ქმარს ჰგონია, რომ სახლშია | ერთ საქმეს გადაყოლა
ადამიანს კიდევ ერთი ცუდი თვისება აქვს - რაღაცის დამთავრება იმდენად გვინდა, რომ ამას რომ ჩავაცივდი იმ საქმეებსაც ვაფუჭებ, რომლებიც კარგად გამომდიოდა. ერთ-ერთი კარგი თვისებაა, რომ როდესაც რაღაც არ გამოდის, გადავდოთ, ვთქვათ, რომ ამ საქმეს მოვუტრიალდებით ცოტა ხანში, იმისთვის, რომ არ დავღუპოთ დანარჩენი საქმეებიც.
ჩვენ ასე ვიცით, რაღაც ერთს გადავყვებით, მაგალითად - სამსახურს გადავყვებით და არ გვახსოვს ოჯახი. ხანდახან არცერთი საყვარელი ადამიანი აღარ გვახსოვს ხოლმე.
კაცების ტექსტები მომწონს ხოლმე ოჯახებში - რა უნდა ჩემ ცოლს, ხომ სახლში ვარ. - ქმარს ჰგონია რომ სახლშია, როცა ფიზიკურად დევს სახლში კომპიუტერთან. ეს თქვენ გგონიათ ერთი ადამიანის ტექსტია? ბევრი ფიქრობს ასე.
თუ ჭკუა გაქვს, ყველა საქმეს გადაუნაწილებ დროს, ძალიან კარგად შეგვიძლია ვიცხოვროთ
რატომ შავი?
რატომ არის ჩვენი ნაციონალური ფერი შავი? უმრავლესობას აცვია მუქი ფერის სამოსი, რატომ უყვართ მაინცდამაინც შავი ფერის მანქანა, ჯიპი იქნება თუ BMW, რატომ შავი? იმიტომ რომ ჩვენ ვართ წარსულში ჩარჩენილი, ჩვენ ვართ დიდი ერი, და აღმოჩნდა რომ ვართ უპასუხისმგებლო ხალხი.
ერი დიდი, ხალხი შეუმდგარი, საზოგადოება შეუმდგარი.
რატომ სევდა? იმიტომ რომ, იმისათვის რომ მომავალი შექმნა, დღესვე უნდა დაიკაპიწო ხელები და იმუშაო, მიუხედავად იმისა, პრესტიჟულია ეს თუ არა. უნდა ისწავლო, მიუხედავად იმისა, მოგიმატებენ ამის გამო ხელფასს თუ არა. შენ უნდა იყო შემოქმედი, მიუხედავად იმისა, დაგიფასდება ეს თუ არა.
- ესეიგი, ერთგვარად სიზარმაცის ნაყოფია სევდა? რომელიც იწვევს ერთგვარ დეპრესიას.
- კი და სიზარმაცე არის ენერგიის უკმარისობა, და რა, შენ ხარ სევდიანი იმიტომ რომ ამისთვის გცალია.
სარწმუნოებისადმი დამოკიდებულება
მე ქრისტიანი ვარ, ბიბლია ჩემთვის სამაგიდო წიგნია, ვიცავ ღმერთის მცნებებს და ვიზიარებ ქრისტეს ცხოვრებას აბსოლიტურად. მიყვარს ამაზე მუშაობა, როგორც ახალ, ისე ძველ აღქმაზე, თუ დრო მაქვს ამის.
ჩემ გულში არის მუდამ ღმერთის ადგილი და ჩემი ურთიერთობა მაქვს ღმერთთან. ვფიქრობ რომ, რომ არა ღმერთის სახმარება... პირადად ვგრძნობ ამ ყველაფერს, როცა, მე ჩემსას გავცემ, თითქოს რაღაცაა... მე ამას სული წმინდის მადლს ვეძახი, ვიღაცა შესაძლოა კარმას ეძახოდეს. ჩემს რწმენაში ეს სული წმინდის მადლია და არ შემიძლია, რომ ამაზე ხაზგასმით ჩემი პოზიცია არ დავაფიქსირო, იმიტომ რომ ყველაფერი ღმერთის ნებით ხდება და მადლობელი ვარ ყველაფრისთვის რაც მე მომეცა, ჩემი ოჯახისაც, იმიტომ, რომ ოჯახი არაჩვეულებრივი მყავს, ჩემი ულამაზესი შვილები და არ ვიცი რითი დავიმსახურე, მაგრამ მადლობა ღმერთს.
