ციტატები, გამონათქვამები

მასწავლებლებო!
არ გააკრიტიკოთ და პატივი ეცით ბავშვს
არასოდეს დააბეზღოთ ბავშვი მშობელთან
ბავშვი მშობლის თვალში აამაღლეთ
დაეხმარეთ ბავშვს და გვერდით დაუდექით
შეამკეთ ბავშვი!

როგორ შეიძლება შეაყვაროს მასწავლებელმა ბავშვს საკუთარი თავი?

ჯერ ერთი, პატივი ეცი ბავშვს, არასოდეს დააბეზღო მშობელთან, პირიქით,ბავშვი მშობლის თვალში აამაღლე, რომ მშობელი გაოცებული იყოს თავისივე შვილით, თურმე როგორი ყოფილა და არ იცოდა.

წაეშველე ბავშვს, როცა მას რაღაცა უშველი, გვერდით იყავი, არ გააკრიტიკო. ბავშვი შეამკე, შემკობის მეთოდი არაჩვეულებრივი მეთოდია, შეამკე მაშინაც კი, როცა შესამკობელი არაფერი არა აქვს, თითქოს რითი უნდა შეამკო? - ცელქია, მოუსვენარია, ხელს გიშლის - რა უნდა შევამკო - იტყვის მასწავლებელი. რაღაცა მოუნახე და ვითომ ასეთია, ვითომ გულისხმიერია, ვითომ კეთილია, ვითომ მეგობრულია, მიაწერე ეს, რომ ბავშვმა დაიჯეროს და შემდეგ ასეთ თვისებას მიეძალოს.

აი ამ გზებით შეიძლება მასწავლებელმა ბავშვს თავი შეაყვაროს და როცა ბავშვს მასწავლებელი უყვარს, მაშინ იმას უყვარს მათემატიკაც, წერაც, ყველაფერი უყვარს რაც კი მასწავლებლისგან მოდის.

არ შეუძლია ადამიანს არ შეიმეცნოს სამყარო

ბავშვი დაბადებულია სწავლისთვის. მან იცის, რომ სწავლა აუცილებელია. შემეცნებითი მოთხოვნილება ისეთივეა ბავშვში, როგორც წყურვილის დროს წყლის დალევის სურვილი - როცა ადამიანს არ შეუძლია, რომ არ დალიოს. უნდა შევიმეცნოთ. არ შეიძლება, რომ არ გავიგოთ, რა ხდება იქ, როგორია სამყარო, უმცირესი ნაწილაკები, თუნდაც შავი ხვრელები კოსმოსში... არ შეუძლია ადამიანს, არ შეიმეცნოს საყმარო, და ეს ბავშვში ჩადებულია.

მთვრალი კაცის საქციელი მართლდება?

იციან ხოლმე გამართლება, იცი გუშინ მე რომ მოვიქეცი ესე, იმიტომ მოვიქეცი, რომ მთვრალი ვიყავი. მაგაზე გეტყვი, რომ, არასდროს მოიცევი ისე რაც შენ არა ხარ. უბრალოდ მთვრალს მუხრუჭები გაქვს მოხსნილი, თორე რისი გამკეთებელიც ხარ, იმას აკეთებ. ასე, რომ ეგ გამართლებას არ წარმოადგენს.

21 დღეში როგორ ვისწავლოთ დროის მართვა

დროის კონტროლი ნიშნავს რას? იწყებ ხვალიდა, 24 სააღი გაქვთ მოცემული, ამ 24 საათში წერთ რაც აკეთებთ საათში. უკუღმა კი არა, რა საქმე მაქვს 11 საათზე.. არა.

ვთქვათ 9-ზე დგები, 9 დან 10 მდე აბაზანა და რაღაცა, 11ზე -ყავა, 12-ზე წავედი უნივერსიტეტში, 2 მდე ლექციები... ვწერთ დაძინებამდე და რასაც წერთ იმას აკეთებთ. თუ გინდათ დაწერეთ 10-დან 6 საათამდე ვგდივარ და არაფერს არ ვაკეთებ, ოღონგ გააკეთეთ.

ამით თქვენ განცდა გაქვთ რომ დროის კონტროლი თქვენია, მერე შენ თავს აჩვევ, რომ რასაც ამბობ იმას გააკეთებ, არავითარი ნებისყოფა აღარ დაგჭირდება.

ამისთვის დაგჭირდებათ 21-22 დღე ზედიზედ, ცოტა თავს ძალა დაატანოთ და ეს გააკეთოთ. 21 დღის მერე ეს გადავა მოთხოვნილებაში და თქვენ უკვე იცით, რომ რასაც იტყვით, იმას აკეთებთ. რაც გინდათ ჩაწერეთ, ოღონდ რასაც ჩაწერთ ის გააკეთეთ.

