ციტატები, გამონათქვამები

მაცხოვრის ტკბილი მზერა

წარმოიდგინეთ მაცხოვრის ტკბილი მზერა მეზვერე მაატესადმი. მეზვერე მათეს საკმაოდ კარგი ბიზნესი და შემოსავალი ჰქონდა. დიდას არ უყვარდათვეს კაცი, მაგრამ თვითონ კმაყოფილი იყო და უცებ ტკბილად შეხედა ერთმა ადამიანმა, ასე ტკბილად მათესათვის არავის შეუხედავს, არავის. ერთი სიტყვა ეყო მათეს, გამომყევიო უთხრა და ააყირავა ბიზნესი და გაყვა.

ზუსტად ასე ტკბილად შეხედა საიდუმლო სერობაზე, იესო ნაზარეველმა იუდა ისკარიოტელს. აი ასე ტკბილად შეხედა, მაგრამ იმან თავისი საქმე არ ააყირავა. გააგრძელა ამის კეთება.

მათეში, ყველაფერთან ერთად, არ იყო ყველაზე მნიშვნელოვანი, რის გამოც შეიძლებოდა გადაებიჯებინა. იუდაში იყო, იუდამ ვერ გადააბიჯა, ვერანაირად ვერ გადააბიჯა.

ამპარტავნება ცოდვათა დედაა

რატომ არის ასკეტურ ლიტერატურაში განსაკუთრებით ხაზგასმული, რომ ამპარტავნება ცოდვათა დედაა, რაღაცა მშობელია, აქედან მოდის ყველა საშინელება. იმიტომ, რომ ამპარტავნებას აქვს ერთი ძალიან საინტერესო თვისება, არავითარ შემთხვევაში შენზე უპირატესს არ დაგანახებს, სულ შენ ხარ სხვაზე დიდი. ეს მართლა ასეა თუ არა, ამას თავი დავანებოთ.

ამპარტავნება, როგორც წესი არ გაძლევს საშვალებას, არ გაძლევს უნარს, რომ შრომისმოყვარეობით, პატიოსანი გზით რაღაცა გადალახო, არა იმას უნდა აჯობო, რადაც არ უნდა დაგიჯდეს.

ამ დროს მიმართავ შენს ღმერთს და შენი ღმერთი ოქროა ამ შემთხვევაში. ამ ოქროს აბანდებ ისევ დიდების მოყვარეობის განვრცობაში, და იწყევა ტრაგედია.

არ გვინახავს, არ განგვიცდია, როცა წუთიერად ბედნიერად ვიგრძნობთ თავს და გაქრა აღარ არის, რაღაცამ გააქრო, რაღაცა პრობლემა გაგახსენდა, გაიხედე და ვიღაც დაინახე ისეთ მდგომარეობაში... გაქრა აღარ არის ეს ბედნიერება.

ამიტომაც, ჩვენ უნდა ვისაუბროთ არა იმ ბედნიერებაზე, რომელიც მიდის და მოდის , არამედ იმ ბედნიერებაზე რომელიც მოდის და აღარ მიდის. ამ ბედნიერებაზე გვესაუბრება იესო ნაზარეველი.

სიმდიდრეზე დაფუძნებული ბედნიერება

ორ უკიდურესობას წავაწყდი, ერთი უკიდურესობა, რომელიც ამბობს, რომ ქრისტიანობა დევნის და ეწინააღმდეგება მატერიალურ სიმდიდრეს და მეორე უკიდურესობა, რომელსაც მხოლოდ ამაში აქვს მოაზრებული რაღაცა მოღვაწეობის შესაძლებლობები. არც ერთია მართებული და არც მეორე.

მაცხოვარი პირდაპირ გვეუბნება, რომ მდიდართან დაკავშირებით ბევრი პრობლემაა, მაგრამ არა გადაულახავი. ეს ძალიან მნიშვნელოვანი დეტალია, ვინაიდან სიმდიდრე არ არის ის რაც მე ხელს მიშლის, სიმდიდრეს აქვს რაღაცა საცეცი, რომელიც თუ შემოვიდე, აი ამის შემდეგ მიშლის. კლიმენტი ალექსანდრიელი განსაკუთრებულ სიტყვასაც ამბობს ამასთან დაკავშირებით.

სიმდიდრეს უწინარეს ყოვლისა რა მოაქვს? მატერიალურ სიუხვეს რა მოაქვს? მოაქვს განცდა იმისა, რომ პატივისცემა, დიდებისმოყვარეობა, სხვისაგანაც და საკუთარი წიაღიასაგანაც. აი როდესაც სიმდიდრე ხდება მიმზიდველი, მერე მიმღებელი ამის ყველაფრისა, ეს ყველაფერი გულისხმობს იმას, რომ შენ სიმდიდრეზე დააფუძნე შენი ბედნიერება.

მაგრამ თუ სიმდიდრე შენს თავმდაბლობას არ ეხება, თუ სიმდიდრე შენს მოვალეობათა წყობას, შენს შრომისმოყვარეობას არ ეხება, მაშინ სად არის ეს ნათქვამი, რომ სიმდიდრე ქრისტიანობისთვის მიუღებელია.

საკრძალია, ვინაიდან მდიდარს უფრო მეტი პასუხისმგებლობა და მეტი სულიერი ძალები სჭირდება, რომ უფრო მეტი ცდუნებები გადალახოს და როდესაც საუბრობს ბედნიერებაზე ბიბლია, სიმდიდრეს არ აქცევს სწორედ ყურადღებას. არა, სიმდიდრე კი არ არის პრობლემა, სიმდიდრეზე რომ ვერ ამაღლდები და სიმდიდრეში რომ ბედნიერებას დაინახავ, აი ეს არის პრობლემა.

