ციტატები, გამონათქვამები

გამარჯვებულია ის, ვინც თავის ნიჭს შრომის სახით სალესი მოუნახა, ვისაც უყვარს შემოქმედება

კაცი, რომელსაც შრომა არ უყვარს, ნაკლები შეხვდება. არადა, მისი წილი ყველაფერი, სიმდიდრე, ქონება, წინსვლა, თანამდებობა,.. უკვე იყო მისთვის გამზადებული.

ნიჭს სალესი უნდა. ეს არის - შრომა და შემოქმედება

93 წლის ასაკში ინგლისურის სწავლა დავიწყე

იმის აუცილებლობის წინაშე ვარ, რომ მცირედი ინგლისური ვიცოდე. სკოლამ არ მასწავლა. ავდექი და ამ ასაკში ჩემით დავიწყე სწავლა. აბა მე ვიყო 6 წლის, როგორ ბულბულივით დავეუფლებოდი ამ ენას. არაფერი გაჭირვება არ მექნებოდა. ამ ასაკში უკვე ძნელია.

ნიჭი თესლივით არის, თუ დროულად არ გააღვივე შრომით, ეს ნიჭი ჩახმება

შრომა ჩვენი ნიჭის სალესია. სადაც ეს სალესი არა გვაქვს, ათასი ნიჭიც რომ გვქონდეს, არაფერი გამოვა. ნიჭი ჩახმება

აი ეს არის ნამდვილი მიზანი - საკუთარ ძალთა სრულყოფა

როცა მიზნად ისახავ რაღაცას, თუ იმ მიზანს ათიანში ვერ მოარტყამ, ცხრიანში მაინც მიხვალ, რვიანში მიხვალ და ესეც გამარჯვება იქნება

მიზნის მიღწევაა გამარჯვება, თუ მიზანი არაა, გამარჯვებაც რა თქმა უნდა, არ იქნება

მარტონი მიზნებს ძნელად ვაღწევთ ან ვერც კი ვაღწევთ

მიზნისკენ სვლის პროცესი უკვე არის გამარჯვებისკენ სვლა

მიზნის მიღწევა, დროის, ფიზიკური და სულიერი ძალების მსხვერპლად გაღებას მოითხოვს

რომ მიიღო, უნდა გასცე ჯერ!
სიყვარული, პატივისცემა, ერთგულება, ქონება,.. გაეცით და მიიღებთ

ჯერ გაეცი!

საერთოდ ასეა ნათქვამი, რომ მიიღო უნდა გასცე ჯერ. რამე გინდათ თქვენ: დაგრჩეთ, მოგივიდეთ, შეგისრულდეთ? - ჯერ გაეცით, რომ მერე იმის საფასური, ან იმდენი რამდენიც გჭირდებათ, თქვენც დაგიბრუნდეთ, ეს იქნება სიყვარული, პატივისცემა, ერთგულება, ეს იქნება ქონება, თანამდებობა, კარიერა, ბიზნესი თუ სხვა ამგვარი, გაეცით და მიიღებთ.

აი ეს წესი, კი ვიცით, რომ ეს კარგია და ბრძნულია, მაგრამ მიყოლა უნდა ამას, ამას უნდა მართლაც ქმნა, რომ გავცე, გავცე, გავცე.... რა უნდა გავცე ბოლოს და ბოლოს, აი ღიმილი უნდა გავცე, კეთილი გულის ღიმილი, ადამიანს სიყვარულით უნდა შევხვდე, ხელი ჩამოვართვა, მოვიკითხო, რაღაცით გავამხნევო, რაღაცით ხელი შევუწყო მის საქმიანობას, საერთოდ ჩემმა არსებობამ მის გვერდით, მას წარმატება უნდა მოუტანოს, არ უნდა შეუშალოს ყოველ შემთხვევაში ხელი. მარა თუ წარმატებას მოუტანს კარგია.

