ციტატები, გამონათქვამები

როდის გვაქვს ყველაზე ცუდი პერიოდები?

რაც არ უნდა შეუძლებელი გვეჩვენოს თავიდან, როცა ვიცით რა გვინდა, ნახევარი ნაბიჯი გადადგმული გვაქვს უკვე

მიზანი არ შეიძლება იყოს მწვერვალზე მოხვედრა. მიზანი შეიძლება იყოს მწვერვალამდე ასასვლელი გზის გავლა

თუ მიზანი დიადი და კეთილშობილურია, ვერც განიხილავ გაჩერებას

წამოდგომის და ბრძოლის გაგრძელების წამალი

ბასკის სტერეოტიპი ევროპაში არის: აი რომ არ შეეშვება სანამ არ მიაღწევს, არაფრის გაგონებაც კი არ უნდა

ანეკდოტი არის ბასკებზე ასეთი: როგორ უნდა განათავსო 100 ბასკი პატარა ჩიკვეჩენტოში. ერთადეერთი გზა არის, უთხრა, რომ ეს შეუძლებელია და ასივე თავისით...

ჩემ შემთხვევაში წინააღმდეგობა უფრო მამოტივირებს ხოლმე, თუმცა ეს იმას არ ნიშნავს, რომ ეს არის ან უნდა იყოს ვიღაცისთვის უნივერსალური წამალი.

სხვის შემთხვევაში შეიძლება სხვა იყოს წამალი არ გაჩერების, წამოსდგომის და ბრძოლის გაგრძელების. მიღწევამდე არ დანებების და ა.შ

ჩემი აზრით ეგეთი წამლები უნიკალურია ყველასთვის.

მარცხი, როგორც წარმატების მოტივატორი

კავეენში მაგალითად მახსოვს ნაკრებს, რომ არჩევდნენ უნივერსიტეტის ნაკრებს... მოკლედ ვთამაშობდით ესე, მე ვიყავი ეკონომიკის ფაკულტეტის გუნდი, გეოგრაფები, ფიზიკოსები და მერე მოვიდნენ ჩვენი ზედა თაობა და თქვეს, რომ მოდი შევარჩევთ ნაკრებისთვის ვინ იყოს. გამოგვიყვანეს ბევრი და აიყვანეს ყველა, ჩემზე თქვეს გამოგვადგება თუ არა არ ვიციო.

ეს ერთი მხრივ არის იმის წინაპირობა, რომ თქვა არ არის ეს ჩემი საქმე. რა ვქნა, ფაკულტეტის დონეზე კი გავერთე, მაგრამ არ არის ჩემი საქმე. მეორეს მხრივ არის პირიქით, რომ ამ დროს ამოგდის რქები და მერე შემდეგ სეზონზე გავხდი უნივერსიტეტის კაპიტანი, ნაკრების კაპიტანი და მერე სტუდენტური დღეები და საუკეთესო კაპიტანი და ა.შ.

მარცხი და წარმატება განუყოფელია ერთმანეთისგან

პოლარულობის თეორია - მარცხის მნიშვნელობა

რატომ არის მნიშვნელოვანი, რომ მცირე მარცხი მაინც განიცადო ადამიანმა? რას გაჩვენებს ეს მარცხები?

პოლარულობის თეორიის მიხედვით, ჩვენ ვიცით გამარჯვება რა არის, იმიტომ რომ ვიცით მარცხი. მარცხი რომ არ ვიცოდეთ რა არის... მოკლედ დღე და ღამე, დღე არ გვეცოდინებოდა რა არის, რომ არ არსებობდეს ღამე, სულ დღე იქნებოდა. შესაბამისად ახალი არაფერია არ არის ამაში, თუ ვიტყვი, რომ, მარცხი წარმატების საპირისპირო მხარეს კი არ დგას, არამედ, ამის შემადგენელი ნაწილია, მარცხის შიში, რაც გვჩვევია, ეს ადამიანური შიშია და ბევრი რამის შიშია: იქ სოციალური შიში, რომ რას იტყვის ხალხი. იქ , რომ არ გამომივიდეს, ტყუილად ხომ არ დავკარგე ამდენი დრო.

