მწარეა სიმართლე? | როგორ შევაყვაროთ ისტორია?
როგორ უნდა შეაყვარო საქართველოს ისტორია ადამიანს?
სიმართლე უნდა უთხრა, უნდა გაამწარო.
მწარეა სიმართლე?
ძალიან, მით უფრო ჩვენი მითებით სავსე სამყაროში. სამწუხაროდ ქართული ისტორიოგრაფია, ვერ დაიკვეხნის იმით, რომ უთხრას უყუარი… იმ წყაროებზე დაყრდნობით რაც გაგვაჩნია. ჩვენ ბევტი არა გვაქ სამწუხაროდ და ამასაც ვუმალავთ და რაღაცა მივჩქმალეთ, რაღაცა არ ვუთხარით, ვთქვათ დედოფალ რუსუდანზე, რომელიც სქემა კი არ იყო, ადამიანი.
ლაშა-გიორგი ადამიანი იყო… ქართულში დამკვიდრდა გარინდება, იმიტომ, რომ რინდი იყო დებოშირი, მოქეიფე, ოღონდ მეამბოხე მუსლიმი, რომელიც რაღაცა წესებეზე უარს ამბობდა და ამათთან უნდოდა შეხვედრა, ხვდებოდა და ერთ-ერთი ჩხუბის დროს თვალი ამოთხარეს,..
ლაშა-გიორგი ცალთვალა იყო. აი ეს ხომ არავინ არ იცის?! მე მგონია, რომ ეს არ არის წვრილმანი, მე მგონია, რომ ესეთი ნიშნებისგან, რომ გააცოცხლებ ამ პერსონაჟს, არასოდეს დაავიწყდებათ, აღიქვამს და რაღაც ემოციური კავშირი ექნება ამასთან და არა სქემა.
რა გვაკავშირებს ევროპასთან?
რომ ეცნობი ქართული კულტურის ისტორიას, ქრისტიანული კულტურაა ეს. ვისაც არ მოსწონს გაუმარჯოს თავის გზაზე, მაგრამ ქართული კულტურა არის, ქრისტიანული კულტურა. ხასიათი ამან განაპირობა.
ამით გავს სხვათაშორის ევროპას. დღეს რომ ვამბობთ, ევროპა ჩვენი სახლია და რომ ვბრუნდებით სულ, ოდისევსივით რომ ვბრუნდებით.
თვითონ ევროპასთან თუ რამე გაკავშირებს, ეს არის. ქრისტიანულ ღირებულებაზე დაფუძნებული და აღმოცენებული კულტურა, რამაც შვა ევროპის რენესანსი სხვათაშორის, ათენისა და იერუსალიმის ჰარმონია, ათენის რაციო და ქრისტიანული ზნეობის საფუძვლების ჰარმონიამ შვა ევროპის რენესანსი.
ზუსტად იგივე ფორმულა დევს გელათის იდეაშიც, როცა აღმაშენებლის მემატიანე ამბობს: სხვა ათინად და მეორე იერუსალიმად იყო ჩაფიქრებული გელათი.
განსხვავება ათეიზმსა და რელიგიას შორის
ათეიზმი ჩემთვის არის სიკვდილი. რელიგია არის გზა, შეცნობა, უსასრულობა. ათეიზმი არის შედეგი და პროცესშია სიცოცხლე და შედეგში სიკვდილია.
მე სიცოცხლის მომხრე ვარ, მარადიულის, უსასრულოსი...
როცა არ იცი ვინ ხარ
რაც სოკრატესთან თავმდაბლობად ჩანს და სიბრძნედ, რომ მე ვიცი ის რომ არაფერი არ ვიცი, აქ ჩემი აზრით, ეს არის უბედურება ადამიანის, როცა არ იცის ვინ არის. არ იცის არც თავისი ასაკი, არც სქესი, არც თავისი ნაციონალობა, არც ის ცოცხალია თუ მკვდარია.
აი ამ უაზრობამდე, ამ შიზოფრენიამდე არის მისული ეს ტენდენცია.
სრულყოფილების ხატისკენ სწრაფვა
ადრე, როდესაც იყო ადამიანის დანიშნულება, სიცოცხლის აზრი და ადამიანის საზრისი ზოგადად, მისია, ფუნქცია, განზრახვა ადამიანის იყო, სრულყოფილების ხატისკენ სწრაფვა.
