ციტატები, გამონათქვამები

ციხე არის სივრცის ნაკლებობა, კომპენსირებული დროის სიჭარბით

ციხე არსებითად არის სივრცის ნაკლებობა, კომპენსირებული დროის სიჭარბით, ისევე, როგორც გარეთ ჩვენი ყოფნა არის პირიქით, ჩვენ გვაქვს ძალიან ბევრი სივრცე და ძალიან ცოტა დრო. და ამბობს, რომ ადამიანი არის არსება, რომელიც, სწორედ რომ მეხსიერებაზე დაფუძნებული ფიქრით, გარკვეულწილად ახერხებს იმას, რომ თავი გაიტანოს, გადაირჩინოს და ახალი თავისუფლება გამოიგონოს.

ციხე, რომელიც ძალიან რთული მოცემულობაა, ბუნებრივია, ის უარესია გარკვეულწილად, რაღაც ტიპის ავადმყოფობაზე, რომელმაც შეიძლება საწოლს მიგაჯაჭვოს, იმიტომ, რომ იმას აღიქვამ, როგორც ობიექტურ მოცემულობას, მეტნაკლებად. და ციხე შენივე თამანსგავსთა მიერ შექმნილი პყრობილებაა.

არის ამის ერთერთი საუკეთესო საშუალება, რომ შენ გარკვეულწილად გამოიყენო ფიქრის უპირატესობა, გარდაქმნა შენივე თავი და აქციო ახალ მოცემულობად.

ბედისწერა ვაქციოთ ნებისწერად

ჩვენ უნდა ვეცადოთ და საკუთარი ნებელობით გარდავქმნათ ბედისწერა, ანუ გარკვეულწილად ბედისწერა ნებისწერად ვაქციოთ და ყველაზე უფრო რთული, ჩიხური მდგომარეობები, რომლებიც გარკვეულწილად, ბუნებრივია, შეიძლება ჩვენთვის ბადებდეს განცდას, რომ რეალურად ეს უკვე დასასრულია, შეგვიძლია ვაქციოთ ახალი დასაწყისის ფუძედ. შეიძლება ეს ვიღაცას ყალბ, ქოუჩირ ფრაზებად მოეჩვენოს, მაგრამ არა მაინცდამაინც მეტერლიგისაგან, რომელიც ნობელის პრემიის ლაურიატია და რომელმაც ზუსტად იცის სად გადის ზღვარი ყალბ პათეთიკასა და ზუსტ გამოსავალს შორის.

სამყარო - ჩვენი წარმოდგენა მასზე

მოვლენის რეალური ძალა მხოლოდ ისაა თუ როგორ მოვიაზრებთ ამ მოვლენას. ეს ძალიან ახლოს არის დიმიტრი უზნაძის სრულიად შესანიშნავ და გენიალურ "განწყობის თეორიასთან." და საერთოდ მსოფლიო ლიტერატურის გამოცდილებასთან, რომ ყველაფერი იქნება ისე, როგორც ჩვენ მას შევხედავთ და გამოვიგონებთ, ანუ სამყარო არის ჩვენი წარმოდგენა მასზე, რასაც ადასტურებს დიდი სერვანტესი, თავისი ფანტასტიური დონკიხოტით, რომლის მთავარი არსიც სწორედ ეს არის, რომ ჩვენ თუ ვებრძვით წისქვილებს და ისინი გვგოგია დევგმირები, არავითარი მნიშვნელობა არა აქვს რა ჰგონია სხვას, მთავარია, რომ ჩვენთვის ისინი დევგმირები არიან. და ამ აზრით ჩვენ შეგვიძლია საკუთარი განწყობების გენერირება.

ადამიანი - გაძლების არსება

მერაბ მამარდაშვილს აქვს ერთი სრულიად შესანიშნავი ფრაზა, რომელიც ფრანგული ფილოსოფიიდან მოდის, რომ ადამიანი იბადება გაუსაძლისის გაძლებიდან მეორედ და ჭეშმარიტად, რეალურად ეს წიგნებიც სწორედ ამაზეა, რომ ადამიანი არის გაძლების არსება და მცდელობა იმისა, რომ დაიბადოს ხელახლა, ოღონდ ამჯერად დაიბადოს თავისით და გაცილებით გარანტირებულად.