მოკლედ ბევრი ტიპის შიში არსებობს, რასაც ფსიქოლოგიურად შეიძლება დავარქვათ მარცხის შიში. ნებისმიერი დოზით და ნებისმიერი ფორმით. მაგრამ, მეორეს მხრივ, ჩვენ ვიცით, ვიღაცეების მიღწევები და არ ვიცით იმის უკან რა იდგა, და არ არსებობს იმის უკან არ იდგას საშინელება, ე.წ საშინელება, გათენებული ღამეები, უარყოფა, დეპრესია. ხელის ჩაქნევა და მერე ისევ ... მოკლედ ბევრი ასეთი რამ.

ამიტომ ეს ორი განუყოფელი რამ არის ერთმანერთისგან.

ცუდი გამოცდილება - დიდი წარმატების საუკეთესო საწინდარი

ვინც კი რაღაცას მიაღწია, დიდმა ნაწილმა. ვინც კი რაღაცა ახალი შექმნა, ვინც კი რაღაცა პარადიგმა შეცვალა, თითქმოს ყველას რაღაც ისეთი აქვს გამოცდილი, რამაც ეს განაპირობა.

ეს შეიძლება იყოს, დალხენილ ცხოვრებაშიც კი, ცუდი გამოცდილება, რამაც რაღაცა გასწავლა.

საქმისადმი სიყვარული

მიმდინარე არის ხუთშაბათის და კვირის ჯგუფი და აი მოუთმენლად რომ ელოდები, დღეებს რომ ითვლი, როგორც ფეხბურთი რომ არის და ელოდები, რომ ხვალ იქნება სასიამოვნო ვნებათაღელვა.

- რა უცნაურია, მესმის, რომ შენი საქმე შეიძლება გიყვარდეს, მაგრამ, საქმე, რომ სიხარულად გეთვლება.?

ჩემი აზრით, საქმე, რომ გიყვარს მანდ ორნაირი შეიძლება იყოს საქმის სიყვარული. ერთი, რაღაც არსებულ საქმეს რომ შეუერთდი და შეგიყვარდა, ან შეუერთდი იმიტომ, რომ შეგიყვარდა. და მეორე, საქმე, რომელიც შენ აიკვიატე.

პროგრესის აუცილებლობა ადამიანში

ადამიანებზე მაქვს უფრო როგორი იმედგაცრუება იცით? რაღაცა დიდი დრო, რომ გავა და არ გინახავს, ჩემი ჰიპოთეზით, დროის გასვლის პარალელურად, ადამიანმა ან პროგრესი უნდა განიცადოს ან რეგრესი, ანუ რაღაც უნდა შეიცვალოს.

თუ ინტერესები იგივე აქვს, თუ საწუწუნო, რაზეც მაშინ წუწუნებდა, იგივეზე წუწუნებს, თუ სიხარულები, რაც მაშინ უხაროდა კონკრეტულად, იგივე უხარია. რაღაცნაირი გრძნობა მაქვს ხოლმე მაგ დროს და იმედგაცრუების ნაირია თითქოს ეგ გრძნობაც.

თუ არ გამოგივიდა, ე.ი. არ გდომებია

ირაციონალური არის, რომ აიკვიატებს ვიღაცა რაღაცას და ვერ ეშვება სანამ ბოლომდე არ მიაღწევს ყოველგვარი რაციონალური ლოგიკის გარეშე და ის გამოდის ხოლმე მერე კარგი.

- აკვიატებაც არის და აკვიატებაც, რაღაც, რომ აგეკვიატება და მეორე დღეს მიხვდები, რომ არ არის სინამდვილეში ის რაც გინდა. შენ თავს რას ეუბნები ესეთ დროს?

სანამ არ მიაღწევ, თუ შეეშვი ესეიგი არ გდომებია. ეხლა ამერიკაში წასვლაზე მეკითხებოდნენ, მასკის პროგრამაზე პირველ წელს, რომ გავაგზავნე საბუთები, არ მომივიდა პასუხი, მეორე წელსაც არ მომივიდა პასუხი, პასუხის ღირსადაც არ ჩამთვალეს ამ სიტყვის ყველანაირი გაგებით. არც ოფიციალური, არც არაოფიციალური, უბრალოდ ეთქვათ კაცო.

