რაც მას გააბედნიერებს, ის აირჩიოს
- გინდა, რომ მამის კვალს გაჰყვეს
- არა
- რატომ არა?
- მე მინდა იმ კვალს გაჰყვეს რაც მას გააბედნიერებს, მე უბრალოდ მინდა იყოს ბედნიერი. მე ამ სპორტში ვარ და ამიტომ ისიც ამ სპორტში იყოს - ესეთი მენტალიტეტის საერთოდ არა ვარ.
უბრალოდ მინდა რომ იყოს ბედნიერი, ჩემი მიზანი როგორც მამის არის, ჩემი შვილი იყოს ბედნიერი და რაც მას გააბედნიერებს იმაში შევუწყობ ყოველთვის ხელს.
ღმერთის რწმენა
რამდენად რელიგიური ხარ?
ძალიან… ძალიან მწამს ღმერთის. ყველაზე რთულ მომენტებში, რაც ცხოვრებაში მქონია. როცა მინდოდა, რომ მიმეტოვებინა ყველაფეეი, ვინც გამინათა გზა და ვინც ჩემს გვერდით იდგა ყოველთვის, ვინც მომცა ეს არაბუნებრივი ძალა, იყო ღმერთი. ეს ტალანტი რაც მაქვს დღეს და რასაც ხალხი ხედავს, მომცა ღმერთმა .
რჩევა მიზნების მისაღწევად
ოცნება და სიზმრები არ არის ის რასაც ღამე ხედავ, არის ის რაც არ გაძინებს ღამე.
ილია თოფურია
ვინ არის ილია თოფურია? / მიზანდასახულობა და ყოველდღიური შრომა
ვინ არის ილია თოფურია? - ილია თოფურია არის მეოცნებე, რომელიც შრომობს ყოველდღე, იმისთვის, რომ დასახულ მიზნებს მიაღწიოს.
ილია თოფურია
"არ შეგიძლია", "არ გამოგდის"
წარმოიდგინეთ, რაღაცა რომ არ გამომდის მე, ეს უნდა იყოს განზავებული იმ გარემოში და არ უნდა იყოს აქცენტირებული, რომ აი შენ არ გამოგდის და იმას გამოსდის…
რას ქვია ვერ კითხულობ, ნახე ის რა გამართულად კითხულობს და ასე შემდეგ, ამ დროს უკვე არასრულფასოვნების შეგრძნებას ეყრება საფუძველი, ზუსტად ამ ასაკში. - მე არ შემიძლია, მე არ გამომივა… და აქ თუ ეს ჩაიდო, მერე უკვე ძალიან რთულია ხოლმე ამ ყველაფრის ამოწევა.
შვილის ავადმყოფობა სირცხვილი არ არის
ყოველთვის მშობლებს ვეუბნები, რომ ეს რა პრობლემაც აქვს ამ ბავშვს, ამის სირცხვილი შეუძლებელია, თუ ვთქვათ დაზიანების ან ტრამვის მერე მოხდა მისი ამ მდგომარეობაში მიყვანა ის არა არის სირცხვილი? და თუ ბავშვობიდან ეს პრობლემა აქვს...
ეს ძალიან მტკივნეული საკითხია, ეს არის ძალიან რთულია მშობლებისთვის და ძალიან ძნელად მისაღები. დედებს ძალიან უჭირთ.
ერთი მშობლისგან ვისწავლე ესეთი წინადადება და მინდა გითხრათ ძალინ საჭირო და მნიშვნელოვანი. (და ამას ყველას ვუყვები, ყველა მშობელს, ახალმოსულს) - როგორც შენ წარუდგენ შენს შვილს შენს ქმარს, შენ დედას, შენს დედამთილს, შენს ოჯახს და საზოგადოებას, ისე მიიღებს ყველა შენს შვილს. სულ ვეუბნები: შენ უნდა იყო ძლიერი, შენ უნდა იყო მაგარი, შენ უნდა გინდოდეს, იმიტომ, რომ შენ ხარ დედა და დედაზე მეტად... მამებს ნუ ეწყინებათ, მამები დედებს უნდა უმაგრებდნენ ზურგს და გადაფარებულები იყვნენ ფარად. როგორც დედა წარადგენს და არ ივიშვიშებს: უი შე საწყალო... როგორც კი დედა ეძახის შენ საცოდაო, არ შეგიძლია... აუცილებლად ბავშვზე ეს ყველაფერი მოქმედებს. მე კიდე ვეუბნები: შენ უნდა იყო ძლიერი და როგორც შენ წარუდგენ, ამას ასე მიიღებს საზოგადოება.