არჩევანი არის ადამიანის

იქ მისვლა უკვე მარტო ადამიანის არ არის, არჩევანი არის ადამიანის, მისვლა უკვე ღმერთთან ერთად ხდება.

პეტრემ, რომელიც წყალში იძირება, ხელი უნდა გაიშვიროს, ამოყვანა ქრისტესია. პეტრეს სჭირდება უთხრას მაცხოვარს, ცოდვილი ვარ და გამშორდი, მოციქულთა თავთა დაყენება მისი, ქრისტესია.

იუდა სტრაგედიაც ეს არის. ვერ იმეგობრა, ბოდიში ვერ თქვა, ვერ აღიარა. აღიარებით როგორ არაღიარა, აღიარა მაგრამ ეს ის აღიარება არ არის რომელმაც შეიძლება მოტრიალება განაცდევინოს. არა კი არ მოტრიალდა, აღიარა, რაღაც ისეთი, რომ ვერ გათვალა, უფრო მოხერხებულად შეეძლო ემოქმედა, იმ დროს როდესაც პეტრესთვის ეს მთელი ტრაგედია იყო.

ამიტომ, ჩვენ არ ვსაუბრობთ ვინ უფრო ჩქარა, ვინ უფრო ნელა, მთავარია აქითკენ, ნიშნულისკენ.

ადამიანი ბედნიერებისთვის არის შექმნილი

ორივე მხარე საუბრობს ბედნიერების წყაროზე, საუბრობს რაღაცაზე - მნიშველოვანზე, რომ ჭირდება და რომ აწუხებს. მოდი გადავხედოთ, შეგვიძლია ვნახოთ, ვიპოვოთ ადამიანი, რომელიც იტყვის, რომ ბედნიერება არ მინდა, ასეთი რამე არ არსებობს.

აი მივიდეთ ძალიან დიდ, დაყუდებულ, წმიდა მამასთან, რომელიმე საუკუნეში გადავინაცვლოთ, და ვკითხოთ: რა უნდა მას ამ უდაბნოში? რაღაცეებს გვეტყვის, გვეტყვის... და ბოლოს იტყვის, რომ თურმე ამ უდაბნოში მოსულა იმიტომ, რომ მარადიული ბედნიერება იპოვოს. ისიც ბედნიერებისთვის არის იქ, იმ უდაბნოში, ყველა ადამიანი... იმიტომ, რომ ადამიანი ბედნიერებისთვის არის შექმნილი.

და ადამიანის უბედურება საიდან იწყება? ილუზორული ბედნიერებიდან. დაცემულმა ძალამ ადამიანს ის კი არ უთხრა, ამას თუ გააკეთებ ღმერთთან არ იქნები, პირიქით უთხრა, რომ აი ამის მერე იქნები ღმერთთან , ამის მერე იქნები ბედნიერი. შესთავაზა ალტერნატიული და იოლი გზა, ძალიან ბევრი და იოლი საშვალება ეძლევა ადამიანს თავისი ვნება დაიკმაყოფილოს. ეს ვნება რა არის? ეს დაახლოებით იგუვეა, გამაყუჩებელ წამალს, რომ დალევ და ტკივილს გაგიყუჩებს მაგრამ, ტკივილის წყაროს ვერ სპობს, სულ გამაყუჩებელი უნდა სვა.

გონიერება სადაა? - როდესაც ტკივილის წყაროს მოაკითხავ და ტკივილის წყაროს მოსპობ. ბედნიერება ამას გეუბნება, რომ ტკივილის განცდას კი ნუ სპობ, ტკივილის წყარო მოსპე. აქ იწყება ბედნიერებს.

ბედნიერების კომპასი

ბიბლიაში სიშიშვლე სისუსტეს ნიშნავს და თუ გავიხსენებთ პირველად რა გააკეთა ადამიანმა, შეეცადა თავისი ხელით დაეფარა ეს სიშიშვლე, სისუსტე, იმ საშვალებებით, რასაც თვითონ მისწვდა, მაგრამ ვერ გაუჩერდა, სისუსტე ამით არ ამოივსო, სიშიშვლე ამით არ დაიფარა.

და იოანე ოქროპირი ამას მიგვითითებს, რომ ბიბლია სწორედ არის ის, რაც იმ სისუსტეს ამოგვავსებინებს და ნეტარ ავგუსტინეს გავიმეორებ თქვენთან ერთად: იმ მიმართულებით წაგვიყვანს, რა მიმართულებითაც უნდა
ადამიანი მარადისობისკენ მიდიოდეს, ოღონდაც ზუსტადაც ავგუსტინისეული აზრით, სწორედ გაშლილი აფრა, აი ბიბლია, აი ეს არის სწორედ ის სივრცე, ის ინსტრუქცია, რომელიც მე, აი ამ აფრებს სწორედ გამაშლევინებს, მივყავარ იმ წიაღისკენ, რომლისკენაც ისედაც მივდივარ, ადამიანი ვარ მე, მარადისობასთან წილნაყარი ვარ.

