ციტატები, ვიდეო ამონარიდები

ბავშვს წარსული არ უყვარს. მით უმეტეს, როცა ვუხსენებთ წარსულ ცუდს, ბავშვი გიჟდება ამის გამო, მოთმინებას კარგავს, მდგომარეობიდან გამოდის

სულ შიშებშია ჩემი შვილი...

ბევრი ბავშვი გვყავს, რომლებსაც შიშები აწუხებთ. დედები მოდიან და ჩივიან - ჩემი შვილი სულ შიშებშია, - შეაშინეს და შიშებშია. არ ახლო ხელი, არ მიხვიდე, ჯერ შენი საქმე არ არის, გაიზრდები და მერე,.. იქ წავაქეზე, სადაც მე სიმშვიდე არ დამეკარგებოდა, იქ ავუკრძალე, სადაც ჩემი სიმშვიდე დაირღვეოდა. მაშასადამე, ვისზე ვიზრუნე, შვილზე, თუ ჩემზე?

ადამიანი ბედნიერებისთვის არის შექმნილი

ორივე მხარე საუბრობს ბედნიერების წყაროზე, საუბრობს რაღაცაზე - მნიშველოვანზე, რომ ჭირდება და რომ აწუხებს. მოდი გადავხედოთ, შეგვიძლია ვნახოთ, ვიპოვოთ ადამიანი, რომელიც იტყვის, რომ ბედნიერება არ მინდა, ასეთი რამე არ არსებობს.

აი მივიდეთ ძალიან დიდ, დაყუდებულ, წმიდა მამასთან, რომელიმე საუკუნეში გადავინაცვლოთ, და ვკითხოთ: რა უნდა მას ამ უდაბნოში? რაღაცეებს გვეტყვის, გვეტყვის... და ბოლოს იტყვის, რომ თურმე ამ უდაბნოში მოსულა იმიტომ, რომ მარადიული ბედნიერება იპოვოს. ისიც ბედნიერებისთვის არის იქ, იმ უდაბნოში, ყველა ადამიანი... იმიტომ, რომ ადამიანი ბედნიერებისთვის არის შექმნილი.

და ადამიანის უბედურება საიდან იწყება? ილუზორული ბედნიერებიდან. დაცემულმა ძალამ ადამიანს ის კი არ უთხრა, ამას თუ გააკეთებ ღმერთთან არ იქნები, პირიქით უთხრა, რომ აი ამის მერე იქნები ღმერთთან , ამის მერე იქნები ბედნიერი. შესთავაზა ალტერნატიული და იოლი გზა, ძალიან ბევრი და იოლი საშვალება ეძლევა ადამიანს თავისი ვნება დაიკმაყოფილოს. ეს ვნება რა არის? ეს დაახლოებით იგუვეა, გამაყუჩებელ წამალს, რომ დალევ და ტკივილს გაგიყუჩებს მაგრამ, ტკივილის წყაროს ვერ სპობს, სულ გამაყუჩებელი უნდა სვა.

გონიერება სადაა? - როდესაც ტკივილის წყაროს მოაკითხავ და ტკივილის წყაროს მოსპობ. ბედნიერება ამას გეუბნება, რომ ტკივილის განცდას კი ნუ სპობ, ტკივილის წყარო მოსპე. აქ იწყება ბედნიერებს.

თავად სიკეთის აქტით უნდა იყო კმაყოფილი

შოთა რუსთაველი, რომელიც აბსოლუტური კატეგორიის გენიაა, გვეუბნება - "რასაცა გასცემ შენია, რაც არა - დაკარგულია". ამით რუსთაველი ამბობს, რომ თვითონ სიკეთის კეთების აქტი არის შენი. სიკეთეს რომ გააკეთებ, უნდა ახვიდე იმ სიმაღლემდე, რომ არაფერი მოლოდინი არ გქონდეს ამ სიკეთისგან. ვისაც სიკეთე გაუკეთე, ის როგორ მოიქცევა, სიკეთით დაგიბრუნებს თუ პირიქით, შენთვის უმნიშვნელო უნდა იყოს. შენ უნდა ივარჯიშო იმაში, რომ სიკეთეს როცა აკეთებ, თავად ამ სიკეთის აქტით იყო კმაყოფილი.