ციტატები, მოკლე გამონათქვამები

განათლებას და ცოდნას შორის განსხვავება

2 ტერმინი მინდა გავარჩიო ერთმანერთისაგან, ესაა ერუდიცია და განათლება. ერუდირებული განათლებულს არ ნიშნავს, იმ დროს როცა განათლებული ერუდირებულიც შეიძლება იყოს და არაფერია ამაში უცხო, და მთელი ეკლესიის ისტორია ამაზე დგას.

დღეს ჩვენ ვცდილობთ მომავალ თაობას ბევრი ენა ვასწავლოთ, რაც ძალიან კარგია, კარგი პროფესიონალები გავზარდოთ, რაც ძალიან კარგია, ყველაფერი ეს კარგია, მაგრამ ამის მიღმა ჩვენ ხომ ადამიანი უნდა გავზარდოთ, ის ენა ხომ ადამიანმა უნდა იცოდეს, იმ პროფესიას ხო ადამიანი უნდა ფლობდეს. ადამიანების გაზრდისთვისაც დრო უნდა დავიტოვოთ.

როდესაც ერუდიციაზე გვაქ საუბარი, ერუდიცია არ მიმიყვანს მე იქამდე, ვერ გამაკეთებინებს ისეთს, რასაც განათლება. განათლებაში დევს რაღაცა მეტი ვიდრე ცოდნა, განათლებაში დევს სამოღვაწეო ასპარეზი. სადაც ცოდნა საშვალებაა, ცოდნა ასე ვთქვათ ინსტრუმეტია, რაღაცა დიდის მისაღწევად.

ძლიერი ხალხი რაზე არ იშლის ნერვებს

ნერვებს არ იშლის ძლიერი ხალხი იმაზე, რაც მათ კონტროლს არ ექვემდებარება.

უნდა ვისწავლო, რომ იმაზე რაზეც გავლება არა მაქვს, არ მოვიშალო ნერვები.

მოიღრუბლა, ჩემზე არ არის დამოკიდებული. რიკოთი დაიკეტა, ჩემზე არ არის დამოკიდებული.ლარი გაძვირდა ან გაიაფდა, ჩემზე არ არის დამოკიდებული, თუ ფინანსთა მინისტრი არ ვარ ან დიდი ბანკის ხელმძღვანელი.

ანუ რაც ჩემზეარის და არ არის დამოკიდებული უნდა გავყო და ჩემი დრო, ენერგია და ნერვები არ უნდა დაიხარჯოს იმაზე, რაც ჩემზე არ არის დამოკიდებული. უნდა დაიხარჯოს იმაზე, რაც ჩემზე არის დამოკიდებული.
და მაგაზე ღელვას რაც თქვენზეა დამოკიდებული, ძალიან კონკრეტული შედეგი აქვს და კონკრეტული მიზანი აქვს.

ამიტომ, იმის ნაცვლად რომ ინერვიულონ რაზეც გავლენა არ აქვს, ეს ხალხი ცდილობს იმ საკითხებზე დაკონცენტრირდეს, რაზეც გავლენა აქვს. და ამ თავისი კონცენტრაციით მოახდინოს ეს პოზიტიური გავლება.

მთავარი დამრჩა სათქმელი / დამავიწყდა სიყვარული

მე ჩემი მეუღლე ძალიან მიყვარდა, ჩემი განცდით ის ჩემთვის ყველაფერი იყო. მერე წავიდა ის ამ ცხოვრებიდან. მე სულ ჩაბმული ვიყავი, აი ექსპერიმენტები, აი მუშაობა, მე თავს მესხმიან, მე თავს ვიცავ, მეც ვიღაცას თავს ვესხმი და ამ ორომტრიალში, რომ ვარ დამავიწყდა ეს სიყვარული.

ხანდახან კი ვეფერებოდი, მაგრამ წავიდა ეს დრო, ხომ შემეძლო მოვხვეოდი, მოვფერებოდი, მეკოცნა სხვანაირად, სიტყვები მეთქვა, სიტყვები...

ერთი ლექსი შეიძლება გითხრა? ოღონდ პოეტობაში არ ჩამითვალო.

"რაღაც უნდა მეთქვა და ვერ გითხარი ვერა რა.
გული მეუბნებოდა ჯერ არა და ჯერ არა.
წლები უცბად გაფრინდნენ, გზანიც განვვლეთ მრავალი.
ისე შემოგვაღამდა, ვერ გითხარი მთავარი."

აი ეს მთავარი დამრჩა სათქმელად, აი ეს, რომ დამრჩა, ამან ცოტა დამაჭკვიანა და ენა სხვანაირად ამომიდგა და ამიტომ ვლაპარაკობ ამას, რომ სხვამაც არ დაიგვიანოს. ბედნიერება ხელთა გაქვს და თუ არ დაინახავ ბრმა ხარ.