ერთერთი მამა საოცარ რამეს ამბობს ადამიანზე, რომ ის უკვდავებამისჯილია, უნდა თუ არ უნდა უკვდავია. კითხვა ისმის: ამ უკვდავებაში ბედნიერი ვარ თუ არა? აი ბიბლია მეუბნება; მე მაქვს ბედნიერების კომპასი

სახელის გასაკუთრება

ბიბლიაზე ვსაუბრობთ, როგორც წიგნთა წიგნზე. ბიბლია თვითონ წიგნს ნიშნავს, მაგრამ ისტორიაში ხდება ხოლმე ისეთი რაღაცეები, რის შედეგადაც სახელის გასაკუთრება ხდება.

მაგალითად, შეიძლება ბევრი ვიღაცა იხსნა, მაგრამ, როდესაც მხსნელს ვიტყვით, ერთ ვინმეს ვგულისხმობთ ამაში. გაისაკუთრა ეს ტერმინი ჩვენმა მაცხოვარმა. როცა ქალწულს ვიტყვით, დედოფალს ვიტყვით, განა სხვა დედოფალი არ არის, განა სხვა ქალწული არ არის, მაგრამ გაისაკუთრა ყოვლადწმიდა დედოფალმა. ბიბლიამაც გაისაკუთრა სიტყვა წიგნი. განა სხვა წიგნი, წიგნი არ არის, მაგრამ მან გაისაკუთრა ეს სახელი.

არ ვაფასებთ თანამედროვე წარმატებული ქართველებს

ჩვენ ქართველებს არ გვევასება თანამედროვე ქართველები, განსაკუთრებით წარმატებულები. კონსტანტინე გამსახურდია გვეუბნებოდა, ოდითგანვე ასე მოგვდგამს ქართველებს, მუდამ ჩვენს სიმცირეს მივსტიროდით, რადგან მტერი აურაცხელი გვყავდა, მაგრამ დიდკაცი თუ გამოგვერია, მას ისე დავკორტნით, როგორც დაკოდილ ძერას ყვავები.

ანუ ვინც გამოხვალთ ხაფანგიდან, ეს საშიშროება გვაქვს. თუმცა ის პოტენციური ჯილდო, რომელიც შეიძლება მიიღოთ, გაცილებით დიდია, ვიდრე ეს საშიშროება.

პოტენციური ჯილდო კი არის შემდეგი, ორის - სამი საუკუნის მერე თიბისის მხარდაჭერის პროგრამა მოიწვევს ვიღაც ტრენერს, რომელმაც შეიძლება, გარანტირებული არ არის, მაგრამ შანსია, რომ თქვენი სახელი და ასევე გვარიც ახსენოს ვიღაცა უცხოელი სტივ ჯობსის გვერდით, შეიძლება, მემგონი ასეთი დიდი პოტენციური ჯილდოსთვის ღირს გარისკვა.

ერთი სიტყვით ვინც ხაფანგში დარჩებით გისურვებთ სასიამოვნო კომფორტს და ვინც გამოხვალთ ხაფანგიდან, როგორც დავით სარაჯიშვილზე გაზეთი ზაკავკაზიე წერდა, რომ ესეთი ადამიანები თვითონ ჰქმნიან თავიანთ ბედსა. ვინც ხაფანგიდან გამოხვალ გისურვებთ სასიამოვნო დისკომფორტს.

ვის რა ჭკუა უნდა ვასწავლო? / სვანეთში ხარ ნამყოფი?

მე ვის რა ჭკუა უნდა ვასწავლო, როდესაც მე თვითონ განათლება მივიღე და 3 წელი ვცხოვრობდი ამერიკაში და აქ ჩვენთან სვანეთში არ ვარ ნამყოფი? ან global executive MBA გავაკეთე ჰოლანდიაში და ამ მენეჯმენტ სემინარებისთვის ვიფრინე ამერიკა, მექსიკა, ბრაზილია, თურქეთი, ინდოეთი, ჩინეთი და აი კარგად არ ვიცნობ სამეგრელოს მაგალითად. ხომ არ ჯობდა, რომ ვინმე ბრძენი მეგრელი, გურული, სვანი ან რაჭველი, ბებო ან ბაბუ, უფრო სიბრძნეს ხომ არ მეტყოდა, ვიდრე მეტყოდნენ სადღაც მენეჯმენტ სემინარზე ვანქუვერში, ერთი სიტყვით, ამ შეკითხვებს, პრეზდენტაციის განმავლობაში, პირველ რიგში ჩემს თავს ვუსვამევ,და არა ისე, რომ ვინმეს ჭკუას ვასწავლიდე, ჩემს თავს ველაპარაკები ფაქტობრივად, უბრალოდ კამერებმა შემომისწრეს.

ტვინის #14 ხაფანგი

ტვინის ნომერ 14 ხაფანგში ხომ არ ვართ, როდესაც ჩვენ ვამბობთ, რომ ძალიან მნიშვნელოვანია საერთაშორისო ვაჭრობა, საერთაშორისო თავისუფალი ვაჭრობის ბევრი შესაძლებლობა, პირდაპირი უცხოური ინვესტიციების მოზიდა და შესაბამისი საგადასახადო ადმინისტრირების სტრუქტურის შექმნა.

როდესაც ამაზე ვმსჯელობთ, ვამბობთ, აი ვიღაც უცხოელმა, რომ გაიარა Best Practice, მოდი გადმოვიღოთ ერთი-ერთში კლასიკური გერმანული მოდელი, ან რაღაცა კლასიკური ფრანგული მოდელი, ან ესტონური მოდელი.