რატომ 22 დღე? -განვმარტავ, მარტივი ჩვევის ჩამოყალიბებას სჭირდება 20-22 წარმატებული გამეორება, საშვალო სირთუ;ოს ჩვევის ჩამოყალიბებას სჭირდება 60 დღე და რთულისას 100-105 წარმაყებული გამეორება. ეს ნიშნავს რომ თუ თქვენ 5 დღე მოახერხებთ ამას და მეექვსე დღეს ვერ მოახერხდებთ, თავიდან უნდა გადამითვალო 21 დღე. ანუ ნებისმიერი ამოვარდნა გინულებს წინას.

რაც უფრო ზრდასრული ხდები "მინდა"-ს ანაცვლებს "უნდა"

პატარა რომ ხარ შენ გაქვს ბევრი სურვილებთან დაკავშირებული "მინდა" "არ მინდა", რაც უფრო ზრდასრული ხდები, "მინდა" "არ მინდა" იკლებს და შენს ცხოვრებაში ადგილს იკავებს "უნდა" არ უნდა"... და ერთხელაც აღმოაჩენ, რომ ისეთი კი ფიზიოლოგიური მოთხოვნილება, როგორიც არის ძილი... მე მაქვს ხოლმე, ნახეთ როგორ ვფიქრობ: დღეს უნდა ადრე დავიძინო, რომ ხვალ უნდა ადრე ავდგე, სულ უნდებია.

როცა დეპრესიული აზრები მომდის...

დეპრესიაში ადამიანი ჩვეულებრივ მიდის ხოლმე, ხანდახან არის ხოლმე... მე ძალიან ბევრს ვმუშაობ და ხანდახან როგორ არის ხოლმე იცით, მანქანაში ჩავჯდები და არაფერი აღარ მინდა, არც შეხვედრა, არც ოჯახი, საერთოდ არაფერი... ეს შეიძლება ყველას ჰქონდეს.

როგორც კი ამას გავიფიქრებ, პირველი რასაც ვფიქრობ არის ის, რომ, ეს ფიქრი მე არ მჭირდება. ეგრევე წარმოიდგინეთ, გავუშვი ჯანდაბაში, ჩავრთე მუსიკა, 2 წუთში მე ფორმაში ვარ. ამიტომ, მე ვინ უნდა მჭირდებოდეს, როცა მე თვითონ შემიძლია, რომ სხვაზე ვიმოქმედო.

მე ვთვლი, რომ მე მეტი რესურსი მაქვს ვიდრე იმ მეორეს, ამიტომ მე უნდა დავთმო, მე უნდა გავაკეთო, რომ შენ კარგად იყო, იმიტომ რომ შენ ამას ვერ გააკეთებ, ვერ ხვდები, როგორ გააკეთო.

მაგრამ სიამოვნების განცდა ის არის, რომ შენ ხარ რეჟისორი, შენ ხარ შემოქმედი და ვიღაცის სიტუაციას თუ კარგად აკეთებ, საკუთარი როგორ ვერ უნდა გააკეთო, ნუ გამაგებინე, 10 კაცი გახადე კარგ ხასიათზე, ეს გააბედნიერე, იმას პრობლემა აულაგე, შენი თავი როგორ ვერ უნდა იმასქნა...

ყველა ადამიანს სჭირდება პარტნიორი, თავისი აზრების არგუმენტების / კონტრარგუმენტების მოსასმენად, ან ოპონირებისთვის. უბრალოდ გჭირდება ვინმესთან საუბარი, საკუთარი აზრების გადასამოწმებლად, სწორად ფიქრობ თუ არა. ეს ჩვეულებრივი მოთხოვნილებაა

როცა შფოთავ რაღაცაზე, გჭირდება პარტნიორი სალაპარაკოდ. ეს შეიძლება იყოს მეგობარი, ახლობელი, ფსიქოლოგი, თუნდაც სულ უცხო ადამიანი, რომელიც მოგისმენს

ტერმინებს, რომლებსაც იყენებ, შესაბამისი განწყობები გექმნება

თუ ვიღაცამ მოგატყუათ

ვიღაცა მეუბნება, რომ ვიღცამ მომატყუაო და მე შეურაცხყობილი დავრჩიო, ანუ შეურაცხყოფა მომაყენა, რომ მომაწტყუაო.