პირველი დაპირისპირება სიკეთესა და ბოროტებას შორის

როდესაც კაენი მოკლავს აბელს, პირველი სისხლი იქ იღვრება. ეს არის პირველი ჯანყი, პირველი დაპირისპირება სიკეთესა და ბოროტებას შორის. განა იმიტომ, რომ სიკეთე დაუპირისპირდა ბოროტებას, არამედ იმიტომ, რომ ბოროტებამ ვერ აიტანა სიკეთე. სანამ ეს ქვეყანაა, ბოროტება ყოველთვის ასე იქნება, ის არასდროს არ შეურიგდება სიკეთეს. მთავარია, სიკეთემ არ მოუხაროს თავი ბოროტებას. მტრობის არსიც ეს არის - სიკეთემ უნდა გააგრძელოს თავისი მყოფობა, სიკეთემ უნდა გააგრძელოს თავისი გზა, ხოლო ბოროტება ამას ვერ აიტანს ვერასდროს, მაგრამ, სიკეთეს ამ დაპირისპირების არ ეშინია, ბოლო მისი - გამარჯვებაა. მთელი მისი ბრძოლა, შევიწროების გზაა, - სიკეთეს ყოველთვის უჭირს, შევიწროებულია, ცოტაა, არ ჩანს, ჩუმად არის,.. მაგრამ, ბოლოს აუცილებლად იმარჯვებს. ბოროტება პირიქით - ბევრია, ხშირად ჩანს, ხმაურობს, თითქოს გამარჯვებასთან ახლოს არის, მაგრამ, ვერასდროს ვერ იმარჯვებს.

სულელური კითხვები არ არსებობს

კამერების და ხალხის წინ, ადამიანს გეშინია იმის, რომ ვაიდა რამე სისულელე არ თქვა, რომ ვიღაც, ვინც ზის სახლში ტელევიზორთან მოკალათებული, არ თქვას რომ ეს მე მეგონა ვიღაც მოაზროვნე და რა სისულელეს ამბობს, ერთი საუკუნით აცდა, და ასე შემდეგ. რა არის ის ზღვარი, რაც შენ გაკონტროლებს რომ სისულელე არ თქვა ან თუ გაქვს ეგ კონტროლი საერთოდ?
- “ რა, სად, როდის? - ში მეორე დაუწერელი კანონი არის რომ ყველაფერი უნდა თქვა, არ უნდა შეიკავო თავი, არ უნდა დამალო ვერსიები. რაც მოგდის თავში, შეიძლება რაღაც სისულელე იყოს, მაგრამ სხვას მიახვედროს ან სწორი მიმართულებით გაუშვას, ამიტომ, მე ვცდილობ რომ არ გავაკონტროლო თავი, თუნდაც ვთქვა სისულელე. ჩემს სტუდენტებს, ვეუბნები ხოლმე რომ, არასოდეს არ მოგერიდოთ კითხვის დასმა, სულელური კითხვები არ არსებობს. აქაც იგივე არის საბოლოო ჯამში, კი შეიძლება ვიღაცამ იფიქროს რომ, აუ ეგ რა სისულელე თქვა, თქვას, it’s okay, რა მოხდა.

ეს უნდა იყოს შენი პირველი დობილი!

გოგო გყავს? დობილები გყვანან ხო? ხანდახან ხვდებით ხოლმე მეგობარი ქალები ერთმანერთს? რო ხვდებით რაზე ლაპარაკობთ? აი შეიკრიბეთ და უნდა იჭორავოთ მესამეზე, იმიტო რო ჭორაობა ყოველთვის მესამეზეა, მე შენზე ვერ ვჭრაობ როცა შენთანა ვარ, როცა შენთან არ ვიქნები მაშინ ვიჭორავებ შენზე. ამ ჭოროაობის დროს რას ვუამბობთ ერთმანერთს? რაღაცა საიდუმლოებს რაც გულზე გვადევს არა? მინდა რომ ეს ამოვიღო და შენს სეიფში შევინახო, იქ ჩავკეტო და დავმშვიდდები ცოტა ხანს.

აი ეს უნდა იყოს შენი პირველი დობილი, დობილებს შორის არის დიდი და პატარა? ერთი უბძანებს და მეორე ემორჩილებაა? აი პირველი დობილი ეგ არის,
მეგობრად უნდა გაზარდო რომ შვილი გაგიხდეს. ეს სიბრძნე რატომღაც ძნელად ედება ადამიანს თავში, და თუ გაიგო გაკეთება არ უნდა, კი ვიციო იტყვის, ჰუმანური პედაგოგიკა, მაგრამ კეთება არ უნდა ჰუმანური პედაგოგიკის და პედაგოგიკა კეთებაში იწყება და არა ცოდნაში.

