ციტატები, მოკლე გამონათქვამები

საკვანძო ფრაზები

მე მივაქციე ყურადღება, არაერთხელ რომ, პოეზიაშიც თავისთავად ცხადია, მაგრამ განსაკუთრებით პროზაში, ისევე როგორც ფილმებში, არსებობს ე.წ საკვანძო ფრაზები, რომლებსაც მოაქვს მთავარი სათქმელი. ეხლა უცბად გამახსენდა ფილმი: ზეციური სამოთხე. ჩემს ბავშვებს ვაჩვენებ ხოლმე ხშირად, ერთი მჭედლის სამჭედლოს შესასვლელს, კარიბჭეს პირდაპირ აწერია: „რა კაცია ის ვინც სამყაროს შეცვლას არ ცდილობს“, შეიძლება საერთოდ ცალკე ცოცხლობდეს ეს ფრაზა.
ამასაც ხშირად ვუხსენებ ხოლმე ჩემს მოსწავლეებს, პოლ ოსტერს აქვს, უბრწყინვალესი მოთხრობა: რომელსაც ქვია: „ოლ გირენის საშობაო ამბავი“ იქაც არის ერთი ფრაზა რომელიც ამ მოთხრობის სულია: „თუ ერთ ადამიანს მაინც სჯერა, როგორ შეიძლება ის ამბავი ნამდვილი არ იყოს.“

რა არის თავისუფლება?

კი მაგრამ, რა არის თავისუფლება? - სადაც მინდა წავალ, სადაც მინდა მოვალ? და რაში იყენებ იმას, რომ სადაც გინდა წახვალ, სადაც გინდა მოხვალ? სად იხეტიალე, სად სცადე შენი ბედი? აღმოჩნდება რომ ძალიან დავიწროებულია ადამიანების გადაადგილების არეალი. და შემდეგ კიდევ მივდივართ იქამდე, რომ, აი მაინც რა არის ეს თავისუფლება? აღმოჩნდება, რომ თავისუფლება არის სწორედ ის ჟრუანტელი, რასაც ანტილოპა განიცდის ლომი რომ მოზდევს, თუ ჯანმრთელი ზებრა, რომელიც კბილებს ჩაამტვრევს შემდეგ ამ ლომს. ანუ სიცოცხლე, თავდაგასავალი ასოცირდება თავისუფლებასთან, და მხოლოდ ამ შემთხვევაში ვგრძნობთ ჩვენს თავს, მხოლოდ ამ შემთხვევაში ჩვენ არ განვიცდით დეპრესიას და არა პირიქით, როდესაც არაფერი ხდება, როდესაც დაჭაობდება.

როდის არის ქვეყანა თავისუფალი? / რას ნიშნავს თავისუფლება?

თავისუფლება ნიშნავს, უპირველეს ყოვლისა, პაუხისმგებლობის აღებას საკუთარ თავზე.

სახელმწიფოს, როგორც ასეთი, თუ ეკონომიკური საფუძველი აქვს, თავისი დამოუკიდებელი ეკონომიკა გააჩნია, მხოლოდ ამ შემთხვევაში, შეიძლება იყოს ის თავისუფალი.

აი მარქს აქვს, რომ ყველა ურთიერთობათა საფუძველი არის ეკონომიკური ურთიერთობა, ეკონომიკური საფუძველი.

აი უყურეთ, პასუხიმგებლობის აღება სახელმწიფოს მხრიდან არის მის ეკონომიკაზე პასუხიმგებლობის აღება და მერე მოყვება უკვე სხვა განზომილებები.

ინდივიდის დონეზეც ასეა, თუ შენ პასუხიმგებლობა გაგაჩნია საკუთარ თავზე ესეიგი თავისუფლება გაქვს. ესეიგი შენ თავისუფალი ხარ, და ამოიტომ ვთქვი მე სადაწყისში, თავისუფლების სუბიექტიც მე ვარ და თავისუფლების

შეურაცხყოფის მიყენება მესაფლავის მიმართ

კი არიან, როცა ცუდად გვექცევიან, შეიძლება ფიზიკური შეურაცხყოფა არ მოგაყენოს, მაგრამ სულიერად ადამიანს შეურაცხყოფას რომ მიაყენ მესაფლავეს, რომელმაც შენი მიცვალებული უნდა გააპატიოსნოს, არ უნდა მიაყენო მაგის გამო შეურაცხყოფა.

