ჭიდაობა ღვთიური სახეობაა
ჭიდაობაში ძალიან ბევრი წარმატებული გვყავდა და გვყავს. აი, რა ფენემენია ეს, ქართველები რომ სულ ასეთები ვიყავით ჭიდაობაში.
- ეს ჩვენი გენეტიკური კოდია. ლომის წილი მედლებისა მოდის ჭიდაობაზე, თვითონ ჭიდაობა ღვთიური სახეობაა, არც ვმალავ ამას და თქვენც უკეთ იცით.
ძველ აღთქმაში აღწერილია, იაკობი რომ მოდის ძმასთან და ანგელოზს რომ ეჭიდავება და ბეჭს რომ ამოუგდებს .
ეს შემთხვევითი ამბები არ არის. ეს ჩვენს წელთაღრიცხვამდე, ანტიკური პერიოდიდსან მოდის.
პირჯვრის წერის საინტერესო ისტორია
ვიწერ პირჯვარს როცა, მაგალითისთვის მნიშვნელოვანი სათხოვარი მაქვს. სამაგიეროდ იქ არის რიტუალი ესეთი, რომ ყველა თამაშიც წინ ისლამური ლოცვა უნდა აღევლინოს და ყველანი მხარდამხარ ვდგავართ და ერთი კითხულობს ლოცვას, მე ჩემსას ვლოცულობ, ისინი თავისას.
გადახვეული ხომ გვაქვს ხელი, და ნუ ეხლა შემხედა გუნდის ექიმიმმა, თან მე პატივს მცემს, ჩემს აზრებს პატივს სცემს და შეხედა რომ გადავიწერე პირჯვარი, იქით შეხედა, მწვრთნელი კათოლიკეა და იმანაც გადაიწერა პირჯვარი, მერე რაღაც კითხვები დამისვა და მერე აღმოაჩინა, რომ მოვიგეთ ის თამაში, მერე კიდე ერთი თამაში მოვიგეთ. მერე ტრამვირებული ვიყავი, არ ვთამაშობდი და იქ უკვე ვეღარ მოვიგეთ, ხოდა დააკავშირა ამან პირჯვრის გადაწერასთან ჩვენი მოგება. მერე მხარი მომარტყა და მითხრა, მეც ვიწერო, რამდენიც შენ გადაიწერე, იმდენი მოვიგეთო.
მხატვრული ლიტერატურის კითხვა
ერთი სიამოვნება იყო იმ ფრაგმენტების კითხვა და იქიდან ისე შემიყვარდა მხატვრული ლიტერატურა. ჯერ ქართულით ვიწყებ, კლასიკა რაცაა ყველაფერს ვეცნობი, ვკითხულობ. მერე გადავდივარ... მოვიტყუები თუ ვიტყვი, რომ ვოლტერი გადაბულბულებული მაქვს, მაგრამ შეძლებისდაგვარად თუ დრო მაქვს ვკითხულობ.
ბოლოს მაგალითად ჯორდან პიტერსონს ვკითხულობდი, უფრო ფსიქოლოგიური წიგნია, ცოტა სტილი შევიცვალე, მხატვრული ლიტერატურიდან ახლა ფსიქოლოგიურ რაღაცეებს ვკითხულობ, მაგრამ თვითონ უშუალოდ ბიბლიასთან ურთიერთობა, ძალიან მიყვარს კი.
ქართველი ჩემთვის...
ქართველი ჩემთვის ბრჭყალებში - კარგი ტიპია. ყველანაირად, თავისი გემოვნებით, თავისი დახვეწილობით, სიმღერით, ფოლკლორით, ცეკვით. ყველანაირად. რომც არ ვიყო ქართველი, მაინც მომეწონებოდა.
არა მხოლოდ მე მომეწონებოდა, ჩემი მეგობრები მოროკოდან მაგალითად, აფრიკის ქვეყნებიდან, მალიდან .... რომ ნახავენ მერე მირეკავენ და მეუბნებიან: იცი ქართველებთან და ჩვენთან ძალიან ბევრ იდენტურ რაღაცეებს ვპოულობთ და კარგი ტიპები ხართ ხო იცი.
ასეა, მართლა გამორჩეული ხალხი ვართ, ობიექტურად ვამბობ ამას.