მუდმივად გრძნობ, რომ შენ გვერდით არის

მე ვარ ძალიან საინტერესო დროს მონათლული ქაშვეთის ეკლესიაში, 1958-1959 წლები. ძალიან ძველ ამბავს ვყვები, ისე მახსოვს ბუნდოვნად, მაგრამ ძალიან კარგად მახსოვს რიტუალის მომენტი, ნათლია, მამიდა, რომელმაც ეს თავის თავზე აიღო და ქაშვეთში, სადღაც დაბლა, ჩუმად და იმ წუთიდან მოყოლებული, რახან ეს მახსოვრობაში ჩაჯდა, ყოველთვის თუ არის ჩემში ისეთი მე ვარ ძალიან საინტერესო დროს მონათლული ქაშვეთის ეკლესიაში, 1958-1959 წლები. ძალიან ძველ ამბავს ვყვები, ისე მახსოვს ბუნდოვნად, მაგრამ ძალიან კარგად მახსოვს რიტუალის მომენტი, ნათლია, მამიდა, რომელმაც ეს თავის თავზე აიღო და ქაშვეთში, სადღაც დაბლა, ჩუმად და იმ წუთიდან მოყოლებული, რახან ეს მახსოვრობაში ჩაჯდა, ყოველთვის თუ არის ჩემში ისეთი მომენტი.., მშობლის გარდაცვალება, იქ რაღაც სტრესია, ან კიდევ ძალიან დიდი სიხარულია, შვილის შეძენის თუ ასე შემდეგ, მუდმივარ გრძნობ, რომ შენ გვერდით არის უფალი, რომელიც შენ არ გტოვებს.

კომფორმიზმი და აგრესია

კომფორმიზმსაც თავისი საფრთხე აქვს და საშიშია და აგრესიასაც თავისი საფრთხე აქვს და ისიც საშიშია. კომფორმიზმი შენს ნაჭუჭში ჩაკეტვას ნიშნავს, ოღონდ მე არ შემეხოს და სხვას რაც უნდა ქნას, არა, არ შეიძლება ასე ცხოვრება, მითუმეტეს როცა ამ ქვეყნის შვილი ხარ, ეს ქვეყანა არის ჩვენი სახლი, ჩვენ ვართ ყველანი ამ სახლის მმართველები, ანუ სახელმწიფო ჩვენ ვართ, ადამიანები. ჩვენ, ოჯახი ვართ მმართველი ამ სახლისა. ოჯახის ერთ წევრს რომ რაღაც უფუჭდება და უზიანდება, მე რომ ჩემს ოთახში ჩავიკეტო, ხანძრისგან რო იწვის მეორე ოთახი, ის მეც შემეხება მერე, ადრე თუ გვიან. იმ ოთახში ხანძარი, იმ მომენტში, არ შემოვა, მაგრამ 5 წუთის მერე ხომ შემოვა. კომფორმიზმი არ ვარგა, მაგრამ არც აგრესია არ ვარგა, იმიტომ, რომ ის აბრმავებს ადამიანს, რეალობის აღქმას აკარგვინებს, ამიტომ ჩვენ უნდა დავიჭიროთ ოქროს შუალედი ჯანსაღ კრიტიკასა და ლანძღვას შორის, ჩაფრებას შორის. ეს აუცილებელია.

"ნაგლი" თავმდაბლობის მაგალითი

გამორჩეული ქართველების შესახებ, არამარტო ბიზნეს სფეროდან, არამედ ზოგაფად გამორჩეული ქართველების შესახებ, ჩვენ ხო თითქოს რაღაცა უცნაური წყაროებიდან ვიღებთ ინფორმაციას, ვიგებთ და მერე ან ვინტერესდებით ან არა.

მაგალითად დავით სარაჯიშვილზე ჩვენ გავიგეთ კონიაკზე წარწერიდან და არა პირიქით, რომ დაფიქრდე. ძმები ზუბალაშვილების შესახებ ვიცით ჩვენ საიდან, ქუჩა არის იქ და აი ვიცით, რომ რუსთაველზე დაპარკინგება თუ გაგიჭირდა შეგიძლია ახვიდე და ზუბალაშვილებზე დააპარკინგო და ნიკო ფიროსმანის ვარდების ჩუქების ისტორიის შესახებ ჩვენ გავიგეთ ალა პუგაჩოვას სიმღერიდან, ხო გახსოვთ.

მე მიწევს ამ მაგალითების ხსენება წინის წინა საუკუნიდან, გვყავს თუ არა თანამედროვე საქართველოში ესეთივე პარადიგმის შემცვლელი მენეჯერები, რა თქმა უნდა ამ თემას არ გავაგრძელებ, იმიტომ, რომ საკუთარ თავზე ლაპარაკი ცოტა უხერხულია... ეს რაღაცა ნაგლი თავმდაბლობის მაგალითი.

მამა რომ დედას სცემდა.. / არა წარსული მიზეზი, არამედ - მომავალი მიზანი

ბიჭთან ვმუშაობდი წამალდამოკიდებულთან, რომელმაც მითხრა, რომ, როდესაც მამა დედას სცემდა, ჩემი ძმა გარბოდა და მე დედას ვეხუტებოდი, რომ მამის დარტყმული ხელი, მე მომხვედროდაო.