შევდივართ მათ მდგომარეობაში, იმიტომ რომ ვიღაცა დედას კარგავს, ვიღაცა შვილს კარგავს, ვიღაცა შვილიშვილს. ჩვენც ხმას არ ვიღებთ, ვაკეთებთ რაც შედის ჩვენს მოვალეობაში, რომ მიცვალებული გავაპატიოსნოთ.

შეურაცხყოფა ფიზიკურადაც მოუყენებიათ, მაგრამ ხმა არ ამოგვიღია, ყოფილა, რომ ხელიც გაურტყიათ მესაფლავისთვის.

დაგვაფასონ, სხვა არაფერი, რომ დააფასონ მესაფლავეები. ჩვენ ვშრომობთ, ადამიანს ვეხმარებით, უფლის მიმართ დიდ საქმეს ვაკეთებთ, დაგვაფასონ ხალხმა მთავარია.

ადამიანი არის მსახურებითი არსება

ადამიანის ერთ-ერთი მახასიათებელი, მისი ბუნებითი მდგომარეობისა (გარდა იმისა, რომ ადამიანი გახლავთ იერარქიული, გონიერი, უკვდავი არსება), არის მსახურება. ადამიანი (ანგელოზიც) არის მსახურებითი არსება. ადამიანს (ზოგადად, გონიერ არსებას) უნდა თუ არა, არის მსახურებითი არსება.
ჩნდება კითხვა - სადღა არის ადამიანის ნებელობის თავისუფლება, თუკი, უნდა თუ არა, მსახურებითი არსებაა? - აი სწორედ ამ არჩევანში იწყება ადამიანის თავისუფლება, ვის ვემსახურები მე? ვემსახურები ეგოს, თუ სხვას? როგორც კი სხვის მსახურებას ვიწყებ, მე ვიწყებ იმ ადამიანობას, რომელი პროექტიც ჩემში, როგორც ბედნიერ არსებაში ჩადო ღმერთმა. ამ პროექტის რეალიზება იწყება სწორედ ამ დროს. არსებითად სწორედ ამაშია შინაარსი ღვთისმსახურებისა.

მადლიერებით დაწყებული დღე

რომ ვიღვიძებთ, ერთის მხრივ ხომ შეგვიძლია ვთქვათ: "ბიჭო, რა მაგარია! გავიღვიძე, ისევ გავიღვიძე!" დაბადებაა ხომ? ახალი დღე, ახალი შესაძლებლობები, დაძინებამდე რამდენი დრო მაქვს, რამდენი კარგი რამე შემიძლია მოვასწრო! შემიძლია თუ არა ეს მოლოდინი გადავაქციო დაფასებად, დაფასებაა ხომ ჩვეულებრივი? ვაკეთებთ ასე? - არა! ნაცვლად ამისა რას ვაკეთებთ? - ტელეფონში: "მომწერა იმან?" სანამ თვალებს გაახელ, ბოლომდე რომ არ გაქვს გახელილი (უკმაყოფილო სახით) "მომწერა იმან? ისევ "seen", არ მიპასუხა"..., მერე ავდგებით და სარკეში ვიხედებით, ისევ უკმაყოფილო სახით, მერე ტელევიზორს ჩავრთავთ , დილის გადაცემაა: "რა იყო, ვინმე უფრო ცნობილი მსახიობი ვერ მოიწვიეს?" რამხელა ვალი აქვს ჩვენს სამყაროს, ვინც არ უნდა მოეწვიათ ხომ იგივეს ვიტყოდით?!