როგორი ცოდვაა ადამიანი, რომელიც უკვალოდ გაქრება.
იყო ჩიტი მგალობელიო, იჭიკჭიკა, იჭიკჭიკა, წავიდა და არაფერი არ დაგვრჩა მისგან. უკვალოდ გაქრა.
კვალი!
კვალის დატოვებას კი მიზანი უნდა - კეთილშობილობით სავსე მიზანი.
მარტო მე, მე, მე კი არა, ჩემმა მიზანმა რაღაც სარგებელი უნდა მოგიტანოთ, თქვენ უნდა გარგოთ.
მეც იმდენი დამრჩება, რამდენსაც თქვენ კარგს გაგიკეთებთ

მიზანი თუ არ არის, არც გამარჯვებაა. რაც უფრო დიდია მიზანი, მით უფრო დიდია გამარჯვება.
დიდ მიზნებს რომ ვეტანები, დიდი ძალები მჭირდება და უფრო ძლიერი ვხდები. პატარა მიზნებს რომ ვეტანები, იმ დონისა ვხდები, რა ძალებსაც ვხარჯავ.
აღმოსავლური ანდაზა - ჩვენ იმ ძალებს ვიძენთ, რასაც გადავახტებით

ქართული ბალადისა არ იყოს - "იქნება ვეფხის დედაი ჩემზე მწარედა სტირისა, წავიდე, სამძიმარ ვუთხრა შვილისაო".

აი ასეთი დედობაა დედობა, და არა ის, რომ ჩემი შვილი შენ შვილსა სჯობდეს

თუ ჩვენ ბავშვებს კონკურსებში, ოლიმპიადებში გამარჯვებისთვის წავაქეზებთ და გამარჯვების ჟინს ჩავუნერგავთ, ამან შეიძლება გამარჯვება ასწავლოს, მაგრამ იქვე ასწავლოს ეგოიზმი, შური, სიძულვილიც კი და მტრობაც ჩაუსახოს ბავშვს.
აბა გადახედეთ სპორტსმენებს, უყვართ ერთმანეთი?

აღზრდაზე დიდი თვითაღზრდაა, როცა საკუთარ თავს შენვე დაუწყებ გამოჩორკნას. თუ ჩვენ საკუთარი თავის აღზრდით დავკავდებით, რამდენიმე წელიწადში შესაძლებელია ანგელოზების დონემდეც კი ავმაღლდეთ. შეგვიძლია გავხდეთ კეთილი ბუნების ადამიანები, რომლებისგანაც სიკეთე და დადებითი ემანაცია მოდის

თუ მშობელმა რაღაცა დაგაკლოთ აღზრდაში, მიაშველეთ ამას თვითაღზრდა.
მშობელს შეიძლება შეეშალა, ან არ იცოდა, ან დრო არ ჰქონდა, ან პურის ფული უნდა ეშოვა,... მაგრამ სიცოცხლე ხომ მოგცა.
გამოასწორე!

მივიღოთ დამარცხება, როგორც მომავალი გამარჯვების პირობა, და გამარჯვება, როგორც მომავალი დამარცხების პირობა. იმიტომ, რომ ერთს მეორე მოსდევს

რას მოაქვს ბედნიერება?

როცა გაიმარჯვებს საკუთარ თავზე, ბედნიერი გახდები. თურმე, ადამიანს შეუძლია საკუთარ თავს ფლობდეს.
დააკვირდით თქვენ თავს, ფლობთ საკუთარ განცდებს? გაქვთ იმის ნებისყოფა, რომ ის აკეთოთ რაც საჭიროა, და არა ის - რაც გინდათ?
ეხლა რომ რაღაცები გვინდა, შეიძლება ესენი ზედმეტი იყოს, უფრო დიდი წინ გველოდებოდეს და დროს კი სხვა რამეში ვხარჯავდეთ. არადა ის, რაც წინ გველოდება, ეხლა უნდა ვთესოთ. რასაც დავთესავთ, ის არ უნდა მოვიმკათ? მაგრამ, თესვა რომ გვეზარება? ამრიგად, მოსამკელიც შეიძლება აღარ გვქონდეს

ყველაზე დიდი გამარჯვება, ფილოსოფოსებს აქვთ ნათქვამი, საკუთარ თავზე გამარჯვება არისო

მშობელი უნდა იყოს შრომაში, საქმიანობაში, ოჯახთან ურთიერთობაში გამარჯვებული, რომ ასეთი გამარჯვებულის განცდა მიანიჭოს ბავშვს