ეს წინადადება იმ დედის, რომელსაც უკვე დიდი შვილი ჰყავს, 14 წლის, თითქოს გამომადგა და ძალიან ბევრ რამეს ვსწავლობ, რომ შემდეგ მშობელს მივეხმარო.
მამის გარდაცვალება / რწმენაში მყოფი ადამიან მუშაობა
მამის გარდაცვალება იყო… თან მე ძაან მამიკოს გოგო ვიყავი, რაღაც დასრულდა. ვიტირე, გამოვიგლოვე და რელიგიურ ჭრილში გადავიყვანე ეს ყველაფერი, მითუმეტეს მე თვითინ რწმენაში ვარ და ცოტა მომეშვა.
სამყაროსთან არ მიჩხუბია, მიუხედავად იმისა, რომ ყველაფერი გაკეთდა, მივიღე უფლის ნება. ნახეთ მიმღებლობა რა ხარისხით მაქვს? ანუ როდის მიდგება მიმღებლობა. საოცარი კომფორტია რწმენაში
მყოფ ადამიანთან მუშაობა. ოღონდ ეს არ არის ბრმა მიმღებლობა. ნეტა რატომ კი არა, ნეტა რატომ… რას უნდა მივხვდე, რას მიმანიშნებს. აქაც ისევივდივარ ფიქრთან, აქაც ისევ მივდივარ წინაპირობებთან.
ნახეთ: წინაპირობა, ქცევა, შედეგი, ვიცით ხო ეს ტრიადა? რატო, ეხლა რას ვაკეთებ და რა იქნება ხვალ? იმიტომ რომ ისევ ჩემი ფსიქიკური სიჯანსაღე შევინარჩუნო.
მამა რომ დედას სცემდა.. / არა წარსული მიზეზი, არამედ - მომავალი მიზანი
ბიჭთან ვმუშაობდი წამალდამოკიდებულთან, რომელმაც მითხრა, რომ, როდესაც მამა დედას სცემდა, ჩემი ძმა გარბოდა და მე დედას ვეხუტებოდი, რომ მამის დარტყმული ხელი, მე მომხვედროდაო.
ცალსახად რთულია თქვა, რომ მისი დღევანდელი ცხოვრება და წარსული ტრამვა ერთმანერთთან კავშირშია, მე ვთვლი რომ კავშირშია.
მე რომ ვბრაზდები, ამასაც აქვს მნიშვნელობა, რა ხარისხით ვბრაზდები. ვტირივარ, ვიკეტები, იზოლაციაში ვარ თუ ვამსხვრევ, ვლეწავ თუ ასე შემდეგ.
ისევ მივდივართ გაცნობიერებასთან, რომ მოსახდენი მოხდა და… აი ადლერს აქვს საოცარი ფრაზა: “არა წარსული მიზეზი, არამედ - მომავალი მიზანი”. ნახეთ, მიზესს ვიკვლევ და ახალ მიზანს ვისახავ და ეს მიზანი არის გაცნობიერებული, გათვლილი, ყველა რისკი შეძლებისდაგვარად გათვალისწინებული, ოღონდ თუ ეს მე მინდა, თუ მე მსხვეეპლის როლში ვარ, მზე რომ ყვითელია ამაზეც გეჩხუბებით, ბალახი რატომ არის მწვანე, ესეც მიზეზი ხდება ჩვენი კომფლიქტის.
სხვას არ დააბრალო, თუ გინდა, რომ განვითარდე
ნებისმიერი დაბრალება რაღაცის გარე ელემენტზე, აფერხებს შენს განვითარებას, იმიტომ, რომ პასუხი გაქვს. მე თუ ვამბობ, რო ეს არის იმის ბრალი, მე აღარ ვფიქრობ რა უნდა გამეკეთებინა
და როცა მე ვამბობ, რომ ის რაღაც, რომ არ გამოვიდა, ჩემი ბრალია, მე ვფიქრობ, მე ვსწავლობ, მე ვუყურებ, ამიტომ, ადამიანი განვითარებისთვის, უნდა ეცადოს რომ არასდროს არავის არაფერი არ დააბრალოს. არც ამინდს, არც მამას, არც დედას ...