სიცოცხლე სასწაულია

არის რაღაც წინაელემენტარული ნაწილაკები, რომლებიც შემდეგ ქმნიან, რაღაც კვანტიონულ პლაზმას, შემდგომ იქმნება ეს ნუკლეო სინთეზის გზით ატომები, შემდეგ ეს ატომები ქმნის მოლეკულას, მოლეკულები ქმნიან უკვე ნივთიერებას, მატერიას.

აქედან საბოლო ჯამში იქმნება ცოცხალი ორგანიზმი, რომელიც შესდგება ორგანოებისაგან, შემდეგ ეს ქმნის საზოგადოებას, საზოგადოება სახელმწიფოებს და ყოველი შემდგომი საფეხური არის რთული.

არცერთი ატომი, მოლეკულა, ცოცხალი არ არის და ქმნის ცოცხალ უჯრედს, არცერთ ნეიროში ინტელექტი არ არის და ის ქმნის ინტელექტს, არცერთ მიკოქონდრიაში, ბირთვში, არ არის ცნობიერება და ის ქმნის ცნობიერებას.

ანუ ჩვენ ვღებულობთ მთელს, რომელიც შესდგება ნაწილებისაგან, მაგრამ არ არის მათი არითმეტიკული ჯამი.

წყენია კაცი კაცობას კარგავს, ანუ პატრიარქალურ საზოგადოებაში, აი მეომარ კაცს არაფერი არ სწყინს, ან მოგაჭრის თავს ან გაპატიებს იქვე.

-არ უღალატიათ თქვენთვის?

როგორ არა, რამდენიც გინდა

-არ გტკენიათ?

როგორ არ მტკენია... და როგორც ჩემს შვილს დავუწერე ჩემს ერთ-ერთ წერილში, რომელიც შემდგომ გამოქვეყნდა: როცა ყველაზე ახლობელი ადამიანისგან ღალატს ნახავ, გიხაროდენ, იმიტომ, რომ ღმერთს უყვარხარ ესეიგი და თავისი განვლილი გზის მემილიონედს გაჩვენებს, მეც ისევე როგორც ყველა მაყურებელს ამ ჩვენი საუბრისა ჩემო ნოე, განუცდია ტკივილი ღალატისა, მაგრამ ეს ნიშნავს, რომ თვითონა ყოფილა მტკენელი, ან თვითონაც ყოფილა მოღალატე და ვინც ამას ვერ ხედავს, მაშინ ის ძმის თვალში ხედავს დირეს და თავის თვალში ვერ ხედავს ვერაფერს.

ერთ ლოყაში თუ გაგარტყამენ... / ჯვრის არ შეგეშინდეს, ბოლოში გამარჯვებაა!

ჩვენ არ გვაქ კარგად გაგებული რას ნიშნავს მეორე ლოყის მიშვერა, იმიტომ, რომ არ ვიცით პირველ ლოყაში რატომ გვარტყამენ.

მაცხოვარი, როდესაც ამ სიტყვებს ამბობს, თვითონ აქვს გამზადებული ერთი ლოყა და მეორეც მიშვერილი აქვს.

აქ საუბარია იმაზე, რომ შენ, როდესაც ქრისტესკენ მიდიხარ, შენ როდესაც ამ ღირებულებითი სწორებისკენ მიდიხარ, აუცილებლად მოგხვდება, მაგრამ არ მოტრიალდე უკან, მეორე ლოყა მზად გქონდეს, ეს ხიდი უნდა გადაიარო, ბოლომდე უნდა მიხვიდე.

ჩემს შვილს ამას ვეტყვი აუცილებლად, ვაჟკაცურად გადავიდეს ხიდის მეორე ნაპირამდე.

რატომაც მომხვდა პირველ ლოყაში, იმიტომაც მოვიხვედრებ მეორე ლოყაში. ეს არ ნიშნავს, რომ სულელი და ღირსებააყრილი იყავი, არა, პირიქით. ეს ნიშნავს, ჯვრის არ შეგეშინდეს, ბოლოში გამარჯვებაა!

რა არის თავისუფლება?

