ციტატები, გამონათქვამები

შეურაცხყოფის მიყენება მესაფლავის მიმართ

კი არიან, როცა ცუდად გვექცევიან, შეიძლება ფიზიკური შეურაცხყოფა არ მოგაყენოს, მაგრამ სულიერად ადამიანს შეურაცხყოფას რომ მიაყენ მესაფლავეს, რომელმაც შენი მიცვალებული უნდა გააპატიოსნოს, არ უნდა მიაყენო მაგის გამო შეურაცხყოფა.

შევდივართ მათ მდგომარეობაში, იმიტომ რომ ვიღაცა დედას კარგავს, ვიღაცა შვილს კარგავს, ვიღაცა შვილიშვილს. ჩვენც ხმას არ ვიღებთ, ვაკეთებთ რაც შედის ჩვენს მოვალეობაში, რომ მიცვალებული გავაპატიოსნოთ.

შეურაცხყოფა ფიზიკურადაც მოუყენებიათ, მაგრამ ხმა არ ამოგვიღია, ყოფილა, რომ ხელიც გაურტყიათ მესაფლავისთვის.

დაგვაფასონ, სხვა არაფერი, რომ დააფასონ მესაფლავეები. ჩვენ ვშრომობთ, ადამიანს ვეხმარებით, უფლის მიმართ დიდ საქმეს ვაკეთებთ, დაგვაფასონ ხალხმა მთავარია.

გარდაცვლილის უპატივცემლობა - დაკრძალვამდე მიტოვება

გქონია შემთხვევა, როდესაც გაგკვირვებია, ჭირისუფლების საქციელი, ადამიანების საქციელი მიცვალებულთან მიმართებაში.

- კი როგორ არა, მაგალითად მიცვალებული დამიტოვეს და წავიდნენ. თავიანთ მიცვალებულს პატივი არ სცეს და არ ჩამასვენებინეს, რომ მიწა მიმეყარა

- ვინ არის მესაფლავე, აი როგორი პროფესიაა?

მძიმე სამსახურია ფსიქოქოლოგიურად. მე ის მსიამოვნებს, ბოლო გზაზე ვაცილებ მიცვალებულს, ბევრჯერ ყოფილა შემთღხვევა, დაულოცივალ ადამიანს ისე გულიანდა... ერთი ის არის საწყენი, საზოგადოების უმეტესობა, თავიანთ მიცვალებუკლს რო მოასვენებემ ხოლმე, ბოლომდე არ რჩებიან ხოლმე დიდხანს.

ერთხელ მქონდა ესეთი შემთხვევა, ძლიერი წვიმა იყო... მიცვალებული რომ მოასვენეს, სასახლე პარკში იყო შეხვეული, ჭირისუფალი მეუბნება ბოდიში, ამინდის გამო უნდა წავიდეთო, ჩამასვენებინე მაინც და ისე წადი მეთქი, წავიდა მოკლედ, დავურეკე მერე ჩემს სიმამრს და ბიჭები ამოვიდნენ და ჩავასვენეთ

მიცვალებული ჩასვენებული არ არის საფლავში, მოიხედავ და ჭირისუფალი არ არის.

დავიწყებული სასაფლაო | არ უნდა დაივიწყო საკუთარი მშობელი

ერთი მოვიდა, 50 წელია დედაჩემი დაიღუპა და სასაფლაოს ვერ ვაგნებო. რამდენი წელია არ მოსულხარ მეთქი და ერთი 30 წელია არ მოვსულვარ დედაჩემის საფლავზეო. ეს არის დიდი ტკივილი, როცა დედას ივიწყებ, არ უნდა დაივიწყო საკუთარი მშობელი. დღემდე ვერ უპოვია ის სასაფლაო.

ჭირისუფლის ტკივილის გაზიარება

შეგვიძლია გავიხსენოთ შემთხვევა, როდესაც ყველაზე მეტად განიცადეთ დაკრძალვა და ადამიანი ვისაც ასაფლავებდით?

ჭირისუფლებს ვიცნობ თითქმის სულ ყველას, ვერის სასაფლაოზე. იმდენად შინაურები არიან ჩემთვის, რომ მათი ტკივილი ეს ჩემი ტკივილია. ისინი რასაც განიცდიან, იმ ტკივილს განვიცდი მეც.

