ციტატები, მოკლე გამონათქვამები

გაუძელით!

გაუძელით ყველაფერს რაც თქვენს თავს დაგადგებათ, იმიტომ რომ, ნათქვამია: არავინ არის შენი მტერი, არავინ არის შენი მეგობარი, ყველა შენი მასწავლებელია.

თუ მიიღებ ყველაფერს: ავადმყოფობასაც, ფეხის წამოკვრასაც ქვაზე, ვიღაცამ, რომ მიგატოვა და გიღალატა რაღაცაში… თუ მიიღებ ყველაფერ ამას, როგორც გამოცდას შენი სულისას, მაშასადამე ამაღლდი, უფრო ძლიერი ხარ მერე. და თუ ვერ მიიღე, მაშინ იმასაც დაკარგავ რაც გქონდა.

როგორ მოვიქცეთ?! - ჩემი გამოცდილებით ასეა, დავხვდეთ როგორც ქვა ყველა სეტყვას, ქვა სეტყვაზე მაგარია, სეტყვა დაგვემსხვრევა ზედ და ამის შემდეგ უფრო სუფთა დავრჩებით, სეტყვა რომ დაგვადნება ზედ, გაგვასუფთავებს, უფრო სუფთა გამოვდივართ ცხოვრებაში.

არ გაიჭედო წარსულში!

არ გაიჭედოთ წარსულში! აი იმ დროს ისე,რომ ისე მექნა და უნივერსიტეტში , რომ ასე მესწავლა, იმასთან მემეგობრა და ამასთან არა, ადრე არ დავქორწინებულიყავი ან დავქორწინებულიყავი და ასე შემდეგ. რაც მოხდა იმას თქვენ ვერ შეცვლით, ამიტომ თქვენი დროისა და ენერგიის დახარჯვა იმაზე, რასაც ვერ შეცვლით არის ფუჭი და მხოლოდ გულდაწყვეტას და ნეგატიურ ემოციებს მოიტანს.

ძლიერი ადამიანები ამიტომ, მადლიერი არიან თავის წარსულის, იმ პრობლემებიანად, ცუდი ხალხიანად, ცუდი უფრპსებიანად, იმიტომ რომ ამ ყველაფერმა შეგქმნათ თქვენ ისეთი როგორიც ხართ.
ამის ნაცვლად ძლიერი ადამიანები, კონცეტრირდებიან მომავალზე: ხვალ რა გავაკეთო, ზეგ როგორი ვიყო რა შევცვალო და ასე შემდეგ.

რა არის თავისუფლება?

თავისუფლება ის არის როდესაც სხვაზე არ ხარ დამოკოდებული, იქ არსებობს რაღაც ტრადიციული განმარტებები ფსიქოლოგიაში, მაგრამ მთავარი ალბათ მაინც არის რომ სხვაზე არ ხარ დამოკიდებული, გარემო პირობებზე არ ხარ დამოკიდებული, აი იმაზე არ ხარ დამოკიდებული რო გინდა თუ არა იაპონურ ან გერმანულ მანქანას ატარებდე, იმაზე რომ ბროლის ჭაღი უნდა გეკიდოს სახლში, იმაზე არ ხარ დამოკიდებული რომ, არიქა ჩემზე რას ლაპარაკობენ, ეს არის თავისუფლება. თავისუფლებას ვერავინ ვერც წაგართმევს და ვერც მოგცემს, ვერც მოგანიჭებს, მაგას ღმერთი ანიჭებს ადამიანს, როდესაც ის ადამიანი იბადება, და კაცი ალბათ ციხეშიც შეიძლება თავისუფალი იყოს, მე ჯერ არ გამომიცდია მაგრამ ასე მგონია.

როდის მოდის დეპრესია?

დეპრესია რა არის? - როდესავ შენ ცხოვრობ არასწორად, ის ენერგიას იღებს ამ შენი გზიდან და დეპრესიული ხდები, ანუ ეს გაფუჭებული მანქანის სიმპტომი კი არ არის, რომ რაღაც დაირღვა, დასავლურ მედიცინაზეა აწყობილი, რაღაცა უნდა უშველო. რა? – „აბი გლუკოზა“, რომ გამოჯამრთელდეს, იმიტომ, რომ თურმე ცხოვრება არის, რომ შენმა მანქანამ კარგად უნდა იმუშაოს.