ღმერთთან უნდა მივიდეთ
რა გითხრათ, რით გაგახაროთ, ილიასი არ იყოს, სანუგეშოს ვერაფერს გეტყვით. ერთადერთია, ღმერთს უნდა ვევედროთ ჩვენ, როგორც ერთ დროს მოახდინა სასწაული უფალმა და ქაოსიდან შექმნა სამყარო, იქნებ ინებოს ჩვენზე... მაგრამ ჩვენი ბრალია, ღმერთთან თუ არ მიხვედი, ღმერთი შენთან არ მოვა... თუ მოახდენს სასწაულს იგი, შეიძლება ჩვენი დაქცეული ქაოსიდან, გამოიგონოს ქვეყანა, თორემ ამას არანაირი შანსი არა აქვს გადარჩენის.
ღმერთმა თუ მოგვხედაა... თუმცა ღმერთთან უნდა მივიდეთ, მაგრამ როგორ მივალთ, ამათ ხელში.
ახლა, რომ მარხვაში სუფრა იყო, გადავირიე, მარხვაა, როგორ შეიძლება მეთქი.
ეს არიცი, ის არ იცი, ჭამ პურს... ის პური ჩვენი კი არაა. ჩვენ სახარებაში გვიწერია: ოფლითა შენითა მოიპოვე პური შენი არსობისა, ჩვენ რომ წერა-კითხვა არ ვიცით, ძღომა არ წერია იქ, არსობისა... მაგრამ ჩვენი მოწევნული უნდა იყოს.
პირჯვრის წერის საინტერესო ისტორია
ვიწერ პირჯვარს როცა, მაგალითისთვის მნიშვნელოვანი სათხოვარი მაქვს. სამაგიეროდ იქ არის რიტუალი ესეთი, რომ ყველა თამაშიც წინ ისლამური ლოცვა უნდა აღევლინოს და ყველანი მხარდამხარ ვდგავართ და ერთი კითხულობს ლოცვას, მე ჩემსას ვლოცულობ, ისინი თავისას.
გადახვეული ხომ გვაქვს ხელი, და ნუ ეხლა შემხედა გუნდის ექიმიმმა, თან მე პატივს მცემს, ჩემს აზრებს პატივს სცემს და შეხედა რომ გადავიწერე პირჯვარი, იქით შეხედა, მწვრთნელი კათოლიკეა და იმანაც გადაიწერა პირჯვარი, მერე რაღაც კითხვები დამისვა და მერე აღმოაჩინა, რომ მოვიგეთ ის თამაში, მერე კიდე ერთი თამაში მოვიგეთ. მერე ტრამვირებული ვიყავი, არ ვთამაშობდი და იქ უკვე ვეღარ მოვიგეთ, ხოდა დააკავშირა ამან პირჯვრის გადაწერასთან ჩვენი მოგება. მერე მხარი მომარტყა და მითხრა, მეც ვიწერო, რამდენიც შენ გადაიწერე, იმდენი მოვიგეთო.
მე მოვლენილი ვარ | კლასიკური პედაგოგიკა
60-იანი წლების რაღაც პერიოდში, 69-ში თუ 67-ში, მე რელიგიური კაცი გავხდი. როდესაც მე სახარება წავიკითხე, მივხვდი, თურმე კლასიკური პედაგოგიკა, რატომ არის კლასიკური. გოგებაშვილი ან კომენსკი, ან ვესტალოცი, ან უშინსკი, რატომ გახდნენ კლასიკოსები? და აღმოვაჩინე, რომ ყველა ეს კლასიკოსი, ქრისტეს მოძღვრებას ემყარება, ყველა პედაგოგიკის კლასიკოსი. აი ამ რწმენამ მიმიყვანა აქამდე.
ვინა ვარ მე? ცუდად არ გამიგოთ თითქოს საკუთარ თავზე დიდი წარმოდგენა მაქვს. მე მოვლენილი ვარ აქ დროებით. მომავლინა ცამ, რომ რაღაც უნდა გავაკეთო აქ და რა უნდა გავაკეთო გულმა უნდა მიგრძნოს. აი ვაკეთებ რასაც გული მიგრძნობს და მიხარია. მე არა ვშრომობ, რასაც ვაკეთებ მიხარია, მინდა რო ვაკეთო.
რასაც ვაკეთებ, ვინ მაკეთებინებს ყველაფერ ამას? იმიტომ, რომ ძალიან მემართება ხელი ყველაფერში. არაფერში არ მეცრება ხელი.
ჯერ გაეცი!