იყო შემთხვევა, როცა ახალშობილი, თვეების ბავშვი დამიკრძალია, ძალიან მტკივნეული და დამრთგუნველი იყო ეს ყველაფერი.

დაგსიზმრებიათ?

დასიზმრებით ძალინ ხშირად მესიზმრებიან. აი მშობლები მყავს გარდაცვლი და მშობლები და ის ხალხი მესიზმრებიან რომელსაც ვიცნობდი და დავკრძალე. ძალიან ხშირად მესიზრებიან.

მესაფლავეების უმძიმესი პროფესია

ხანდახან, როცა ხალხი ტირის და გოდებს, მეც ვდგევარ მათ გვერძე და ვტირი, განვიცდი, როდესაც ვიღაცა მშობელს გრძალავს, დედას ან ბავშვს გრძალავს.

ბევრია ესეთი შემთხვევა, მომხდარა, რომ დამიმარხია ახალგაზრდა კაცი და დედას ვერ უკონტროლებია თავი, ჩავარდნილა ორმოში, რომ პირველი მე დამმარხეთ და ჩემი შვილი ზედ დამარხეთო. მერე მე ჩავედი ჩემ ამოთხრილში და ხალხი, რომ ამოგვეყვანა ის ქალი იქიდან. არ ამოდიოდა. ახალგაზრდა გოგო იყო. ჯერ მე დამკრძალეთო და მერე ჩემი შილი ზემოდან დამადეთო.

ქვის გული ხომ არა გვაქვს, ადამიანები ვართ. რომ მოჰყავდათ, ყველა ტიროდა, მე იმათთან ერთად ვტიროდი, ვერ ვიკავებდი თავს, დღემდე ეგრე ვარ.

მახათაზე ვიყავით, სულ პირველად, რომ ოჯახი დაიღუპა ავარიაში, ტრაგიკულად დაიღუპა ცოლი, ქმარი და პატარა შვილი, ყველაზე მძიმე რაც ეს იყო ჩემს ცხოვრებაში და იმხელა მიწა, რომ გავჭერით და სულ ყველა იქ ჩავასვენეთ, ყველაზე დიდი დარტყმა, მაშინ მივიღე.

პირველი ემოცია მაშინ მქონდა... ცუდადაც გავხდი, გული დამეწვა და ტირილისგან თავს ვერ ვიკავებდი... ერთი მოხდა კიდე ორი თვის წინ, 2 თვის ბავშვი დაიღუპა გულის მანკით და როგორც მშობლები და ხალხი ტიროდა, ისე ვტიროდი მეც. ჩასვენების პროცესი ისეთი მძიმე იყო, რომ დღესაც რომ აგიხსნათ, კიდევ ვერ გამოვხატავ. ისეთი ამბავი იყო, კანკალი, მთელი ნერვიულობა. წარმოიდგინე 2 თვის ბავშვი გიჭირას ხელში, ძინავს და მიწაში დებ შენ იმას.

მინდა გამიხსენონ, როგორც

იმედია, რომ, როგორც ინსპირაცია და მოტივაცია გამოვადგები მომავალ თაობას. ჩემი მიზანი, მოგატყუებთ, რომ გითხრათ, არის, რომ მე დავრჩე, როგორც ლეგენდა. მთავარია, რომ როცა გამიხსენებენ და ჩემზე, როცა ილაპარაკებენ, ილაპარაკონ და მომიხსენიონ, როგორც: მომთმენი, მოსიყვარულე, მეოცნებე და მშრომელი ადამაიანი

დღის ბოლოს რომ თავი ბედნიერად ვიგრძნო ...

ჩემი მთავარი ოცნება და მიზანი არის, რომ ვიყო ბედნიერი ყოველდღე. ამისთვის ვშრომობ ყოველდღე, რომ ავდგე, ის გავაკეთო რაც გასაკეთებელი მაქვს, რომ დღის ბოლოს თავი ვიგრძნო ბედნიერად.