უკაცრავად მაგრამ, მეთორმეტე საუკუნეში დავით აღმშანებლის ეკონომიკური რეფორმებიც ხომ არ განგვეხილა ამ მაგალითებთან ერთად, პირველ რიგში მონეტარული პოლიტიკა, ორ ენაზე წარწერები, დავითის ახალ მონეტებზე, რაც იყო ერთ-ერთი ფაქტორი, რომ ქართული ფული საერთაშორისო ვალუტა გახდა და მეორე, დიფერენცირებული გადასახადები ვაჭრობისთვის და ხელოსნობისთვის არაქართველ ადამიანებს. თუ 5 დინარი იყო ქართველების გადასახადი წელიწადში, ებრაელებისთვის ეს იყო 4, მუსულმანებისთვის, არაბებისთვის და სხვა ჩვენი მუსულმანი მეგობრებისთვის 3, სომხებისთვის... და ა.შ. და ამას უნდა დავამატოთ ინფრასტრუქტურული პროექტები, შენდებოდა ქვით მოკირწყლული გზები, ხიდები და ე.წ. ფუნდუკები, ქარვასლები, სადაც უცხოელ ვაჭრებს და ხელოსნებს შეეძლოთ უფასოდ ღამის გათენება. ანუ პირიქით ხელს ვუწყობდით, რომ აქეთ წამოსულიყვნენ.

რა თქმა უნდა ხო დარწმუნებული ვართ ყველანი, რომ ქართველების მიდგომა მაშინაც იქნებოდა იგივე, რომ ქართველობას გვართმევენ ეხლა ესენი და ეს ჩამოთრეულები ვიღაცეები ჩამოვლენ ეხლა და ჩვენს მიწა-წყალს დაეპატრონებიან, ჩვენს მიწა-წყალს, რომელსაც ჩვენ არ ვამუშავებთ თვითონ, იმიტომ, რომ გვეზარება და ვაჭრობას ხომ არ ვიკადრებ მე ეხლა დარდიმანდი ქართველი, თან ეხლა სად მცალია მაგისთვის, ვაჟას ბიჭის ქორწილია ეგერ შაბათს და, რომ არ მივიდე დამკარგავს.

ანუ ეს მიდგომა ხომ მაშინაც გვექნებოდა, მაგრამ პირიქით დიფერენცირებულ გადასახადებს ვუწესებდით და ეს ქართული კონცეფციაა. შემდეგი მაგალითი უცხოური კონცეფციაა, პერსონალური ფინანსების მენეჯმენტი, ხარჯებისა და შემოსავლების სწორი განაწილება, ბიუჯეტირება, saving, დაზოგვა, ანაბარი და ა.შ. პერსონალური ფინანსების მენეჯმენტი. ამ სამი სიტყვიდან არცერთი არ არის ქართული წარმოშობის.

უკაცრავად მაგრამ 19 საუკუნეში ჯერ კიდევ ილია ჭავჭავაძე ხომ არ გვეუბნებოდა იგივე კონცეფციას ოთარაანთ ქვირივის პერსონაჟის სახით, როდესაც გაჰყიდდა პურსა და ღვინოსა, ეს შემოსავალი განაწილებული ჰქონდა ნაჭრებით შეკერილ ქისებში, ხუთი ქისა ხო გახსოვთ, საჯანაბო ერქვა ერთ ქისას, მეორეს სამოჯამაგირო, მიეცი და მოგეცესო, შავი დღისთვის გადანახული, შიოს მარანი, ანუ ხუთი ქისა ჰქონდა. იგივე კონცეფცია არის თუ არა.

"ნაგლი" თავმდაბლობის მაგალითი

გამორჩეული ქართველების შესახებ, არამარტო ბიზნეს სფეროდან, არამედ ზოგაფად გამორჩეული ქართველების შესახებ, ჩვენ ხო თითქოს რაღაცა უცნაური წყაროებიდან ვიღებთ ინფორმაციას, ვიგებთ და მერე ან ვინტერესდებით ან არა.

მაგალითად დავით სარაჯიშვილზე ჩვენ გავიგეთ კონიაკზე წარწერიდან და არა პირიქით, რომ დაფიქრდე. ძმები ზუბალაშვილების შესახებ ვიცით ჩვენ საიდან, ქუჩა არის იქ და აი ვიცით, რომ რუსთაველზე დაპარკინგება თუ გაგიჭირდა შეგიძლია ახვიდე და ზუბალაშვილებზე დააპარკინგო და ნიკო ფიროსმანის ვარდების ჩუქების ისტორიის შესახებ ჩვენ გავიგეთ ალა პუგაჩოვას სიმღერიდან, ხო გახსოვთ.

მე მიწევს ამ მაგალითების ხსენება წინის წინა საუკუნიდან, გვყავს თუ არა თანამედროვე საქართველოში ესეთივე პარადიგმის შემცვლელი მენეჯერები, რა თქმა უნდა ამ თემას არ გავაგრძელებ, იმიტომ, რომ საკუთარ თავზე ლაპარაკი ცოტა უხერხულია... ეს რაღაცა ნაგლი თავმდაბლობის მაგალითი.