ეხლა უყურე, მე დავდე აქ 20 ლარი და ვიღაცამ მოიპარა, შეურაცხყოფილი მე რატო ვარ? უზნეო არის ის და მე რატო განვიცდი ამს?!

როცა გადაწყვეტილებას ვერ იღებ

ნახე ალტერნატივაა: მე მეზარება ლოგინიდან ადგომა, მაგრამ მინდა თეატრში წასვლა, ორივე არ გამოვა.

თუ ვთქვი, რომ არ მინდა თეატრში წასვლა, იმიტომ რომ მინდა ლოგინში ყოფნა, მაშინ კმაყოფილი უნდა ვიყო, იმიტომ რომ ჩემი გადაწყვეტილება იყო.

მეორე, თუ ვთქვი, რომ არა, ავდგები და წავალ თეატრში, ასე არ უნდა იყოს, წავედი თეატრში და ნეტა ლოგინში ვწოლილიყავი, ლოგინში ვარ და ნეტა თეატრში წავსულიყავი, არა.

ვიღებ გადაწყვეტილებას და იმ გადაწყვეტილებას ვიღებ როგორც ასეთს.

სხვათაშორის თუ ძნელი არჩევანი გაქვთ, მე რასაც ვაკეთებ ხოლმე შემიძლია გირჩიოთ. როცა არ ვიცი რომელი გავაკეთო, რომელიმე გადაწყვეტილებას მაინც ვირჩევ, ოღონდ ვადებ შეცდომის ალბათობას ანუ მე ეს გადავწყვიტე და შეიძლება იყოს შეცდომა, შეიძლება. მაინც ვაკეთებ. თუ შეცდომაა, მე უკვე მედო შესაძლო ვარიანტი, რომ ეს შეცდომა იყო და ჩემთვის აღარაა ეგეთი ტრაგედია.

ნებისმიერი თქვენი გადაწყვეტილება უნდა იყოს თქვენთვის კარგის მომტანი. თუ თქვენი გადაწყვეტილება თქვენთვის დამაზიანებელია, შეცვალე გადაწყვეტილება!

ვინც საუბრის დროს ძალიან ახლოს მოდის,...

კიდევ არის მაგალითად, არავერბალურ კომინიკაციას რომ ვასწავლი, არ გყავთ ეგეთი ადამიანი, რომელიც ძაან ახლოს მოდის, რომ გელაპარაკება? ხელს გირტყავს და შენ რას აკეათებ, მიდიხარ უკან, იმიტომ რომ არაფერი არ გესმის.

ხოდა თუ მეგობარი ხართ უთხარით, იმიტომ რომ სერიოზული პრობლემები ექმნება, თუ დისტანციას არღვევ, როცა ადამიანი არ გიშვებს იმ დისტანციაზე… იცით ხო, რომ სამი ველი არსებობს: სოციალური, მეგობრული და ინტიმური ველი, მაგალითად მეგობარს მიიღებ მეგობრულ ველში, მაგრამ მე არ მიმიღებ. ეხლა ახლოს რომ მოვიდე დისკომფორტი გექნება.

როგორც კი ადამიანს ფსიქოლოგიური დისკომფორტი აქვს, ტექსტი არ ესმის, შინაარსი არ ესმის, რომ მელაპარაკება მე ვიცავ თავს. ამიტომ უთხარით, რომ თავისთვის ცუდს აკეთებს, არ დაგეზაროთ თუ მეგობარია.

როგორ გავახაროთ ოჯახის წევრები?

მოდი სახლში, რომ მიხვალ... სახლში ხომ ვიღაცეები გხვდებიან, შენი ოჯახის წევრები. გამიკეთე ისე, რომ თითოეული წევრის განყობა იყოს უფრო მაღალი, ანუ უფრო კარგ ხასიათზე დადგეს შენ, რომ მიხვედი, აბა რამე გააკეთე.

მეორე კვირას, რომ ვიკრიბებით ისინი (სტუდენტები) მიყვებიან, ძაან კარგი ისტორიებია, მაგალითად ერთი გოგო მიყვება, ჩემი ძმა, მამაჩემი და დედაჩემი მხვდებიან სახლში და თქვენ, რომ დამავალეთ კაი ხასიათზე დააყენეთო, ჩემ ძმას უყვარს შოკოლადი, მევედიო კომპიუტერთან დავუდეო, მამაჩემთან მივედი ჩავეხუტე და ვუთხარი, რომ მსოფლიოში ყველაზე კარგი მამიკო მყავსო, მერიდება თქვენთან, მაგრამ ჭურჭლის რეცხვას ვერ ვიტანო, დედაჩემს ქონდა გაურეცხავი ჭურჭელი და გავურეცხეო, შევედი ჩემ ოთახში, გამოვედი და სამივენი ერთად სხედან, რა გჭირს გოგო შენო... მამას ეგრევე გონია, რომ თხოვდება...
მთელი ოჯახი, მთელი დღე იყო კარგ ხასიათზეო.