თავისუფლებას ხშირად ასე განმარტავენ - ეს არის ის, რაც მინდა, რომ მე გავაკეთო, - მაგრამ, შემდეგ დგება საკითხი, თუ რამდენად ვიღებ პასუხისმგებლობას იმაზე, რის გაკეთებასაც ვაპირებ. ანუ, შენი სიტყვის და ქცევის მიმართ რამდენად ხარ პასუხისმგებელი და რამდენად არის შენი სიტყვა და ქცევა ავთენტური - რამდენად ხარ შენ თავადვე შენი ქმედების ავტორი. შენივე ნებით გადაწყვეტილია, თუ გარკვეული თვალსაზრისებიდან გამომდინარეობს, რომელიც ღმერთმა იცის, ჭეშმარიტია, თუ მცდარია. ამიტომ, რასაც მე ვამბობ, რასაც ვმოქმედებ, იმის მიმართ ჩემივე პირადი, პერსონალური პასუხისმგებლობა არის უკვე თავისუფლება. ჟან პოლ სარტრი ამბობდა - "მე ვარ ჩემი არჩევანი". მერე დგება საკითხი იმაზე, რაც ავირჩიე, მის მიმართ მაქვს პასუხისმგებლობა, თუ არა.

მამის გარდაცვალება / რწმენაში მყოფი ადამიან მუშაობა

მამის გარდაცვალება იყო… თან მე ძაან მამიკოს გოგო ვიყავი, რაღაც დასრულდა. ვიტირე, გამოვიგლოვე და რელიგიურ ჭრილში გადავიყვანე ეს ყველაფერი, მითუმეტეს მე თვითინ რწმენაში ვარ და ცოტა მომეშვა.

სამყაროსთან არ მიჩხუბია, მიუხედავად იმისა, რომ ყველაფერი გაკეთდა, მივიღე უფლის ნება. ნახეთ მიმღებლობა რა ხარისხით მაქვს? ანუ როდის მიდგება მიმღებლობა. საოცარი კომფორტია რწმენაში
მყოფ ადამიანთან მუშაობა. ოღონდ ეს არ არის ბრმა მიმღებლობა. ნეტა რატომ კი არა, ნეტა რატომ… რას უნდა მივხვდე, რას მიმანიშნებს. აქაც ისევივდივარ ფიქრთან, აქაც ისევ მივდივარ წინაპირობებთან.

ნახეთ: წინაპირობა, ქცევა, შედეგი, ვიცით ხო ეს ტრიადა? რატო, ეხლა რას ვაკეთებ და რა იქნება ხვალ? იმიტომ რომ ისევ ჩემი ფსიქიკური სიჯანსაღე შევინარჩუნო.

ბავშვს ჯობია ვუთხრათ ...

ფსიქოლოგიური არაცნობიერიდან, მან ისედაც იცის რომ ეს მოხდა, ადამიანმა იცის. მისმა სულმა იცის, მისმა არაცნობიერმა იცის, ასე, რომ ერთხელ იყო ეგეთი შემთხვევა, რომ დიდხანს არ ეუბნებოდნენ ბავშვს ოჯახის წევრის გარდაცვალებას და ეუბნებოდნენ, რომ არის საზღვარგარეთ...

როდესაც ჩემთან მოვიდნენ, მე ვუთხარი: აუცილებლად უთხარით, მან ეს იცის, ნახავთ, რომ ეტყვით მის რეაქციას მეთქი. მერე შემხვდა ეს ადამიანი და მითხრა, რომ ბავშვმა უთხრა, რომ, მე ვიცოდი მაგრამ თქვენ მეცოდებოდითო, ბავში იყო 7-8 წლის დაახლოებით, მე თქვენ მეცოდებოდით და ამიტომ, ვიქცეოდი ისე, ვითომ არ ვიცოდიო.

ეს ისე გაუკვირდათ მშობლებს, რომ კი სევდანარევი იყო, მაგრამ უკვე რეალობა მიღებული ჰქონდა., რომ ამ ბავშვმა იგრძნო. პირველ რიგში გრძნობს და მერე უკვე ხვდება.

რა გვაკავშირებს ევროპასთან?