"ვისზე ნაკლები" ქართული მაგალითები

ვისზე ნაკლები პარადიგმის შემცვლელი მენეჯერი იყო დავით სარაჯიშვილი მაგალითად? ჩვენ დღეს, რომ ვამაყობთ ქართული კონიაკის წარმოებით, დავით სარაჯიშვილის შემთხვევა არის, რომ, მეცნიერულ დონეზე, კლასიკური, ევროპული განათლებით, მან გახსნა კონიაკის პირველი ქარხანა თბილისში, რამაც შემდეგ საფუძველი დაუდი, რომ ასეთივე კონიაკის მწარმოებელი ქარხანები გახსნილიყო ყიზლახში, ერევანში, ბაქოში და ასე შემდეგ. ცნობილი ფაქტია ჩერჩილს რომ გაუკვირდა, როცა ქართული კონიაკი გასინჯა, ალბათ საქართველოში ფრანგები აწარმოებენო კონიაკსო, იმიტომ რომ ვერ წარმოედგინათ თუ ქართველი მუშახელით შეიძლებოდა ესეთი ხარისხიანი კონიაჯის წარმოება.

ასევე, ვისზე ნაკლები, პარადიგმის შემცვლელი მენეჯერი იყო მიტროფანე ლაღიძე? ლაღიძის წყლები ვიცით ჩვენ, ყველანი ვამაყობთ. 14 წლისან რომ დაიწყო ქუთაისში ივანოვსკის აფთიაქში მუშაობა და შემდეგ ლიმონათის საწარმოში, შემდეგ პირველი ლიმონათის ქარხანა გახსნა საქართველოში და იმდენად პოპულარული გახდა იმ დროს, რომ ირანელი ვაჭრები და ირანელი სტუმრები, ამ ლაღიძის წყალს თავიანთ დიდებულებს და წარჩინებულებს ფეშქაშად უგზავნიდნენ ხოლმე. ასევე კიევში, ლენინგრადში და ლონდონში ძალიან ხშირად იწვევდნენ მიტროფანე ლაღიძეს კვების მრეწველობის და ა.შ კონსულტანტად.

ვისზე ნაკლები, პარადიგმის შემცვლელი მენეჯერი იყო ნიკო ნიკოლაძე, რომლის სახელთანაც დაკავშირებულია გამორჩეული ეკონომიკური აზროვნება? და მეორე, ფოთის პორტის, ფოთის ნავსადგურის აღდგენა, მშენებლობა. თბილისი-ფოთის რკინიგზა. ანუ ეს ეკონომიკური შესაძლებლობები, რომლებიც ეხლა გვაქვს დაკავშირებულია ნიკო ნიკოლაძის სახელთან, რომელიც მაშინ, იმ დროში ცვლიდა პარადიგმას.

ჩვენ როცა ბიზნეს სკოლებში ამ ქეისებს განვიხილავთ, რატომ არ ვასწავლით ქართულ მაგალითებს?

ინტრიგებით ადამიანური ურთიერთობების მართვა

არქიფო სეთურის მონოლოგი დათა თუთაშხიადან, როდესაც ის ყვება, მთელს თავის იდეოლოგიას, მაგ. სპირიდონა სულანჯიას შემთხვევა, როდესაც ამას 9 გოჭი ყავდაო, 6 მე წამოვიყვანე და 3 გოჭი რომ დარჩა, ფული შეუვიდა ოჯაში და მერე თქვაო: არქიფო სეთური ზუსტად იმდენს გვაძლევს, რომ შიმშილით არ მოვკვდეთო. 8 უნდა წამომეყვანა და ამას აღარ იტყოდაო. და ალბათ გახსოვთ, მერე მართავს ასინეთას დახმარებით, რომ წადი შენ ეხლა კოკინაშვილებთან და უთხარიო, იმიტო დასაჯეს სპირიდონა სულანჯია, რომ არქიფოზე თქვა რაღაცაო...

გვახსენდება თუ არა კომპანიები, სადაც არქიფო სეთურის ნაირი მენეჯერები მუშაობენ, როგორც კერძო, ასევე საჯარო სექტორში და გვახსენდება თუ არ კომპანიები სადაც ადამიანური ურთიერთობების მართვა, შიდა ორგანიზაციებში, ესეთი ინტრიგებით ხდება.

გარემო და იდეის გარშემო გაერთიანება

ელდარ შენგელაიას ფილმი "შერეკილები", რეზო გაბრიაძის სცენარით. ქრისტეფორე მგალობლიშვილი - გარიყულადან და ერთაოზ ბრეგვაძე - ძუყნურიდან, ციხეში რომ მოხვდებიან ერთად. არის თუ არა ეს ორი პერსონაჟი, რაღაცა დიდი იდეის გარშემო შეკრებილი ადამიანების ერთობლიობა? ორივეს ქალი შეუყვარდა, ერთაოზი რომ ეუბნება, "ქალი შემიყვარდა ნამეტნავად" და ბიძია ბაბუას პერსონაჟი: "ვაი, რომ მეც ქალი შემიყვარდა, - შენც ნამეტნავად?"

თამუნია, რომ შეუყვარდება, რომელმაც თავისი სიცოცხლე მდინარის ტალღებას გაატანა და ამით ზე შთაგონებულმა ბიძია ბაბუამ გადაწყვიტა, რომ აეგო ცათმფრენი, რათა მათ სულებს ცაში ერთად ეფრინათ.

გარემო არის თუ არრა მნიშვნელოვანი ასეთი ადამიანებისთვის? გაგახსენებთ მომენტს, როდესაც გაქცევა უნდათ და ბიძია ბაბუა ეუბნება რომ: სად ნახავ გარეთ ასეთ მყუდრო გარემოს სამუშაოდ? თან ხომ იცი , დაიწყება დროს ტარება, ქეიფი, არ იცი ქართველების ამბავი, ზედ გადაგყვებია.

