ციტატები, გამონათქვამები

რაციონალური და ირაციონალური აზროვნება

ჩვენი გენეტიკის, პირობითად 80-90% არის რეპტილოიდული და მტაცებლური და ძალიან უმნშვნელო ნაწილი არის ჰუმანოიდური, შესაბამისად ჩვენი ქცევის, გამომდინარე ბიოქიმიიდან...

რაციონალური აზროვნება არის 3%, 97% არის ირაციონალური. შენ ვერ აცნობიერებ... - ვაიმე, ეს რატო მომინდა?... აი ეს რატო მინდა?.. ეს ბიჭი რატო მომეწონა?.. ეს ქალი რატო მომწონს?... ეს არ მომწონს, ჩემი ტიპი არ არის.

უკაცრავად, აბსოლიტურად არ წყვეტ შენ, ვინ მოგწონს და ვინ არა. შენი ტვინის მდგომარეობა, შენში მედიატორების თანაფარდობა და კონცენტრაცია, ამ მომენტში დროსა და სივრცის არის ისეთი, რომ შენ, უკაცრავად ჟარგონისთვის, "იმენნა" ესეთი ტიპის ქალი და ესეთი ტიპიც კაცი მოგეწონება. შენ არ წყვეტ, ეს შენ მოგეწოდება რომ ეს მოგეწონა.

არაცნობიერი, ქვეცნობიერი, ცნობიერი

წარმოიდგინეთ : არაცნობიერი, ქვეცნობიერი, ცნობიერი - მივიღეთ პირამიდა. აქედან ყველაზე დიდი არის არაცნობიერი. ასეთი სამაროვანი არის ჩვენი ტვინი.

თუ აქცენტი დამახსოვრებაზეა, იკარგება გაგების მომენტი

განათლება არ არის ინფორმაციის რაოდენობა. განათლება არის გაცნობიერების ხარისხი

სიცოცხლე სასწაულია

არის რაღაც წინაელემენტარული ნაწილაკები, რომლებიც შემდეგ ქმნიან, რაღაც კვანტიონულ პლაზმას, შემდგომ იქმნება ეს ნუკლეო სინთეზის გზით ატომები, შემდეგ ეს ატომები ქმნის მოლეკულას, მოლეკულები ქმნიან უკვე ნივთიერებას, მატერიას.

აქედან საბოლო ჯამში იქმნება ცოცხალი ორგანიზმი, რომელიც შესდგება ორგანოებისაგან, შემდეგ ეს ქმნის საზოგადოებას, საზოგადოება სახელმწიფოებს და ყოველი შემდგომი საფეხური არის რთული.

არცერთი ატომი, მოლეკულა, ცოცხალი არ არის და ქმნის ცოცხალ უჯრედს, არცერთ ნეიროში ინტელექტი არ არის და ის ქმნის ინტელექტს, არცერთ მიკოქონდრიაში, ბირთვში, არ არის ცნობიერება და ის ქმნის ცნობიერებას.

ანუ ჩვენ ვღებულობთ მთელს, რომელიც შესდგება ნაწილებისაგან, მაგრამ არ არის მათი არითმეტიკული ჯამი.

როდის ხდება სარკე საშიში?

- როდის არის სარკე საშიში?
- როდესაც მე ვაიგივებ ჩემს თავს სხეულთან. როგორც კი მე გავაიგივებ ჩემს თავს სხეულთან, რომ მე ვარ სხეული, მაშინ როდესაც მე მაქვს სხეული. ესაა განსხვავება ქონასა და ყოლას შორის, ქონა ყოველთვის არის უბედურების მომტანი, ეს არუს ფლობა.

ბედნიერება ყოველთვის არის ყოლა. მე ჩემი თავი მყავს. მე არ ვარს სხეული, მე სხეული მაქვს. მე ხომ არ ვამბობ: მე ვარ ხელი ან თავი..

და ეგზისტენციალური საკითხი, ფლობა და ყოლა... მაგალითად გავიხსენოთ სიზმარი, შეუძლებელია ერთხელ მაინც არ გქონოდა სიზმარში გამოცდილება, რომ ხარ ბედნიერი, მაშინ როდესაც სიზმარში შენ არ გახსოვს რა გაქვს და რა არა. შენ არაფერი არა გაქვს, აბსოლიტურად არაფრის მქონე არა ხარ და გაქვს ბედნიერების შეგრძნებაა.