წარმატების წინაპირობა
შრომა და მიზნისთვის თავგანწირვა არის არა მხოლოდ ფეხბურთში, არამედ ნებისმიერ სპორტში წარმატების წინაპირობა.
მაგალითისთვის, თქვენ მსახიონი ბრძანდებით და სადღაც თუ წაიბორძიკებთ და იფიქრებ რომ ჩემგან არ გამოვა მსახიობი, შესაძლოა არ გქონდეს ნიჭი და მართლა არ გამოვიდეს, იმას კი არ ნიშნავს რომ თუ არ გამოდის აუცილებლად უნდა გამოიყვანო, მაგრამ ხომ არის რაღაც ადეკვატური შეფასება.
ბავშვებს მოვუწოდებდი ერთ რამეს, რომ ოცნებებისთვის ბოლომდე იბრძოლონ, თუ მიაჩნიათ რომ ეს მათ შეუძლიათ, არასდროს დაყარონ ფარხმალი, არასდროს არ არის გვიან.
ყოველთვის შეიძლება შედეგის მიღება, თუ ამას გულით და რაც მთავარია, რწმენით მოინდომებ.
თავში არ აგივარდეს
ხანდახან არის... ყველა ადამიანს აქვს... ყველა ცოდვა დაცემულები ვართ და ყველას გვაქვს მიდრეკილება, რომ: აი ჩვენი დამსახურებით, ეს მე შევძელი... და როგორც კი ცოტა გავყეყეჩდებოდი ხოლმე, მთელიო ცხოვრების განმავლობაში ესე იყო, როგორც კი ცოტა შემოაბიჯებდა ჩემში ეს ფარული ამპარტავნება, რაღაცა ზღვარს, რომ გადავცდებოდი, მაშინვე მოდიოდა მარცხი, მაშინვე დანარცხება.
ამიტომ ვცდილობ გავუფრთხილდე, იცით ცოტა მეშინია კიდეც, აი ამ ზედმეტი სიყვარულის. ზედმეტი არასდროს არ არის სიყვარული მაგრამ თავის გამოცდას გავს.
რომ ჩავედი თბილისში დღეს და ყველას, რომ ვუყვარვარ, მერე ჩემ თავს ვაკვირდები, ჩემს თავს ველაპარაკები, რომ აი აბა გიორგი შენ თუ მოგეწონა და რა დონეზე მოგეწონა და აბა ცოტა ეშხში ხომ არ შეხვედი.
ძალით ვერ გავაკონტროლებ მაგრამ მუდამ ვცდილობ და მაინც კმაყოფილი ვარ, რომ ვუმკლავდები. ჩვენი ნაკრების წევრების საქებრად უნდა ვთქვა, ძალიან ძნელია იცით თავში არ აგივარდეს.
სარწმუნოებისადმი დამოკიდებულება
მე ქრისტიანი ვარ, ბიბლია ჩემთვის სამაგიდო წიგნია, ვიცავ ღმერთის მცნებებს და ვიზიარებ ქრისტეს ცხოვრებას აბსოლიტურად. მიყვარს ამაზე მუშაობა, როგორც ახალ, ისე ძველ აღქმაზე, თუ დრო მაქვს ამის.
ჩემ გულში არის მუდამ ღმერთის ადგილი და ჩემი ურთიერთობა მაქვს ღმერთთან. ვფიქრობ რომ, რომ არა ღმერთის სახმარება... პირადად ვგრძნობ ამ ყველაფერს, როცა, მე ჩემსას გავცემ, თითქოს რაღაცაა... მე ამას სული წმინდის მადლს ვეძახი, ვიღაცა შესაძლოა კარმას ეძახოდეს. ჩემს რწმენაში ეს სული წმინდის მადლია და არ შემიძლია, რომ ამაზე ხაზგასმით ჩემი პოზიცია არ დავაფიქსირო, იმიტომ რომ ყველაფერი ღმერთის ნებით ხდება და მადლობელი ვარ ყველაფრისთვის რაც მე მომეცა, ჩემი ოჯახისაც, იმიტომ, რომ ოჯახი არაჩვეულებრივი მყავს, ჩემი ულამაზესი შვილები და არ ვიცი რითი დავიმსახურე, მაგრამ მადლობა ღმერთს.