მეორე ხედვა არის, რომ, ეს არის სიმბოლო, ეს არის ნიშან,ი რომ შენ არასწორად მიდიხარ, შეცვალე ეს. როცა დაიწყებ სწორ გზაზე სიარულს, მაშინ ენერგია მოდის. მესა და თვითებას შორის არის ღერძი, თუ ეს ღერძი გაწყდა, დეპრესია იქ წყდება, თუ არა და მოდის. ანუ ეს ნიშანია, ეს მითითებაა, სიმბოლური მინიშნებაა, რომ შენ რაღაც უნდა შეცვალო.

მაცხოვრის ტკბილი მზერა

წარმოიდგინეთ მაცხოვრის ტკბილი მზერა მეზვერე მაატესადმი. მეზვერე მათეს საკმაოდ კარგი ბიზნესი და შემოსავალი ჰქონდა. დიდას არ უყვარდათვეს კაცი, მაგრამ თვითონ კმაყოფილი იყო და უცებ ტკბილად შეხედა ერთმა ადამიანმა, ასე ტკბილად მათესათვის არავის შეუხედავს, არავის. ერთი სიტყვა ეყო მათეს, გამომყევიო უთხრა და ააყირავა ბიზნესი და გაყვა.

ზუსტად ასე ტკბილად შეხედა საიდუმლო სერობაზე, იესო ნაზარეველმა იუდა ისკარიოტელს. აი ასე ტკბილად შეხედა, მაგრამ იმან თავისი საქმე არ ააყირავა. გააგრძელა ამის კეთება.

მათეში, ყველაფერთან ერთად, არ იყო ყველაზე მნიშვნელოვანი, რის გამოც შეიძლებოდა გადაებიჯებინა. იუდაში იყო, იუდამ ვერ გადააბიჯა, ვერანაირად ვერ გადააბიჯა.

სამშობლოში უნდა იყვე!

ეგვიპტეში მყოფ ისრაელს ახსოვს, რომ აბრაამის შთამომავალია, მაგრამ ეგვიპტე, რომ სამშობლო არ არის ეს დაავიწყდა. ძალიან კომფორტულად გრძნობს ის იქ თავს. სანამ ხალხი არ გაიგებს, რომ ეგვიპტე მონობის სახლია, ანუ სამშობლო არ არის. მოდით ასე ვთქვათ, სანამ არ გაიგებს, რომ სამშობლო არ არის, და ამას გაიგებს იმით, რომ მონობის სახლად იქცევა. ამით გააგებინებს ღმერთს, იმიტომ, რომ ქორების მთაზე ღმერთი ეუბნება მოსეს, ჩემი ხალხის ღაღადი მომწვდაო. ეს სიტყვა: "ღაღადი", სპეციპიკური ტერმინია წმიდა წერილში. ნიშნავს რაღაცა - კვნესას, ვედრებას, საოცარ ვედრებას. ამ ვედრებაში ამ ხალხმა ყველაზე მნიშვნელოვანი რამ გაიხსენა, გაიხსენა, რომ აქ კი არ უნდა იყვნენ, სამშობლოში უნდა იყვნენ.

მეცნიერება - ცოცხალი ორგანიზმი

მეცნიერება ეს არის ორგანიზმი, თქვენ რომ თქვათ, რომ მაგალითად მე მაქვს ტერიტორია, სადაც სიცოცხლე არ არის, მაგრამ სხვაგან სიცოცხლე სჩქეფს. და ადრე თუ გვიან იმ სიცოცხლის განვითარებას, ამ ტერიტორიაზეც, სადაც არანაირი ბაზისი სიცოცხლისთვის არ არსებობს, ის სიცოცხლის მიღწევები აქაც გადმოვა, და როგორ გადმოვა. აქ, წამოვიდგინოთ, რომ არ არსებობს არც ერთი მოქმედი მეცნიერი და წარმოიდგინეთ, რომ ფიზიკაში მოხდა რაღაც გარღვევა ანუ როგორ წარმოგვიდგენია, რანაირად შეიძლება, რომ ის უცებ ჩვენ გამოვიყენოთ რამეში? წამკითხავი თუ არა გყავს. და მეცნიერებას მარტო წამკითხავი კი არ სჭირდება ეს არის ურთულესი პროცესი, სულ ფორმაში უნდა იყოს. მეცნიერება ან ვითარდება ან მკვდარია.