ცალსახად რთულია თქვა, რომ მისი დღევანდელი ცხოვრება და წარსული ტრამვა ერთმანერთთან კავშირშია, მე ვთვლი რომ კავშირშია.

მე რომ ვბრაზდები, ამასაც აქვს მნიშვნელობა, რა ხარისხით ვბრაზდები. ვტირივარ, ვიკეტები, იზოლაციაში ვარ თუ ვამსხვრევ, ვლეწავ თუ ასე შემდეგ.

ისევ მივდივართ გაცნობიერებასთან, რომ მოსახდენი მოხდა და… აი ადლერს აქვს საოცარი ფრაზა: “არა წარსული მიზეზი, არამედ - მომავალი მიზანი”. ნახეთ, მიზესს ვიკვლევ და ახალ მიზანს ვისახავ და ეს მიზანი არის გაცნობიერებული, გათვლილი, ყველა რისკი შეძლებისდაგვარად გათვალისწინებული, ოღონდ თუ ეს მე მინდა, თუ მე მსხვეეპლის როლში ვარ, მზე რომ ყვითელია ამაზეც გეჩხუბებით, ბალახი რატომ არის მწვანე, ესეც მიზეზი ხდება ჩვენი კომფლიქტის.

დეჰუმანიზაციაში რა იგულისხმება რომ ავხსნათ - როდესაც ადამიანს ნელ-ნელა შემოაცლი ღირსებებს, შემოაცლი ნებისმიერ თვისებას და აქცევ ისეთ არარაობად, ისეთ მტრად, რომ, ლამის გაუთანაბრებ მწერს, რომლის მოკვლაც კი ადვილია, რომელიც აღარ განიხილება ადამიანთა ჯგუფის მიმართ, ვისზეც მუშაობ, ვის თვალშიც უნდა მოახდინო ამის დეჰუმანიზაცია. მათ მიერ შეიძლება ულმობელი მსხვერპლი გახდეს ესა თუ ის ჯგუფი თუ, ესა თუ ის ადამიანი.
მე ვფიქრობ, რომ ასეთი რამ, ხის მიმართაც და ცხოველის მიმართაც კი არ შეიძლება, იქაც კი უნდა ვიცოდეთ რა შეიძლებს. ბრაკონიერება მაგალითად, რატომ არ შეიძლება? ესეც ხომ ახსნილი უნდა იყოს. ვინ მოკლა, თუ რატომ გადაძვრა ზოოპარკში? ასეთი საშინელი ფაქტებიც ხომ იყო, რომ დაასახიჩრეს ირემი მაგალითად.
მითუმეტეს ადამიანის მიმართ ვერ წარმომიდგენია, როგორ შეიძლება, აი ასე აბსოლიტურად ყველაფერი მოშალონ იმ ქვეყნებმა, ვისაც პრეტენზია აქვს განვითარებულობაზე.

განწყობა ქმნის მზადყოფნას და ზრდის ალბათობას

მე რაღაცა არ გამომივა. აი ეს რაღაც კონკრეტული საქმე, მე არ გამომივა, ბიზნესს მე ვერ გავაკეთებ, გაყიდვები მე არ გამიმივა, ამ უფროსს მე ვერ გადავათქმევინებ თავის მიდგომებს და შეხედულებებს და ა.შ.

ესეთი გამოთქმა იყო, რომ თუ თქვენ ფიქრობთ რომ გამოგივათ ან ფიქრობთ, რომ არ გამოგივათ, ორივე შემთხვევაში მართალი ბრძანდებით.

ანუ განწყობა, ფაქტიურად ქმნის ჩვენს მოქმედებას და მზადყოფნას, იმ შედეგის დასადგომად.

შეძახილმა ხე გაახმოო- ჩვენთან ამბობენ ხოლმე. ადამიანი, რომელიც თავის თავს შეუძახებს, რომ რაღაცა არ გამოუვა, მაღალი ალბათობით მართლა არ გამოუვა.

არ შეიძლება იცხოვროთ მოლოდინით, რომ არ გამოგივათ. ყველაფერი არავის არ გამოსდის რა თქმა უნდა, მაგრამ ჩვენი განწყობა უნდა იყოს საბრძოლო და ჩვენ უნდა ვთქვათ, რომ გამომივა. შეიძლება პირველ და მეორე ჯერზე არ გამომივიდეს, მესამეზ აუცილებლად გამომივა.

არ უნდა დავნებდეთ და განწყობა არ უნდა გავიხადოთ ნეგატიური.

უნივერსალიზმის მომხრე ვარ. რას ნიშნავს უნივერსალიზმი, რომ ერთი პროფესიის ადამიანს შეეძლოს, სხვა რაღაცეების კეთებაც. მაგალითად ფოტო ჟურნალისტს უნდა შეეძლოს როგორც გადაღება, ასევე წერა. ისევე როგორც, ვთქვათ, ტელე ჟურნალისტს უნდა შეეძლოს, როგორც რეპორტაჟის მომზადება, ასევე ვიდეო ქპარატით გადაღება, იმიტომ, რომ კაცმა არ იცის რა ხდება და როდის შეიძლება საჭირო გახდეს ჟურნალისტისთვის ვიდეოს გადაღება, ოღონდ არა მხოლოდ ჟურნალისტს ეხება ეს, არამედ ოპერატორებსაც. ასევე უნდა შეეძლოთ, დაწერონ.