საერთოდ ასეა ნათქვამი, რომ მიიღო უნდა გასცე ჯერ. რამე გინდათ თქვენ: დაგრჩეთ, მოგივიდეთ, შეგისრულდეთ? - ჯერ გაეცით, რომ მერე იმის საფასური, ან იმდენი რამდენიც გჭირდებათ, თქვენც დაგიბრუნდეთ, ეს იქნება სიყვარული, პატივისცემა, ერთგულება, ეს იქნება ქონება, თანამდებობა, კარიერა, ბიზნესი თუ სხვა ამგვარი, გაეცით და მიიღებთ.
აი ეს წესი, კი ვიცით, რომ ეს კარგია და ბრძნულია, მაგრამ მიყოლა უნდა ამას, ამას უნდა მართლაც ქმნა, რომ გავცე, გავცე, გავცე.... რა უნდა გავცე ბოლოს და ბოლოს, აი ღიმილი უნდა გავცე, კეთილი გულის ღიმილი, ადამიანს სიყვარულით უნდა შევხვდე, ხელი ჩამოვართვა, მოვიკითხო, რაღაცით გავამხნევო, რაღაცით ხელი შევუწყო მის საქმიანობას, საერთოდ ჩემმა არსებობამ მის გვერდით, მას წარმატება უნდა მოუტანოს, არ უნდა შეუშალოს ყოველ შემთხვევაში ხელი. მარა თუ წარმატებას მოუტანს კარგია.
ციხე არის სივრცის ნაკლებობა, კომპენსირებული დროის სიჭარბით
ციხე არსებითად არის სივრცის ნაკლებობა, კომპენსირებული დროის სიჭარბით, ისევე, როგორც გარეთ ჩვენი ყოფნა არის პირიქით, ჩვენ გვაქვს ძალიან ბევრი სივრცე და ძალიან ცოტა დრო. და ამბობს, რომ ადამიანი არის არსება, რომელიც, სწორედ რომ მეხსიერებაზე დაფუძნებული ფიქრით, გარკვეულწილად ახერხებს იმას, რომ თავი გაიტანოს, გადაირჩინოს და ახალი თავისუფლება გამოიგონოს.
ციხე, რომელიც ძალიან რთული მოცემულობაა, ბუნებრივია, ის უარესია გარკვეულწილად, რაღაც ტიპის ავადმყოფობაზე, რომელმაც შეიძლება საწოლს მიგაჯაჭვოს, იმიტომ, რომ იმას აღიქვამ, როგორც ობიექტურ მოცემულობას, მეტნაკლებად. და ციხე შენივე თამანსგავსთა მიერ შექმნილი პყრობილებაა.
არის ამის ერთერთი საუკეთესო საშუალება, რომ შენ გარკვეულწილად გამოიყენო ფიქრის უპირატესობა, გარდაქმნა შენივე თავი და აქციო ახალ მოცემულობად.
სინათლე შემოვიდა, სიბნელე უნდა განქარდეს!
იოანე მახარებელი როდესაც თავის სამახარებლო უწყებას წერს, შესავალშივე ამბობს, რომ "ნათელი იგი ბნელსა შინა ჩანს და ბნელი იგი მას ვერ ეწია". გვესაუბრება სინათლის მზის აღმობრწყინვებაზე ამ სოფელში, - მაცხოვრის შობაზე, და თავიდანვე გვეუბნება, რა იქნება რეზიუმე ამ ამბისა. სინათლე შემოვიდა, სიბნელე უნდა განქარდეს. არა იმიტომ, რომ სინათლე მტრობას უწყობს სიბნელეს, არამედ სიბნელეს არ შეუძლია მოიცვას სინათლე. მის თვისებებში არ არის. ბოროტის თვისებებში არ არის - აჯობოს სიკეთეს. მტრობის თვისებებში არ არის - აჯობოს სიყვარულს. შეიძლება შეავიწროვოს, შეიძლება დევნოს, მაგრამ, ვერ აჯობებს ვერასდროს, იმიტომ, რომ სიკეთის, სიყვარულის, სინათლის ძირი ღმერთშია, ხოლო ბოროტებას, მტრობას - პარაზიტული მყოფობა აქვს. ის რაღაცის ხარჯზე არსებობს, ის რაღაცა როგორც კი გაქრება, ეს ყველაფერი ქრება.