ეს არის ის გზა, რომელიც ქმნის მოტივაციას, აიღო ახალი რესურსი, ისწავლო და როდესაც გარეთ ვაბრალებ, ერთ მოტივაცუას მიქმნის, ის განადგურდეს, თვითონ მოკვდეს, აფეთქდეს ანუ მიდის აგრესია.
რეალურად ვისაც პიროვნული განვითარება უნდა, ყველაფერი რაც არ გამოსდის, ჯობია თავის თავს დააბრალოს. ცუდად ჟღერს ეს დააბრალოს მაგრამ, ესაა რომ განვითარდეს, იმიტომ, რომ მე რომ თვითგვემას მივეცე, ვრჩები ისევ ის რაც ვიყავი
ხალხი წონაში დაკლებას რა დროსაც უთმობს...
ხვალ ვიყო გონიერი უფრო, ვიდრე დღეს ვარ, ეს მოთხოვილება და მიზანი ადამიანს არა აქვს. აი ჩემს ცხოვრებაში ერთმა დღემ გაიარა და ვიფიქრო რით წავედი წინ, რა მომემატა გონებაში, ეს იქნება ძალია კარგი. მე ვთქვი ერთი თვის წინ და კიდევ გავიმეორებ, ხალხი წონაში დაკლებას რა დროსაც უთმობს, იმის ნახევარი, რომ დაეთმო გონების მომატებაში ანუ რით გავიზარდე, წლის თავზე ძალიან მაგარი შედეგი ექნებოდა.
ზურაბ მხეიძე
დანაშაულის მუდმივად შეხსენება არის ძალადობა
დანაშაულის განცდის მუდმივად შეხსენება ან გაჩენა მეორე ადამიანში, ძალადობა არ არის? რეალური პატიება არის, რომ ეგ დანაშაულის განცდაც არ უნდა მისცე ადამიანს.
ზურაბ მხეიძე
გაბუტვა არის ძალადობა
გაბუტვა მაგალითად არის ძალადობა, ანუ მე რომ გაგებუტოთ თქვენ, აი არ გელაპარაკებით, არც გეჩხუბებით... თუ არის გრძნობითი დამოკიდებულება, რომ დაგსდევ და გეკითხები: რა გჭირს, რა ... ძალადობაა.
არის მთელი რიგი ფორმები ძალადობის , რომელსაც იურიულად ვერანაირ შეფასებას ვერ მისცემ, იმიტომ, რომ ადამიანი არაფერს არ აკეთებს.
დანაშაულის განცდის მუდმივად, ასე ვთქვათ, შეხსენება, ან გაჩენა მეორე ადამიანში, ძალადობა არ არის?!
რაღაცას როცა ვერ აკეთებ ხშირად შენი არჩევანია
რაღაცას ვერ ვაკეთებ, აი გეშტალტურად და ფსიქოლოგიურად ითვლება, რომ ეს ჩემი არჩევანია, ვერ გაკეთება რაღაცის, ჩემი არჩევანია, რომ არ გავაკეთო, მაგრამ ასე არის შეფუთული, რომ ვერ...
ზურაბ მხეიძე
ბავშვს ჯობია ვუთხრათ ...
ფსიქოლოგიური არაცნობიერიდან, მან ისედაც იცის რომ ეს მოხდა, ადამიანმა იცის. მისმა სულმა იცის, მისმა არაცნობიერმა იცის, ასე, რომ ერთხელ იყო ეგეთი შემთხვევა, რომ დიდხანს არ ეუბნებოდნენ ბავშვს ოჯახის წევრის გარდაცვალებას და ეუბნებოდნენ, რომ არის საზღვარგარეთ...
როდესაც ჩემთან მოვიდნენ, მე ვუთხარი: აუცილებლად უთხარით, მან ეს იცის, ნახავთ, რომ ეტყვით მის რეაქციას მეთქი. მერე შემხვდა ეს ადამიანი და მითხრა, რომ ბავშვმა უთხრა, რომ, მე ვიცოდი მაგრამ თქვენ მეცოდებოდითო, ბავში იყო 7-8 წლის დაახლოებით, მე თქვენ მეცოდებოდით და ამიტომ, ვიქცეოდი ისე, ვითომ არ ვიცოდიო.