ჩემთვის ღვთისმსახურება არის...

ჩემთვის ღვთისმსახურება არის პრაქტიკული დანიშნულების აუცილებელი ელემენტი, რომლისგანაც მე ვიღებ ძალებს, სადაც მე მიყალიბდება შეხედულებები, საზომი - თუ როგორ უნდა გავზომო მოვლენები, დანარჩენი ექვსი დღის განმავლობაში. ეს საზომი არის ქრისტე, რომელიც მოვიდა ჩვენთან, კაცობრიობის გამოსახსნელად. შესაბამისად, ჩემთვის ღვთისმსახურებას აქვს ძალიან კონკრეტული მნიშვნელობა. ეს არის ის სივრცე, ეს არის ის მოქმედება, რომლის შედეგადაც ჩემში იწყებს მოქმედებას ყოვლადძლიერი ღმერთი, ჩემ სისუსტეს ამოავსებს მისი ყოვლადძლიერება, და სინერგიული კავშირით, სინერგიული ერთობით მე უკვე ვიწყებ გათავისუფლებას იმ ილუზიისგან, რომელმაც ბედნიერების ნაცვლად ტრაგედია მომიტანა.

სკოლის მთავარი მიზანი

ჩვენ დღეს სკოლებში რა გვაქვს, საგანმანათლებლო სისტემა თუ ერუდიციის გადაცემის თორმეტწლედი? რას ვაკეთებთ დღეს ჩვენ სკოლაში? პროპესიონალებს ვზრდით თუ ხვალინდელი საქართველოს პროფესიონალ მოქალაქეებს ვზრდით? ეს ძალიან მნიშვნელოვანია, ის ქიმიის და ფიზიკის ცოდნაც ძალიან მნიშვნელოვანია, სკოლამ ყველაფერი უნდა გააკეთოს, რომ საშვალო განათლების დონეზე, დისციპლინები გადასცეს, მაგრამ ნუთუ არაფერი არ უნდა გააკეთოს განათლებითვის.?ნუთუ ეს ღირებულებითი საზომი სკოლას აღარ უნდა ქონდეს, ჩვენ მივიღებთ საშინემლ რამეს, რომლის ნიშნებიც ნელ-ნელა ცხადდება კიდეც, მივიღებთ ღირებულებითად დაცლილ ახალგაზრდა თაობას და ეს იქნება ჩვენი ე.წ საგანმანათლებლო სისტემის ბრალი.

სიყვარული არ გადადოთ ❤️

ვიდრე ადამიანი გყავს გვერდით, ცოლია თუ ქმარია შენი, ბებია ხარ თუ შვილიშვილია შენი, ჩვენ ხომ არ ვიცით ვინ გავასწრებთ, ჩვენ მორბენალები ვართ და ვინ წინ და ვინ უკან, ეს მხოლოდ უფალმა იცის. ამიტომ არ შეიძლება სიყვარული გადადო. ხვალ მოვეხვევიო, ხვალ ვაკოცებო, ხვალ შევულოცავო, ხვალ ვნახავო. ჯერ რა გვეჩქარებაო. სიყვარულში სულ უნდა გვეჩქარებოდეს! სულ ... და მე, როცა ჩემს სიყვარულს ვუყურებ ვალერიასთან, გული მწყდება, იქაც ხომ შემძლებოდა რომ მყვარებოდა, იქ გავუბრაზდი, იქ გავღიზიანდი, იქ ცოტა ხანს გაბუტულები ვიყავით და ეს ყველაფერი რომ დავაჯგუფე, რაღაც უკვე თვეებს აჭარბებს, და მიკვირს იცით, რატო ვქენი მე ეს კაცო? გამოდის რომ მე ის ეხლა უფრო მიყვარს, ვიდრე ოდესმე მყვარებია

წინასწარგანწყობის გადამწყვეტი მნიშვნელობა

წინასწარგანწყობას აქვს გადამწყვეტი მნიშვნელობა ხოლმე, ე.წ ტვინის "განზოგადების ხაფანგი" ერთერთი. ბაზერმანის თეორიის მიხედვით, რომ, აი რაღაცა ვიდეოს ვნახავთ ვიღაცისას, და უი ეს ბიჭი რა კარგად "ბაზრობს" და მოდი ჩვენთან მოვიყვანოთ სტუმრად და ჩვენთანაც კარგად "იბაზრებს".