არგუმენტირებული კრიტიკული აზროვნების მნიშვნელობა

მასწავლებელი უნდა აფასებდეს არ შინაარს, არამედ არგუმენტაციას. თუ ბავშვი თვლის, რომ ეს ვიღაც ცუდია, მაშინ, როდესაც, ყველა თვლის, რომ კარგია, არგუმენტები უნდა იყოს შეფასებული. რატომ თვლის, რომ ცუდია. მაშინ როდესაც ჩვენ დაბალ ქულას დავუწერთ "ტიპს", რომელიც განსხვავებულ აზრს გვაწვდის, რაც არ უნდა არგუმენტირებული იყოს ის, ის ბავშვი აღარ იფიქრებს არგუმენტაციის და კრიტიკული აზროვნების მნიშვნელობაზე, ის ბავშვი იფიქრებს, რომ როგორმე არ გადაუხვიოს, იმას, რასაც მასწავლებელი ეუბნება. ზოგადად აი ეს ავტორიტეტისადმი მორჩილება, მე მგონია, რომ ძალიან ცუდია. პირიქით, სტუდენტებს სულ ვეუბნები ხოლმე, რომ არასდროს არ მენდოთ, იმიტომ, რომ ჩვენ გვაქვს დღეს გადამოწმების ვეებერთელა შესაძლებლობები.

სულელური კითხვები არ არსებობს

კამერების და ხალხის წინ, ადამიანს გეშინია იმის, რომ ვაიდა რამე სისულელე არ თქვა, რომ ვიღაც, ვინც ზის სახლში ტელევიზორთან მოკალათებული, არ თქვას რომ ეს მე მეგონა ვიღაც მოაზროვნე და რა სისულელეს ამბობს, ერთი საუკუნით აცდა, და ასე შემდეგ. რა არის ის ზღვარი, რაც შენ გაკონტროლებს რომ სისულელე არ თქვა ან თუ გაქვს ეგ კონტროლი საერთოდ?
- “ რა, სად, როდის? - ში მეორე დაუწერელი კანონი არის რომ ყველაფერი უნდა თქვა, არ უნდა შეიკავო თავი, არ უნდა დამალო ვერსიები. რაც მოგდის თავში, შეიძლება რაღაც სისულელე იყოს, მაგრამ სხვას მიახვედროს ან სწორი მიმართულებით გაუშვას, ამიტომ, მე ვცდილობ რომ არ გავაკონტროლო თავი, თუნდაც ვთქვა სისულელე. ჩემს სტუდენტებს, ვეუბნები ხოლმე რომ, არასოდეს არ მოგერიდოთ კითხვის დასმა, სულელური კითხვები არ არსებობს. აქაც იგივე არის საბოლოო ჯამში, კი შეიძლება ვიღაცამ იფიქროს რომ, აუ ეგ რა სისულელე თქვა, თქვას, it’s okay, რა მოხდა.

ნაკითხს და განათლებულს შორის განსხვავება

წეღან ვახსენეთ განათლებული ადამიანი და ნაკითხი ადამიანი. მემგონი მათ შორის არის დიდი განსხვავება, ერთი არის, როდესაც ბევრი აქვს ნაკითხი, დიდი “ბაგაჟი” აქვს და მეორე არის, როდესაც ადამიანი არის განათლებული. სად არის ზღვარი ამათ შორის?

- ჯერ ერთი, მარტო ფაქტების ცოდნა არაფერი არ არის, ადამიანი რომელიც განათლებულია, შეიძლება ცოტა უფრო ღრმად ჩადიოდეს რაღაცა ასპექტებში და რაც მთავარია, უნარი შესწევს გამოიყენოს ეს ყველაფერი.

ადამიანი შეიძლება რაღაცა სპეციალობაში მუშაობდეს აქტიურად, მაგრამ იყენებდეს ონფორმაციას და ცოდნას სხვა სფეროებიდანაც. მას ეხმარება იყოს უფრო კარგი სპეციალისტი თავის საქმეში.