ეს ისე გაუკვირდათ მშობლებს, რომ კი სევდანარევი იყო, მაგრამ უკვე რეალობა მიღებული ჰქონდა., რომ ამ ბავშვმა იგრძნო. პირველ რიგში გრძნობს და მერე უკვე ხვდება.
ცხოვრება გექნება ისეთი, როგორი ურთიერთობებიც გექნება
ადამიანი სოციალური არსებაა, ერთ-ერთი სოციალური მდგენელია და უმნიშვნელოვანესია ურთიერთობები, ჩასახვის მომენტიდან ურთიერთობაშია სამყაროსთან, დედის მეშვეობით დედასთან, როგორც კი იბადება იწყება ურთიერთობები და მთელი ცხოვრება ადამიანს, მარტოც რომ იყოს, მაინც არის ურთიერთობაში საკუთარ თავთან, ხილულ ან უხილავ სამყაროსთან, ეს ძალიან მნიშვნელოვანია და აქედან გამომდინარე მოდით ვთქვათ რა არის ეს ურთიერთობები, შემდგომში, რომ ჩავშალოთ ეს თემა, როგორც ოჯახური, ისე სამსახურში, ისე წყვილის, რამდენსაც მოვასწრებთ და რამდენსაც შევძლებთ.
დავამატებდი, მნიშვნელოვანი არა, უბრალოდ მთელი ცხოვრება არის ურთიერთობები, იმიტომ, რომ ურთიერთობების გარეშე არ არსებობს ცხოვრება, ოღნდ ყველა იმის გათვალისწინებით რაც ჩამოთვალე, მარტოც, რომ ხარ ურთიერთობებში ხარ საკუთარ თავთან. ასე, რომ სოციალურობა კი არა, არსი და ცხოვრების მთელი შემადგენელი ნაწილი, დაწყებული დაბადებიდან სიკვდილამდე, ურთიერთობებშია ადამიანი. აქედან ასე დგება საკითხი, რომ ამ ურთიერთობებში თუ ვერკვევი და გავერკვევით, რეალურად ცხოვრებაშიც გავერკვევით. თუ ურთიერთობები შეგვიძლია და ამაში კარგები ვართ, კარგში ვგულისხმობ შეგვიძლია და ვიცით რა როგორ ხდება, ცხობრებაც ისე ეწყობა როგორც დაგეგმავ. თუ რაღაც არ გამოზდის ადამიანს ცხოვრებაში, სადღაც ურთიერთობაში უშვებს შეცდომას, ან გარეთ ურთიერთობებში, ან საკუთარ თავთან ურთიერთობაში, ამიტომ მთავარი და მნიშვნელოვანი კი არა, ერთადერთი და გადამწყვეტია, ცხოვრება გექნება ისეთი რა ურთიერთობებიც გექნება.
შამანის მიერ სიტყვით მოკლული ახალგაზრდა - სიტყვის ძალა
რაღაც სოფელი არის აფრიკული, ინგლისელი ექიმები ჩავიდნენ და წაიყვანეს სასამართლო პროცესზე. აღმოჩნდა, რომ ახალგაზრდამ მოკლა ქალი. შამანმა გაიშვირა ხელი ამ ახაგაზრდისკენ და თქვა, ხვალ დილას მოკვდებაო, მეტი არაფერი. და დაიშალა. ეს უბედური დაეცა და კრუნჩხვები დაეწყო, მიცვივდნენ ეს ინგლისელი ექიმები, მოაბრუნეს ხელოვნური სუნთქვით. ნუ წამოდგა ფეხზე და წავიდა თავის ქოხისკენ.
ეს შამანი, მისი კულტი, მისი სიტყვა - ეს სულ კულტურაა, რეალური არაფერი არ არის, მატერიალური. ანუ შამანმა სიტყვა თქვა, თორემ თოფი არ უსვრია. აი სიტყვა თქვა და მეორე დილას ის ახალგაზრდა მკვდარი იყო, ანუ აქ კი მოაბრუნეს, მაგრამ მაინ რახან თქვა რომ ხვალ! მზე ამოვიდა თუ არა, ნახეს რომ ქოხში მკვდარი იყო. ანუ კულტურამ ჩემი სიცოცხლის უნარიანობა განაპირობა. ჩემი რა, ნუ იმ ახალგაზრდის, მაგრამ ყველა ასე ვართ მოწყობილი.