როცა დროის ფაქტორი შენზე მოქმედებს, ადამიანური გონების ხაფანგია, რავიცი ეხლა სამი წელია ვცდილობ და არ გამომივიდა, ესეიგი არ ყოფილა... შევეშვები... თუ არ გამოგივიდა ესეიგი არ გდომებია, იმიტომ, რომ მანდ თუ გაქვს ე.წ. Plan B, ეს უკვე გონების პროდუქტია. თუ გაქვს, რომ მანამ სანამ არ მივაღწევ, ეს გასაგებია, რომ გვახასიათებს ჯიუტ და აკვიატებებით სავსე ადამიანებს, როგორიც ვიყავი ბავშვობაში და ვარ.

"არა"-ს თქმის ხელოვნება

დონალდ ტრამპი იყო ჰოუსთი, ხოდა სანამ მერე საპრეზიდენტო კანდიდატი გახდებოდა, მანამდე იყო ბიზნეს მოგული და ერთ-ერთ ინტერვიუში აქვს ნათქვამი, რომ მამაჩემისგან რაც ვისწავლე, რაც მერე ბიზნესში ძალიან მადგება, ეს არის „არა“-ს თქმის ხელოვნებაო.

ხომ გეჩვენება ამ დროს, რომ უხეში ხარ იმ ადამიანის მიმართ, რომელიც რაღაცას გთხოვს და შენ არას ეუბნები, რასაც ეუბნები არა სიუხეშის გამო, არამედ როცა ინტერესები არ თანხმდება ერთმანეთთან. მერე იმდენი დრო მეზოგება ამით ცხოვრებაშიო.

ხშირ შემთხვევაში მენეჯმენტში ძალიან ბევრი შემთხვევაა როცა არა მაშინ გტკივა როცა არას გეუბნებიან, დროის გასვლის შემდეგ როცა რაღაცეებს გადააფასებ, ამბობ, რომ კიდევ კარგი არა მითხრეს, იმიტომ, რომ, რომ არა ის დამარცხება და ის უარი არ გამეღციძებოდა და ახალი რქები არ ამომივიდოდა და არ მივაღწევდი რაღაცა ახალს.

წინასწარგანწყობის გადამწყვეტი მნიშვნელობა

წინასწარგანწყობას აქვს გადამწყვეტი მნიშვნელობა ხოლმე, ე.წ ტვინის "განზოგადების ხაფანგი" ერთერთი. ბაზერმანის თეორიის მიხედვით, რომ, აი რაღაცა ვიდეოს ვნახავთ ვიღაცისას, და უი ეს ბიჭი რა კარგად "ბაზრობს" და მოდი ჩვენთან მოვიყვანოთ სტუმრად და ჩვენთანაც კარგად "იბაზრებს".

ის რაღაცა კონტექსტურია, იქ წინასწარ მომზადებული აქვს რაღაც, მოკლედ ბევრი წინაპირობა ახლავს იმას და განზოგადების ხაფანგი გვიკეთებს იმას, რომ მოდი კაცო გადავთარგმნოთ ეს ჩვენს კონტექსტშიც, ფაქტი არ არის რომ ივარგებს.

თან ამას სიმართლე, რომ გითხრა, ემატება ის, რომ, რავიცი საკმარისად ვიყავი ეკრანზე. ხომ იცი განწყობა, რომ გაქვს, ფეხბურთს თუ კარგად თამაშობს ეს, მოდი იჭიდავოს და კარგად იჭიდავებს

ტკივილი იმისთვისაა, რომ რაღაცას მიხვდე

ტკივილი იმისთვის არ არსებობს რომ შენ იტანჯო, ტკივილი არის დაზიანებული ორგანოს ძახილი. აი გეტკინა ნაღვლის ბუშტი, იმიტომ კი არა რომ გაგამწაროს, იმიტომ, რომ დაჯდე დიეტაზე, ნორმალურად იკვებო და თუ საჭიროა ამოიჭრა ბოლოს და ბოლოს.

ტკივილი ემსახურება იმას, რომ შენ რაღაცას მიხვდე. თუ შენ შენი თავი ტკივილთან გააიგივე, ესეიგი ეს რაღაც გარკვეული პრობლემა არის შენთვის გადაუჭრელი პრობლემა და ტკივილი ნიშნავს, რომ მთელი ცხოვრება პრობლემაა. ესეიგი ეს პრობლემები დამთავრდება, როცა მოკვდები.