ეს არის უნივერსალიზმი, როცა, მაგალითად ფეხბურთში თავმდამახმელს შეეძლოა ჩასვლა და დაცვის დახმარება. ან მეკარეს,როდესაც ბოლო წუთებში გუნდს უჭირს, გახდეს მეთერთმეტე თავმდამსხმელი თავის გუნდის, რომ მწტი ასეთი მასირებული შეტევით შეძლონ გოლის გატანა.

უნივერსალიზმი ნიშნავს, რომ შენ იცოდე შენი საქმე კარგად, მაგრამ პარალელურად შეგეძლოს სხვადასხვა რაღაცეების გაკეთება.

თავში არ აგივარდეს

ხანდახან არის... ყველა ადამიანს აქვს... ყველა ცოდვა დაცემულები ვართ და ყველას გვაქვს მიდრეკილება, რომ: აი ჩვენი დამსახურებით, ეს მე შევძელი... და როგორც კი ცოტა გავყეყეჩდებოდი ხოლმე, მთელიო ცხოვრების განმავლობაში ესე იყო, როგორც კი ცოტა შემოაბიჯებდა ჩემში ეს ფარული ამპარტავნება, რაღაცა ზღვარს, რომ გადავცდებოდი, მაშინვე მოდიოდა მარცხი, მაშინვე დანარცხება.

ამიტომ ვცდილობ გავუფრთხილდე, იცით ცოტა მეშინია კიდეც, აი ამ ზედმეტი სიყვარულის. ზედმეტი არასდროს არ არის სიყვარული მაგრამ თავის გამოცდას გავს.

რომ ჩავედი თბილისში დღეს და ყველას, რომ ვუყვარვარ, მერე ჩემ თავს ვაკვირდები, ჩემს თავს ველაპარაკები, რომ აი აბა გიორგი შენ თუ მოგეწონა და რა დონეზე მოგეწონა და აბა ცოტა ეშხში ხომ არ შეხვედი.

ძალით ვერ გავაკონტროლებ მაგრამ მუდამ ვცდილობ და მაინც კმაყოფილი ვარ, რომ ვუმკლავდები. ჩვენი ნაკრების წევრების საქებრად უნდა ვთქვა, ძალიან ძნელია იცით თავში არ აგივარდეს.

რა არის ბოროტება?

ბოროტება რა არის? ბოროტება არის ალტერნატიული სიკეთე. ბოროტება არის სიკეთის ნაკლულევანება. ქრისტიანობაში ბოროტება გაიგება, როგორც სიკეთის ნაკლულევანება, ისევე როგორც სიბნელე და სინათლე, ბოროტებას ონტოლოგიური საწყისი ანუ არსი არ გააჩნია, ისევე, როგორც სიბნელეს.

აი მაგალითად: შეგიძლიათ თქვენ წარმოიდგინოთ ერთ ოთახში, ერთ მთლიან სივრცეში, ერთ მხარეს ნათელი იყოს, ისე, რომ ტიხარი არ ჰქონდეს, მეორე მხარეს ბნელი, წარმოუდგენელია. ან ნათელი უნდა იყოს ან ბნელი, ორივე ერთად ვერ იქნება. და სიბნელე როდის ჩნდება? როდესაც სინათლე იწყებს მოკლებას. ანუ ონტოლოგიური , თავისი საწყისი გააჩნია მხოლოდ სინათლეს, სიბნელე ჩნდება, როცა სინათლე იკლებს.

აი ასეა სიკეთე და ბოროტება, ბოროტების არსი, მყოფობა, როგორც ასეთი არ გააჩნია, მას აქვს პარაზიტული მყოფობა. სიკეთე სადაც იკლებს, იქ ჩნდება ბოროტება, ამიტომაც ბოროტების ქრისტიანული გააზრება გულისხმობს ამას. ბოროტება გახლავთ ალტერნატიული სიკეთე.