გიორგი გვასალია
შამანის მიერ სიტყვით მოკლული ახალგაზრდა - სიტყვის ძალა
რაღაც სოფელი არის აფრიკული, ინგლისელი ექიმები ჩავიდნენ და წაიყვანეს სასამართლო პროცესზე. აღმოჩნდა, რომ ახალგაზრდამ მოკლა ქალი. შამანმა გაიშვირა ხელი ამ ახაგაზრდისკენ და თქვა, ხვალ დილას მოკვდებაო, მეტი არაფერი. და დაიშალა. ეს უბედური დაეცა და კრუნჩხვები დაეწყო, მიცვივდნენ ეს ინგლისელი ექიმები, მოაბრუნეს ხელოვნური სუნთქვით. ნუ წამოდგა ფეხზე და წავიდა თავის ქოხისკენ.
ეს შამანი, მისი კულტი, მისი სიტყვა - ეს სულ კულტურაა, რეალური არაფერი არ არის, მატერიალური. ანუ შამანმა სიტყვა თქვა, თორემ თოფი არ უსვრია. აი სიტყვა თქვა და მეორე დილას ის ახალგაზრდა მკვდარი იყო, ანუ აქ კი მოაბრუნეს, მაგრამ მაინ რახან თქვა რომ ხვალ! მზე ამოვიდა თუ არა, ნახეს რომ ქოხში მკვდარი იყო. ანუ კულტურამ ჩემი სიცოცხლის უნარიანობა განაპირობა. ჩემი რა, ნუ იმ ახალგაზრდის, მაგრამ ყველა ასე ვართ მოწყობილი.
"არა"-ს თქმის ხელოვნება
დონალდ ტრამპი იყო ჰოუსთი, ხოდა სანამ მერე საპრეზიდენტო კანდიდატი გახდებოდა, მანამდე იყო ბიზნეს მოგული და ერთ-ერთ ინტერვიუში აქვს ნათქვამი, რომ მამაჩემისგან რაც ვისწავლე, რაც მერე ბიზნესში ძალიან მადგება, ეს არის „არა“-ს თქმის ხელოვნებაო.
ხომ გეჩვენება ამ დროს, რომ უხეში ხარ იმ ადამიანის მიმართ, რომელიც რაღაცას გთხოვს და შენ არას ეუბნები, რასაც ეუბნები არა სიუხეშის გამო, არამედ როცა ინტერესები არ თანხმდება ერთმანეთთან. მერე იმდენი დრო მეზოგება ამით ცხოვრებაშიო.
ხშირ შემთხვევაში მენეჯმენტში ძალიან ბევრი შემთხვევაა როცა არა მაშინ გტკივა როცა არას გეუბნებიან, დროის გასვლის შემდეგ როცა რაღაცეებს გადააფასებ, ამბობ, რომ კიდევ კარგი არა მითხრეს, იმიტომ, რომ, რომ არა ის დამარცხება და ის უარი არ გამეღციძებოდა და ახალი რქები არ ამომივიდოდა და არ მივაღწევდი რაღაცა ახალს.
ქალი სიწმინდეს თუ ვერ შეინახავს...
ისრაელის ისტორიაში არის ერთი ძალიან საინტერესო მომენტი, როდესაც ისრაელი მიდის სამშობლოსაკენ, მოსე არის წინამძღვარი, ომს ომზე იგებს...
ერთ-ერთი მეფე მიხვდება, რომ მაინცდამაინც სამხედრო ძალით ისრაელს ვერ დაუპირისპირდება, იმიტომ, რომ სამი ოთხი მეფის გამოცდილებით ახსოვს, და დაიწყებს მსჯელობას, როგორ შეიძლება ეს ხალხი გავაჩერო, როგორ შეიძლება ამ ხალხს ვაჯობო. მისცემენ ასეთ რჩევას: აი ამ ხალხს რომ ღმერთი მოაცილო თავის თავს თვითონ გაინადგურებსო. როგორ უნდა მოვაცილოო და გარყვენი ეს ხალხიო
ქალები თუ გაირყვნებიან, სიწმინდის შემნახველი არ ეყოლებათ და თუ სიწმინდეს ვერ შეინახავენ... მამაკაცმა შეიძლება სიწმინდისთვის თავი გაწიროს, მაგრამ სიწმინდეს ინახავს დედა, ინახავს ქალი.
გარყვნილება შეიტანე აქ და თუ სიწმინდეს ვერ შეინახავს, მაშინ ეს ხალხი თვითონ მოისპობს თავის თავს.