იმიტომ, რომ შეიძლება არაფერი გავაკეთო. სულაც, არ ვიყო დაღლილი, მაგრამ თავს კარგად არ ვრძნობ, იმიტომ, რომ ვგრძნობ ის არ გავაკეთე, რაც გასაკეთებელი მქონდა. და ის ვერსია რაც დღეს ვარ არ არის საკმარისი იმისთვის რაც ხვალ მინდა.

ჩემი მიზანი არის, ყოველდღე უფრო მეტი ვისწავლო, უფრო მეტი გავაკეთო, იმისთვის რომ ხვალ უკეთესი ვიყო, ვიდრე დღეს.

მთავარია დარტყმას როგორ იღებ / მარცხთან გამკლავება

ცნობილი ფრაზაა: აზრი არა აქვს რამდენად ძლიერად შეგიძლია დარტყმის ნიყენება, მთავარია დარტყმას როგორ იღებო. ყველანი ვაგებთ ცხოვრებაში, საერთოდ ყველანი, ურთიერთობებში, ოჯახის წევრებში. ყოველთვის ვერ მოიგებ. ჩვეულებრივ ბუნებრივი მომენტია წაგება, ამაში ცუდი არაფერი არ არის. ჩემთვის ბევრად უფრო ცუდია ისეთი ადამიანების ნახვა, რომლებიც ურცხვად მარცხდებიან.

ადამიანის რამეს შეეცადო და დამარცხდე ამაში ცუდი ჯარაფერი არ არის. ყველას ხომ გვაქვს ის, რომ შემეშალოს და რომ წავაგო... მაგაზე რატომ უნდა ვიფიქრო თუ ჯერ არ მომხდარა? მაგიტომ ვცდილობ ხოლმე ყოველთვის პოზიტიურად ვიფიქრე, თუ ცუდია არის მოსახდენი მოხდება ცუდი და მაგაშიც ვნახავ რაღაცა პოზიტიურს და დაბლა დავარდნილს ილია თოფურიას ვერავინ ნახავს, იმიტომ რომ ვშრომობ, ჩემ თავთან მართალი ვარ ყოველთვის. ვცი რომ თუ წავაგე იმიტომ არ იქნება, რომ არ ვიშრომე ან დავიზოგე.

თუ გინდა რომ იყო წარმატებული... / შრომა და წარმატება

წარმატების ყველაზე დიდი მიზეზი არის შრომა. შრომის გარეშე არ არსებობს წარმატება. ეს უნდა დაივიწყო ადამიანმა, ყველაფერი გვერდზე უნდა გადადო, თუ გინდა, რომ იყო წარმატებული. ყველაფერი საერთოდ... რაც კი წარმოგიდგენია.

ეგეთი ადამიანები არ უნდა გაუშვა ცხოვრებიდან

თუ გვერდში ისეთი ადამიანები გყავს, რომლებიც შენთან ერთად ვითარდებიან, ეგეთი ადამიანები არასდროს არ უნდა დატოვო გვერდზე. თუ ისეთი ადამიანები გყავს გვერდში, რომლებთანაც შენ ვითარდები და ეგენი ჩერდებიან, მაშინ რა თქმა უნდა შენი გზა უნდა მოძებნო. ეს ნორმალური არის, შენ თუ პროფესიონალად გინდა განვითარება, ეგ უნდა გააკეთო კიდეც. მაგრამ გვერძე ისეთი ადამიანები თუ გყავს, რომლებიც გულით გიდგანან და ყველგან მოგყვებიან, ეგეთი ადამიანები არ უნდა გაუშვა ცხოვრებიდან.

რაც მას გააბედნიერებს, ის აირჩიოს

- გინდა, რომ მამის კვალს გაჰყვეს
- არა
- რატომ არა?
- მე მინდა იმ კვალს გაჰყვეს რაც მას გააბედნიერებს, მე უბრალოდ მინდა იყოს ბედნიერი. მე ამ სპორტში ვარ და ამიტომ ისიც ამ სპორტში იყოს - ესეთი მენტალიტეტის საერთოდ არა ვარ.
უბრალოდ მინდა რომ იყოს ბედნიერი, ჩემი მიზანი როგორც მამის არის, ჩემი შვილი იყოს ბედნიერი და რაც მას გააბედნიერებს იმაში შევუწყობ ყოველთვის ხელს.