რომ ეცნობი ქართული კულტურის ისტორიას, ქრისტიანული კულტურაა ეს. ვისაც არ მოსწონს გაუმარჯოს თავის გზაზე, მაგრამ ქართული კულტურა არის, ქრისტიანული კულტურა. ხასიათი ამან განაპირობა.

ამით გავს სხვათაშორის ევროპას. დღეს რომ ვამბობთ, ევროპა ჩვენი სახლია და რომ ვბრუნდებით სულ, ოდისევსივით რომ ვბრუნდებით.

თვითონ ევროპასთან თუ რამე გაკავშირებს, ეს არის. ქრისტიანულ ღირებულებაზე დაფუძნებული და აღმოცენებული კულტურა, რამაც შვა ევროპის რენესანსი სხვათაშორის, ათენისა და იერუსალიმის ჰარმონია, ათენის რაციო და ქრისტიანული ზნეობის საფუძვლების ჰარმონიამ შვა ევროპის რენესანსი.

ზუსტად იგივე ფორმულა დევს გელათის იდეაშიც, როცა აღმაშენებლის მემატიანე ამბობს: სხვა ათინად და მეორე იერუსალიმად იყო ჩაფიქრებული გელათი.

ვინც საუბრის დროს ძალიან ახლოს მოდის,...

კიდევ არის მაგალითად, არავერბალურ კომინიკაციას რომ ვასწავლი, არ გყავთ ეგეთი ადამიანი, რომელიც ძაან ახლოს მოდის, რომ გელაპარაკება? ხელს გირტყავს და შენ რას აკეათებ, მიდიხარ უკან, იმიტომ რომ არაფერი არ გესმის.

ხოდა თუ მეგობარი ხართ უთხარით, იმიტომ რომ სერიოზული პრობლემები ექმნება, თუ დისტანციას არღვევ, როცა ადამიანი არ გიშვებს იმ დისტანციაზე… იცით ხო, რომ სამი ველი არსებობს: სოციალური, მეგობრული და ინტიმური ველი, მაგალითად მეგობარს მიიღებ მეგობრულ ველში, მაგრამ მე არ მიმიღებ. ეხლა ახლოს რომ მოვიდე დისკომფორტი გექნება.

როგორც კი ადამიანს ფსიქოლოგიური დისკომფორტი აქვს, ტექსტი არ ესმის, შინაარსი არ ესმის, რომ მელაპარაკება მე ვიცავ თავს. ამიტომ უთხარით, რომ თავისთვის ცუდს აკეთებს, არ დაგეზაროთ თუ მეგობარია.

საკუთარი თავის შემეცნება

ადამიანში გენეტიკურად ჩადებულია მისი სრულყოფილი სახე, ყველასი, ამისთვის ფული არა არის საჭირო, არაფერი არ არის საჭირი, გარდა ერთი რამისა, ეს არის საკუთარი თვის შემეცნების, მაგრამ ეს ძალიან კარგად იცოდნენ ინდუსებმა, მათ აქვთ თხარმის კანონი, წარმოიდგინეთ თქვენი თითის ანაბეჭდი არის უნიკალური, თქვენ რომ რაღაც ჩაიდინოთ და თქვენი ანაბეჭდი ნახოთ საგანზე, იწყვიან თქვენ დამნაშავე ხართ, თქვენ ვერ დაამტკიცებთ რომ ეს არის დამთხვევა, არა, უნიკალურია. ასევე თქვენი მეც არის უნიკალური, მაგრამ ამ უნიკალურ მეს აქვს თავისი იდეალური ხატი, აი ამ იდეალური ხატის განხორციელებაში არსებობს მთავარი საზრისი ადამიანის ცხოვრების, და ამას ეძახდნენ ასევე თვითრეალიზაციას, თვითრეალიზაცია ეს არის მეტა მოთხოვნილებების დაკმაყოფილება

როდესაც შეჯიბრზე გამოდიხარ...