ჯურღმულიდან ამოსვლა

კითხვები რომ მრავლდება, ამის არ უნდა შეგვეშინდეს. რატომ? - იმიტომ, რომ ასე შეგვიძლია შევადაროთ, წარმოიდგინეთ ჯურღმულიდან ამოდიხარ, ჯურღმულიდან რომ ამოდიხარ დიაპაზონი ფართოვდება და სულ უფრო და უფრო ბევრ რაღაცას ხედავ, რა თქმა უნდა რაც უფრო მეტ რაღაცას ხედავ მეტი კითხვაა, მარა ის ხომ კარგია რომ ჯურღმულიდან ამოდიხარ?! ამიტო კითხვები რომ მრავლდება ეგ კარგი ტენდენცია, .ეს მაგალითად, მე - 19 საუკუნის ბოლოს ეგონა ვიღაც ფიზიკოსებს, რომ ფიზიკა დამთავრდა, რომ რაც აღმოსაჩენი იყო აღმოაჩინეს. - ეს პროცესი დაუსრულებელია, - რა თქმა უნდა.

ფუნდამენტური და გამოყენებითი მეცნიერება

ფუნდამენტური და გამოყენებითი მეცნიერების როლია ...mm

სად იყო მეცნიერება პანდემიის დროს?

როგორც აქ გვესმოდა რომ, პანდემიის დროს სად იყო მეცნიერება? ეს მარტო საქარველოთი არ შემოიფარგლება. პანდემია იყო მეცნიერების ტრიუმფი, არც მოელოდა არავინ, რომ ასე სწრაფად ვაქცინას გააკეთებდნენ. ფორსირებულად დაიწყო მუშაობა და ვაქცინა მივიღეთ თვეებში. უსწრაფესად მოხდა ვაქცინის გაკეთება. ეს ყველაფერი იყო მეცნიერების ტრიუმი და როგორ შეიძლება, ადამიანმა თქვას, რომ მეცნიერება სად იყო პანდემიის დროს. მანდ იყო, თუ იყო მეცნიერება.

მეცნიერება - ცოცხალი ორგანიზმი

მეცნიერება ეს არის ორგანიზმი, თქვენ რომ თქვათ, რომ მაგალითად მე მაქვს ტერიტორია, სადაც სიცოცხლე არ არის, მაგრამ სხვაგან სიცოცხლე სჩქეფს. და ადრე თუ გვიან იმ სიცოცხლის განვითარებას, ამ ტერიტორიაზეც, სადაც არანაირი ბაზისი სიცოცხლისთვის არ არსებობს, ის სიცოცხლის მიღწევები აქაც გადმოვა, და როგორ გადმოვა. აქ, წამოვიდგინოთ, რომ არ არსებობს არც ერთი მოქმედი მეცნიერი და წარმოიდგინეთ, რომ ფიზიკაში მოხდა რაღაც გარღვევა ანუ როგორ წარმოგვიდგენია, რანაირად შეიძლება, რომ ის უცებ ჩვენ გამოვიყენოთ რამეში? წამკითხავი თუ არა გყავს. და მეცნიერებას მარტო წამკითხავი კი არ სჭირდება ეს არის ურთულესი პროცესი, სულ ფორმაში უნდა იყოს. მეცნიერება ან ვითარდება ან მკვდარია.

პროფესორი - მკვლევარი

საგანმანათლებლო პროცესი რა კომპონენტებისგან შედგება? - უმთავრესი არის მასწავლებელი, უნივერსიტეტის შემთხვევაში პროფესორი. პროფესურა თუ არა გყავს მსოფლიო სტანდარტის, საგანმანათლებლო პროცესიც ვერ გექნება მსოფლიო სტანდარტის. შესაბამისად, მთელი დასავლური სისტემის, ძირითადი მიზანი და ამოცანა არის, როგორ მოიზიდოს საუკეთესო პროფესურა. თანამედროვე უნივერსიტეტის მთელი იდეა არის, რომ ეს არის მკვლევარების უნივერსიტეტი. ანუ უნდა ასწავლიდეს სტუდენტს პროფესორი, რომელიც აკეთებს აღმოჩენას და არა ის პროფესურა, რომელსაც სხვისი აღმოჩენების გადმოცემა შეუძლია. ამაზე არის ჩამოკიდებული მთელი სისტემა. შესაბამისად, რაც არ უნდა ფული გადაუხადო პროფესორს, თუ არ მიეცი მას კვლევის საშვალება ვერ მოიზიდავ. ეს იმიტომ კი არ ვიძახი ამას რომ ვიღაცას ვაკრიტიკებ. მესმის რომ ამ სისტემაზე გადასვლა ძალიან რთულია, ეკონომიურად გაჭირვებულ ქვეყანაში, იმიტომ რომ შენ რომ უმაღლესი დონის პროფესურა მოიზიდო, გჭირდება ძალიან დიდი ფინანსები.