ე.ი იმის პრეცედენტი, რომ შენ შეიძლება იყო ბედნიერი, მიუხედავად იმისა, რომ არაფერი არ გქონდეს, ეს პრეცედენტი უკვე ქვეცნობიერში არის.

მოდი იყავით ადამიანები

დღეს მომავლის უნარები რატომ არის ასეთი აქტუალური და მნიშვნელოვანი? სხვა ყველაფერს მანქანა აკეთებს, რობოტი აკეთებს ადამიანურ უნარებს ვერ ანაცვლებს ჯერ ვერაფერი, ამიტომ ეს კრეტიულობა, შემოქმედებითობა, ემოციური ინტელექტი, მოსმენა, ემპათია და ასე შემდეგ - არის ის რაც ჯერ ვერ ნაცვლდება.

21-ე საუკუნე გვეუბნება რომ მოდი იყავით ადამიანები.

როგორია კარგი დედა?

გვანცამ გამცა იდეალური პასუხი, იცი რა არის კარგი დედაო? - ბედნიერი დედა ყოფილა კარგი დედა, ანუ როცა შენ იქნები ბედნიერი... არ შეიძლება უბედურმა ადამიანმა ბედნიერი ბავშვები გაზარდოს.

როგორც დროის ფაქტორი, არა აქვს მნიშვნელობა რა დროს ატარებ შენს შვილებთან, მთავარია ხარისხი. 1 წუთი (პირობითად) შეიძლება გაატარო და უკიდურესად ხარისხიანად, ან ერთი დღე და სულ შენს საქმეებში იყო რუტინულად და დაკარგული იყოს ის დღე ფუჭად.

მოგზაური პეპელას "დაეხმარა" დაბადებაში

მოკლედ მოგზაური თავისთვის მისეირნობს და შეამჩნია ჭუპრი, საიდანაც პეპელა ცდილობს გამოჩეკვას. რა თქმა უნდა დააინტერესა, უყურებს რა მოხდება. გაჭრილი არის, ეს ნაპრალი გაკეთებული არის, მაგრამ ეს პეპელა არაფრით არ ამოვიდა იქიდან. გავიდა 1, 2 საათი და ეს დაკვირვების პროცესშია, იმიტომ, რომ ერთი სული აქვს ნახოს პეპლის დაბადების პროცესი და რომ გაიწელა დროში, ამოიღო დანა და გაჭრა, მიეხმარა.

გადმობობღდა იქიდან პეპელა, გამჭვირვალე ფრთები შეაფრთხიალა და ვერ გაფრინდა, და ნუ ის რამდენიმე დღე, რასაც ცოცხლობს პეპელა, ისე იცოცხლა რომ ფრენა ვერ შეძლო.

ამ მოგზაურს კი უნდოდა, რომ დახმარებოდა, მაგრამ არ იცოდა, რომ პეპელა, ჭუპრი, იმ პროცესში, როცა წინააღმდეგობებს ლახავს, რა გამოცდილებასაც იღებს, ის ეხმარება, რომ გაძლიერდეს და მისმა ფრთებმა ფრენა შეძლოს, მოკლედ იყოს ის რაც არის. პეპელა რომ გახდეს.

ანუ, ჩვენ ყველას გვაქვს ჩვენი დრო და პერიოდი, როცა მოვმწიფდებით ხოლმე ამ ცვლილებებისთვის, ამ გადაწყვეტილებებისთვის. ვიღაცა ამას ახერხებს უფრო ადრეულ ასაკში, ვიღაცა უფრო გვიან, მაგრამ ეს გადაწყვეტილება არის შიგნიდან მისაღები.

სხვადასხვა დროს აკეთებენ ამას ადამიანები. გარედან შეიძლება მოისმინონ, რაღაც საინტერესო სპიკერი, გადაცემა, შეიძლება რაღაცა შეფრთხიალდეს შიგნით, მაგრამ გადაწყვეტილება, გასაღები, მაინც შიგნიდან ტრიალდება.

და ეს თუ შიგნიდან არ მოხდა, გარე ძალებით თუ მოხდა ჩარევა, შეიძლება მერე ფრენა ვერ შევძლო უბრალოდ.