მედიის მიერ შექმნილი "სინამდვილე"
ჟან ბოდრიარის სიტყვები არის: ჩვენ ვცხოვრობთ მედიის მიერ შექმნილ "სინამდვილეში" და ამ მედიის მიერ შექმნილ "სინამდვილეზე" და მედიაზე მოკიდებული როცა ვხდები, იცოდე რომ კიდე გავიმეორებ .ე იმ ფეხზე დამდგარი გვამების ტყის ერთ-ერთი ელემენტი ვარც და მეტი არაფერი. მედიას სჭირდება ყველაზე ძლიერი კრიტიკული ცნობიერება, რასაც გეუბნებიან, რასაც გაჩვენებენ გაანალიზე ადამიანო.
რასაც ხედავენ იქიდან კი არ გამოაქვთ ადამიანებს დასკვნა და პლუს კიდევ რასაც ხედავ ესეც არ არის ჭეშმარიტი დასკვნისათვის ადვილი გამოსატანი.
ერთ ინგლისელ ფილოსოფოს აქვს ასეთი დასკვნა, აი გადავიხედე ფანჯრიდან, დავინახე, რომ სველია და გავაკეთე დასკვნა, რომ უწვიმია... არა, არ უწვიმია, მორწყეს. ამიტომ რასაც ხედავ, იმის იქითაც გაქვს კიდევ დასანახი. არსებულის მიღმა, არსებულის ხედვა
რისგან უნდა გავთავისუფლდეთ?
ჩვენ უნდა განვთავისუფლდეთ ყველა დამოკიდებულებისგან, რომელსაც გვიქმნის სიტუაცია. კამიოსთან არის - საით შეიძლება მიდიოდეს ადამიანი? მპყრობელობისკენ, რომ ძალაუფლება ჰქონდეს. მეორე - დამგროვებლობისკენ, რაც შეიძლება მეტი პოპულარობა რომ მოვიპოვოთ. ცნობადი სახე რომ გავხდეთ. მეტად რომ წარმოვაჩინოთ ჩვენი თავი. იყავი ის, რაც ხარ!
პირველ რიგში, ადამიანმა უნდა აიღოს პასუხისმგებლობა საკუთარ თავზე. რასაც ვაკეთებ, რასაც ვმოქმედებ, ყოველი ნაბიჯი, ყოველი სიტყვა უნდა იყოს ჩემი პასუხისმგებლობის ქვეშ. მე უნდა ვიყო მისი პასუხისმგებელი
დარგე 3 / ცნობიერების უმაღლესი ინსტანცია
რას ნიშნავს ცნობიერების უმაღლესი ინსტანცია? არის ასეთი მარტივი შთაბეჭდილების საფეხური ადამიანთან, აი პატარა ბავშვი, 6-7 თვის ბავშვი ტირის, იმიტომ, რომ შია. მან არ იცის, რომ შია. რა შია ისიც არ იცის, რისი ჭამა უნდა ისიც არ იცის, ისიც არ იცის, რომ ტირის და უფრო მეტი არ იცის, რომ თვითონ ტირის, ამას ნუ დავემსგავსებით. ეს არის ცნობიერების მარტივი შთაბეჭდილების საფეხური.
მერე არის ცნობიერების დაბალი საფეხური, რომ მე იცი რა არის, კი ვიცი, რომ პური მინდა და ამიტომ ვტირი და მინდა, კი ბატონო.
მერე არის ცნობიერების მაღალი საფეხური, რომ ზაფხულია, ცხელა, აგვისტოა, პაპანაქება სიცხეა და მივდივარ ტყეში და ვჭრი შეშას, იმიტომ, რომ წარმოსახვაში მაქვს ზამთარი და უნდა გავთბე. მაგრამ ეს არ არის საკმარისი. ცნობიერების უმაღლეს ინსტანციამდე, რომ აიყვანო საკუთარი თავი, აი იქ აგვისტოს თვეში, როცა შენ ისეთი ჭკვიანი ხარ, რომ იცი ზამთარი მოვა და შეგცივდება და მოჭრი ტყეში ხეს, იმ ერთი მოჭრილი ხის ნაცვლად დარგე სამი, მინიმუმ. აი ეს არის ცნობიერების უმაღლესი ინსტაცია, ესაა პასუხიმსგებლობის აღება საკუთარ თავზე.