ყურში ჩაჩურჩულება

აი ესე მოვიდა ჩემთან, დაიხარა, ხელი დამადო და ყურში მიჩურჩულა, ხმამაღლა კი არ მითხრა, მიჩურჩულა. მე ავდექი და ეს მეთოდი დავხვეწე. ექსპერიმენტულ სკოლაში იქნები თუ სხვაგან, ეს მეთოდი მთელ მსოფლიოში დადის უკვე. ყურში ჩარჩულება.

არ უნდა ბავშვს აბა, ვინ ვინ, აბა ჩქარა, ჩქარა, ძლივს მოვიგონე რაღაც ამოცანე, მინდა, რომ ყველამ თავის განვითარების რაღაც იპოვოს, ყველამ წაიბორძიკოს ამ ამოცანაზე, თორემ ისე ვერ წავა წინ, ვიძახი ვინ ვინ და ერთი ადგა და გადაწყვიტა ეს ამოცანა და სხვებისთვის დაიკარგა ეს ყველაფერი, მაგრამ მე კი მინდა, რომ ამ ამოცანამ ყველა გაზარდოს, ამიტომ ამასთან მივალ და ჩავიჩურჩულებ, ამან მართალი მითხრა, სწორად გადაწყვიტა, ეს ძაან ჭკვიანია, მაგრამ მე როგორ უნდა გავაკეთ, რომ გავუძნელო ამოცანა, ყურში ვუჩურჩულებ, არა კაცო, ეგრე არა, დავაეჭვე... მაშ მეორედ უნდა შევიდეს ამოცანაში, ახლიდან ამოხსნას, რომ დარწმუნდეს მართალია, რწმენა გაუჩნდა. ამ დროს მე თან ხელითაც შევეხე, ახლოს მივედი, იმასაც მოუნდა ჩემი კოსტუმისთვის ხელის ხლება. ერთი ბონდო მყავდა, ჩამიხუტებდა ხოლმე, აღარ მიშვებდა... გამიშვი ბონდო ვეუბნები, მაშინ ხშირ-ხშირად მოდი ჩემთან და გაგიშვებო. აი ესე ჩუმად ჩამოვივლი, ეს ერთ ამოცანა კიდე დგას და ყველას ემსახურება, ყველას. ეს წამოხტება და დამდევს, მასწავლებელო მე ხომ სწორად გავაკეთე ეგ ამოცანა, როგორ შენ, მე როგორ გითხრა, ამ დროს განიშნებ, რა თქმა უნდა შენ სწორი ხარ შვილო, ეს როგორ მოხდა და გარბის მერე სახლში, დედაა, მასწავლებელს გავუსწორე მე, გამგიგეთ, აი ეს არის მოტივაცია და ამას, რომ საშინაო დავალებას მივცემ, ამ ურთიერთობის გამო ის გააკეთებს.

გამოიყენეთ ეს მეთოდი ბავშვის მიმართ | დაადეთ შტრიხი

გამოიყენეთ ეს მეთოდი ბავშვის მიმართ, დაადე ის შტრიხი რაც მას დღეს არა აქვს, უთხარი: „შვილო რა კეთილი გული გქონია, შენი ჭირიმე, შენს გულს ვენაცვალე, არ ვიცი ჩემისთანა ბედნიერი დედა თუ კიდევ არის ვინმე, რა კეთილი ხარ“, არადა კეთილი გული არა აქვს, იჩენს ხანდახან ისეთ რაღაცას რაც არ მოგეწონება, მაგრამ მაგას კი არ მიაქციო ყურადღება, ეს შტრიხი დაადე, ბავშვი ერთი კვირა მაინც ითამაშებს კეთილობანას, მოეწონება მერე, მერე კიდე უფრო გავიკვირვებ, კიდე და ბოლობოლო დავინახავ, რომ ის გადმოიგრიხება აქეთ.

წიგნი რომ არ იკითხოს ბავშვმა ...

წიგნების კითხვა დაივიწყეს ბავშვებმა, იმიტომ, რომ სხვა, უფრო საინტერესო წყაროებია შემეცნებისა, ინტერნეტის ჩათვლით. მაგრამ, წიგნი რომ არ იკითხოს ბავშვმა, დაიკარგება ცხოვრებაში. ელექტრონულ წიგნს წაიკითხავს, თუ - ფიზიკურს, ეს სხვა საკითხია, მაგრამ, ბავშვმა აუცილებლად უნდა იკითხოს წიგნი.