ის წინააღმდეგობები უნდა გადავლახოთ, ყველა თავისთვის უნდა დაიბადოს შიგნიდან. ამას სხვა ვერავინ ვერ გააკეთებს. ამას ვერც ქოუჩი გააკეთებს, ვერც ფსიქოთერაპევტი, ვერც ტრენერი და ვერც დედა. მე თვითონ უნდა გადავწყვიტო.

მსხვერპლის და შემოქმედის როლები

მუდმივად ვიწუწუნებ, ათას მიზეზს გამოვძებნი, რაღაც თუ არ მომწონს, აი ჩემი ცხოვრება თუ არ მომწონს და იმ შედეგებს არ ვდებ, ამის ათას მიზეზს გეტყვი, რატო არ ხდება ესე, ეს არის მსხვერპლის როლი.

და ამისგან საპირისპირო შემოქმედის როლი არის რომ, ეხლა ამ სიტუაციაში რას ვაკეთებ? გავიგე რომ არ მომწონს ის რაც მაქვს, რა უნდა ვქნა, რომ მომეწონოს?

ამ კითხვას როცა ვსვამ, ეს ნიშნავს, რომ უნდა ავდგე სკამიდან და რაღაცეები გავაკეთო, უნდა ვიმოქმედო, ჩემი კომფორტის ზონა უნდა გამოვარღვიო და ეს იმდენად მტკივნეული პროცესია, რომ მირჩევნია, მოდი მსხვერპლის როლმში დავრჩები, არაფერს არ გავაკეთებ და წუწუნი არის უფრო ადვილი.

ჩვენ ვართ წარსული და მომავალი შესაძლებლობები ერთად

ჩვენ ვართ არა მხოლოდ წარსული, რაც გამოგვივლია, არამედ მომავალი შესაძლებლობებიც

დატკბი გამოფენით!

მუზეუმში რომ შედიხარ, ხომ სავსეა ხელოვნების ნიმუშებით და უცებ ჩხუბს იწყებ, რომ მე დამნაშავე არა ვარ, არ დამიჭიროთ, არც არავინ არ გიყურებს იქ. შენი ამოცანაა, რომ დატკბე და უცებ დაცვა იწყებს შენთვის ყურადღების მოქცევას, იმიტომ რომ საეჭვოდ აღიქმევი და გაყავხარ იქიდან.

სინამდვილეში ბრძოლა რომ არ დაგეწყო, ჩვეულებრივად შეგეძლო დამტკბარიყავი გამოფენით. ანუ გადარჩენის მექანიზმი აკეთებს ამას, რომ რაღაცა საფრთხეებს ხედავს, რეალურს, გამოგონილს, მერე ამას წარმოსახვით კვებავს... ოპერირებს მოკლედ აქედან.

ყველაფერში დავინახოთ შესაძლებლობები

ფეხსაცმელების იტალიურმა ბრენდმა გააგზავნა თავისი წარმომადგენელი აფრიკაში, რომ წადი, მოიკვლიე ბაზარი, იმიტომ, რომ ჩვენი ქარხანა იქაც გვინდა, რომ გავხსნათო.

წავიდა ეს ადამიანი, ერთი კვირა მოიკვლია და მოიწერა ანგარიში, რომ რა დროს ქარხნის გახსნა არის, აქ ხალხი ფეხშიშველი დადისო.

გავიდა 5 წელი, გააგზავნეს მეორე წარმომადგენელი იგივე დავალებით, რომ მოიკვლიე ბაზარი, ვნახოთ რამდენად ღირს იქ ქარხნის გახსნა. და იმან მოიწერა, რომ სასწრაფოდ გავხსნათ ქარხანა, აქ ხალხი ჯერ კიდევ ფეხშიშველა დადისო.

ანუ ერთი და იგივე მოცემულობაში ერთმა დაინახა შესაძლებლობა, მეორემ დაინახა პრობლემა.

ყველაფერი შეგიძლია წაართვა ადამიანს, არჩევანის გარდა. არჩევანს ვერ წაართმევ

რომ მივიღო ის, რაც არასდროს მქონია, უნდა გავაკეთო ის, რაც არასდროს გამიკეთებია

ეს ნიშნავს, რომ რაღაც ახალი უნდა გავაკეთო, ახალი ნაბიჯები უნდა გადავდგა. სიახლე ყოველთვის ეწინააღმდეგება გადარჩენის მექანიზმს. რატომ ხო, გადარჩენის მექანიზმი არის მოდი გააკეთე ის რასაც აკეთებდი, იმიტომ, რომ ამან გადაგარჩინა, ამან მოგიყვანა დღევანდელობამდე, მე არ ვიცი რა იქნება ხვალ, ამიტომ მოდი აკეთე ის რასაც აკეთებდი.