ანუ, აქ რომ რაღაცას შევქმნით, იმას გარეთ ვერ შევქმნითო. და ბოლოს შედეგებს აღწევენ ისეთს რომ ჩვენ გვიკვირს, ესენი გიჟები არიანო და ფილმი მთავრდება იმით, რომ ესენი ცათმფრენს ააშენებენ და გაფრინდებიან.

"ხომ გითხარი გაფრინდებიანო, შენ გარსტუკიანო შენა"...

თითქოს რაღაცა გაუფერულდა

პირდაპირ მინდა დავიწყო მაგალითებით. სამი გამონათქვამით მენეჯმენტიდან.
1. იშა გადისეზმა თქვა: თუნდაც ერთ ადგილზე ირბინო, მაინც გაივლი დასაწყისს, განვითარებას და დასასრულს.
2. აბრაამ მასლომ თქვა: ყველა მენეჯერის კარგი ვარჯიში, არის საკუთარი თავის ჩარჩოდან გამოყვანა და სხვისი ჩასმა.
3. ვორენ ბაფეტმა თქვა: ნებისმიერ სიმაღლეზე ფრენისას მზად უნდა იყო დასაშვებად.
ეს გამონათქვამები,როგორ ფიქრობთ მენეჯმენტშია აქტუალური, თუ ამ კუთხით რომ შევხედოთ შეიძლება დავასკვნათ, რომ რაღაცა ცხოვრებისეული ანდაზებიცაა.

თვალებში გატყობთ, რომ მეთანხმებით. დიდი მადლობა, ექსპერიმენტმა წარმატებით ჩაიარა. რა რეაქცია გექნებოდათ თუ მე გეტყოდით, რომ ეს გამონათქვამ,ები არ ეკუთნის არც იშა გადიზეს, არც აბრაამ მასლოს და არც ვორენ ბაფეტს? არამედ ეკუთვნის ჩვეულებრივ ჩვენს თანამედროვე ქართველებს. პირველი ეკუთნის აჩიკო ჩანგსელიანს, მეორე ეკუთვნის ნათია ფარცხალაძეს და მესამე ეკუთვნის მირიან სარიშვილს. ეხლა თითქოს რაღაცა გაუფერულდა ეს გამონათქვამები ხო?

ქალბატონებო და ბატონებო - ტვინის ხაფანგი. ნომერი 14. არ მინდა ვილაპარაკო პირველ 13 ხაფანგზე, ბაზერმანის თეორიაზე და ა.შ. არც იმაზე მინდა ვილაპარაკო,თუ როგორმა შექმნილმა გარემომ განაპირობა, რომ ანდაზის თქმა შევძელით. მოდი ვილაპარაკოთ ტვინის ხაფანგ ნომერ 14. რომლის შინაარსიც ვხვდებით ალბათ ამ პატარა სავარჯიშოდან არის შემდეგი: როცა გვესმის უცხოური ავტორი, უცხოური ბიზნესპრაქტიკა, უცხოური კომპანია,უცხოური კონცეფცია, ვამბობთ, რომ ვა რა მაგარია. ხომ არ ჯობია, რომ ქართული მაგალითებიც მოვიშველით, ეგება და აქაც რამე არანაკლებ საინტერესო ანალოგები ვნახოთ..

ერთადერთი, ვინც შეგიძლია შეცვალო

მე შევცვლი მას... და ვისზე არის ლაპარაკი? მეუღლეზე, შეყვარებულზე, პარტნიორზე, სხვა ადამიანზე, რომელიც თქვენთვის ძალიან ძვირფასია და ძალიან ხშირად მოველით, რომ შევძლებთ ესა თუ ის ადამიანი შეიცვალოს.

თუ ცოტა უხეშად ლაპარაკობს, ჩვენ შევძლებთ, რომ უფრო რბილი და დალაგებული გახდეს. თუ სპონტანურად იღებს გადაწყვეტილებებს, ვასწავლით, როგორ უნდა აწონ-დაწონოს. თუ ქეიფობს და ერთობა, მოვთოკავთ და შევაცვლევინებთ საქციელს.

მოკლედ, ვერავის ვერ შეცვლითო ეს ხალხი გვეუბნება, თქვენი თავის გარდაო. თქვენ შეგიძლიათ შეცვალოთ თქვენი საკუთარი თავი, შეცვალოთ თქვენი დამოკიდებულება და თქვენი პარტნიორი, მეუღლე, შეყვარებული, თუ მოინდომებს თვითონ, იმას შეუძლია, რომ თავისი თავი შეცვალოს, მაგრამ თქვენ არაფრით არ შეგიძლიათ, რომ შეცვალოთ და თუ ამისი გჯერათ, რომ შეცვლით, სერიოზული გულდაწყვეტები გელოდებათ წინ, ბევრმა გამოვიარეთ ეს გულდაწყვეტები, თითეულმა ჩვენგანმა, როცა გვეგონა რაღაცეები, მაგრამ მთლად ისე არ გამოვიდა, როგორც ჩვენ გვეგონა და მოკლედ სხვა ხალხის ბრალია თუ ჩვენი გვეგონას ბრალია, კიდე კაცმა არ იცის.

ნივთები გაგვაბედნიერებს?