ფიქრს შეუძლია გენეტიკის ცვლილება

ჩვენ ვართ ფიქრის არსებები. ფიქრს შეუძლია გარდაქმნა, ფიქრს შეუძლია ცვლილება , მათ შორის ბედისწერის, მათ შორის გენეტიკის, მათ შორის ყველა იმ სირთულეების, რომელიც ირგვლივ გვახვევია ჩვენივე მსგავსი არსებების წყალობითაც. შესაბამისად, აი ამ გადარჩენას, გარკვეულწილად, საბოლოო ჯამში უნდა ერქვას ერთი სათაური, ვუთხრას სიცოცხლეს დიახ და სიცოცხლემ უნდა განაპირობოს, სიცოცხლის სიყვარულმა, სიცოცხლის ჟინმა, ჩვენი გადარჩენის აუცილებლობა. სწორედ ამაზეა ეს სამი ტექსტი: მორის მეტერნიკი - „სიბრძნე და ბედისწერა“, მე მინდა გაჩვენოთ ეს წიგნები, ვიქტორ ფრანკი, ეს გახლავთ - „ვუთხრათ სიცოცხლეს დიახ“. რომელიც სულ ახალი გამოცემაა, და აქ გვაქვს ბუნებრივია, ბროცკის წერილი, რომელიც გაზეთში გამოქვეყნდა , New York time - ში თავის დროზე და მერე გავრცელდა მთელს მსოფლიოში, როგორც ერთ-ერთი დიდი და მნიშვნელოვანი წერილი იმაზე, თუ როგორ უნდა გადარჩეს ადამიანი, როგორ უნდა გაუძლოს ყველაზე დიდ და სასტიკ განსაცდელებს.

ნარცისიზმი / ყველაფერი შეგვიძლია?

ნარცისისზმი ნიშნავს ეგოს ინფლაციას, გაბერვას. ყველაფერი შეგვიძლია, კოსმოსში ავალთ, ახალს აღმოვაჩენთ და იქ წავალთ. აი ეს გამოავლინა - უსუსურობა, ადამიანს უნდა ჰქონდეს თავისი საზღვრები, უნდა იყოს უფრო თავმდაბალი.

აი როგორ აღწერს ერთ-ერთი ანალიტიკოსი ნარცისტულ კულტურას: აი კულტურა, რომელიც ბუნებას და გარემოს, ძალაუფლებისა და მოგებისთვის იყენებს, სადაც მატერიალური საგნების სიუხვე არის პროგრესის საზომი, სადაც ქალი უპირისპირდება მამაკაცს, დაქირავებული დამქირავებელს, ინდივიდი - საზოგადაოებას, ის სადაც სიმდიდრე უფრო დაფასებულია, ვიდრე სიბრძნე. ცნობადობა უფრო აღფრთოვანებს, ვიდრე ღირსება. წარმატება უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე საკუთარი თავის პატივისცემა. იქ კულტურა ცდილობს იმიჯზე, გარეგნულ სახეზე, იმიტომ რომ ნარცისი შეყვარებულია თავის გარეგნობაზე და არა არსზე. ამიტომ ,ასეთი კულტურა ნარცისტულია. ამ ნარცისტულმა კულტურამ თუ არ შეიცვალა დამოკიდებულება, ეს კარგს არაფერს მოიტანს.

ქრისტე მოვიმარჯვე

ერთ ისტორია გავიხსენებ, ეს იყო რამდენიმე წლის წინათ, როცა ჩემმა შვილმა პაატამ, თბილისში ჩამომიყვანა,იმიტო,მ რომ წკპიზე ვიყავი შემდგარი. ძალიან მაწუხებდა გული.

მე ვიფიქრე, შემიძლია თუ არა ჩემი სიჩუმით დავიხსნა თავი. იქნებ ვერ ვასწრებ ექიმთან მისვლას და რატომ წავიქცე, თუკი შეიძლება ჩემი აქ კიდევ შენარჩუნება, ვცადო.

აი ასე, დავდგებოდი ხოლმე ქრისტეს ხატის წინ ( მიყვარს ერთი ძველი ხატი მაქვს ქრისტესი.) წამოვიდგენ რომ ის ჩემში შემოდის, ჩემშია, მე აღარ ვარ ჩემში და აწესრიგებს ჩემი გულის მდგომარეობას.

ალბათ უფალი მაპატიებს ამის გამო, იმიტო რომ გავაკეთე ეს. აწესრიგებს ამას და მე ვგრძნობ როგორ მოძრაობს ის, რაღაცა ხდება გულში, ბუსუსებს მაყრის და ჭრუანტელი მივლის ტაში, იოლი არ არის, მაგრამ მიჩვევა შეიძლება...

ანუ ფსიქოლოგიურად განიკურნეთ?

ფსიქოლოგიურად დაარქვით მაგრამ, მე ქრისტე მოვიმარჯვე ამ ფსიქოლოგიისთვის. მეექვსე სტენდი აღარ ჩამიდგამს, ხუთი მიდგას და იმის შემდეგ 5-6 წელიწადი გავიდა.

ეჭვიანობა დაავადებაა?

ეჭვიანობა დაავადებაა რაღაც კუთხით?

-დაავადება არაა, ბუნებრივი რეაქციებია რაღაცასთან დაკავშირებით, თუმცა გონება იმიტომ გაქვს, რომ კარგად გაიაზრო რას ნიშნავს ეჭვიანობა.