წარმატებას დავიწყება სჭირდება
მთავარი რა არის იცით, რომ ამ გამარჯვებით არ ვიცხოვროთ მუდამ და მალე დავივიწყოთ. გამარჯვებასაც დავიწყება სჭირდება. მარცხსაც ხომ სჭირდება დაივიწყო, რომ წარმატებას მიაღწიო, ზუსტად ისევეა, წარმატებასაც დავიწყება სჭირდება, რომ შემდეგ ახალი წარმატებებისკენ გადადგა ნაბიჯი.
გიორგი გველესიანი
სადღეგრძელო | მეტი პატივისცემა და სიყვარული
ერთმანერთს მეტი პატივი ვცეთ, დავახლოვდებ, ოღონდ დავიტოვოთ საკუთარი ხმა, საკუთარი ფერი, ბგერა... ყველაფერი რაც აუცილებელია, რომ ადამიანი შედგეს თავისუფალ ადამიანად და ერთნაირად ნუ ვიფიქრებთ ყველაფერზე, რა თქმა უნდა, მაგრამ მეტი პატივი ვცეთ ერთმანერთის აზრს.
ჯანმრთელობა იგულისხმება ამაში, ხო ვამბობთ რომ ყველაზე მოსაფრთხილებელია ნერვიული სისტენა ზოგადად, რაც იწვევს სხვა პრობლემებს. საბოლოო ჯამში ამ ერთმანერთის სიყვარულში თუ მოვახერხებთ მეტად შესვლას, ის განაპირობებს ჯანმრთელობასაც.
დროზე შევრიგდეთ!
ვფიქრობ, რომ მაინც კარგი ხალხი ვართ. ცოტა დაკარგულები ვართ ეხლა, ერთმანერთს ვერჩით და ამ დროს, დროს ვკარგავთ.
დროზე შევრიგდეთ ჯობია ყველანი და ვაჯობებთ ყველას ყველაფერში. თუ ვერა, ყოველ შემთხვევაში, ჩვენგან სინათლეს მიიღებს სტუმარი ყოველთვის და სასიამოვნო იქნება ურთიერთობა, შესაბამისად ჩვენც გავიზრდები: მე რო გასწავლი, შენც მასწავლი და პირიქით.
გარშემომყოფების სიყვარული
ზოგადად, თვითონ ეს გამოთქმა ხშრად მესმის ამ ბოლო დროს, საკუთარი თავის სიყვარული. და არის ხო ლიტერატურაშიც, რომ, თუ არა გაქ .... აი მაგ მომენტს, ჩემთვის ცოტა არასწორი ჟღრადობა აქვს, საკუთარი თავის სიყვარული - აი ამ წინადადებას.
საკუთარი თავის გაგება და პატივისცემა კიდე მესმის, და სიყვარული ვიცი მე გარშემო მყოფი ხალხის. შენ უნდა ეცადო, რომ ამათთვის იყო და რა თქმა უნდა შენთვის. აი მანდ არის უკვე, რომ შენ თუ შენთვის არა ხარ, ვერც ამათთვის ვერ იქნები, მანდ არის ბალანსი დასაჭერი, ეგოიზმსა და სიყვარულს შორის.
ყოველდღიურობა შეიძლება ისეთი გაიხადოს ძალიან ბევრი ყურადღებით, რომ ცხოვრების ბოლოს მიხვდეს, რომ თავისთვის ვერ იცხოვრა, ეგეც ხო ნამეტანია. აი ეგ ბალანსია ალბათ ოჯახი.
შვილისთვის შესაძლებლობების არეალის შექმნა
- ერთი შტრიხი, რომ მისცე ნიკოლოზს, შენს შვილს, შენი ხასიათიდან, აზროვნებიდან ან ღირებულებებიდან, რა იქნებოდა ის ერთი?
- თავის შვილს შეუქმნას გარემო ისეთი, სადაც ის თავის შესაძლებლობებს იპოვის და არეალიზებს. მოკლედ ეს პირდაპირ, რომ ეს თვისება მაქვს და მინდა, რომ ნიკოლოზსაც ჰქონდეს, ესე არასწორი მგონია შეკითხვის ესეთი იდენტიფიკაცია. შეუქმნა არეალი შესაძლებლობებისთვის, ეს მგონია სწორი.