გავიხსენებ, როდესაც საჩხერეში ჩავედი და გაიგეს, დამირეკეს საჩხერე-ჭიატურის მეუფე დანიელის სახელით, წირვაზე მოდი, მეუფეს საჩუქარი აქვს შენთვისო და როდესაც მივედი, სატრაპეზოში შემიყვანა, ყველაფერს დასმასწრო და მისი სიტყვები ჩამრჩა გულში, რომ როდესაც შეჯიბრზე გამოდიხარ, უფალს ვხედავ შენშიო და აი იმ მომენტში გავიაზრე ის ყველაფერი თუ რამხელა ძალას ვგრძნობ, იმ მომენტში, როდესაც გულით შევთხოვ უფალს დახმარებას.

რაღაცნაირი განცდა არის, რომ ვიცი, დარწმუნებული ვარ ჩემს შესაძლებლობებში, რომ ის ჩემი დღე არის და გამარჯვებას მოვიპოვებ. და ყოფილა მომენტი, როდესაც ემოციების გარეშე გავსულვარ, უფალისთვის არც დახმარება მითხოვია და რაღაც განსაცდელი მოვლენილა, ან წონა ვერ დამიძლევია და მერე მინანია ხოლმე ეს ყველაფერი.

როგორ მოვახერხო შეცდომა არ განმეორდეს?

მერვე მავნე ჩვევა, ძალიან მავნე, არის ძველად დაშვებული შეცდომების გამეორება. ამას არ აკეთებს ეს ხალხი, შეცდომებს ყველა უშვებს, ოღონს იგივე შეცდომებს არ იმეორებენ.

ეხლა როგორ ახერხებენ ამას, რომ არ იმეორებენ ძველ შეცდომებს?!

როგორც კი შეცდომა მოუვათ, დარდზე კი არ კონცენტრირდებიან, კონცენტრირდებიან იმაზე, რომ, როგორ მოვახერხო ისე, რომ ეს შეცდომა არ გამეორდეს. შესაბამისად, თქვენ თუ სულ მეცადინეობთ, იმაზე, რომ დაშვებული შეცდომა თქვენთვის გახდეს გაკვეთილი, და არა სინანულის და დარდის წყარო, მაშინ ნელ-ნელა თქვენი საქმე წინ წავა. ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ დაკონცენტრირდეთ ნასწავლ გაკვეთილზე და არა გულდაწყვეტაზე და ნეგატივზე.

ეს არის ძალიან მნიშვნელოვანი ჩვევა ნებისმიერი ადამიანისთის, ნებისმიერი ჩვენგანისთვის.

ინტრიგებით ადამიანური ურთიერთობების მართვა

არქიფო სეთურის მონოლოგი დათა თუთაშხიადან, როდესაც ის ყვება, მთელს თავის იდეოლოგიას, მაგ. სპირიდონა სულანჯიას შემთხვევა, როდესაც ამას 9 გოჭი ყავდაო, 6 მე წამოვიყვანე და 3 გოჭი რომ დარჩა, ფული შეუვიდა ოჯაში და მერე თქვაო: არქიფო სეთური ზუსტად იმდენს გვაძლევს, რომ შიმშილით არ მოვკვდეთო. 8 უნდა წამომეყვანა და ამას აღარ იტყოდაო. და ალბათ გახსოვთ, მერე მართავს ასინეთას დახმარებით, რომ წადი შენ ეხლა კოკინაშვილებთან და უთხარიო, იმიტო დასაჯეს სპირიდონა სულანჯია, რომ არქიფოზე თქვა რაღაცაო...

გვახსენდება თუ არა კომპანიები, სადაც არქიფო სეთურის ნაირი მენეჯერები მუშაობენ, როგორც კერძო, ასევე საჯარო სექტორში და გვახსენდება თუ არ კომპანიები სადაც ადამიანური ურთიერთობების მართვა, შიდა ორგანიზაციებში, ესეთი ინტრიგებით ხდება.

რისი სკოლა ხარ შენ?