ეჭვიანობა ნიშნავს პირველ რიგში საკუთარი თავის არ სიყვარულს, თქვენ ეჭვიანობთ მაშინ, როცა თქვენს თავს ვერ აფასებთ, თუ ქალს და მამაკაცს ეხება, მთლად უარესი, რაც უფრო ვეჭვიანობ ვიღაცაზე, სხვაზე… იმას ვეუბნები, რომ კონკურენტი მყავს, რაც უფრო მაგრა ვეჭვიანობ, ვეუბნები, რომ ის, აი ზუსტად ის არის ჩემი კონკურენტი, იმიტომ, რომ არასდროს იეჭვიანებს ადამიანი მეორეზე თუ არ ჩათვალა კონკურენტად.

გამოდის რომ შენს თავს არ აფასებ, გამოდის, რომ თუ მე ყველაზე ვეჭვიანობ, თვითონ ვაღიარებ, რონ ეს ადამიანები, შეიძლება ყველა მე მჯობდეს და რატო? ეს ერთი და მეორე…

ეჭვიანობა ურთიერთობაში არის უნდობლობა. თუ მიყვარხარ და არ გენდობი, გამოდის, რომ პატივს არ გცემ და თუ პატივს არ გცემ, მაშინ მიყვარხარ თუ არ მიყვარხარ უკვე ძნელი დასამტკიცებელია.

წუწუნი - საკუთარი თავის შეცოდება

პირველ ადგილზე მავნე ჩვევებში, ანუ იმ ქცევენში, რასაც არ აკეთებენ ძლიერი ადამიანები, ეს არის საკუთრი თავის შეცოდება და წუწუნი. ანუ ეს ხალხი მსხვერპლის მდგომარეობაში არ არის, არ წუწუნებს, რომ ეს რა დამემართა, მთავრობამ რა მიქნა, მენეჯმენტმა რა მიქნა, დამკვეთმა რა მიქნა, ბიძაშვილმა, მეზობელმა და ასე შემდეგ. ეს არ ნიშნავს, რომ არ ტკივათ და პრობლემები არა აქვთ, მაგრამ ესეთი ჩვევა არა აქვთ, რომ დრო და ენერგია დახარჯონ საკუთარი თავის შეცოდებაში და წუწუნში.

აბა დაფიქრდით, თქვენ ხომ არ წუწუნებთ, თქვენ ხომ არა ხართ აი ამ მსხვერპლის როლში ხანდახან? ამინ ნაცვლად თითოეულ ჩვევაზე ვიტყვით, რომ უნდა იყოთ მადლიერი, ყველაფრის რაც გაქვთ.

გამოწვევებია? - გამოცდილებას მიიღებთ, რთულ გარემოში გიწევთ მუშაობა? - ეს გაგძლიერებთ, განსაცდელი მოვიდა თქვენთან? - ეს ახალ გამოცდილებას, ცოდნას და სიმტკიცეს შეგძენთ.

მადლიერი უნდა ვიყოთ იმისი, რაც გვაქვს და რაც ჩვენს თავს ხდება, წუწუნისა და თავის შეცოდების ნაცვლად.

მწარეა სიმართლე? | როგორ შევაყვაროთ ისტორია?

როგორ უნდა შეაყვარო საქართველოს ისტორია ადამიანს?

სიმართლე უნდა უთხრა, უნდა გაამწარო.

მწარეა სიმართლე?

ძალიან, მით უფრო ჩვენი მითებით სავსე სამყაროში. სამწუხაროდ ქართული ისტორიოგრაფია, ვერ დაიკვეხნის იმით, რომ უთხრას უყუარი… იმ წყაროებზე დაყრდნობით რაც გაგვაჩნია. ჩვენ ბევტი არა გვაქ სამწუხაროდ და ამასაც ვუმალავთ და რაღაცა მივჩქმალეთ, რაღაცა არ ვუთხარით, ვთქვათ დედოფალ რუსუდანზე, რომელიც სქემა კი არ იყო, ადამიანი.

ლაშა-გიორგი ადამიანი იყო… ქართულში დამკვიდრდა გარინდება, იმიტომ, რომ რინდი იყო დებოშირი, მოქეიფე, ოღონდ მეამბოხე მუსლიმი, რომელიც რაღაცა წესებეზე უარს ამბობდა და ამათთან უნდოდა შეხვედრა, ხვდებოდა და ერთ-ერთი ჩხუბის დროს თვალი ამოთხარეს,..

ლაშა-გიორგი ცალთვალა იყო. აი ეს ხომ არავინ არ იცის?! მე მგონია, რომ ეს არ არის წვრილმანი, მე მგონია, რომ ესეთი ნიშნებისგან, რომ გააცოცხლებ ამ პერსონაჟს, არასოდეს დაავიწყდებათ, აღიქვამს და რაღაც ემოციური კავშირი ექნება ამასთან და არა სქემა.

რაც უფრო მეტად ვმდიდრდებით... / სიღარიბის შიში

რაც უფრო მეტად ვმდიდრდებით, უფრო ვღარივდებით და მთელი კაცობრიობა დღეს, ეხლა არის შეპყრობილი შიშით. ყველაზე დიდი რამ, რაც არის ჩვენთვის დამახასიათებელი არის შიში და ამ შიშის სუბიექტები ვართ ჩვენ და ობიექტებიც ვართ ერთობლივად, უნდა ითქვას მომავლის, გაურკვეველი მომავლის. ეს სიღარიბის შიშია და ეს შიში უფრო მეტად აქვთ დაუფლებული მდიდრებს.

