცი, რომ პური მინდა და ამიტომ ვტირი და მინდა, კი ბატონო.

მერე არის ცნობიერების მაღალი საფეხური, რომ ზაფხულია, ცხელა, აგვისტოა, პაპანაქება სიცხეა და მივდივარ ტყეში და ვჭრი შეშას, იმიტომ, რომ წარმოსახვაში მაქვს ზამთარი და უნდა გავთბე. მაგრამ ეს არ არის საკმარისი. ცნობიერების უმაღლეს ინსტანციამდე, რომ აიყვანო საკუთარი თავი, აი იქ აგვისტოს თვეში, როცა შენ ისეთი ჭკვიანი ხარ, რომ იცი ზამთარი მოვა და შეგცივდება და მოჭრი ტყეში ხეს, იმ ერთი მოჭრილი ხის ნაცვლად დარგე სამი, მინიმუმ. აი ეს არის ცნობიერების უმაღლესი ინსტაცია, ესაა პასუხიმსგებლობის აღება საკუთარ თავზე.

სკოლაში საზეპიროების დაძალების შედეგი

არსებობს ბევრი მაგალითი, როცა ბავშვებს სკოლაში მიღებული გამოცდილებით, რაღაცის დაძალებით, სავალდებულო საზეპიროებით შესძულდათ ლიტერატურა. ზოგადად, საზეპიროების მოწინააღმდეგე არ ვარ, მოწინააღმდეგე ვარ საზეპიროების დაძალების და ამის გამო ნიშნის დაკლების. თავად საზეპირო ძალიან კარგი და უკიდურესად საინტერესო სავარჯიშოა ტვინისთვის. თუმცა, ადამიანების უნარი განსხვავდება ამ მიმართულებით, რაც, არ ნიშნავს იმას, რომ ვინმე ვინმეზე მეტია, უბრალოდ, ზოგს დაზეპირება ნაკლებად შეუძლია. ეს არ უნდა იყოს მიზეზი იმისა, რომ მასწავლებელმა ასეთი მოსწავლე ტექსტიდან გააძევოს და დაბალი ნიშანი დაუწეროს. შედეგად, ბავშვს შეიძლება მსგავსი საკითხავის და საზეპიროს სურვილიც აღარ ჰქონდეს და მისთვის ტექსტი საძულველ მოცემულობად გადაიქცეს, რომელიც ასოცირებული იქნება პრობლემასთან, რომელიც მას საზეპიროების დროს შეექმნა. ასეთ დროს ის არ იფიქრებს მაგალითად იმაზე, თუ რატომ მიდის ავთანდილი უცხო მოყმის საძებნელად, აღარ აინტერესებს ეს, იმიტომ, რომ ვიღაცამ უთხრა - "აქედან აქამდე აუცილებლად დაიზეპირე!"

როცა რაღაც არ გამოგდის

როცა რაღაცა არ გამოგდით, ყოველთვის დააბრალეთ თქვენს თავს. არც ლექტორს, არც მამას, არც დედას, არც მთავრობა და რატომ... როცა თქვენ აბრალებთ სხვას, ვიღაცის ბრალია... გახსოვს გითხარით თქვენს ფსიქიკას ეს ესმის. მე, რომ გავიფიქრე, რომ ვიღაცის ბრალია, ამან შეწყვიტა განვითარება, პასუხი მიიღო, იმიტომ ვერ გავაკეთე, რომ სხვა ვიღაცის ბრალი ყოფილა. როცა მე ვამბობ, რომ ჩემი ბრალია, თქვენი ტვინი მუშაობს, აბა როგორ უნდა გამეკეთბინა.

ამიტომ, განვითარებისთვის გეუბნებით და არა თვითგვემისთვის, რაღაცა ვერ მივიღე, უნდა ვიფიქრო, რომ რაღაცა არასწორად გავაკეთე, მაშინ თქვენი ტვინი მუშაობს და დებს ალტერნატიულ ვარიანტებს რა უნდა გაგეკეთებინა, რომ მიგეღო და ეს არის მუდმივი განვითარების შესაძლებლობა, თან, რომ იცოდეთ ახალი სიტაუციები ხშირი არ არის, თავიდან ყველაფერი ახალია, მერე სიტუაციები მეორდება.