ქსენოფონტე ვერ მიწვდა სოკრატეს
ქსენოფონტეო ამდაბლებდა სოკრატეს, რადგან თავად ვერ მისწვდა მას, ვერ ჩასწვდა, ვერ გაიგო. ხოლო პლატონი ადიდებდა სოკრატეს, რადგან პლატონმა თავად მოიცვა სოკრატე.
და აი როცა პატრიარქს ასე მიმართეს და ასეთი რამე გამოიხატა მის მიმართ, ზუსტად ეს ფორმულა არის იქ, რომ ქსენოფონტე ვერ მიწვდა სოკრატეს. პლატონი კი ადიდებდა, იმიტომ, რადგან დიდი რომ დაინახო თავად დიდზე დიდი უნდა იყოო, და დიდზე დიდიბა დიდის დანახვაა
ფეხზე დამდგარი გვამების ტყე
სინდისი, ეს არის მამხილებელი გონებაო, მამხილებელ გონებას შენსას თუ მიწა წააყარე, მკვდარი ხარ.
როგორც მამარდაშვილი ამბობს, თვალს, რომ გაახელ ადამიანი, აღმოჩნდები ფეხზე დამდგარი გვამების ტყეშიო. უზნეო ადამიანთა სიმრავლე, ფეხზე დამდგარი გვამების ტყეს წარმოადგენენ.
ბედნიერი იყო ექვთიმე...
ბედნიერი იყო ექვთიმე თაყაიშვილი თავის შიმშილში,
ბედნიერი იყო ილია ჭავჭავაძე ტყვიის მოხვედრაში, რომელიც მას მოხვდა,
ბედნიერი იყო მიხეილ ჯავახიშვილი ფიცარს შორის და ფიცარს შორის რომ გაიჭყლიტა.
და უბედურია ჯაყო, დღევანდელიც და მაშინდელიც, და კაცობრიობის ისტორიაში ყველა ჯაყო უბედურია,
ყველა ლუარსაბი უბედურია,
ყველა ცილისმწამებელი,
ყველა იუდა უბედურია!
მადლობა ყველა განსაცდელს
თუ მე მაქვს აღქმა, ჯერ აღქმა იმისა, რაც არის, მერე ამისი გაგება, მერე ამის გამოხატვა, გამოხატვას ენა სჭირდება, გამოხატვას სჭირდება ის სიტყვები, რომელიც ამბობს მე აქ რას განვიცდი, და ამას ხო უნდა გაგება. ჯერ არის ასე: ხედვა, აღქმა, მერე არის გაგება, მერე გამოხატვა, მერე არის მართვა და მერე რეგულირება. აი ეს ხუთი კომპონენტია. არ შეიძლება, რომ ეს გქონდეს ადამიანს და იყო ოდესმე ჩიხში. და თუ ჩიხში აღმოჩნდები, ეს იმას ნიშავს, რომ შენ იქ ახალ გამოცდილების მიღების შანსი მოგეცა და ამას რელიგიაში ქვია: განსაცდელი მადლია.
შენ მოგეცა საშვალება, მადლობა უთხარი ყველა წინააღმდეგობას, მადლობა უთხარი ყველა განსაცდელს, მადლობა უთხარი ყველა ფათერაკის მომცველ მომენტს, რადგან შენ იქ მოგეცა შესაძლებლობა იმისა, რომ გააცოცხლო შენი აზროვნება, გააცოცხლო შენი ცნობიერება და დაბალი დონიდან უმაღლესში ისე ახვიდე, რომ განკაცდე და ისევ მამარდაშვილი, ეს არის ძალიან მნიშვნელოვანი რომ, აი განსაცდელი რომ იძლევა მეორედ დაბადებას. გაუსაძლისის გაძლებიდან იბადება ადამიანი მეორედ და ნამდვილად.
დიდი ქვეყნების ფსიქოლოგიური მახასიათებელი
დიდი და პატარა ქვეყნების მოცულობით ანუ ტერიტორიით, მათი ხასიათი, ფსიქოლოგიური მახასიათებელი. რაცელი როგორც წერს, იმ ქვეყნის მახასიათებელი, რომელსაც დიდი ტერიტორია აქვს, მისი სივრცული გრძნობა არის, რომ ,რაც შეიძლება გააფართოვოს ტერიტორია. ეს არის მახასიათებელი.
მაგრამ პატარა ქვეყნის სივრცული გრძნობა არის, რომ შეინარჩუნოს რაც აქვს.
Wisdom