სრულყოფილების ხატი შეიძლება სხვადასხვა რელიგიაში, სხვადასხვაგვარი ჩანდეს, მაგრამ სწრაფვა ერთიდაიგივე იყო, იმ ხატისკენ ისწრაფოდა ადამიანი.
ის ბარიერები, რომელიც ექმნებოდა ამ სრულყოფილებისკენ სწრაფვისას, ეს ბარიერები იყო ადამიანის სისუსტე, ესე იყო ყველა რელიგიაში. დღეს ლოგიკა შეატრიალეს და ნაკლს ადამიანში კი არ ეძებს ადამიანი, ნაკლს სრულყოფილების ხატში ეძებს.
შეიძლება კარის მეზობელს ეჩურჩულო და...
არის ხოლმე ასეთი განწყობილებები, შეემართებიან ადამიანები, რომ მთელს სამყაროს გააგონონ თავის ქუხილი, მაგრამ ესეთ დროს შეიძლება კარის მეზობელს ვერ გააგონო. შეიძლება კარის მეზობელს ეჩურჩულო და მთელი სამყაროსთვის გასაგები გახდეს...
დავით მაღრაძე
როცა არ მოდის წვიმა...
როცა არ მოდის წვიმა, როგორც ვაჟა ამბობს, შენ თვითონ უნდა მოხვიდე წვიმად ან მოიყვანო წვიმა თუ შეგიძლია.
ნაბიჯი, ნაბიჯი... მე ესე აღვიქვი დღევანდელი ეპოქა, რომ ნაბიჯს ითხოვს პოეტისგან და თუ ნაბიჯია, კვალიც იქნება.
კონცენტრაციის აშენება თამაშის დღეს, აი ვცდილობ ხოლმე, რომ თამაშის დღე იყოს ყველა დღეებისგან განსხვავებული, იმიტომ რომ კონცენტრაციას როგორც ავაშენებ, როგორც მოვემზადები ისე ვითამაშებ.
ამიტომ არ მიყვარს ხოლმე, გარე ფაქტოირები რომ ერევიან ხოლმე. მირჩევნია, რომ წყნარად, მარტო ვიყო. ერთადერთი ვისაც ვეკონტაქტები არის ჩემი ოჯახი. იმათმაც იციან თუ რაღაც გადაუდებელი არც არის, არ მაწუხებენ საერთოდ, იმიტომ რომ უნდა მოვეზადო, მხოლოდ და მხოლოდ უნდა ვიფიქრო დღრევანდელ თამაშზე.
ჩემი საქმეა და მე ვუდგები ესე. ძალიან ბევრი ფეხბურთელი უდგება ესე ზოგი საერთოდ თიშავს ტელეფონს.
ძლევამოსილი ქართველი მეფეები
სიძლიერითაც გამორჩეული ხალხი: დავით აღმაშენებელი ისეთი ღონიერი ყოფილა... და მეფე ერეკლე, თავი რომ ჭააჭრა თურმე მალაჩინს, თავი ზედ ქონდა და მერე გადავარდა, გორგასილზე ამბობენ, რომ არტყავდა შუაზე ჩეხდაო.
აი ამ ხალხმა, მათმა სულებმა და მადლიანმა ჯიშმა და გენეტიკამ გადაგვარჩინა საქართველო, ერთი ბეწო ქვეყანა.
ჭიდაობა ღვთიური სახეობაა
ჭიდაობაში ძალიან ბევრი წარმატებული გვყავდა და გვყავს. აი, რა ფენემენია ეს, ქართველები რომ სულ ასეთები ვიყავით ჭიდაობაში.
- ეს ჩვენი გენეტიკური კოდია. ლომის წილი მედლებისა მოდის ჭიდაობაზე, თვითონ ჭიდაობა ღვთიური სახეობაა, არც ვმალავ ამას და თქვენც უკეთ იცით.
ძველ აღთქმაში აღწერილია, იაკობი რომ მოდის ძმასთან და ანგელოზს რომ ეჭიდავება და ბეჭს რომ ამოუგდებს .
ეს შემთხვევითი ამბები არ არის. ეს ჩვენს წელთაღრიცხვამდე, ანტიკური პერიოდიდსან მოდის.