ის რაღაცა კონტექსტურია, იქ წინასწარ მომზადებული აქვს რაღაც, მოკლედ ბევრი წინაპირობა ახლავს იმას და განზოგადების ხაფანგი გვიკეთებს იმას, რომ მოდი კაცო გადავთარგმნოთ ეს ჩვენს კონტექსტშიც, ფაქტი არ არის რომ ივარგებს.

თან ამას სიმართლე, რომ გითხრა, ემატება ის, რომ, რავიცი საკმარისად ვიყავი ეკრანზე. ხომ იცი განწყობა, რომ გაქვს, ფეხბურთს თუ კარგად თამაშობს ეს, მოდი იჭიდავოს და კარგად იჭიდავებს

რა არის თავისუფლება?

თავისუფლება ხომ ყველაფრის უფლებას არ ნიშნავს, თავისუფლება უწინარეს ყოვლისა ნიშნავს საკუთარი თავის ფლობას, საკუთარ თავზე მბრძანებლობას, საკუთარი თავის პატრონობას, საკუთარი თავისათვის რაღაცის უფლების არ მიცემას. როდესაც შენ შენი თავის ბატონი ხარ, შენი თავის უფალი ხარ, სიტყვა თავისუფლება ამას გულისხმობს, რომ შენ შენს თავს ებატონები, შენს თავს რაღაცეების უფლებას არ აძლებ. და რის უფლებას არ აძლევ? იმის, რაც შენს მოვალეობას არღვევს. ამ დროს იწყება, მოვალეობის შესრულების დროს იწყება თავისუფლება, სინამდვილეში. თავისუფლება მაშინა ვარ, როდესაც ჩემი შვილი უნდა აღვზარდო და ამისათვის რაღაცეების უფლება მე ჩემს თავს არ უნდა მივცე. ამ დროს ვეპატრონები მე ჩენს თავს

საქართველო დღეს დამოუკიდებელი სახელმწიფოა. გინდაც იმიტომ, რომ მას ასეთად აღიარებს მსოფლიო თანამეგობრობა, იმიტომ, რომ ქართველი ხალხი თავად ირჩევს თავის ხელმძღვანელობას დემოკრატიული არჩევნების გზით, და იმიტომ, რომ ეს არჩეული ხელმძღვანელობა საქართველოსი, თავად ღებულობს უმნიშვნელოვანეს პოლიტიკურ გადაწყვეტილებებს.
უნდა ითქვას, რომ ეს ხელმძღვანელობა ნაწილობრივ შეზღუდულია თავის გადაწყვეტილებებში გეოპოლიტიკური რეალიებით. მაგრამ თუ ამ კრიტერიუმებით მივუდგებით, მაშინ მსოფლიოში არ არსებობს არცერთი დამოუკიდებელი სახელმწიფო. სუპერ სახელმწიფოებსაც კი, უხდებათ, რომ შეზღუდონ თავიანთი არჩევანი გეოპოლიტიკური, ან სხვა რეალიების მხედველობაში მიღების გამო

ვის რა ჭკუა უნდა ვასწავლო? / სვანეთში ხარ ნამყოფი?

მე ვის რა ჭკუა უნდა ვასწავლო, როდესაც მე თვითონ განათლება მივიღე და 3 წელი ვცხოვრობდი ამერიკაში და აქ ჩვენთან სვანეთში არ ვარ ნამყოფი? ან global executive MBA გავაკეთე ჰოლანდიაში და ამ მენეჯმენტ სემინარებისთვის ვიფრინე ამერიკა, მექსიკა, ბრაზილია, თურქეთი, ინდოეთი, ჩინეთი და აი კარგად არ ვიცნობ სამეგრელოს მაგალითად. ხომ არ ჯობდა, რომ ვინმე ბრძენი მეგრელი, გურული, სვანი ან რაჭველი, ბებო ან ბაბუ, უფრო სიბრძნეს ხომ არ მეტყოდა, ვიდრე მეტყოდნენ სადღაც მენეჯმენტ სემინარზე ვანქუვერში, ერთი სიტყვით, ამ შეკითხვებს, პრეზდენტაციის განმავლობაში, პირველ რიგში ჩემს თავს ვუსვამევ,და არა ისე, რომ ვინმეს ჭკუას ვასწავლიდე, ჩემს თავს ველაპარაკები ფაქტობრივად, უბრალოდ კამერებმა შემომისწრეს.