ვისი გჯერა? | სხვისთვის სარგებლის მოტანა
მჯერა ადამიანების, რომლებიც მიხვდნენ, რომ მათი დანიშნულება არის სხვისთვის რაღაცა ფორმის სარგებლის მოტანა
დავით გოგიჩაიშვილი
რას შეცვლიდი ბავშვობის ასაკში?
ვიკეტებოდი ტვალეტში და არ გამოვდიოდი, სანამ ველოსიპედს არ მიყიდდნენ, ჩემი ოჯახი არ იყო ფინანსურად ისე შეძლებული, რომ სულ ველოსიპედები ეყიდათ ჩემთვის და ერთ სეზონში 8 ველოსიპედი მიყიდეს.
ესეთ მომენტებში დავბრუნდებოდი და შევხედავდი ამას მამაჩემის თვალით, რომ ნეტავ რა უნდა ვქნა ასეთ დროს, როგორ უნდა მივუდგე.
როდის გვაქვს ყველაზე ცუდი პერიოდები?
რაც არ უნდა შეუძლებელი გვეჩვენოს თავიდან, როცა ვიცით რა გვინდა, ნახევარი ნაბიჯი გადადგმული გვაქვს უკვე
დავით გოგიჩაიშვილი
მიზანი არ შეიძლება იყოს მწვერვალზე მოხვედრა. მიზანი შეიძლება იყოს მწვერვალამდე ასასვლელი გზის გავლა
დავით გოგიჩაიშვილი
თუ მიზანი დიადი და კეთილშობილურია, ვერც განიხილავ გაჩერებას
დავით გოგიჩაიშვილი
წამოდგომის და ბრძოლის გაგრძელების წამალი
ბასკის სტერეოტიპი ევროპაში არის: აი რომ არ შეეშვება სანამ არ მიაღწევს, არაფრის გაგონებაც კი არ უნდა
ანეკდოტი არის ბასკებზე ასეთი: როგორ უნდა განათავსო 100 ბასკი პატარა ჩიკვეჩენტოში. ერთადეერთი გზა არის, უთხრა, რომ ეს შეუძლებელია და ასივე თავისით...
ჩემ შემთხვევაში წინააღმდეგობა უფრო მამოტივირებს ხოლმე, თუმცა ეს იმას არ ნიშნავს, რომ ეს არის ან უნდა იყოს ვიღაცისთვის უნივერსალური წამალი.
სხვის შემთხვევაში შეიძლება სხვა იყოს წამალი არ გაჩერების, წამოსდგომის და ბრძოლის გაგრძელების. მიღწევამდე არ დანებების და ა.შ
ჩემი აზრით ეგეთი წამლები უნიკალურია ყველასთვის.
მარცხი, როგორც წარმატების მოტივატორი
კავეენში მაგალითად მახსოვს ნაკრებს, რომ არჩევდნენ უნივერსიტეტის ნაკრებს... მოკლედ ვთამაშობდით ესე, მე ვიყავი ეკონომიკის ფაკულტეტის გუნდი, გეოგრაფები, ფიზიკოსები და მერე მოვიდნენ ჩვენი ზედა თაობა და თქვეს, რომ მოდი შევარჩევთ ნაკრებისთვის ვინ იყოს. გამოგვიყვანეს ბევრი და აიყვანეს ყველა, ჩემზე თქვეს გამოგვადგება თუ არა არ ვიციო.
ეს ერთი მხრივ არის იმის წინაპირობა, რომ თქვა არ არის ეს ჩემი საქმე. რა ვქნა, ფაკულტეტის დონეზე კი გავერთე, მაგრამ არ არის ჩემი საქმე. მეორეს მხრივ არის პირიქით, რომ ამ დროს ამოგდის რქები და მერე შემდეგ სეზონზე გავხდი უნივერსიტეტის კაპიტანი, ნაკრების კაპიტანი და მერე სტუდენტური დღეები და საუკეთესო კაპიტანი და ა.შ.