პირჯვრის წერის საინტერესო ისტორია
ვიწერ პირჯვარს როცა, მაგალითისთვის მნიშვნელოვანი სათხოვარი მაქვს. სამაგიეროდ იქ არის რიტუალი ესეთი, რომ ყველა თამაშიც წინ ისლამური ლოცვა უნდა აღევლინოს და ყველანი მხარდამხარ ვდგავართ და ერთი კითხულობს ლოცვას, მე ჩემსას ვლოცულობ, ისინი თავისას.
გადახვეული ხომ გვაქვს ხელი, და ნუ ეხლა შემხედა გუნდის ექიმიმმა, თან მე პატივს მცემს, ჩემს აზრებს პატივს სცემს და შეხედა რომ გადავიწერე პირჯვარი, იქით შეხედა, მწვრთნელი კათოლიკეა და იმანაც გადაიწერა პირჯვარი, მერე რაღაც კითხვები დამისვა და მერე აღმოაჩინა, რომ მოვიგეთ ის თამაში, მერე კიდე ერთი თამაში მოვიგეთ. მერე ტრამვირებული ვიყავი, არ ვთამაშობდი და იქ უკვე ვეღარ მოვიგეთ, ხოდა დააკავშირა ამან პირჯვრის გადაწერასთან ჩვენი მოგება. მერე მხარი მომარტყა და მითხრა, მეც ვიწერო, რამდენიც შენ გადაიწერე, იმდენი მოვიგეთო.
მხატვრული ლიტერატურის კითხვა
ერთი სიამოვნება იყო იმ ფრაგმენტების კითხვა და იქიდან ისე შემიყვარდა მხატვრული ლიტერატურა. ჯერ ქართულით ვიწყებ, კლასიკა რაცაა ყველაფერს ვეცნობი, ვკითხულობ. მერე გადავდივარ... მოვიტყუები თუ ვიტყვი, რომ ვოლტერი გადაბულბულებული მაქვს, მაგრამ შეძლებისდაგვარად თუ დრო მაქვს ვკითხულობ.
ბოლოს მაგალითად ჯორდან პიტერსონს ვკითხულობდი, უფრო ფსიქოლოგიური წიგნია, ცოტა სტილი შევიცვალე, მხატვრული ლიტერატურიდან ახლა ფსიქოლოგიურ რაღაცეებს ვკითხულობ, მაგრამ თვითონ უშუალოდ ბიბლიასთან ურთიერთობა, ძალიან მიყვარს კი.
ქართველი ჩემთვის...
ქართველი ჩემთვის ბრჭყალებში - კარგი ტიპია. ყველანაირად, თავისი გემოვნებით, თავისი დახვეწილობით, სიმღერით, ფოლკლორით, ცეკვით. ყველანაირად. რომც არ ვიყო ქართველი, მაინც მომეწონებოდა.
არა მხოლოდ მე მომეწონებოდა, ჩემი მეგობრები მოროკოდან მაგალითად, აფრიკის ქვეყნებიდან, მალიდან .... რომ ნახავენ მერე მირეკავენ და მეუბნებიან: იცი ქართველებთან და ჩვენთან ძალიან ბევრ იდენტურ რაღაცეებს ვპოულობთ და კარგი ტიპები ხართ ხო იცი.
ასეა, მართლა გამორჩეული ხალხი ვართ, ობიექტურად ვამბობ ამას.
წარმატების წინაპირობა
შრომა და მიზნისთვის თავგანწირვა არის არა მხოლოდ ფეხბურთში, არამედ ნებისმიერ სპორტში წარმატების წინაპირობა.
მაგალითისთვის, თქვენ მსახიონი ბრძანდებით და სადღაც თუ წაიბორძიკებთ და იფიქრებ რომ ჩემგან არ გამოვა მსახიობი, შესაძლოა არ გქონდეს ნიჭი და მართლა არ გამოვიდეს, იმას კი არ ნიშნავს რომ თუ არ გამოდის აუცილებლად უნდა გამოიყვანო, მაგრამ ხომ არის რაღაც ადეკვატური შეფასება.
ბავშვებს მოვუწოდებდი ერთ რამეს, რომ ოცნებებისთვის ბოლომდე იბრძოლონ, თუ მიაჩნიათ რომ ეს მათ შეუძლიათ, არასდროს დაყარონ ფარხმალი, არასდროს არ არის გვიან.