გარშემომყოფების სიყვარული

ზოგადად, თვითონ ეს გამოთქმა ხშრად მესმის ამ ბოლო დროს, საკუთარი თავის სიყვარული. და არის ხო ლიტერატურაშიც, რომ, თუ არა გაქ .... აი მაგ მომენტს, ჩემთვის ცოტა არასწორი ჟღრადობა აქვს, საკუთარი თავის სიყვარული - აი ამ წინადადებას.

საკუთარი თავის გაგება და პატივისცემა კიდე მესმის, და სიყვარული ვიცი მე გარშემო მყოფი ხალხის. შენ უნდა ეცადო, რომ ამათთვის იყო და რა თქმა უნდა შენთვის. აი მანდ არის უკვე, რომ შენ თუ შენთვის არა ხარ, ვერც ამათთვის ვერ იქნები, მანდ არის ბალანსი დასაჭერი, ეგოიზმსა და სიყვარულს შორის.

ყოველდღიურობა შეიძლება ისეთი გაიხადოს ძალიან ბევრი ყურადღებით, რომ ცხოვრების ბოლოს მიხვდეს, რომ თავისთვის ვერ იცხოვრა, ეგეც ხო ნამეტანია. აი ეგ ბალანსია ალბათ ოჯახი.

რაციონალური და ირაციონალური აზროვნება

ჩვენი გენეტიკის, პირობითად 80-90% არის რეპტილოიდული და მტაცებლური და ძალიან უმნშვნელო ნაწილი არის ჰუმანოიდური, შესაბამისად ჩვენი ქცევის, გამომდინარე ბიოქიმიიდან...

რაციონალური აზროვნება არის 3%, 97% არის ირაციონალური. შენ ვერ აცნობიერებ... - ვაიმე, ეს რატო მომინდა?... აი ეს რატო მინდა?.. ეს ბიჭი რატო მომეწონა?.. ეს ქალი რატო მომწონს?... ეს არ მომწონს, ჩემი ტიპი არ არის.

უკაცრავად, აბსოლიტურად არ წყვეტ შენ, ვინ მოგწონს და ვინ არა. შენი ტვინის მდგომარეობა, შენში მედიატორების თანაფარდობა და კონცენტრაცია, ამ მომენტში დროსა და სივრცის არის ისეთი, რომ შენ, უკაცრავად ჟარგონისთვის, "იმენნა" ესეთი ტიპის ქალი და ესეთი ტიპიც კაცი მოგეწონება. შენ არ წყვეტ, ეს შენ მოგეწოდება რომ ეს მოგეწონა.

იქნებ მიაგნო იმ ადამიანებს

მიმოიხედე და დააკვირდი შენს გარემოცვას. რას სწავლობ ეხლანდელი შენი გარემოცვისგან? გინდა თუ არა მათნაირი იყო? რა აკლია, როგორი ხალხი აკლია შენს გარემოცვას, იმისთვის, რომ განგავითაროს.
იქნებ მიაგნო იმ ადამიანებს, რომლებიც უკვე ისეთები არიან, როგორიც შენ გინდა, რომ გახდე. მარტივია, რომ თქვა - მე მინდა, რომ დავიწყო ვარჯიში და დისციპლინა გამოვიმუშაო, - მაგრამ, იქნებ მიაგნო იმ ადამიანებს, რომლებმაც დაიწყეს უკვე ვარჯიში და დისციპლინაც გამოიმუშავეს, მათთან ურთიერთობით შეიძლება გაგიადვილდეს. ან, გახდომა თუ გინდა, ვინც უკვე გახდა, იმათ უნდა მიაგნო. კომპანიიდან წამოსვლა და ბიზნესის დაწყება თუ გინდა, იქნებ მაგ ხალხს მიაგნო. ეს არის, ასე ვთქვათ, ჩვენი საშვი ბედნიერ მომავალში.

კაცები არიან ზარმაცები

ზოგადად კაცები არიან ზარმაცები და ხშირ შემთხევაში კაცი მიდის იმიტომ, რომ შენ არასწორად მოიქეცი. კაცი იმდენად ზარმაცია დააკვირდით, რემონტის და ახალი ბინის ინიციატორი არის ქალი, კაცს მაგრა ეზარება. ეზარება წასვლა რა, მართლა ეზარება, იმდენად არ უყვარს. და ხშირ შემთხვევაში ქალი უწყობს ხელს, რომ მალე წავიდეს.