ღმერთის რწმენა

რამდენად რელიგიური ხარ?

ძალიან… ძალიან მწამს ღმერთის. ყველაზე რთულ მომენტებში, რაც ცხოვრებაში მქონია. როცა მინდოდა, რომ მიმეტოვებინა ყველაფეეი, ვინც გამინათა გზა და ვინც ჩემს გვერდით იდგა ყოველთვის, ვინც მომცა ეს არაბუნებრივი ძალა, იყო ღმერთი. ეს ტალანტი რაც მაქვს დღეს და რასაც ხალხი ხედავს, მომცა ღმერთმა .

რჩევა მიზნების მისაღწევად

ოცნება და სიზმრები არ არის ის რასაც ღამე ხედავ, არის ის რაც არ გაძინებს ღამე.

ვინ არის ილია თოფურია? / მიზანდასახულობა და ყოველდღიური შრომა

ვინ არის ილია თოფურია? - ილია თოფურია არის მეოცნებე, რომელიც შრომობს ყოველდღე, იმისთვის, რომ დასახულ მიზნებს მიაღწიოს.

"არ შეგიძლია", "არ გამოგდის"

წარმოიდგინეთ, რაღაცა რომ არ გამომდის მე, ეს უნდა იყოს განზავებული იმ გარემოში და არ უნდა იყოს აქცენტირებული, რომ აი შენ არ გამოგდის და იმას გამოსდის…

რას ქვია ვერ კითხულობ, ნახე ის რა გამართულად კითხულობს და ასე შემდეგ, ამ დროს უკვე არასრულფასოვნების შეგრძნებას ეყრება საფუძველი, ზუსტად ამ ასაკში. - მე არ შემიძლია, მე არ გამომივა… და აქ თუ ეს ჩაიდო, მერე უკვე ძალიან რთულია ხოლმე ამ ყველაფრის ამოწევა.

შვილის ავადმყოფობა სირცხვილი არ არის

ყოველთვის მშობლებს ვეუბნები, რომ ეს რა პრობლემაც აქვს ამ ბავშვს, ამის სირცხვილი შეუძლებელია, თუ ვთქვათ დაზიანების ან ტრამვის მერე მოხდა მისი ამ მდგომარეობაში მიყვანა ის არა არის სირცხვილი? და თუ ბავშვობიდან ეს პრობლემა აქვს...

ეს ძალიან მტკივნეული საკითხია, ეს არის ძალიან რთულია მშობლებისთვის და ძალიან ძნელად მისაღები. დედებს ძალიან უჭირთ.

ერთი მშობლისგან ვისწავლე ესეთი წინადადება და მინდა გითხრათ ძალინ საჭირო და მნიშვნელოვანი. (და ამას ყველას ვუყვები, ყველა მშობელს, ახალმოსულს) - როგორც შენ წარუდგენ შენს შვილს შენს ქმარს, შენ დედას, შენს დედამთილს, შენს ოჯახს და საზოგადოებას, ისე მიიღებს ყველა შენს შვილს. სულ ვეუბნები: შენ უნდა იყო ძლიერი, შენ უნდა იყო მაგარი, შენ უნდა გინდოდეს, იმიტომ, რომ შენ ხარ დედა და დედაზე მეტად... მამებს ნუ ეწყინებათ, მამები დედებს უნდა უმაგრებდნენ ზურგს და გადაფარებულები იყვნენ ფარად. როგორც დედა წარადგენს და არ ივიშვიშებს: უი შე საწყალო... როგორც კი დედა ეძახის შენ საცოდაო, არ შეგიძლია... აუცილებლად ბავშვზე ეს ყველაფერი მოქმედებს. მე კიდე ვეუბნები: შენ უნდა იყო ძლიერი და როგორც შენ წარუდგენ, ამას ასე მიიღებს საზოგადოება.
ეს წინადადება იმ დედის, რომელსაც უკვე დიდი შვილი ჰყავს, 14 წლის, თითქოს გამომადგა და ძალიან ბევრ რამეს ვსწავლობ, რომ შემდეგ მშობელს მივეხმარო.