შვილი არ მეძახის დედას

შვილი თუ სახელით მოგმართავს, ეგ არ არის საშიში, მაგან არ შეგაშინოთ.

დინების წინააღმდეგ სვლა | საკუთარი თავის და ბავშვის აღზრდა

ჩვენი ამოცანა არის დინების საწინააღმდეგოდ სვლა, გამიგეთ? თუ გინდა ბავშვი აღზარდო, სათავესთან უნდა მიიყვანო სადაც სიწმინდე იბადება იქ, და ეს სათავე თუ წინააღმდეგ არ იარე არ გამოვა.

ესეიგი ცხოვრების წინააღმდეგ უნდა იარო, რომ ცხოვრება ააშენო, თორე თუ მას გაჰყევი, ის ფეხქვეშ ამოგიგდებს და გაგაკეთებინებს იმას, რაც ჩემს წინაპრებს უკეთებიათ და ის წინაპრების ნაკეთები წარსული უკვე, დღეს კი ოცდამეერთე საუკუნეა, მინდა ოცდამეორეშიც გადავაბიჯო.

აი ეს არის აღზდა, აღზრდა დინების საწინააღმდეგოდ, ამიტომ თუ საკუთარ თავს არ ვზრდი, დინების წინააღმდეგ ვერ წახვალ, ვერც ბავშვს გაიყოლებ, ბავშვს კი მხოლოდ იქითკენ წასვლა უნდა, ეს მისი ბუნებაა.

როდის გამოგივა შვილის აღზრდა?

როცა ფიქრობ, როგორ გავხდე უკეთესი ჩემი შვილისთვისო, მაშინ გამოგივა აღზრდა. როგორ შევიკავო თავი, არ დავუყვირო, მოფერება ვისწავლო ლამაზი, რომ აღზრდად იქცეს ეს მოფერება, სიტყვის თქმა უნდა ვისწავლო სიმშვიდით, წიგნი როგორ წავუკითხო, რომ ცრემლი გამოწუროს ბავშვმა, რომ რაღაც იგრძნოს, განიცადოს და კიდევ წამიკითხეო გითხრას, ვისთან წავიყვანო, სად გავყვე, რაში დავიმორჩილო, რაში ჩემსკენ გადავიბირო. ამაზე თუ არ იფიქრებ რა აღზრდა უნდა გამოგივიდეს? და ჩვენი აღზრდა იმპულსებით მიდის, კაი გააკეთა ჰიჰიჰი, ცუდი გააკეთა ჰოჰოჰო....

ლიმონივით უნდა გამოწურო შენი თავი

გინდა რომ ადამიანი გახდე? ჩვენ არა ვართ სრულყოფილები, კიდევ დიდი ხანი არ ვიქნებით. ქრისტე ამბობს: იყავი სრულყოფილი, როგორი სრულყოფილიც არის შენი ზეციერი მამა. ხარ ასეთი? არა ხარ.

ეხლა წარმოიდგინე, რომ შენ პატარა ხარ, დაპატარავდი. დასვი შენი თავი ხელის გულზე და მოუჭირე. აი ესე უნდა გყავდეს საკუთარი თავი. აბა ვინ გითხრა, რომ ადამიანობა ადვილია? ეს რომ ადვილი საქმე იყოს, მაშინ ქვეყანა დიდი ხნის დამშვიდებულ დაწყნარებული იქნებოდა, მაგრამ უბედურება რაშია იცი? მთლად ჩვენ თავს ვერ ავიყვანთ ღმერთის დონემდე. თუმცა აღზრდის ამოცანა ეს არის, რომ ბავშვები ესეთი გავხადოთ და ჩვენც გავხდეთ, მაგრამ ცოტათი მაინც მოვიცილოთ. იმიტომ რომ როცა მივალთ უფალთან, ღმერთს ეტყვი რა ვქნა ღმერთო, ხო ხედავ როგორი ცხოვრებაა იქაო? ეს რომ უთხრა გამოგაგდებს, გეტყვის წადი ისევ იქ დაბრუნდი, არაა შენთვის ცათა სასუფეველიო.

ამიტომ ჩემო ძვირფასო უნდა ლიმონივით გამოწურო, რაც არ ვარგა შენში. ეს არის თვითაღზრდა და თუ საკუთარ თავს არა ზრდი, ჩათვალე რომ შვილს ვერ გაზრდი.