ყოველთვის შეიძლება შედეგის მიღება, თუ ამას გულით და რაც მთავარია, რწმენით მოინდომებ.
თავში არ აგივარდეს
ხანდახან არის... ყველა ადამიანს აქვს... ყველა ცოდვა დაცემულები ვართ და ყველას გვაქვს მიდრეკილება, რომ: აი ჩვენი დამსახურებით, ეს მე შევძელი... და როგორც კი ცოტა გავყეყეჩდებოდი ხოლმე, მთელიო ცხოვრების განმავლობაში ესე იყო, როგორც კი ცოტა შემოაბიჯებდა ჩემში ეს ფარული ამპარტავნება, რაღაცა ზღვარს, რომ გადავცდებოდი, მაშინვე მოდიოდა მარცხი, მაშინვე დანარცხება.
ამიტომ ვცდილობ გავუფრთხილდე, იცით ცოტა მეშინია კიდეც, აი ამ ზედმეტი სიყვარულის. ზედმეტი არასდროს არ არის სიყვარული მაგრამ თავის გამოცდას გავს.
რომ ჩავედი თბილისში დღეს და ყველას, რომ ვუყვარვარ, მერე ჩემ თავს ვაკვირდები, ჩემს თავს ველაპარაკები, რომ აი აბა გიორგი შენ თუ მოგეწონა და რა დონეზე მოგეწონა და აბა ცოტა ეშხში ხომ არ შეხვედი.
ძალით ვერ გავაკონტროლებ მაგრამ მუდამ ვცდილობ და მაინც კმაყოფილი ვარ, რომ ვუმკლავდები. ჩვენი ნაკრების წევრების საქებრად უნდა ვთქვა, ძალიან ძნელია იცით თავში არ აგივარდეს.
სარწმუნოებისადმი დამოკიდებულება
მე ქრისტიანი ვარ, ბიბლია ჩემთვის სამაგიდო წიგნია, ვიცავ ღმერთის მცნებებს და ვიზიარებ ქრისტეს ცხოვრებას აბსოლიტურად. მიყვარს ამაზე მუშაობა, როგორც ახალ, ისე ძველ აღქმაზე, თუ დრო მაქვს ამის.
ჩემ გულში არის მუდამ ღმერთის ადგილი და ჩემი ურთიერთობა მაქვს ღმერთთან. ვფიქრობ რომ, რომ არა ღმერთის სახმარება... პირადად ვგრძნობ ამ ყველაფერს, როცა, მე ჩემსას გავცემ, თითქოს რაღაცაა... მე ამას სული წმინდის მადლს ვეძახი, ვიღაცა შესაძლოა კარმას ეძახოდეს. ჩემს რწმენაში ეს სული წმინდის მადლია და არ შემიძლია, რომ ამაზე ხაზგასმით ჩემი პოზიცია არ დავაფიქსირო, იმიტომ რომ ყველაფერი ღმერთის ნებით ხდება და მადლობელი ვარ ყველაფრისთვის რაც მე მომეცა, ჩემი ოჯახისაც, იმიტომ, რომ ოჯახი არაჩვეულებრივი მყავს, ჩემი ულამაზესი შვილები და არ ვიცი რითი დავიმსახურე, მაგრამ მადლობა ღმერთს.
წარმატებას დავიწყება სჭირდება
მთავარი რა არის იცით, რომ ამ გამარჯვებით არ ვიცხოვროთ მუდამ და მალე დავივიწყოთ. გამარჯვებასაც დავიწყება სჭირდება. მარცხსაც ხომ სჭირდება დაივიწყო, რომ წარმატებას მიაღწიო, ზუსტად ისევეა, წარმატებასაც დავიწყება სჭირდება, რომ შემდეგ ახალი წარმატებებისკენ გადადგა ნაბიჯი.
გიორგი გველესიანი
სადღეგრძელო | მეტი პატივისცემა და სიყვარული
ერთმანერთს მეტი პატივი ვცეთ, დავახლოვდებ, ოღონდ დავიტოვოთ საკუთარი ხმა, საკუთარი ფერი, ბგერა... ყველაფერი რაც აუცილებელია, რომ ადამიანი შედგეს თავისუფალ ადამიანად და ერთნაირად ნუ ვიფიქრებთ ყველაფერზე, რა თქმა უნდა, მაგრამ მეტი პატივი ვცეთ ერთმანერთის აზრს.