მამის გარდაცვალება / რწმენაში მყოფი ადამიან მუშაობა

მამის გარდაცვალება იყო… თან მე ძაან მამიკოს გოგო ვიყავი, რაღაც დასრულდა. ვიტირე, გამოვიგლოვე და რელიგიურ ჭრილში გადავიყვანე ეს ყველაფერი, მითუმეტეს მე თვითინ რწმენაში ვარ და ცოტა მომეშვა.

სამყაროსთან არ მიჩხუბია, მიუხედავად იმისა, რომ ყველაფერი გაკეთდა, მივიღე უფლის ნება. ნახეთ მიმღებლობა რა ხარისხით მაქვს? ანუ როდის მიდგება მიმღებლობა. საოცარი კომფორტია რწმენაში
მყოფ ადამიანთან მუშაობა. ოღონდ ეს არ არის ბრმა მიმღებლობა. ნეტა რატომ კი არა, ნეტა რატომ… რას უნდა მივხვდე, რას მიმანიშნებს. აქაც ისევივდივარ ფიქრთან, აქაც ისევ მივდივარ წინაპირობებთან.

ნახეთ: წინაპირობა, ქცევა, შედეგი, ვიცით ხო ეს ტრიადა? რატო, ეხლა რას ვაკეთებ და რა იქნება ხვალ? იმიტომ რომ ისევ ჩემი ფსიქიკური სიჯანსაღე შევინარჩუნო.

მამა რომ დედას სცემდა.. / არა წარსული მიზეზი, არამედ - მომავალი მიზანი

ბიჭთან ვმუშაობდი წამალდამოკიდებულთან, რომელმაც მითხრა, რომ, როდესაც მამა დედას სცემდა, ჩემი ძმა გარბოდა და მე დედას ვეხუტებოდი, რომ მამის დარტყმული ხელი, მე მომხვედროდაო.

ცალსახად რთულია თქვა, რომ მისი დღევანდელი ცხოვრება და წარსული ტრამვა ერთმანერთთან კავშირშია, მე ვთვლი რომ კავშირშია.

მე რომ ვბრაზდები, ამასაც აქვს მნიშვნელობა, რა ხარისხით ვბრაზდები. ვტირივარ, ვიკეტები, იზოლაციაში ვარ თუ ვამსხვრევ, ვლეწავ თუ ასე შემდეგ.

ისევ მივდივართ გაცნობიერებასთან, რომ მოსახდენი მოხდა და… აი ადლერს აქვს საოცარი ფრაზა: “არა წარსული მიზეზი, არამედ - მომავალი მიზანი”. ნახეთ, მიზესს ვიკვლევ და ახალ მიზანს ვისახავ და ეს მიზანი არის გაცნობიერებული, გათვლილი, ყველა რისკი შეძლებისდაგვარად გათვალისწინებული, ოღონდ თუ ეს მე მინდა, თუ მე მსხვეეპლის როლში ვარ, მზე რომ ყვითელია ამაზეც გეჩხუბებით, ბალახი რატომ არის მწვანე, ესეც მიზეზი ხდება ჩვენი კომფლიქტის.

სხვას არ დააბრალო, თუ გინდა, რომ განვითარდე

ნებისმიერი დაბრალება რაღაცის გარე ელემენტზე, აფერხებს შენს განვითარებას, იმიტომ, რომ პასუხი გაქვს. მე თუ ვამბობ, რო ეს არის იმის ბრალი, მე აღარ ვფიქრობ რა უნდა გამეკეთებინა

და როცა მე ვამბობ, რომ ის რაღაც, რომ არ გამოვიდა, ჩემი ბრალია, მე ვფიქრობ, მე ვსწავლობ, მე ვუყურებ, ამიტომ, ადამიანი განვითარებისთვის, უნდა ეცადოს რომ არასდროს არავის არაფერი არ დააბრალოს. არც ამინდს, არც მამას, არც დედას ...

ეს არის ის გზა, რომელიც ქმნის მოტივაციას, აიღო ახალი რესურსი, ისწავლო და როდესაც გარეთ ვაბრალებ, ერთ მოტივაცუას მიქმნის, ის განადგურდეს, თვითონ მოკვდეს, აფეთქდეს ანუ მიდის აგრესია.