როდესაც შენ ქმნი განათელების კონცეფციას, ეროვნულ სასწავლო გეგმას, პირველ რიგში უნდა გახსოვდეს, რომ განათლება არ არის, მარტო სწავლება რაღაც საგნების. ეს უწუნარეს ყოვლისა არის აღზრდა და რას ვგულისხმობ ამ აღზრდაში, ხასიათის რა თვისებებს ვგულისხმობ, რა უნარების განვითარებას, ეს ძალიან მნიშვნელოვანი ამბავია.
აქ თუ მოიყვანე ადამიანს ჩვენი სფეროდან, აბა კითხე : თქვენ სკოლაში, ან ჩვენი განათლების სისტემაში, ვინმე ზრუნავს იმაზე, რომ ბავშვებში ჩამოაყალიბოს ნებისყოფა? ნებისყოფის გარეშე პიროვნება არ არსებობს საერთოდ. რომელი განათლების კონცეფცია, რისი ეროვნული სასწავლო გეგმა? ნებისყოფას, შრომისმოყვარეობას, პასუხისმგებლობას თუ არ ავითარებ, ალგორითმის გააზრების უნარს თუ არ ავითარებ... ვინა ხარ შენ მაშინ, რისი სკოლა ხარ?

ლიდერს მოჰყავს ახალი თაობა თუ პირიქით?

ლიდერს არ მოჰყავს ახალი თაობა, ახალი თაობას მოჰყავს ლიდერი. ეს ძალიან მნიშვნელოვანია, ჩვენი ტრაგედია ეს არის სწორედ, ჩვენ ველოდებით ვიღაცას ისე, რომ ჩვენ არ გვინდა გამოვიცვალოთ. ეს ვიღაცა უნდა მოვიდეს, ჯადოსნური ჯოხი მოიქნიოს და ყველაფერი გამოასწოროს. მაგრამ შრომა როა საჭირო, პატიოსნება, კანონის პატივისცემა, ურთიერთსიყვარული, სიმძიმის ტვირთვა, საჭიროა სხვისი პატივისცემა, იმ სხვისგან ჩემი პატივისცემა.

რაც არ უნდა ბევრჯერ შევღებოთ კვერცხი, დავანთოთ სანთელი, ხმამაღლა მრწამსი წავიკითხოთ, არ არის ეს ქრისტიანობა. ამიტომაც, ჩვენ უნდა დავიწყოთ ახალი თაობა, აი ის თაობა, რომელსაც უწმინდესი ზრდის და ეკლესიაში იზრდება, უნდა გავძლიერდეთ და გამოვიდეთ, უფრო ღირებულებითი ამინდი შევქმნათ, ასე ვიტყოდი მე, ვიყოთ ქრისტიანები.

ადამიანი ნიშნავს ადამიანს, თუ ის ...

ადამიანი ნიშნავს ადამიანს თუ ის თავისუფალია, თუ ის იზღუდება რაღაცით, იმას ბევრი აკლდება შემოქმედებაში კი არა, ცხოვრებაშიც კი. მერე ეს ძალაუნებურად, არაა სავალდებულო გაცნობიერებული იყოს, ცენზურას გიჩენს თავში და გზღუდავს. არც აცნობიერებ, შენ ამას არ იზამ, იმიტომ, რომ არ შეიძლება და თუ არ შეიძლება უკვე შეზღუდვაა.

შემოქმედი ვერ იქნება სრულყოფილი, ის თავის ნიჭსა და უნარს ვერ გამოავლენს, თუკი რამენაირად არის შეზღუდული, თუ გინდა ფულის სიყვარულით, ესეც კი... ეს არ შეიძლება. შემოქმედს არც შიმშილის უნდა ეშინოდეს, არც უფულობის. თუ აქვს კი ბატონო, თუ არა და ეს არ უნდა იყოს მისთვის მნიშვნელოვანი, ესეც ზღუდავს. არ გინოდა რაღაცის გაკეთება, მაგრამ გააკეთე იმიტომ, რომ გჭირდებოდა, ესეც შეზღუდვაა. შენ არ იყავი მაინც სრულად თავისუფალი.

