როცა არ იცი ვინ ხარ
რაც სოკრატესთან თავმდაბლობად ჩანს და სიბრძნედ, რომ მე ვიცი ის რომ არაფერი არ ვიცი, აქ ჩემი აზრით, ეს არის უბედურება ადამიანის, როცა არ იცის ვინ არის. არ იცის არც თავისი ასაკი, არც სქესი, არც თავისი ნაციონალობა, არც ის ცოცხალია თუ მკვდარია.
აი ამ უაზრობამდე, ამ შიზოფრენიამდე არის მისული ეს ტენდენცია.
შრომა ჩვენი ნიჭის სალესია. სადაც ეს სალესი არა გვაქვს, ათასი ნიჭიც რომ გვქონდეს, არაფერი გამოვა. ნიჭი ჩახმება
შალვა ამონაშვილი
რომ არ დაეცეს ადამიანი, შეიძლება თავი ანგელოზი ეგონოს (შეიძლება იფიქროს, არაფერი არ მეშლებაო). საერთოდ, შეცდომა ძალიან გაადამიანებს.
მარინა კაჭარავა
ვინც იტყვის, - მე მასწავლებელი აღარ მჭირდებაო
ვინც იტყვის, - მე მასწავლებელი აღარ მჭირდება, მე თვითონ მაქვს მასწავლებლის დიპლომიო, - ცოდოა ასეთი ადამიანი, იმიტომ, რომ გაიყინა ადგილზე.
მასწავლებელს მივყავართ წინ და იმ ფარდებს გვიხსნის, რომლის იქითაც სხვა სამყაროები ჩნდება. და ამ სამყაროებს დასასრული არა აქვს.
ცოდნას, კანონებს, ბუნების მოვლენებს, ადამიანის აზროვნებას,.. დასასრული არა აქვს
Wisdom