რატომ ვიღვიძებთ დაღლილი?

თუ მელატონინი ცოტაა, ძილ-ღვიძილის ციკლი იშლება, შენ იღვიძებ დაღლილი, შენ იღვიძებ არა მოსვენებული, არამედ თითქოს არ გიძინია. თითქოს დაიძინე, ახლახანს გაიღვიძე მაგრამ დაღლილი ხარ, ესე გრძელდება წლები.

ყოველ ღამე ერთიდაიგივე დროს გაღვიძება ცუდი ნიშანია, იმიტომ, რომ ყველაფერთან ერთად მელატონინი გახლავთ იმუნო ბიოლოგიური ზედამხედველობის მთავარი ფაქტორი, ანუ მელატონინი მონაწილეობს მუტაციის აღმოფხვრაში.

უჯრედები ხომ მრავლდება, მთელი ჩვენი სხეული ხომ იცვლება 7-9 წლის განმავლობაში, სხვადასხვა სიჩქარით, ესა თუ ის ორგანო მთლიანად იცვლება. უჯრედული მოსახლეობა განახლდება, როდესაც ეს განახლება კლებულობს, ნიშნავს რომ სიბერეა დაწყებული გამოხატულად.

მელატონინი მონაწილეობს მუტანტური, ანუ ცუდი გენეტიკური დაზიანების პოვნაში, ის იმუნოკომპეტენტური უჯრედების აქტივაციას იწვევს, მელატონინი. ანუ თუ მელატონინი ცოტაა, აღარ არის სათანადო იმუნო ბიოლოგიური ზედამხედველობა და იმუნიტეტს გამოეპარება მუტანტური უჯრედი, მათ შორის კიბოს უჯრედი, კიბო ერთ-ერთი ფორმაა ავთვისებიანი სიმსივნის.

ანუ თუ დაიწყო ყოველ ღამე ერთიდაიგივე დროს გამოღვიძება, ნიშნავს იმას, რომ ბიოლოგიური საათი დაზიანდა და 15-20 წელიწადში შეიძლება განვითარდეს ონკოლოგიური დაავადება.

ადრე დაწოლის სარგებელი

აი მოსაღამოდა და დროზე დაიძინე, ტელეფონი გამორთე, დააბნელე ოთახი. თვალის ბადურა დაბნელდა და სეროტონინი გარდაიქმნება მელატონინად - ძილის ჰორმონად. მელანო ნიშნავს მუქს, აი მელანი, მელანია, მუქი. მელანქონია ამიტომ იწოდება, როგორც შავი მდგომარეობა, მწუხარება, შავი ნაღველი, ქოლი ნიშნავს ნაღველს.

თუ სეროტონინი დღის განმავლობიში ცოტაა, შესაბამისად მელატონინიც ცოტა იქნება, თუ მელატონინი ცოტა, მაშინ ჩაძინებისა და ზოგადად ძილის ხარიხსიც იქნება არა საკმარისი, შესაბამისად იქნება ფხიზელი ძილი.

ადამიანი დაახლოებით 8-10 ჯერ იღვიძებს ღამის განმავლობაში, მაგრამ თუ შენ გაქ ჯანმრთელი ნერვული სისტემა, ეს გამოღვიძებები შენ არ გახსოვს. თუ დაგამახსოვრდა გამოღვიძებები, ე.ი შენ გაქ სტრესი.

თუ მელატონინი ცოტაა, ეს ნიშნავს იმას, რომ, დაახლოებით ღამის 2 საათზე, როდესაც უნდა იყოს მისი პიკი, მისი პიკი არ არის, თუ პიკი არ არის, მელატონინი, რომელიც ამცირებს კორტიზოლს ე.ი კორტიზოლი სათანადოდ არ შემცირდება. თუ კორტიზოლი არ შემცირდა დილისთვის, როდესაც უკვე მელატონინი კლებულობს და კორტიზოლი თავისთავად იწყებს მატებას, კორტიზოლის მატებას დახვდება სასტარტო მაღალი მაჩვენებელი კორტიზოლის ანუ დაემატება და ესე იგი ეს ნამატი მოგცემს დილით მაღალ წნევას. ამიტომ ინფაქტების, ინსულტების, გიპორტონული კრიზების დიდი წვლილი მოდის სწორედ დილის პერიოდზე.