პოლარულობის თეორია - მარცხის მნიშვნელობა
რატომ არის მნიშვნელოვანი, რომ მცირე მარცხი მაინც განიცადო ადამიანმა? რას გაჩვენებს ეს მარცხები?
პოლარულობის თეორიის მიხედვით, ჩვენ ვიცით გამარჯვება რა არის, იმიტომ რომ ვიცით მარცხი. მარცხი რომ არ ვიცოდეთ რა არის... მოკლედ დღე და ღამე, დღე არ გვეცოდინებოდა რა არის, რომ არ არსებობდეს ღამე, სულ დღე იქნებოდა. შესაბამისად ახალი არაფერია არ არის ამაში, თუ ვიტყვი, რომ, მარცხი წარმატების საპირისპირო მხარეს კი არ დგას, არამედ, ამის შემადგენელი ნაწილია, მარცხის შიში, რაც გვჩვევია, ეს ადამიანური შიშია და ბევრი რამის შიშია: იქ სოციალური შიში, რომ რას იტყვის ხალხი. იქ , რომ არ გამომივიდეს, ტყუილად ხომ არ დავკარგე ამდენი დრო.
მოკლედ ბევრი ტიპის შიში არსებობს, რასაც ფსიქოლოგიურად შეიძლება დავარქვათ მარცხის შიში. ნებისმიერი დოზით და ნებისმიერი ფორმით. მაგრამ, მეორეს მხრივ, ჩვენ ვიცით, ვიღაცეების მიღწევები და არ ვიცით იმის უკან რა იდგა, და არ არსებობს იმის უკან არ იდგას საშინელება, ე.წ საშინელება, გათენებული ღამეები, უარყოფა, დეპრესია. ხელის ჩაქნევა და მერე ისევ ... მოკლედ ბევრი ასეთი რამ.
ამიტომ ეს ორი განუყოფელი რამ არის ერთმანერთისგან.
ცუდი გამოცდილება - დიდი წარმატების საუკეთესო საწინდარი
ვინც კი რაღაცას მიაღწია, დიდმა ნაწილმა. ვინც კი რაღაცა ახალი შექმნა, ვინც კი რაღაცა პარადიგმა შეცვალა, თითქმოს ყველას რაღაც ისეთი აქვს გამოცდილი, რამაც ეს განაპირობა.
ეს შეიძლება იყოს, დალხენილ ცხოვრებაშიც კი, ცუდი გამოცდილება, რამაც რაღაცა გასწავლა.
საქმისადმი სიყვარული
მიმდინარე არის ხუთშაბათის და კვირის ჯგუფი და აი მოუთმენლად რომ ელოდები, დღეებს რომ ითვლი, როგორც ფეხბურთი რომ არის და ელოდები, რომ ხვალ იქნება სასიამოვნო ვნებათაღელვა.
- რა უცნაურია, მესმის, რომ შენი საქმე შეიძლება გიყვარდეს, მაგრამ, საქმე, რომ სიხარულად გეთვლება.?
ჩემი აზრით, საქმე, რომ გიყვარს მანდ ორნაირი შეიძლება იყოს საქმის სიყვარული. ერთი, რაღაც არსებულ საქმეს რომ შეუერთდი და შეგიყვარდა, ან შეუერთდი იმიტომ, რომ შეგიყვარდა. და მეორე, საქმე, რომელიც შენ აიკვიატე.
პროგრესის აუცილებლობა ადამიანში
ადამიანებზე მაქვს უფრო როგორი იმედგაცრუება იცით? რაღაცა დიდი დრო, რომ გავა და არ გინახავს, ჩემი ჰიპოთეზით, დროის გასვლის პარალელურად, ადამიანმა ან პროგრესი უნდა განიცადოს ან რეგრესი, ანუ რაღაც უნდა შეიცვალოს.
თუ ინტერესები იგივე აქვს, თუ საწუწუნო, რაზეც მაშინ წუწუნებდა, იგივეზე წუწუნებს, თუ სიხარულები, რაც მაშინ უხაროდა კონკრეტულად, იგივე უხარია. რაღაცნაირი გრძნობა მაქვს ხოლმე მაგ დროს და იმედგაცრუების ნაირია თითქოს ეგ გრძნობაც.
Wisdom