მეორე მიყვება, რომ დედაჩემს უყვარს ჩემთან ლაპარაკი და მე მეზარებაო, დაღლილი მივდივარო, მაგრამ თქვენ, რომ დამავალეთ აბა ცადეთ, დავჯექით და ვილაპარაკეთო, და მერე მეთქმი? დედაჩემი იყო ბედნიერიო, და შენ როგორ იყავი თქო? მაგარი განცდააო... და იცი რატომ არ არის მაგარი განცდა? ის ემოციაა იმ სივრცეში სადაც შენ იმყოფები.

ამიტომ ჩემთვის სახლშიც, სამსახურშიც და სადაც მივდივარ მე ვარ ემოციის ავტორი და ეს ემოცია თუ სადისტი არა ვარ პოზიტირია და აი ნახე რა კარგია, თქვენთვის კომფორტული, სახლში ყველა კაი ხასიათზე გყავს, სამსახურში ყველა კაი ხასიათზე გყავს.

როცა რაღაც არ გამოგდის

როცა რაღაცა არ გამოგდით, ყოველთვის დააბრალეთ თქვენს თავს. არც ლექტორს, არც მამას, არც დედას, არც მთავრობა და რატომ... როცა თქვენ აბრალებთ სხვას, ვიღაცის ბრალია... გახსოვს გითხარით თქვენს ფსიქიკას ეს ესმის. მე, რომ გავიფიქრე, რომ ვიღაცის ბრალია, ამან შეწყვიტა განვითარება, პასუხი მიიღო, იმიტომ ვერ გავაკეთე, რომ სხვა ვიღაცის ბრალი ყოფილა. როცა მე ვამბობ, რომ ჩემი ბრალია, თქვენი ტვინი მუშაობს, აბა როგორ უნდა გამეკეთბინა.

ამიტომ, განვითარებისთვის გეუბნებით და არა თვითგვემისთვის, რაღაცა ვერ მივიღე, უნდა ვიფიქრო, რომ რაღაცა არასწორად გავაკეთე, მაშინ თქვენი ტვინი მუშაობს და დებს ალტერნატიულ ვარიანტებს რა უნდა გაგეკეთებინა, რომ მიგეღო და ეს არის მუდმივი განვითარების შესაძლებლობა, თან, რომ იცოდეთ ახალი სიტაუციები ხშირი არ არის, თავიდან ყველაფერი ახალია, მერე სიტუაციები მეორდება.

როცა შენ განვითარების რაღაც ეტაპზე ხარ, რესურსი უკვე გაქვს და იმ სიტუაციაში, რომ ვარდები ის უკვე გავლილი ეტაპია, ნახევარ წუთში წყვეტ იმ პრობლემას და იშვიათად, რომ რაც დრო გადის რამე უნიკალური შემთხვევა მოხდეს.

ცხოვრება იმდენად პატარაა, რომ მე არ მაქვს ცუდ ხასიათზე ყოფნის დრო

აი როგორც გაგრძელდება თქვენი ცხოვრება, ეგ იქნება თქვენი არჩევანი.
რასაც თქვენ ვერ გააკეთებთ, ეგ იქნება თქვენი არგაკეთების სურვილი მხოლოდ, რაშიც თქვენი ტვინიც მოგეხმარებათ

საიდან მოდის ბედნიერება?

ჩვენ, არის ხოლმე, რომ რაღაცის ქონება გვგონია განსაზღვრავს ბედნიერებას. ნუ ესეა ხოლმე თავში, მაგალითად თუ მყავს მერსედესი ესეიგი მაგარი ტიპი ვარ, სტატი მაქვს, მაგარი საათი მიკეთია, ნომერი მიწერია 001 BOSS გადმოვდივარ მანქანიდან, ხომ ხედავთ რა მაგარი ვარ.

რეალურად ესე არ არის, შიდა კომუნიკაცია როგორიც გაქვს, იქიდან არის ბედნიერება. ამის მაგალითად, თქვენთვის, რომ გასაგები იყოს რას ვლაპარაკობ, ესეთი ფილმი ავიღოთ, რომ არ იფიქროთ ქართული ვარიანტია, “ტკბილი” ნოემბერი, რომელიც ალბათ ნანახი გაქვთ ბევრს, დღეში შვიდჯერ გადიოდა ტელევიზორში.