გუგლ-ექიმობა და თვითმკურნალობა

თვითმკურნალობა და გუგლ-ექიმობა დამაზიანებელია რასაკვირველია, იმიტომ, რომ თუ დე ვიტამინი არის არაპროფესიონალის მიერ დანიშნული და გამოყენებული, მან შეიძლება გამოიწვიოს მაგალითად თრომბოზების ინდუცირება, ანუ სისხლის შედედების სისტემაზე იმუშავოს ცუდად. ანუ ყველაფერი თავის სპეციალისტს საჭიროებს.

მონასტერში უნდა წახვიდე მაშინ, როდესაც ...

წავიდეთ მონასტერში და ღამის 2 საათზე ავდგეთ და ვილოცოთ, ეგებ რამე გვეშველოს....

მონასტერი არ არის ადგილი, სადაც ღამის 2 საათზე ლოცულობენ. მონასტერში არის ადგილი, სადაც იკრიბებიან ადამიანები, რომლებსაც, ღამის 2 საათზე ლოცვის გარეშე არ შეუძლიათ. განა ის რომ შენ წახვიდე იქ რომ ილოცო, შენ იმ შემთხვევში უნდა წახვიდე იქ, რომ ღამის 2 საათზე ლოცვის გარეშე არ შეგიძლია.

იქ ღამის 2 საათზე ლოცვას ვერ ისწავლი, ეს იქნება შენი სასჯელი.

თავისუფლება უდრის წესიერებას

თავისუფლება მიიღწევა მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ შენ ხარ წესიერი. თავისუფლება უდრის წესიერებას

მონა ოცნებობს კარგ მონათმფლობელზე

შენ ხარ სევდიანი, იმიტომ, რომ ამისთვის გცალია

რატომ შავი?

რატომ არის ჩვენი ნაციონალური ფერი შავი? უმრავლესობას აცვია მუქი ფერის სამოსი, რატომ უყვართ მაინცდამაინც შავი ფერის მანქანა, ჯიპი იქნება თუ BMW, რატომ შავი? იმიტომ რომ ჩვენ ვართ წარსულში ჩარჩენილი, ჩვენ ვართ დიდი ერი, და აღმოჩნდა რომ ვართ უპასუხისმგებლო ხალხი.

ერი დიდი, ხალხი შეუმდგარი, საზოგადოება შეუმდგარი.

რატომ სევდა? იმიტომ რომ, იმისათვის რომ მომავალი შექმნა, დღესვე უნდა დაიკაპიწო ხელები და იმუშაო, მიუხედავად იმისა, პრესტიჟულია ეს თუ არა. უნდა ისწავლო, მიუხედავად იმისა, მოგიმატებენ ამის გამო ხელფასს თუ არა. შენ უნდა იყო შემოქმედი, მიუხედავად იმისა, დაგიფასდება ეს თუ არა.

- ესეიგი, ერთგვარად სიზარმაცის ნაყოფია სევდა? რომელიც იწვევს ერთგვარ დეპრესიას.

- კი და სიზარმაცე არის ენერგიის უკმარისობა, და რა, შენ ხარ სევდიანი იმიტომ რომ ამისთვის გცალია.

მომავალი რომ შექმნა, დღესვე უნდა დაიკაპიწო ხელები და იმუშაო, მიუხედავად იმისა, პრესტიჟულია ეს, თუ არა!
უნდა ისწავლო, მიუხედავად იმისა, მოგიმატებენ ამის გამო ხელფასს, თუ არა!
უნდა იყო შემოქმედი, მიუხედავად იმისა, დაგიფასდება ეს, თუ არა!

რა შემთხვევაში ჩავარდები დეპრესიაში?

თუ შენი შემოქმედება და პიროვნული ზრდა შეჩერდა, შენ ჩავარდები დეპრესიაში. მოწყენილობა, დეპრესია, სასოწარკვეთა, ეს არის - პიროვნული ზრდის შეჩერება