რას ეტყოდით, ვინც თქვენ მოგწამლათ?

თუ დავუშვებთ ცუდ ვერსიას, რომელზედაც თქვენ ასევე ფიქრობთ, რომ მოგწამლეს... რას ეტყოდით, იმ ადამიანებს ვინც ეს ჩაიდინა?

- ღმერთმა შეუნდოთ და არ დასაჯის ამისთვის, სიკეთე მისცეს.

მე ვერ დავიჩემებ ეხლა დიდ სათნოებას ან სულიერებას, მაგრამ ჩემს გულს ნამდვილად არ სურს შურისმაძიებლობა.

მე მინდა, რომ, თუ ეს უბედურება ვიღაცის ხელით იქნა ჩემს თავს მოწევნული, ღმერთმა მათ შეუნდოს.

წყენია კაცი კაცობას კარგავს, ანუ პატრიარქალურ საზოგადოებაში, აი მეომარ კაცს არაფერი არ სწყინს, ან მოგაჭრის თავს ან გაპატიებს იქვე.

-არ უღალატიათ თქვენთვის?

როგორ არა, რამდენიც გინდა

-არ გტკენიათ?

როგორ არ მტკენია... და როგორც ჩემს შვილს დავუწერე ჩემს ერთ-ერთ წერილში, რომელიც შემდგომ გამოქვეყნდა: როცა ყველაზე ახლობელი ადამიანისგან ღალატს ნახავ, გიხაროდენ, იმიტომ, რომ ღმერთს უყვარხარ ესეიგი და თავისი განვლილი გზის მემილიონედს გაჩვენებს, მეც ისევე როგორც ყველა მაყურებელს ამ ჩვენი საუბრისა ჩემო ნოე, განუცდია ტკივილი ღალატისა, მაგრამ ეს ნიშნავს, რომ თვითონა ყოფილა მტკენელი, ან თვითონაც ყოფილა მოღალატე და ვინც ამას ვერ ხედავს, მაშინ ის ძმის თვალში ხედავს დირეს და თავის თვალში ვერ ხედავს ვერაფერს.

თქვენი ყველაზე დიდი ტკივილი რა არის?

ყველაზე დიდი ტკივილი რა არის თქვენი?

- ყველაზე დიდი ტკივილი ჩემს ცხოვრებაში? აფზახეთის და ცხინვალის დაკარგვა, რომელიც მოუშუშებელი ჭრილობაა ჩემს გულში და დღე არ გავა, რომ მე მის გამო გულში ცრემლები არ მდიოდეს, ლექსები არ დავწერო და არ ვილოცი

რაც მეტი შვილი გყავს ...

შვილები კიდე ცალკე კოსმოსია, იმიტომ რომ, თითეული მათგანი ცალკე სამყაროა.

ეს ეხლა მარტო მრავალშვილიანმა მშობლებმა ვიცით, მაგრამ ჭეშმარიტებაა, რომ, რაც მეტი შვილი გყავს, მით უფრო ადვილია მათი აღზრდა, იმიტომ, რომ ისინი ერთმანერთს ზრდიან და ეს ბედნიერება, ოჯახური სითბოს წარმოშობისა, ენით აღუწერელი რამე არის, რომელსაც ვერანაირი სიამოვნება ამ ქვეყანაზე ვერ შეედრება.

მტერი ერის სხეულისა

გარყვნილების პროპაგანდა, ნარკოტიკების პროპაგანდა, აზარტული თამაშების პროპაგანდა არის ძალადობა ერის სხეულზე და ყველა ვინც მას იწყნარებს და ყველა ვინც მასთან, ფოე-ფოე თანაცხოვრობს არის მტერი ერის სხეულისა.

ქართველობა სრულიად საკმარისია ბედნიერებისათვის

ჩვენმა პატრიარქმა გენიალურად თქვა, პატრიარქმა იცის ხოლმე, მთელს კოსმოსს ჩაატევს ხოლმე 2-3 სიტყვაში და ერთხელ თქვა ესეთი რაღაცა, ოთხ სიტყვაში ჩაატია კოსმოსი: ქართველობა სრულიად საკმარისია ბედნიერებისათვის.