ჯანმრთელობა იგულისხმება ამაში, ხო ვამბობთ რომ ყველაზე მოსაფრთხილებელია ნერვიული სისტენა ზოგადად, რაც იწვევს სხვა პრობლემებს. საბოლოო ჯამში ამ ერთმანერთის სიყვარულში თუ მოვახერხებთ მეტად შესვლას, ის განაპირობებს ჯანმრთელობასაც.
დროზე შევრიგდეთ!
ვფიქრობ, რომ მაინც კარგი ხალხი ვართ. ცოტა დაკარგულები ვართ ეხლა, ერთმანერთს ვერჩით და ამ დროს, დროს ვკარგავთ.
დროზე შევრიგდეთ ჯობია ყველანი და ვაჯობებთ ყველას ყველაფერში. თუ ვერა, ყოველ შემთხვევაში, ჩვენგან სინათლეს მიიღებს სტუმარი ყოველთვის და სასიამოვნო იქნება ურთიერთობა, შესაბამისად ჩვენც გავიზრდები: მე რო გასწავლი, შენც მასწავლი და პირიქით.
გარშემომყოფების სიყვარული
ზოგადად, თვითონ ეს გამოთქმა ხშრად მესმის ამ ბოლო დროს, საკუთარი თავის სიყვარული. და არის ხო ლიტერატურაშიც, რომ, თუ არა გაქ .... აი მაგ მომენტს, ჩემთვის ცოტა არასწორი ჟღრადობა აქვს, საკუთარი თავის სიყვარული - აი ამ წინადადებას.
საკუთარი თავის გაგება და პატივისცემა კიდე მესმის, და სიყვარული ვიცი მე გარშემო მყოფი ხალხის. შენ უნდა ეცადო, რომ ამათთვის იყო და რა თქმა უნდა შენთვის. აი მანდ არის უკვე, რომ შენ თუ შენთვის არა ხარ, ვერც ამათთვის ვერ იქნები, მანდ არის ბალანსი დასაჭერი, ეგოიზმსა და სიყვარულს შორის.
ყოველდღიურობა შეიძლება ისეთი გაიხადოს ძალიან ბევრი ყურადღებით, რომ ცხოვრების ბოლოს მიხვდეს, რომ თავისთვის ვერ იცხოვრა, ეგეც ხო ნამეტანია. აი ეგ ბალანსია ალბათ ოჯახი.
შვილისთვის შესაძლებლობების არეალის შექმნა
- ერთი შტრიხი, რომ მისცე ნიკოლოზს, შენს შვილს, შენი ხასიათიდან, აზროვნებიდან ან ღირებულებებიდან, რა იქნებოდა ის ერთი?
- თავის შვილს შეუქმნას გარემო ისეთი, სადაც ის თავის შესაძლებლობებს იპოვის და არეალიზებს. მოკლედ ეს პირდაპირ, რომ ეს თვისება მაქვს და მინდა, რომ ნიკოლოზსაც ჰქონდეს, ესე არასწორი მგონია შეკითხვის ესეთი იდენტიფიკაცია. შეუქმნა არეალი შესაძლებლობებისთვის, ეს მგონია სწორი.
ვისი გჯერა? | სხვისთვის სარგებლის მოტანა
მჯერა ადამიანების, რომლებიც მიხვდნენ, რომ მათი დანიშნულება არის სხვისთვის რაღაცა ფორმის სარგებლის მოტანა
დავით გოგიჩაიშვილი
რას შეცვლიდი ბავშვობის ასაკში?
ვიკეტებოდი ტვალეტში და არ გამოვდიოდი, სანამ ველოსიპედს არ მიყიდდნენ, ჩემი ოჯახი არ იყო ფინანსურად ისე შეძლებული, რომ სულ ველოსიპედები ეყიდათ ჩემთვის და ერთ სეზონში 8 ველოსიპედი მიყიდეს.
ესეთ მომენტებში დავბრუნდებოდი და შევხედავდი ამას მამაჩემის თვალით, რომ ნეტავ რა უნდა ვქნა ასეთ დროს, როგორ უნდა მივუდგე.
Wisdom