შეცდომის ნუ გეშინიათ. შეცდომის შიში რა არის? - ბურთი მაქ და კალათში უნდა ვისროლო და რომ ვისროლო და არ ჩავარდეს? და არ ვისვრი. მაგრამ თუ არ ვისვრი, შანსი არ არის, რომ ჩავარდეს. ერთადერთი, რჩევა თუ გინდათ, თუ ვერ გავერკვიეთ რა გავაკეთოთ, მარჯვნივ წავიდეთ თუ მარცხნივ, ვამბობ, მოდი მე წავალ მარჯვნივ, გინდაც იყოს შეცდომა, დავუშვით შეცდომის ალბათობა, წინასწარ ვიცი, რომ შეიძლება შეცდომა დავუშვი და გადავდგი ნაბიჯი. თუ შეცდომა იქნება მერე კი არ დავიწყებ, აუ რატო მარცხნივ არ წავედი, იმიტომ, რომ მე უკვე გავითვალისწინე, რომ შეიძლება შეცდომა იყოს. წინააღმდეგ შემთხვევაში იქნებით ძალიან ფრთხილი და ძალიან ფრთხილი ისეთივე პრობლემურია, როგორც ძალიან მიმნდობი. იმ სიფრთხილის გამო შეიძლება ყველაფერი დაკარგო. ძალიან პანიკაში შეცდომის ნუ იქნებით, ადამიანი შეცდომებს უშვებს, ჩვეულებრივი რაღაცაა.
ზურაბ მხეიძე
შესაძლებლობები თავზე დაგვეცემა? / ბრძოლა შესაძლებლობის მისაღებად
შესაძლებლობები თავზე დამეცემა ციდან? ანუ მე ვიქნები სწორ ადგილას და სწორ დროს და რაღაცეები მოხდება გარემოში და დაწინაურებები იქნება, ბიზნეს შესაძლებლობა იქნება, რაღაც გამარჯვება სპორტული, მოგება ლატარიის თუ ასე შემდეგ, მოკლედ დამეცემა ციდან.
საქმე ის არის, რომ რეალობა ამას არ შეესაბამება, მაშინაც კი როცა სწორ ადგილას და სწორ დროს აღმოჩნდებით, მოგიწევთ ძალიან სერიოზული ბროლა იმისთვის, რომ მიიღოთ ის შესაძლებლობა რაც გამოჩნდა.
თავზე არავის არაფერი არ გვეცემა. თუ მე მოველოდი... რომც მივიღო ეს შესაძლებლობა, ვიბრძოლო და გავიმარჯვო, მაინც გულდაწყვეტილი ვიქნები, იმიტომ რომ მეგონა, ლანგარზე დადებული უნდა მოეტანათ და ჩიტების ჭიკჭიკი უნდა ყოფილიყო, მაგრამ ოფლის და სისხლის დაღვრა მომიწია და მოკლედ ბრძოლა მომიწია ამ შესაძლებლობის მისაღებად. აქაც რეალისტური მოლოდინი უნდა გვქონდეს.
როგორ შეიძლება შეაყვაროს მასწავლებელმა ბავშვს საკუთარი თავი?
ჯერ ერთი, პატივი ეცი ბავშვს, არასოდეს დააბეზღო მშობელთან, პირიქით,ბავშვი მშობლის თვალში აამაღლე, რომ მშობელი გაოცებული იყოს თავისივე შვილით, თურმე როგორი ყოფილა და არ იცოდა.
წაეშველე ბავშვს, როცა მას რაღაცა უშველი, გვერდით იყავი, არ გააკრიტიკო. ბავშვი შეამკე, შემკობის მეთოდი არაჩვეულებრივი მეთოდია, შეამკე მაშინაც კი, როცა შესამკობელი არაფერი არა აქვს, თითქოს რითი უნდა შეამკო? - ცელქია, მოუსვენარია, ხელს გიშლის - რა უნდა შევამკო - იტყვის მასწავლებელი. რაღაცა მოუნახე და ვითომ ასეთია, ვითომ გულისხმიერია, ვითომ კეთილია, ვითომ მეგობრულია, მიაწერე ეს, რომ ბავშვმა დაიჯეროს და შემდეგ ასეთ თვისებას მიეძალოს.
აი ამ გზებით შეიძლება მასწავლებელმა ბავშვს თავი შეაყვაროს და როცა ბავშვს მასწავლებელი უყვარს, მაშინ იმას უყვარს მათემატიკაც, წერაც, ყველაფერი უყვარს რაც კი მასწავლებლისგან მოდის.