თუ ამაზე უარს ვამბობ, ამას ვღალატობ, ამას ვებრიქები, მაშინ მე არავინ არა ვარ, ვარ უბრალოდ მე და ჩემი ხოში, ჩემი ამბიციები.

არ არსებობს ტკივილი, რომლის მერეც არ მოდიოდეს შვება და არ არსებობს უიმედობა ...

ჭრილობების ან ტკივილების მოწინააღმდეგისთვის დანახვება არ არის წესი, ლელო ბურთშიც მაგას მასწავლიდა ნათლიაჩემი - ბათუ კევლიშვილი და ესე გავიზარდეთ ჩვენ.

მაგრამ, როცა დილის 4 საათზე, ოთხზე დგახარ და შუბლის კუთხით, ლოგინის კუთხეს ეყუდები, იმიტომ, რომ გეჩვენება, რომ აი მაგ მომენტში, მაგ პოზაში, ცოტა უფრო ნაკლებად იტანჯები ტკივიკისგან, აი მანდ არის ეს სიახლოვე სიკვდილთან.

პრინციპში არაფერს არ ფიქრობ და მარტო უფლის სახელს იხსენებ, თუ ვთქვათ მორწმუნე ხარ, როგორც მე ვცდილობ ვიყო. და ეს სინათლე, ნუგეში, რაღაც საოცარი შვება, არის ყველაზე დიდი სიხარული.

პრინციპში უძლურის დღიურის წერაც მაგიტომ დავიწყე. მივხვდი, რომ ძალიან სასიხარულო ამბავი მაქ ყველასთვის, ვინც, ჯვარი წერია ყველას, მომავალში გახდება ცუდად ან ეხლა არის ცუდად, ღმერთმა ყველას უშველოს.

ეს ამბავი არის ასეთი: არ არსებობს ტკივილი, რომლის მერეც არ მოდიოდეს შვება და არ არსებობს უიმედობა, რომლის იქითაც არ იყოს იმედი.

და ეს დღიურიც მაგიტომ დავიწყე, რომ კი არ ჩავციკლულიყავი, აი ამ ჩემ დამანგრეველ, დამახეიბრებელ ორ დაავადებაზე, ორივე სასიკვდილო... არამედ რაღაცა ისეთი მეკეთებინა, რაც სხვებსაც გამოადგებოდა.

შენდობას ვთხოვ ყველა ჭირისუფალს ...

შენდობას ვთხოვდი ყველა ჭირისუფალს ვისაც მოვემსახურე მე, არასასიამოვნო მომენტია, მე თვითონ კარგად ვიცი. ჩემებს, ნათესავებს რომ კრძალავდნენ, რაღაცა მტრულად ვიყავი განწყობილი მათზე, იმ ადამიანებს ვინც მე მიყვარდა, იმათ რომ მიწას აყრიდნენ და ის ხმაც დღემდე ჩემს ყურში არის, ის მიწის მიყრის ხმა.

ვიცი, ყველა ჭირისუფლისთვის ესე არ არი, მაგრამ, მე ყველას შენდობას ვთხოვ, იმისთვის რა მუშაობაც მომიწია მათი ახლობლების დაკრძალვასთან დაკავშირებით.

ეს ცხოვრება არის გამოსაცდელი

როგორ ფიქრობ, შეიძლება, რომ სული დაინახო?

- კი, რეალურ ამბავს გეუბნები, კი მინახავს. ერთხელ ნავთლუღის საქალაქო სასაფლაოზე ვთხრიდი, 5-6 საათი იქნებოდა, რაღაცამ ჩამიარა, იქით-აქეთ გავიხედე, არაფერი არ იყო, აი რაღაცამ ჩამიარა ეგრევე, ისე შემეშინდა... დედას გეფიცები მართლა იყო ეს ამბავი, მართლა სულმა გამიარა გვერდზე.

ზოგადად მაგაზე ბევრჯერ დავფიქრებულვარ, მითუმეტეს მარტო, განცალკევების, დაძინების დროს. წარმოიდგინე დღეს უყურებ, ნახევარი საათის წინ მოყვანილი, უყურებ და ნახევარ საათში ცხოვრება აღარ არის. აი ეს არის ჩვენი ცხოვრება, რომ იტყვიან წუთისოფელია და სანამ ცოცხლები ვართ სიკეთე უნდა ვთესოთ.