ცხოვრება სიბრიყვეებს გვთხოვს ძალიან ხშირად

სიბრძნეები ვიცით აუარებელი, სიკეთეები ვიცით, მაგრამ ცოტას გავაკეთებსთ სიკეთეს, ცოტას დავუჯერებთ სიბრძნეს, უფრო მეტად დავუჯერებთ რასაც ცხოვრება გვთხოვს ეხლა, და ცხოვრება სიბრიყვეებს გვთხოვს ძალიან ხშირად. სისულელეებს გვთხოვს რომ გავაკეთოთ. მერე კიდეც გვრცხვენია, რატო გავაკეთე ეს, ან იმ ადამიანს რატომ ვუთხარი ეგეთი სიტყვა, ან იმან რა დამიშავა რო მძულს, ან იმისი რათა მშურს? მერე შეიძლება ვიღაცა ჩაფიქრდეს ამაზე, მაგრამ ხო ვაკეთებთ ამას და ვიცით რომ არ უნდა გავაკეთოთ. ხედავთ? ცოდნა გვაქვს, მაგრამ დამოკიდებულება ცოდნის მიმართ არა გვაქვს, ანდა გვაქვს უარყოფითი.

ეს უნდა იყოს შენი პირველი დობილი!

გოგო გყავს? დობილები გყვანან ხო? ხანდახან ხვდებით ხოლმე მეგობარი ქალები ერთმანერთს? რო ხვდებით რაზე ლაპარაკობთ? აი შეიკრიბეთ და უნდა იჭორავოთ მესამეზე, იმიტო რო ჭორაობა ყოველთვის მესამეზეა, მე შენზე ვერ ვჭრაობ როცა შენთანა ვარ, როცა შენთან არ ვიქნები მაშინ ვიჭორავებ შენზე. ამ ჭოროაობის დროს რას ვუამბობთ ერთმანერთს? რაღაცა საიდუმლოებს რაც გულზე გვადევს არა? მინდა რომ ეს ამოვიღო და შენს სეიფში შევინახო, იქ ჩავკეტო და დავმშვიდდები ცოტა ხანს.

აი ეს უნდა იყოს შენი პირველი დობილი, დობილებს შორის არის დიდი და პატარა? ერთი უბძანებს და მეორე ემორჩილებაა? აი პირველი დობილი ეგ არის,
მეგობრად უნდა გაზარდო რომ შვილი გაგიხდეს. ეს სიბრძნე რატომღაც ძნელად ედება ადამიანს თავში, და თუ გაიგო გაკეთება არ უნდა, კი ვიციო იტყვის, ჰუმანური პედაგოგიკა, მაგრამ კეთება არ უნდა ჰუმანური პედაგოგიკის და პედაგოგიკა კეთებაში იწყება და არა ცოდნაში.

ბავშვი - მოვლენა

იცი რა ხარ შენ? - ეს სამკუთხედი ხარ, ამ გვერდზე წერია რომ მთელს ქვეყანაზე ხარ მოვლენა. შენ მოევლინე ამ ქვეყანას. მეორეზე წერია, რომ შენ შენი გზა მოიტანე, შენი ბილიკი. შენი მისია, შენი დანიშნულება გაქვს გულში, სულში. ეს უნდა ამოიკითხო შენში. ვერავინ ვერ გეტყვის რა არის ეს, შენ უნდა თვითონ მოძებნო შენს თავში. მესამე ის არის, რომ შენ ყველაფერი შეგიძლია, შენს სულს ყველაფერი შეუძლია, შეზღუდვა სულისთვის არ არსებობს. მარტო სხეულო თუ შეზღუდავს სულის ნებას. როგორც აზრი გაფრინდება ცისკენ, ისე შენი სხეული ცისკენ ვერ გაფრინდება. სხეული გზღუდავს.