ძაან გავრცელებულია, მე ხშირად სტუდენტებთან მიწევს შეხვედრა და მათთან ლაპარაკი და აუცილებლად ვეკითხები ხანდახან, რომ რა გაგაბედინიერებთ, რა შემთხვევაში იქნებით ბედნიერი ვთქვათ 30-40 წლის ასაკში და ხშირ შემთხვევაში ასახელებენ ბედნიერების ნაწილად ნივთებს და ქონებას. ეს არის ზუსტად მეშვიდე მოლოდინი, დამანგრეველი, რომ ნივთები გამაბედნიერებს. აი მე, რომ ესეთი სახლი მქონდეს რა ბედნიერი ვიქნებოდი, მე, რომ მქონდეს ესეთი მანქანა რა ბედნიერი ვიქნებოდი, მე, რომ ასეთი მოგზაურობა შემეძლოს, როგორი ბედნიერი ვიქნებოდი.

მე მახსოვს ზუსტად, კომპიუტერების გამოფენაზე ვიყავი პატარა სკოლის მოსწავლე და თავთან მედო ის რაღაც ჟურნალი მერე კარგა ხანს და მართლა გულწრფელად ვფიქრობდი, რომ ეს კომპიუტერი ვისაც აქვს ის ნამდვილად ბედნიერია. მას მერე ბევრმა კომპიუტერმა და ბევრმა წყალმა ჩაიარა და მოკლედ აღმოჩნდა, რომ ნივთები ვერავის ვერ აბედნიერებს, ვერც კომპიუტერები, ვერც მანქანები, ვერც იახტები... ძალიან კარგი რამეებია, კი არ უარვყოფ, უბრალოდ ბედნიერების წყარო ვერ ხდება და თუ მოლოდინი გაქვს, რომ ეს გაგაბედნიერებს შეიძლება მიაკვდე ამ მიზნებს და იმისთვის, რომ აღმოაჩინო რამდენი რესურსი დახარჯე, დრო, ენერგია, ნერვები და ვერ მიაღწიე ბედნიერებას და შუა ხნის თავისებურება ერთ-ერთი ესეც არის, რომ ხალხი ხვდება, ძალიან ნათლად, მტკივნეულად ნათლად, რომ არ მოუტანათ ბედნიერება ნივთებმა.

განწყობა ქმნის მზადყოფნას და ზრდის ალბათობას

მე რაღაცა არ გამომივა. აი ეს რაღაც კონკრეტული საქმე, მე არ გამომივა, ბიზნესს მე ვერ გავაკეთებ, გაყიდვები მე არ გამიმივა, ამ უფროსს მე ვერ გადავათქმევინებ თავის მიდგომებს და შეხედულებებს და ა.შ.

ესეთი გამოთქმა იყო, რომ თუ თქვენ ფიქრობთ რომ გამოგივათ ან ფიქრობთ, რომ არ გამოგივათ, ორივე შემთხვევაში მართალი ბრძანდებით.

ანუ განწყობა, ფაქტიურად ქმნის ჩვენს მოქმედებას და მზადყოფნას, იმ შედეგის დასადგომად.

შეძახილმა ხე გაახმოო- ჩვენთან ამბობენ ხოლმე. ადამიანი, რომელიც თავის თავს შეუძახებს, რომ რაღაცა არ გამოუვა, მაღალი ალბათობით მართლა არ გამოუვა.

არ შეიძლება იცხოვროთ მოლოდინით, რომ არ გამოგივათ. ყველაფერი არავის არ გამოსდის რა თქმა უნდა, მაგრამ ჩვენი განწყობა უნდა იყოს საბრძოლო და ჩვენ უნდა ვთქვათ, რომ გამომივა. შეიძლება პირველ და მეორე ჯერზე არ გამომივიდეს, მესამეზ აუცილებლად გამომივა.

არ უნდა დავნებდეთ და განწყობა არ უნდა გავიხადოთ ნეგატიური.

შესაძლებლობები თავზე დაგვეცემა? / ბრძოლა შესაძლებლობის მისაღებად

შესაძლებლობები თავზე დამეცემა ციდან? ანუ მე ვიქნები სწორ ადგილას და სწორ დროს და რაღაცეები მოხდება გარემოში და დაწინაურებები იქნება, ბიზნეს შესაძლებლობა იქნება, რაღაც გამარჯვება სპორტული, მოგება ლატარიის თუ ასე შემდეგ, მოკლედ დამეცემა ციდან.

საქმე ის არის, რომ რეალობა ამას არ შეესაბამება, მაშინაც კი როცა სწორ ადგილას და სწორ დროს აღმოჩნდებით, მოგიწევთ ძალიან სერიოზული ბროლა იმისთვის, რომ მიიღოთ ის შესაძლებლობა რაც გამოჩნდა.

თავზე არავის არაფერი არ გვეცემა. თუ მე მოველოდი... რომც მივიღო ეს შესაძლებლობა, ვიბრძოლო და გავიმარჯვო, მაინც გულდაწყვეტილი ვიქნები, იმიტომ რომ მეგონა, ლანგარზე დადებული უნდა მოეტანათ და ჩიტების ჭიკჭიკი უნდა ყოფილიყო, მაგრამ ოფლის და სისხლის დაღვრა მომიწია და მოკლედ ბრძოლა მომიწია ამ შესაძლებლობის მისაღებად. აქაც რეალისტური მოლოდინი უნდა გვქონდეს.

მოლოდინები და კმაყოფილება

ჩვენი კმაყოფილება პირდაპირ უკავშირდება ჩვენს მოლოდინებს, ანუ თუ გაქვს ძალიან მაღალი მოლოდინი: ფილმზე, კარიერაზე, ნებისმიერ რამეზე, შენს გულისწორთან დაკავშირებით, მოკლედ ყველამ ვიცით, რომ, ადრე თუ გვიან შეიძლება გულისწყვეტას ველოდეთ, იმიტომ რომ, რაც უფრო მაღალია მოლოდინები, მით უფრო დიდი შეიძლება იყოს სხვაობა რეალობასა და მოლოდინებს შორის.