რაც უფრო ვმდიდრდებით, უფრო ვღარიბდებით. ერთის გამდიდრებას, ძალიან ბევრის გაღარიბება მოჰყვება, მაგრამ საქმეც ის არის, რომ ამ სიმდიდრის ზღვარი მაღლა და მაღლა მიიწევს. თუ დღეს მე შეიძლება ვიყო მილიონერი, მე უკვე ხვალ ღარიბი ვარ და განცდაში მეძლევა სიღარიბე, იმიტომ, რომ 2 მილიონი აქვს აგერ ამ ადამიანს, მილიარდი მაქვს, მაგრამ 3 მილიარდი აქვს სხვას და აი ასე მიექანება.

შიში ყველაზე უფრო აქვთ მდიდრებს, გაღარიბების შიში. 10 მილიარდი, რომ აქვს, 5 მილიარდზე არ ჩამოვიდეს ეს. შორს პერსპექტივაში, რომ გაიხედო, ერთადერთი ჩვენი არსებობის გამსაზღვრელი, სამწუხაროდ გადაიქცა ფული.

ქალი ოცნებობს ერთ კაცზე / ქალი არის ბუნებით კონსერვატორი

არ გიყვართ ხოლმე კაცებს, ქალები კი მოთმინებით მისმენენ, როცა ვამბობ, რომ კაცის ქცევა სპერმის ქცევას გავს, ოღონს სოციალურ კონტექსტში, და ქალის ქცევა კვერცხუჯრედის ქცევას. ქალი ბუნებით კონსერვატორია, ქალს არ უყვარს 60 კაცი ერთადროულად, რომც ყავდეს მაინც ოცნებობს 1 კაცზე და კაცს მაგალითად, რომ მოგცეთ უფლება გარემს გააკეთებთ და დაგვპატიჟეთ, გაწევ ფარდას და „აი ჩემი გოგოები ყველა“ და ქალს რომ ეუბნები, წარმოიდგინე გაწევ ფარდას და აი ჩემი კაცებიო, ცუდად ხდება ამის გაგონებაზე, არ უნდა. ამიტომ ვამბობ ამ კონტექსტში, ნახეთ კვერცხუჯრედი როგორ იქცევა? ერთი განაყოფიერების მერე ყველა დანარჩენისთვის იკეტება, იმიტომ რომ ქალის ბუნება ჩვეულებრივად კონსერვანტიულია, ამიტომ ვერ უგებენ და როგორია მამაკაცის სასქესო უჯრედის ქცევა? სად შეძვრეს თვითონაც არ იცის, დარბიან თავქუდმოგლეჯილები, კვერცხუჯრედები არ დარბიან. ამიტომ დააკვირდით ბიოლოგიურ საწყისს, ძაან საინტერესო ლოგიკაა უჯრედის დონეზე და სოციალური ქცევის დონეზე.

როცა დეპრესიული აზრები მომდის...

დეპრესიაში ადამიანი ჩვეულებრივ მიდის ხოლმე, ხანდახან არის ხოლმე... მე ძალიან ბევრს ვმუშაობ და ხანდახან როგორ არის ხოლმე იცით, მანქანაში ჩავჯდები და არაფერი აღარ მინდა, არც შეხვედრა, არც ოჯახი, საერთოდ არაფერი... ეს შეიძლება ყველას ჰქონდეს.

როგორც კი ამას გავიფიქრებ, პირველი რასაც ვფიქრობ არის ის, რომ, ეს ფიქრი მე არ მჭირდება. ეგრევე წარმოიდგინეთ, გავუშვი ჯანდაბაში, ჩავრთე მუსიკა, 2 წუთში მე ფორმაში ვარ. ამიტომ, მე ვინ უნდა მჭირდებოდეს, როცა მე თვითონ შემიძლია, რომ სხვაზე ვიმოქმედო.

მე ვთვლი, რომ მე მეტი რესურსი მაქვს ვიდრე იმ მეორეს, ამიტომ მე უნდა დავთმო, მე უნდა გავაკეთო, რომ შენ კარგად იყო, იმიტომ რომ შენ ამას ვერ გააკეთებ, ვერ ხვდები, როგორ გააკეთო.

მაგრამ სიამოვნების განცდა ის არის, რომ შენ ხარ რეჟისორი, შენ ხარ შემოქმედი და ვიღაცის სიტუაციას თუ კარგად აკეთებ, საკუთარი როგორ ვერ უნდა გააკეთო, ნუ გამაგებინე, 10 კაცი გახადე კარგ ხასიათზე, ეს გააბედნიერე, იმას პრობლემა აულაგე, შენი თავი როგორ ვერ უნდა იმასქნა...