სხვას არ დააბრალო, თუ გინდა, რომ განვითარდე
ნებისმიერი დაბრალება რაღაცის გარე ელემენტზე, აფერხებს შენს განვითარებას, იმიტომ, რომ პასუხი გაქვს. მე თუ ვამბობ, რო ეს არის იმის ბრალი, მე აღარ ვფიქრობ რა უნდა გამეკეთებინა
და როცა მე ვამბობ, რომ ის რაღაც, რომ არ გამოვიდა, ჩემი ბრალია, მე ვფიქრობ, მე ვსწავლობ, მე ვუყურებ, ამიტომ, ადამიანი განვითარებისთვის, უნდა ეცადოს რომ არასდროს არავის არაფერი არ დააბრალოს. არც ამინდს, არც მამას, არც დედას ...
ეს არის ის გზა, რომელიც ქმნის მოტივაციას, აიღო ახალი რესურსი, ისწავლო და როდესაც გარეთ ვაბრალებ, ერთ მოტივაცუას მიქმნის, ის განადგურდეს, თვითონ მოკვდეს, აფეთქდეს ანუ მიდის აგრესია.
რეალურად ვისაც პიროვნული განვითარება უნდა, ყველაფერი რაც არ გამოსდის, ჯობია თავის თავს დააბრალოს. ცუდად ჟღერს ეს დააბრალოს მაგრამ, ესაა რომ განვითარდეს, იმიტომ, რომ მე რომ თვითგვემას მივეცე, ვრჩები ისევ ის რაც ვიყავი
სასწაული ფსიქოლოგიის ხალხია, შენ თუ დაკვირვებიხარ და დარწმუნებული ვარ დაკვირვებიხარ, რომელსაც მოსწონს, თავისი სკოლის მასწავლებელი სამად მოკაკული რომ მიდის და პურის ფულს ძლივს შოულობს, უბრალოდ არაადამიანურად ცხოვრობს, ის ჩაუქროლებს ყველაზე ბოლო მოდელის, ყველაზე ძვირადღირებული მანქანით ან სომბრეროს დაიხურავს თავზე და ყველაზე ძვირი ჯიშის ცხენზე გაიგელვებს-გამოიგელვებს თავისი რანჩოს ტერიტორიაზე, წარმოუდგენელია იცით? ადამიანი, რომელიც ღალატობს თავის მასწავლებელს, ბავშვობის ძმაკაცს, მეზობელს, ნათესავს, გესმის? რომელიც დარჩა და ცხოვრობს ამ წუმპეში, ამ უბედურებაში, სიღატაკეში, უიმედობაში, შენ რანაირად უნდა აიშენო სასახლე, შემოარტყა გალავანი და გეგონოს, რომ შენ, შენი შვილი და შენი ოჯახი იქნებით ცალკე საქართველოში და ყველა, ვისთანაც რაღაცა ურთიერთობა გქონდა, მას შეხედო, როგორც მონას?!
ზურაბ ჟვანია
როცა გადაწყვეტილებას ვერ იღებ
ნახე ალტერნატივაა: მე მეზარება ლოგინიდან ადგომა, მაგრამ მინდა თეატრში წასვლა, ორივე არ გამოვა.
თუ ვთქვი, რომ არ მინდა თეატრში წასვლა, იმიტომ რომ მინდა ლოგინში ყოფნა, მაშინ კმაყოფილი უნდა ვიყო, იმიტომ რომ ჩემი გადაწყვეტილება იყო.
მეორე, თუ ვთქვი, რომ არა, ავდგები და წავალ თეატრში, ასე არ უნდა იყოს, წავედი თეატრში და ნეტა ლოგინში ვწოლილიყავი, ლოგინში ვარ და ნეტა თეატრში წავსულიყავი, არა.
ვიღებ გადაწყვეტილებას და იმ გადაწყვეტილებას ვიღებ როგორც ასეთს.
სხვათაშორის თუ ძნელი არჩევანი გაქვთ, მე რასაც ვაკეთებ ხოლმე შემიძლია გირჩიოთ. როცა არ ვიცი რომელი გავაკეთო, რომელიმე გადაწყვეტილებას მაინც ვირჩევ, ოღონდ ვადებ შეცდომის ალბათობას ანუ მე ეს გადავწყვიტე და შეიძლება იყოს შეცდომა, შეიძლება. მაინც ვაკეთებ. თუ შეცდომაა, მე უკვე მედო შესაძლო ვარიანტი, რომ ეს შეცდომა იყო და ჩემთვის აღარაა ეგეთი ტრაგედია.
გამოსავლის ძებნის დაწყება
ბიოლოგიური მოტივაცია როგორ მუშაობს - რომ მოგშივდება, იწყებ მოძრაობას და საკვების მოპოვებას, დანაყრდები, მერე თავიდან უნდა აფორიაქდე, მოგშივდეს.