ძლიერები გრძელ თამაშს თამაშობენ

არ კონცენტრირდებიან დღევანდელ კვერცხზე, გრძელ თამაშს თამაშობენ ძლიერი ადამიანები. დღეს ვიყო კარგად, დღეს დავისვენო, დღეს შევჭამო, დღეს დავლიო, ესეთი ლოგიკა არ აქვთ. აქვთ ლოგიკა, რომ მე მინდა დღეს ისეთი რამე გავაკეთო, რომელიც გამაძლიერებს გრძელვადიანად. ამიტომ აქვთ გრძელვადიანი მიზნებით და არ აძებენ მოკლე და ადვილ გზებს. არის ბევრი ამის საპირისპირო რჩევა, რომ მარტივად უნდა გაიტანო თავი, მაგრამ ეს ყველაზე პროდუქტიული და ძლიერი ადამიანები კონცენტრირდებიან, თვალი უჭირავთ იმ მიზანზე რისი მიღწევაც უნდათ, ტკივილსაც აიტანს... აი ბავშვის აღზრდა წაროიდგინეთ, რამდენი ტკივილი და რამდენი გასაჭირია, წარმოიდგინეთ კომპანიის დაფუძნება და გაზრდა, წარმოიდგინეთ კარიერის განვითარება, სწავლა გრძელვადიანი. წარმატების გასაღები არის შრომა და მიზანდასახულობა. ხშირას ეს შრომა არის უინტერესო რამეების კეთება, ამაში არის წარმატების გასაღები და გრძელვადიანი რეალიზაციის გასაღები და არა რაღაც მოკლე, დღევანდელ კვერცხისმაგვარ აქტივობებში.

დაიმეგობრეთ მარტოობა / მარტო ყოფნის სიკეთე

მენტალურად ძლიერი ადამიანები არ ერიდებიან მარტო ყოფნას. საზოგადოებაში ყოფნას თავისი სიკეთე და მადლი აქვს, მარტო ყოფნას თავისი სიკეთე და მადლი აქვს. ბევრი ადამიანისთვის, ინტროვენტებისთვის მაგალითად, დასვენებისთვის აუცილებელია მარტო ყოფნა.

დაფიქრებისთვის, თუნდაც შეცდომებიდან გაკვეთილი რომ გამოვიტანოთ, ამისთვის აუცილებელია მარტო ყოფნა. რომ დაისვენო, რომ დალაგდეს თავში რაღაცეები, ამისთვის არის მარტო ყოფნა.

ყველას თავისი მეთოდი აქვს, ზოგი ვარჯიშობს, ზოგი დღიურს წერს, ზოგი მედიტირებს, ზოგი უბრალოდ ფიქრობს, ზოგი მუსიკას უსმენს და ამას უთავსებს. მყავს მეგობრები, რომლებიც მანქანით მიდიან სადღაც, ან მოტოციკლით და მარტოობის დროს, ასე ვთქვათ, ესე ქმნიან.

მოკლედ თქვენც დაიმეგობრეთ მარტოობა, არ არის იმაზე ლაპარაკი, რომ სულ მარტო იყო, მაგრამ არ მოერიდოთ, ცუდი რამე არ გეგონოთ მარტოობა, საკმაოდ კარგი რამეა.

არ დანებდე!

მეათე ჩვევა არის დანებება, რასაც არ აკეთებს ეს ხალხი, არ ნებდებიან! ესეც კავშირშია ხომ წინა ჩვევებთან.

გასაგებია, რომ ცხოვრება გატკენს გულს, კოლეგები ვერ გაგიგეგებენ, უფროსი ვერ დაგიფასებს, მაგრამ ეს ხალხი არ ნებდება. თუ კარგად იციან რისი მიღწევა უნდათ, დანებება არ ჩვევიათ.

ზოგი ცუდი დღე გექნებათ, ზოგი კარგი, მაგრამ არ დანებდეთ. აპატიეთ თქვენს თავს შეცდომები და გააგრძელეთ გზა. ეს არის ჯანსაღი ვერსია ამ ჩვევის.

როგორ მოვახერხო შეცდომა არ განმეორდეს?

მერვე მავნე ჩვევა, ძალიან მავნე, არის ძველად დაშვებული შეცდომების გამეორება. ამას არ აკეთებს ეს ხალხი, შეცდომებს ყველა უშვებს, ოღონს იგივე შეცდომებს არ იმეორებენ.

ეხლა როგორ ახერხებენ ამას, რომ არ იმეორებენ ძველ შეცდომებს?!

როგორც კი შეცდომა მოუვათ, დარდზე კი არ კონცენტრირდებიან, კონცენტრირდებიან იმაზე, რომ, როგორ მოვახერხო ისე, რომ ეს შეცდომა არ გამეორდეს. შესაბამისად, თქვენ თუ სულ მეცადინეობთ, იმაზე, რომ დაშვებული შეცდომა თქვენთვის გახდეს გაკვეთილი, და არა სინანულის და დარდის წყარო, მაშინ ნელ-ნელა თქვენი საქმე წინ წავა. ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ დაკონცენტრირდეთ ნასწავლ გაკვეთილზე და არა გულდაწყვეტაზე და ნეგატივზე.

ეს არის ძალიან მნიშვნელოვანი ჩვევა ნებისმიერი ადამიანისთის, ნებისმიერი ჩვენგანისთვის.