კიანუ რივზი არის პერსონაჟი, რომელიც მუშაობს გაყიდვების დეპარტამენტში, მერსედესი ყავს, კარგი მანქანა, კარგი ხელფასი აქეთ. აქეთ ვინ გვყავს? გოგო რომელსაც არც ხელფასი აქვს მაგარი, არც მანქანა ყავს და და პლიუს იცის, რომ ორ თვეში კვდება, და რომელი ცხოვრობს? ეს თუ ეს? ამის ცხოვრებაა მკვდარი, ამ ჩვენი მერსედესიანის, იმიტომ, რომ გაგებაში არ არის რა სილამაზეა ცხოვრებაში. ამ გოგოს სიყვარულიც შეუძლია, მეგობრებიც ყავს, ყველაფერი ყავს, გოგომ რომელმაც იცის, რომ ორ თვეში მოკვდება. ამას ფული აქვს, ყველაფერი აქვს, მაგრამ რეალურად.... და რეჟისორს კარგად აქვს ეგ მომენტი გაკრიტიკებული, რამხელა თანხას უხდიან სოსისების რეკლამაში კომპანიები და ეს გონია მას ცხოვრების აზრი, მარკეტინგის დეპარტამენტში აი ამ რაღაცეების წერა. როცა იმ გოგოსთვის ურთიერთობები და სიყვარულია აზრი. ნუ გასაგებია, რომ ბიჭს, რომ შეუყვარდება მერე მიხვდება, რომ მარკეტინგი სისულელე იყო.

ამიტომ როგორც განაწყობთ თავს, ისე ხართ, პირდაპირ თქვენ ხართ ავტორები.

თქვენი ცხოვრების ავტორი თქვენ ხართ და არავინ სხვა. ნამდვილად არავინ არ არის სხვა

თქვენი ნებისმიერ ადამიანთან ურთიერთობის შედეგი არის ემოცია, რომელიც მასთან ურთიერთობის დროს დატოვეთ

როცა რაღაცას ვერ აკეთებ კონკრეტულ მომენტში, ძალიან თუ გადაყვები, გააფუჭებ იმ საქმეებს, რომლების გაკეთებაც მარტივად შეგიძლია

გაანულე წარმატება! / ადამიანისთვის ყველაზე სახიფათო არის წარმატება

თუ კი რაიმესი უნდა გეშინოდეთ აი ამ ორიდან, ეს არის წარმატების, ყველაზე სახიფათო ადამიანისთვის არის წარმატება.

კრიზისი არის ძალიან კარგი რაღაცა, იმიტომ, რომ ეს არის განვითარების საშუალება და წარმატება არის დაჩლუნგების საშუალება იცოდეთ.

ადამიანი ბრმავდება და დააკვირდით, სამხედრო სტრატეგიაში შემოვიტყუე მტერი რას ნიშნავს, შევუქმენი ილუზია, რომ იგებს. კაზინო რას გიკეთებს? ნებისმიერი თაღლითი ჯერ გაგებინებს, იმიტომ, რომ რაც უფრო მეტს იგებ უფრო მახეში ხარ.

ამიტომ როცა თქვენ მიაღწევთ წარმატებას და მიაღწევთ, გაანულეთ. გაანულეთ რა არის იცით, ანუ აი რაღაცა მაგარი გააკეთეთ, მერე რა, გააკეთე გააკეთე, ჩამოდი ისევ ქვემოთ და თავიდან დაიწყე. იმიტომ, რომ რაც უფრო ზემოთ ადიხარ, მით უფრო ბრმა ხდები და დააკვირდი, ტიპი, რომ მიდის და არ არის წარმატებული და მეგობარი ყავს და ეკითხება რაღაცეებს, მერე გახდა წარმატებული და მეგობარს ცვლის, უკვე მას აღარ აწყობს მეგობარი, რომელიც ეტყვის, რომ შენ ეხლა მიქარე, მას აწყობს მეგობარი, რომელიც ეტყვის, რომ შენ ხარ ღმერთი.

მე ისე თვალნათლივ ვხედავ როგორ იცვლება ხოლმე წარმატებული ხალხის მეგობრები და ძველი მეგობრები აღარ აინტერესებთ. ზუსტად ეგ არის დაბრმავების საშიშროება, ასე, რომ ფრთხილად იყავით წარმატებასთან.

თუ რამეს ვერ ვაკეთებ, ე.ი. ძალიან არ მინდა!
როცა ძალიან მინდა, მე ვიცი რისი გამკეთებელიც ვარ, გავაკეთებ!