რეალურად ვისაც პიროვნული განვითარება უნდა, ყველაფერი რაც არ გამოსდის, ჯობია თავის თავს დააბრალოს. ცუდად ჟღერს ეს დააბრალოს მაგრამ, ესაა რომ განვითარდეს, იმიტომ, რომ მე რომ თვითგვემას მივეცე, ვრჩები ისევ ის რაც ვიყავი

ხალხი წონაში დაკლებას რა დროსაც უთმობს...

ხვალ ვიყო გონიერი უფრო, ვიდრე დღეს ვარ, ეს მოთხოვილება და მიზანი ადამიანს არა აქვს. აი ჩემს ცხოვრებაში ერთმა დღემ გაიარა და ვიფიქრო რით წავედი წინ, რა მომემატა გონებაში, ეს იქნება ძალია კარგი. მე ვთქვი ერთი თვის წინ და კიდევ გავიმეორებ, ხალხი წონაში დაკლებას რა დროსაც უთმობს, იმის ნახევარი, რომ დაეთმო გონების მომატებაში ანუ რით გავიზარდე, წლის თავზე ძალიან მაგარი შედეგი ექნებოდა.

დანაშაულის მუდმივად შეხსენება არის ძალადობა

დანაშაულის განცდის მუდმივად შეხსენება ან გაჩენა მეორე ადამიანში, ძალადობა არ არის? რეალური პატიება არის, რომ ეგ დანაშაულის განცდაც არ უნდა მისცე ადამიანს.

გაბუტვა არის ძალადობა

გაბუტვა მაგალითად არის ძალადობა, ანუ მე რომ გაგებუტოთ თქვენ, აი არ გელაპარაკებით, არც გეჩხუბებით... თუ არის გრძნობითი დამოკიდებულება, რომ დაგსდევ და გეკითხები: რა გჭირს, რა ... ძალადობაა.


არის მთელი რიგი ფორმები ძალადობის , რომელსაც იურიულად ვერანაირ შეფასებას ვერ მისცემ, იმიტომ, რომ ადამიანი არაფერს არ აკეთებს.

დანაშაულის განცდის მუდმივად, ასე ვთქვათ, შეხსენება, ან გაჩენა მეორე ადამიანში, ძალადობა არ არის?!

რაღაცას როცა ვერ აკეთებ ხშირად შენი არჩევანია

რაღაცას ვერ ვაკეთებ, აი გეშტალტურად და ფსიქოლოგიურად ითვლება, რომ ეს ჩემი არჩევანია, ვერ გაკეთება რაღაცის, ჩემი არჩევანია, რომ არ გავაკეთო, მაგრამ ასე არის შეფუთული, რომ ვერ...

ბავშვს ჯობია ვუთხრათ ...

ფსიქოლოგიური არაცნობიერიდან, მან ისედაც იცის რომ ეს მოხდა, ადამიანმა იცის. მისმა სულმა იცის, მისმა არაცნობიერმა იცის, ასე, რომ ერთხელ იყო ეგეთი შემთხვევა, რომ დიდხანს არ ეუბნებოდნენ ბავშვს ოჯახის წევრის გარდაცვალებას და ეუბნებოდნენ, რომ არის საზღვარგარეთ...

როდესაც ჩემთან მოვიდნენ, მე ვუთხარი: აუცილებლად უთხარით, მან ეს იცის, ნახავთ, რომ ეტყვით მის რეაქციას მეთქი. მერე შემხვდა ეს ადამიანი და მითხრა, რომ ბავშვმა უთხრა, რომ, მე ვიცოდი მაგრამ თქვენ მეცოდებოდითო, ბავში იყო 7-8 წლის დაახლოებით, მე თქვენ მეცოდებოდით და ამიტომ, ვიქცეოდი ისე, ვითომ არ ვიცოდიო.

ეს ისე გაუკვირდათ მშობლებს, რომ კი სევდანარევი იყო, მაგრამ უკვე რეალობა მიღებული ჰქონდა., რომ ამ ბავშვმა იგრძნო. პირველ რიგში გრძნობს და მერე უკვე ხვდება.