აი ესენი არიან თქვები ბავშვები - მოვლენები. თუ ბავშვი მოვლენაა და თუ თავისი გზით მოვიდა, თავის თავში უკვე ეს გზა ჩადებულია და თუ მას უკვე ყველაფერი შეუძლია, როგორ უნდა მოვექცეთ ამ ბავშვს? როგორ? ბრძანებებით? - არ შეიძლება. მაშ როგორ? - თანასწორობით. აი მე დიდი ვარ მართალია, ის პატარაა. დიდს დიდი გამოცდილება აქვს, ნაკითხობა აქვს, ცხოვრება გავლილი აქვს უკვე დიდი. პატარა მონდობილია ამ დიდზე, მაგრამ ჩვენ არც კი უნდა ვაგრძნობინოთ, რომ მე დიდი ვარ და შენზე მეტი ვიცი. უნდა გავუტოლო თავი.

თითის ქნევა | ავტორიტარიზმში ბავშვის აღზრდა

არ მოიქცე ისე, მოიქეცი ასე, არ წახვიდე, არ მიხვიდე, გააკეთე, დაანებე თავი და ბრძანებლობა სახლში - ეს არის პედაგოგიკა თითის ქნევით. ეს თითი ძაან საშიში თითია, საჩვენებელი თითი ყველაზე გაუზრდელი თითია ჩვენს თითებს შორის. ნაცვლად იმისა, რომ გზა უჩვენო ბავშვს, თითს უქნევ. თითის ქნევა რა არის? - მუქარა. ესეიგი ხან თითს უქნევ, ხან სიტყვით უქნევ თითს. განა მართლა თითის ქნევაა საჭირო. ბავშვები იზრდებიან ჩვენს ავტორიტარიზმში. ცნობიერ თუ არაცნობიერ ავტორიტარიზმში. და გგვგონია რომ ბავშვი თუ მაგრა არ ჩაიჭირე მუჭაში, ის ხელიდან გაგისხლდება და თავზე დაგაჯდება მერე. მაგრამ ბავშვი თავზე დაგაჯდება მაშინ როცა გონიერს არ გახდი მას, როცა მას კულტურის და ზნეობის მაგივრად, შიშს ჩაუნერგავ. მორჩილებას ჩაუნერგავ, შენს აზრებს ჩაუდებ თავში, ნაცვლად იმისა რომ თავისი აზრები განავითაროს. შენს ნებას ჩაუდებ, მეტიც, შენც პროფესიას დააძალებ ბავშვს და გამოვიდა, რომ ბავშვი ჩვენ მივიმსგავსეთ. როგორც ჩვენ ვართ ისეთი გვინდა იყვნენ ბავშვები, განვითარდება ქვეყანა ესეთი ბავშვებით?

ძალიან ვნანობ ...

რას ნანობთ ყველაზე მეტად? - მაქვს ბევრი სინანულის განცდა, პირველ რიგში დედაჩემის მიმართ მაქვს სინანულის განცდა, მე რომ დავქორწინდი წავედი სახლიდან, და როცა გავიდა წლები და დედაჩემი მიდიოდა ცხოვრებიდან, საავადმყოფოში იწვა და მას დავუჯექი საწოლზე. ენატრებოდა ყოველთვის ჩემი ნახვა, მე გავდიდკაცდი: დირექტორი ვარ, გენერალი ვარ და ასე... იშვიათად ვნახულობდი და რა მითხრა იცით? შვილო, როცა შენ მოდიოდი სახლშიო, მე არ ვიცი რა ძალას ვატანდი ჩემს თავს, რომ ავმდგარიყავი და შენ შეგხვედროდიო, ისე რომ შენ არ გაგეგო, რომ მე ამ დღეში ვარო. აი ამას რო ვიხსენებ ხოლმე, ხან ტირილი მინდა. პატარა ეკლესიაში გავრბივარ, სანთელს ვანთებ და ვთხოვ: - დედა მომიტევე რა. რა თქმა უნდა მომიტევა, დიდი ხანია, მაგრამ ვნანობ, ძალიან ვნანობ ამას. ძალიან ვნანობ იმას, რომ ჩემ მეუღლესაც სიყვარული დავაკელი, ძალიან ვნანობ ჩემს ბებიასთან, მიყვარდა ბებია და ბოლომდე ეს სიყვარული ვერ მივიტანე, როგორც წერტილი ვერ დავუსვი ამას. მამასთან, სინანულის განცდა მაქვს, შევუსრულე ყველაფერი, მან მითხრა ომში წასვლის წინ, (მოხალისედ წავიდა) - შვილო ერთს გეხვეწები, არასოდეს სიგარეტი არ მოწიოო და შევუსრულე ეს პირობა მას, მაგრამ ბევრი რამე უნდოდა კიდე და ვერ შევუსრულე.