როცა შენ განვითარების რაღაც ეტაპზე ხარ, რესურსი უკვე გაქვს და იმ სიტუაციაში, რომ ვარდები ის უკვე გავლილი ეტაპია, ნახევარ წუთში წყვეტ იმ პრობლემას და იშვიათად, რომ რაც დრო გადის რამე უნიკალური შემთხვევა მოხდეს.

აბა შენ თავი სად გგონია?

ადამიანი ხვდება მარადიულ ქვეყანაში და იქ ვიღაც თეთრებში ჩაცმულ კაცთან აქვს ურთიერთობა, მშვენივრად გრძნობს თავს. ეს კაცი ეუბნება, რომ ნებისმიერი რამ შეუძლია ინატროს: საჭმელი, სასმელი, გართობა, ბედნიერება, რაც გინდა, და ცხოვრობს ასე ნეტარად ეს კაცი. რამდენიმე ხანი რომ გადის, ამ თეთრებში ჩაცმულს ეუბნება, რომ - მე უკვე ვინეტარე საკმარისად და ახლა მინდა, რომ ადამიანებისთვის საჭირო კაცად ვიგრძნო თავიო და ამიტომ სამსახური მინდაო, ეს თეთრებში ჩაცმული კაცი, ოდნავ გაღიმებული, ეუბნება, რომ ეს ერთადერთია რისი ასრულებაც მას არ შეუძლია, აქ სამსახური არ არისო. რას ნიშნავსო, გაბრაზდა ეს კაცი. - მე მაშასადამე მთელი დარჩენილი დრო აქ უნდა ვიტანჯებოდე? მაგას ჯობდა ჯოჯოხეთში მოვხვედრილიყავიო. თეთრებში ჩაცმული დაიხარა და ჩასჩურჩულა ძლივს გასაგონად: - აბა შენ თავი სად გგონიაო? ჩვენ ვართ ასეთები, სოციალურები, ჩვენ მარტო ბედნიერება, მარტო ნეტარებაც არ გვინდა. ჩვენ გვინდა ეს ვიღაცამ დაინახოს, ვიღაცამ შეაფასოს ვიღაცამ მოგვიწონოს ვიღაცის თვალებით გვინდა დავინახოთ ჩევნი თავი, ვიღაცის გულით, ვიღაცის გონებით.

ერთადერთი, ვინც შეგიძლია შეცვალო

მე შევცვლი მას... და ვისზე არის ლაპარაკი? მეუღლეზე, შეყვარებულზე, პარტნიორზე, სხვა ადამიანზე, რომელიც თქვენთვის ძალიან ძვირფასია და ძალიან ხშირად მოველით, რომ შევძლებთ ესა თუ ის ადამიანი შეიცვალოს.

თუ ცოტა უხეშად ლაპარაკობს, ჩვენ შევძლებთ, რომ უფრო რბილი და დალაგებული გახდეს. თუ სპონტანურად იღებს გადაწყვეტილებებს, ვასწავლით, როგორ უნდა აწონ-დაწონოს. თუ ქეიფობს და ერთობა, მოვთოკავთ და შევაცვლევინებთ საქციელს.

მოკლედ, ვერავის ვერ შეცვლითო ეს ხალხი გვეუბნება, თქვენი თავის გარდაო. თქვენ შეგიძლიათ შეცვალოთ თქვენი საკუთარი თავი, შეცვალოთ თქვენი დამოკიდებულება და თქვენი პარტნიორი, მეუღლე, შეყვარებული, თუ მოინდომებს თვითონ, იმას შეუძლია, რომ თავისი თავი შეცვალოს, მაგრამ თქვენ არაფრით არ შეგიძლიათ, რომ შეცვალოთ და თუ ამისი გჯერათ, რომ შეცვლით, სერიოზული გულდაწყვეტები გელოდებათ წინ, ბევრმა გამოვიარეთ ეს გულდაწყვეტები, თითეულმა ჩვენგანმა, როცა გვეგონა რაღაცეები, მაგრამ მთლად ისე არ გამოვიდა, როგორც ჩვენ გვეგონა და მოკლედ სხვა ხალხის ბრალია თუ ჩვენი გვეგონას ბრალია, კიდე კაცმა არ იცის.