რას ნიშნავს ფსიქოლოგიური სიკვდილი? - ფსიქოლოგიური სიკვდილია, როდესაც მე ჩემ თავს, ვითარცა ადამიანი, ვერ ვახორციელებ, ვერ გამოვხატავ. ასეთი მკვდარი არსებები სამყაროში, ადამიანთა სიმრავლეში ყოველთვის იყო, არის და იქნება. ეს არის სწორედ ის ფსიქოლოგიური თვითგანადგურება, რომელსაც მამარდაშვილმა ფეხზე დამდგარი გვამების ტყე უწოდა. ილია ჭავჭავაძე წერს - ო, ღმერთო ჩემო, სულ ძილი, ძილი, როსღა გვეღირსოს ჩვენ გაღვიძება... ანუ, როდესაც იმ ღირებულებების მიმართ თვალდახუჭული ხარ, შენ ბიოლოგიური არსებობა გაქვს, მაგრამ, ფსიქოლოგიურ სიკვდილში იმყოფები, ანუ - მარადიულ ძილში. ასიმილაცია, დისიმილაცია არის, სუნთქავ, ნივთიერებათა ცვლა გაქვს, სასახლეებსაც აგებ, რესტორნებშიც დადიხარ, მაგრამ, შენ თავს, ვითარცა ადამიანი, ფსიქოლოგიურად ვერ გამოხატავ.

მშობელი შვილს აძლევს თავისუფლებას!

მშობლებელი თან გაძლევს დიდ თავისუფლებას, თუ კარგი მშობელია რა თქმა უნდა, თუ განათლებული ადამიანები არიან, ამ შემთხვევაში ცდილობენ, მოგცენ ეს თავისუფლება, იმიტომ, რომ ყველაფერი კარგი უნდათ შენთვის. მეორე მხრივ, ამავე მიზეზის გამო, რომ ყველაფერი კარგი უნდათ შენთვის, ფიქრობენ რომ შენ ჯერ არ ხარ მზად, იმისთვის რომ მართებული გადაწყვეტილებები მიიღო, ამიტომ ხანხადან ჭკუას ჭამენ ხოლმე, როგორც იტყვიან ახალგაზრდები, შეგონებებით. ეს ძალიან დამღლელია ხოლმე. მე მგონია რომ ცოდნა, ნამდვილი ცოდნა არის რომელიც შენი ცხოვრების პირად გამოცდილებად იქცევა - აი ეს უნდა იყოს მთავარი გზამკვლევი ნებისმიერი მშობლისთვის, აცალოს შვილს, რომ მან მიიღოს ის გამოცდილება, რომელიც მას საბოლოო ანგარიშით, უკეთეს გადაწყვეტილებებს მიაღბინებ როცა ამისი დრო დადგება.

მედიის მიერ შექმნილი "სინამდვილე"

ჟან ბოდრიარის სიტყვები არის: ჩვენ ვცხოვრობთ მედიის მიერ შექმნილ "სინამდვილეში" და ამ მედიის მიერ შექმნილ "სინამდვილეზე" და მედიაზე მოკიდებული როცა ვხდები, იცოდე რომ კიდე გავიმეორებ .ე იმ ფეხზე დამდგარი გვამების ტყის ერთ-ერთი ელემენტი ვარც და მეტი არაფერი. მედიას სჭირდება ყველაზე ძლიერი კრიტიკული ცნობიერება, რასაც გეუბნებიან, რასაც გაჩვენებენ გაანალიზე ადამიანო.

რასაც ხედავენ იქიდან კი არ გამოაქვთ ადამიანებს დასკვნა და პლუს კიდევ რასაც ხედავ ესეც არ არის ჭეშმარიტი დასკვნისათვის ადვილი გამოსატანი.

ერთ ინგლისელ ფილოსოფოს აქვს ასეთი დასკვნა, აი გადავიხედე ფანჯრიდან, დავინახე, რომ სველია და გავაკეთე დასკვნა, რომ უწვიმია... არა, არ უწვიმია, მორწყეს. ამიტომ რასაც ხედავ, იმის იქითაც გაქვს კიდევ დასანახი. არსებულის მიღმა, არსებულის ხედვა