ზუსტად ასე არის ჩვენი წუხილიც, ქაოსი უნდა ატყდეს, რაღაცნაირად გჭამდეს ჭიები შიგნით, იმისთვის, რომ გამოსავლის ძებნა დაიწყო და შემდეგ მოიპოვო ფსიქოლოგიური კეთილდღეობა.
რაც შეეხება ტრაგედიის მშვენიერებას, ადამიანი ძალიან აფასებს. ადამიანისთვის თავისი ტკივილები ძალიან მნიშვნელოვანია. ბიოლოგიურ დონეზე მწუხარებას და სიხარულს ხომ რაღაც დონემდე ერთი ჰორმონებით, ერთნაირად აღვიქვამთ. მხოლოდ შემდეგ, როდესაც ნეოკორტექსი მისცემს ამას კვალიფიკაციას, ცუდი იყო თუ კარგი ეს გამოცდილება, მხოლოდ ამის შემდეგ დგება, რომ მწუხარება ჯანმრთელობას გვიფუჭებს, ხოლო სიხარული - ნაკლებად, თორემ თუ სულ სიხარულით აღტყინებულნი ვართ, ამასაც შეუძლია ჩვენი გამოფიტვა გამოიწვიოს
როდის ხდება სარკე საშიში?
- როდის არის სარკე საშიში?
- როდესაც მე ვაიგივებ ჩემს თავს სხეულთან. როგორც კი მე გავაიგივებ ჩემს თავს სხეულთან, რომ მე ვარ სხეული, მაშინ როდესაც მე მაქვს სხეული. ესაა განსხვავება ქონასა და ყოლას შორის, ქონა ყოველთვის არის უბედურების მომტანი, ეს არუს ფლობა.
ბედნიერება ყოველთვის არის ყოლა. მე ჩემი თავი მყავს. მე არ ვარს სხეული, მე სხეული მაქვს. მე ხომ არ ვამბობ: მე ვარ ხელი ან თავი..
და ეგზისტენციალური საკითხი, ფლობა და ყოლა... მაგალითად გავიხსენოთ სიზმარი, შეუძლებელია ერთხელ მაინც არ გქონოდა სიზმარში გამოცდილება, რომ ხარ ბედნიერი, მაშინ როდესაც სიზმარში შენ არ გახსოვს რა გაქვს და რა არა. შენ არაფერი არა გაქვს, აბსოლიტურად არაფრის მქონე არა ხარ და გაქვს ბედნიერების შეგრძნებაა.
ე.ი იმის პრეცედენტი, რომ შენ შეიძლება იყო ბედნიერი, მიუხედავად იმისა, რომ არაფერი არ გქონდეს, ეს პრეცედენტი უკვე ქვეცნობიერში არის.
თუ კარგად დაგეგმავ ...
თქვენ პირადად გრჩებათ თუ არა საკუთარი თავისთვის თავისუფალი დრო?
აი გაგიკვირდება იმდენი თავისუფალი დრო მრჩება ხოლმე. რაშია საქმე იცი, თუ კარგად დაგეგმავ ყველაფრის მოსწრება შეიძლება.
ჩემს მეგობრებს, ბევრი ახალგაზრდა მეგობარი მყავს, მათთან თავს ძალიან კომფორტულად ვგრძნობ ხოლმე, რამდენიმე არის სკოლის დირექტორი, მივესალმები მათ აქედან, ძალიან მიყვარს ისინი, აი ჩემს შვილებად მიმაჩნია. როდესაც შევთავაზებ ხოლმე, წამოდი ლუდი დავლიოთ მეთქი (ლუდი მიყვარს ძალიან, ამიკრძალეს ამ ბოლო დროს და სევდიანი ვარ უკიდურესად), ხან ერთი მეუბნება ვერ იცლის, ხან მეორე და მე სულ მიკვირს მე რატო მცალია ამ დროს, იმათაც უკვირთ. მაგრამ რა არის იცი, უნდა მოინდომო და რაღაცა დრო გამონახო შენი თავისთვის. არც ერთი გაკეთებული საქმე არ ღირს იმად, რომ მოაკლო ფიქრისა და განწყობის შექმნის დრო შენ თავს, მომავალ კარგ საქმეთა გასაკეთებლად.
ცოლ-ქმრული გაუგებრობები | რა გვინდა?