ამიტომ თუ სწორად მოიქცევი კაცი არ წავა, იშვითად, რომ ეგეთი ვიღაც აღოჩნდეს, არსადაც არ წავა, მართლა ზარმაცია. ურჩევნია აქ იყოს, აგერ მეზობელს იცნობს, სავარძელი აქვს თავისი, გადადი ეხლა სადღაც, აი გაიხსენეთ და ნახავთ ყველა რემონტის, ყველა ახალი ბინის ინიციატორი არის ქალი. კაცს ეს ეზარება, უბრალოდ ეზარება და შენ უნდა უჩიჩხინო, რომ მიდი რა იქნებ კიდე რაღაცა გავაკეთოთ.

რიცხვების, დღეების შიში

ეხლა თქვენ გაგეცინებათ, მაგრამ არიან ადამიანები რომლებსაც ციფრების ეშინიათ. აი მაგალითად, ეშინია რვის ან თორმეტის, რატო ეშინია არ ამბობს. შესაძლოა რვა რიცხვში მოხდა რაღაც, შესაძლოა რაღაცას დაედო ეს. აი იყო მაგალითად ერთი, რომელსაც ეშინოდა სამშაბათის, ხუთშაბათის და შაბათის, არ გამოდიოდა ამ დღეებში და მერე გავაცნობიერეთ, რომ ამ დღეს არის დასაფლავებები, ანუ სიკვდილის შიშის ტრანსფორმირებული შიში ჰქონდა, სიკვდილზე კი არ ლაპარაკობდა, ამბობდა, რომ სამშაბათი არის საშიში დღე და ხუთშაბათი, მერე აღმოჩნდა, რომ შეხვდეს ეს პროცესია ეკვიატება და გაუთავებლად ცუდად ხდება, ანუ მიცვალებულის ხსენებაც კი, ტელევიზორში რომ გაიგებს ვიღაც მოკლეს, ესეც კი აშინებს. არც სამშაბათს გამოდის, არც.

კიდე მეტყვით ზეციური სამყარო არ არსებობსო?

იცის იმან რომ უნდა წავიდეს, მეც ვიცი რომ უნდა წავიდეს, რომ დღეები უკვე ხელზე ჩამოსათვლელია.
მამაო მოვუყვანე რომ ზიარება მიიღოს. ექიმმა მითხრა, რომ მაქსიმუმ 3 დღე იციცხლოსო, ვეჯექი გვერდით ხელი მეჭირა მისი და როცა თვალები გაახილა, რაღაც წერტილს დაუწყო ყურება, უყურებს და არაფერს არ ხედავს. იქიდან ესმის მას, მე ასე ვგრძნობ, რომ არიგებს მას, ვიღაცა არსი, რომ ასე უნდა ისუნთქო, და სუნთქავს თითქოს ჯაჭვი უნდა აწყვიტო.. მეთოდურად, თვლით, რიტმულად წყვეტ ჯაჭვს, წყვეტ და გიხარია. ჩემს ხელში მისი ხელი ჩაცხრა. არაფერს არ ხედავდა გარდა იმისა, - კიდევ მეტყვით რომ ციური სამყარო არ არსებობსო?! ეს ჩემთვის ისეთი ნათელი, ხელშესახებია. სურათი რომ გადაგვეღო, იქ ვიღაცა ანგელოზი, ვიღცა არსი გამოჩნდებოდა.

მსოფლიო დიქტატურა

დიდი და საბოლოო სიტყვა ეთქმით , მათ ვინც ყველაზე ძლიერია, ვისაც კარნახი შეუძლია. ისინი სარგებლობენ ამით და რა თქმა უნდა კარნახობენ ეს დიდი მოთამაშეები თავიანთ ნებას და თავიანთ აზრებს დანარჩენ სამყაროს, დანარჩენ ქვეყნებს და მათ უნდათ, რომ სამყარომ მათ ჭკუაზე იაროს, მაგრამ ამ სურვილების ჯახში იჩაგრებიან ის დანარჩენები, იმიტომ, რომ უფრო ხშირად არ არის მისაღები, რასაც ისინი გადაწყვეტენ ხოლმე. მიუხედავად იმისა, რომ თითქოს დრომ მოიტანა თანასწორობა დიდსა და პატარას შორის, მაინც ამ თანასწორობის მოსვლას არ დაადგა საშველი, მაინც ხარ ძალის დიქტატის ქვეშ, შენ ეს გინდა თუ არა. ამიტომ უფრო ხშირად შეგუება ხდება. მართალია ხანდახან არ ეგუებიან ამას, მაგრამ უმეტეს წილად გვიხდება შეგუება.