თუ შეყვარებულმა მიგატოვა ...

ორი ადამიანი ერთად იყო, უყვარდათ ერთმანეთი, ახლა აღარ არიან ერთად. ფაქტი არის ასეთი.
იცით, მე მიმატოვა. მიმატოვაო - თუ გაიფიქრეთ, ცუდად გახდებით, აბა რა? თქვენ რომ წახვალთ, მე რომ გავიფიქრო, რომ მიმატოვეთ, როგორ ვიქნები?
ავიღოთ მეორე სიტყვა, რომელიც იგივე ფაქტის აღმნიშვნელია - დავშორდით. ხედავთ? ახლა ცუდად აღარ ვარ, ვიყავით ერთად და დავშორდით.
გინდათ უკეთესად ვიყოთ? "თავისუფალი ვარ" - ერთიდაიგივე ფაქტზე სამი სხვადასხვა კომბინაცია წინადადების, გვაძლევს სხვადასხვა ემოციებს.
ვიღაც იკითხავს - თავი უნდა მოვიტყუოთ?
- თქვენთან უნდა იყოს ის ადამიანი, ვისაც თავად უნდა თქვენთან ყოფნა. ვინმე არის ამის წინააღმდეგი? გინდათ ადამიანი თქვენ გვერდზე, რომელსაც თავად არ სურს თქვენთან ყოფნა?
- მეორე - ის ადამიანი, რომელსაც თქვენთან არ სურდა ყოფნა, წავიდა. შეეძლო წასულიყო 2 წლის მერე, ანუ 2 წელი ტყუილად დაგაკარგინებდათ დროს, ხომ სწორია? წამსვლელი მაინც წავიდოდა. ე.ი. რაც ადრე წავა, მით მეტი დრო გრჩება შენი თავისთვის და რაღაცების გააზრებისთვის.
ყველა ვარიანტში, ყველა ლოგიკით, უნდა გახსნა შამპანური და იყვირო - "თავისუფალი ვარ"

ბავშვი - მოვლენა

იცი რა ხარ შენ? - ეს სამკუთხედი ხარ, ამ გვერდზე წერია რომ მთელს ქვეყანაზე ხარ მოვლენა. შენ მოევლინე ამ ქვეყანას. მეორეზე წერია, რომ შენ შენი გზა მოიტანე, შენი ბილიკი. შენი მისია, შენი დანიშნულება გაქვს გულში, სულში. ეს უნდა ამოიკითხო შენში. ვერავინ ვერ გეტყვის რა არის ეს, შენ უნდა თვითონ მოძებნო შენს თავში. მესამე ის არის, რომ შენ ყველაფერი შეგიძლია, შენს სულს ყველაფერი შეუძლია, შეზღუდვა სულისთვის არ არსებობს. მარტო სხეულო თუ შეზღუდავს სულის ნებას. როგორც აზრი გაფრინდება ცისკენ, ისე შენი სხეული ცისკენ ვერ გაფრინდება. სხეული გზღუდავს.

აი ესენი არიან თქვები ბავშვები - მოვლენები. თუ ბავშვი მოვლენაა და თუ თავისი გზით მოვიდა, თავის თავში უკვე ეს გზა ჩადებულია და თუ მას უკვე ყველაფერი შეუძლია, როგორ უნდა მოვექცეთ ამ ბავშვს? როგორ? ბრძანებებით? - არ შეიძლება. მაშ როგორ? - თანასწორობით. აი მე დიდი ვარ მართალია, ის პატარაა. დიდს დიდი გამოცდილება აქვს, ნაკითხობა აქვს, ცხოვრება გავლილი აქვს უკვე დიდი. პატარა მონდობილია ამ დიდზე, მაგრამ ჩვენ არც კი უნდა ვაგრძნობინოთ, რომ მე დიდი ვარ და შენზე მეტი ვიცი. უნდა გავუტოლო თავი.