ვხვდები ხოლმე ხალხს, ვუყურებ რა ხდება და ისევ და ისევ ვრწმუნდები, რომ კომუნიკაციის გაგებაში, რომ არ ვართ, ყველა პრობლემა იქიდანაა. ხანდახან რომ მიკითხავს, აი რა გინდა შენ ეხლა, უცებ მეუბნება რომ: - უი რა კარგი კითხვაა, ესეიგი 15 წელია რაღაცას აკეთებ, პრობლემები გაქ, და რა გინდაზე, პასუხი შენ თვითონ არა გაქვს, თითქოს მარტივია ხომ? მეორე - უნდა რომ ერთი შედეგი მიიღოს და ქცევა მისი საპირისპიროა, განსაკუთრებით მაშინ, ცოლ-ქმარს რომ გაუგებრიბები აქვთ, უნდათ რომ კარგად იყვნენ, მაგრამ, მაგალითად, კარგათ რომ გინდა იყო, როგორ ფიქრობთ, ესეთი ტექსტი ნიორმალურია? - სად დაეთრეოდი? - რა შენი საქმეა.... კომუნიკაცია ერთია და შედეგი მინდა სხვა დადგეს, ამიტომ გაუაზრებელბი ვართ ძალიან, ძირითადად ვხემძღვანელობთ ჩვენი სურვილებით, ანუ რა გვინდა ამას ვამბობთ და არ ვფიქრობთ, როგორ უნდა მივიღოთ ის რაც ჩვენ გვინდა, არ ვფიქრობთ ამ ემოციებზე.
ზურაბ მხეიძე
დაიმეგობრეთ მარტოობა / მარტო ყოფნის სიკეთე
მენტალურად ძლიერი ადამიანები არ ერიდებიან მარტო ყოფნას. საზოგადოებაში ყოფნას თავისი სიკეთე და მადლი აქვს, მარტო ყოფნას თავისი სიკეთე და მადლი აქვს. ბევრი ადამიანისთვის, ინტროვენტებისთვის მაგალითად, დასვენებისთვის აუცილებელია მარტო ყოფნა.
დაფიქრებისთვის, თუნდაც შეცდომებიდან გაკვეთილი რომ გამოვიტანოთ, ამისთვის აუცილებელია მარტო ყოფნა. რომ დაისვენო, რომ დალაგდეს თავში რაღაცეები, ამისთვის არის მარტო ყოფნა.
ყველას თავისი მეთოდი აქვს, ზოგი ვარჯიშობს, ზოგი დღიურს წერს, ზოგი მედიტირებს, ზოგი უბრალოდ ფიქრობს, ზოგი მუსიკას უსმენს და ამას უთავსებს. მყავს მეგობრები, რომლებიც მანქანით მიდიან სადღაც, ან მოტოციკლით და მარტოობის დროს, ასე ვთქვათ, ესე ქმნიან.
მოკლედ თქვენც დაიმეგობრეთ მარტოობა, არ არის იმაზე ლაპარაკი, რომ სულ მარტო იყო, მაგრამ არ მოერიდოთ, ცუდი რამე არ გეგონოთ მარტოობა, საკმაოდ კარგი რამეა.
მთავარია დარტყმას როგორ იღებ / მარცხთან გამკლავება
ცნობილი ფრაზაა: აზრი არა აქვს რამდენად ძლიერად შეგიძლია დარტყმის ნიყენება, მთავარია დარტყმას როგორ იღებო. ყველანი ვაგებთ ცხოვრებაში, საერთოდ ყველანი, ურთიერთობებში, ოჯახის წევრებში. ყოველთვის ვერ მოიგებ. ჩვეულებრივ ბუნებრივი მომენტია წაგება, ამაში ცუდი არაფერი არ არის. ჩემთვის ბევრად უფრო ცუდია ისეთი ადამიანების ნახვა, რომლებიც ურცხვად მარცხდებიან.
ადამიანის რამეს შეეცადო და დამარცხდე ამაში ცუდი ჯარაფერი არ არის. ყველას ხომ გვაქვს ის, რომ შემეშალოს და რომ წავაგო... მაგაზე რატომ უნდა ვიფიქრო თუ ჯერ არ მომხდარა? მაგიტომ ვცდილობ ხოლმე ყოველთვის პოზიტიურად ვიფიქრე, თუ ცუდია არის მოსახდენი მოხდება ცუდი და მაგაშიც ვნახავ რაღაცა პოზიტიურს და დაბლა დავარდნილს ილია თოფურიას ვერავინ ნახავს, იმიტომ რომ ვშრომობ, ჩემ თავთან მართალი ვარ ყოველთვის. ვცი რომ თუ წავაგე იმიტომ არ იქნება, რომ არ ვიშრომე ან დავიზოგე.
Wisdom