არგუმენტირებული კრიტიკული აზროვნების მნიშვნელობა

მასწავლებელი უნდა აფასებდეს არ შინაარს, არამედ არგუმენტაციას. თუ ბავშვი თვლის, რომ ეს ვიღაც ცუდია, მაშინ, როდესაც, ყველა თვლის, რომ კარგია, არგუმენტები უნდა იყოს შეფასებული. რატომ თვლის, რომ ცუდია. მაშინ როდესაც ჩვენ დაბალ ქულას დავუწერთ "ტიპს", რომელიც განსხვავებულ აზრს გვაწვდის, რაც არ უნდა არგუმენტირებული იყოს ის, ის ბავშვი აღარ იფიქრებს არგუმენტაციის და კრიტიკული აზროვნების მნიშვნელობაზე, ის ბავშვი იფიქრებს, რომ როგორმე არ გადაუხვიოს, იმას, რასაც მასწავლებელი ეუბნება. ზოგადად აი ეს ავტორიტეტისადმი მორჩილება, მე მგონია, რომ ძალიან ცუდია. პირიქით, სტუდენტებს სულ ვეუბნები ხოლმე, რომ არასდროს არ მენდოთ, იმიტომ, რომ ჩვენ გვაქვს დღეს გადამოწმების ვეებერთელა შესაძლებლობები.

არჩევანი არის ადამიანის

იქ მისვლა უკვე მარტო ადამიანის არ არის, არჩევანი არის ადამიანის, მისვლა უკვე ღმერთთან ერთად ხდება.

პეტრემ, რომელიც წყალში იძირება, ხელი უნდა გაიშვიროს, ამოყვანა ქრისტესია. პეტრეს სჭირდება უთხრას მაცხოვარს, ცოდვილი ვარ და გამშორდი, მოციქულთა თავთა დაყენება მისი, ქრისტესია.

იუდა სტრაგედიაც ეს არის. ვერ იმეგობრა, ბოდიში ვერ თქვა, ვერ აღიარა. აღიარებით როგორ არაღიარა, აღიარა მაგრამ ეს ის აღიარება არ არის რომელმაც შეიძლება მოტრიალება განაცდევინოს. არა კი არ მოტრიალდა, აღიარა, რაღაც ისეთი, რომ ვერ გათვალა, უფრო მოხერხებულად შეეძლო ემოქმედა, იმ დროს როდესაც პეტრესთვის ეს მთელი ტრაგედია იყო.

ამიტომ, ჩვენ არ ვსაუბრობთ ვინ უფრო ჩქარა, ვინ უფრო ნელა, მთავარია აქითკენ, ნიშნულისკენ.

როგორ ვაკოცოთ შვილს?

-თქვენ როგორ კოცნით თქვენს შვილებს?

- როგორ უნდა ვაკოცოთ?

- ნება-ნებასა, ნაზად, თან ხელა მოუსვამ, თან მოეფერები. ბავშვებს ყოვეთვის უნდათ ჩვენი კოცნა, მაგრამ ისე კი არა, რომ ეს კოცნა ჩვენი სიამოვნებისთვის იყოს, რომ მას, მას ესიამოვნოს ჩემი კოცნა. თუ მე ჩემთვის ვკოცნი, მას ეს აღზრდაში არ წაადგება. მაგრამ თუ იმისთვის ვკოცნი, რომ ის მაკვირვებს, მაოცებს, მიყვარს და მინდა შევეხო მას, მინდა ჩემი რაღაც გადავცე მას, კი არ მოვთხოვო, გადავცე.

ეს კოცნა გრძნიბებით კეთდება, ხომ მართალი ვარ? ამას ალბათ ხელიც სჭირდება, როგორ მოჰკიდო, აი გვერდსა დაისვა, ,,მამამან გვერდსა დაისვა, აკოცებს ნება-ნებასა” - ესეიგი წყნარად, მშვიდად, ალერსით.

ესეც სადწავლია ჩემო ძვირფასებო, კოცნა მეთოდია ბავშვების აღზრდისა.