ციტატები, გამონათქვამები

თითქოს რაღაცა გაუფერულდა

პირდაპირ მინდა დავიწყო მაგალითებით. სამი გამონათქვამით მენეჯმენტიდან.
1. იშა გადისეზმა თქვა: თუნდაც ერთ ადგილზე ირბინო, მაინც გაივლი დასაწყისს, განვითარებას და დასასრულს.
2. აბრაამ მასლომ თქვა: ყველა მენეჯერის კარგი ვარჯიში, არის საკუთარი თავის ჩარჩოდან გამოყვანა და სხვისი ჩასმა.
3. ვორენ ბაფეტმა თქვა: ნებისმიერ სიმაღლეზე ფრენისას მზად უნდა იყო დასაშვებად.
ეს გამონათქვამები,როგორ ფიქრობთ მენეჯმენტშია აქტუალური, თუ ამ კუთხით რომ შევხედოთ შეიძლება დავასკვნათ, რომ რაღაცა ცხოვრებისეული ანდაზებიცაა.

თვალებში გატყობთ, რომ მეთანხმებით. დიდი მადლობა, ექსპერიმენტმა წარმატებით ჩაიარა. რა რეაქცია გექნებოდათ თუ მე გეტყოდით, რომ ეს გამონათქვამ,ები არ ეკუთნის არც იშა გადიზეს, არც აბრაამ მასლოს და არც ვორენ ბაფეტს? არამედ ეკუთვნის ჩვეულებრივ ჩვენს თანამედროვე ქართველებს. პირველი ეკუთნის აჩიკო ჩანგსელიანს, მეორე ეკუთვნის ნათია ფარცხალაძეს და მესამე ეკუთვნის მირიან სარიშვილს. ეხლა თითქოს რაღაცა გაუფერულდა ეს გამონათქვამები ხო?

ქალბატონებო და ბატონებო - ტვინის ხაფანგი. ნომერი 14. არ მინდა ვილაპარაკო პირველ 13 ხაფანგზე, ბაზერმანის თეორიაზე და ა.შ. არც იმაზე მინდა ვილაპარაკო,თუ როგორმა შექმნილმა გარემომ განაპირობა, რომ ანდაზის თქმა შევძელით. მოდი ვილაპარაკოთ ტვინის ხაფანგ ნომერ 14. რომლის შინაარსიც ვხვდებით ალბათ ამ პატარა სავარჯიშოდან არის შემდეგი: როცა გვესმის უცხოური ავტორი, უცხოური ბიზნესპრაქტიკა, უცხოური კომპანია,უცხოური კონცეფცია, ვამბობთ, რომ ვა რა მაგარია. ხომ არ ჯობია, რომ ქართული მაგალითებიც მოვიშველით, ეგება და აქაც რამე არანაკლებ საინტერესო ანალოგები ვნახოთ..

ერთადერთი, ვინც შეგიძლია შეცვალო

მე შევცვლი მას... და ვისზე არის ლაპარაკი? მეუღლეზე, შეყვარებულზე, პარტნიორზე, სხვა ადამიანზე, რომელიც თქვენთვის ძალიან ძვირფასია და ძალიან ხშირად მოველით, რომ შევძლებთ ესა თუ ის ადამიანი შეიცვალოს.

თუ ცოტა უხეშად ლაპარაკობს, ჩვენ შევძლებთ, რომ უფრო რბილი და დალაგებული გახდეს. თუ სპონტანურად იღებს გადაწყვეტილებებს, ვასწავლით, როგორ უნდა აწონ-დაწონოს. თუ ქეიფობს და ერთობა, მოვთოკავთ და შევაცვლევინებთ საქციელს.

მოკლედ, ვერავის ვერ შეცვლითო ეს ხალხი გვეუბნება, თქვენი თავის გარდაო. თქვენ შეგიძლიათ შეცვალოთ თქვენი საკუთარი თავი, შეცვალოთ თქვენი დამოკიდებულება და თქვენი პარტნიორი, მეუღლე, შეყვარებული, თუ მოინდომებს თვითონ, იმას შეუძლია, რომ თავისი თავი შეცვალოს, მაგრამ თქვენ არაფრით არ შეგიძლიათ, რომ შეცვალოთ და თუ ამისი გჯერათ, რომ შეცვლით, სერიოზული გულდაწყვეტები გელოდებათ წინ, ბევრმა გამოვიარეთ ეს გულდაწყვეტები, თითეულმა ჩვენგანმა, როცა გვეგონა რაღაცეები, მაგრამ მთლად ისე არ გამოვიდა, როგორც ჩვენ გვეგონა და მოკლედ სხვა ხალხის ბრალია თუ ჩვენი გვეგონას ბრალია, კიდე კაცმა არ იცის.

ნივთები გაგვაბედნიერებს?

ძაან გავრცელებულია, მე ხშირად სტუდენტებთან მიწევს შეხვედრა და მათთან ლაპარაკი და აუცილებლად ვეკითხები ხანდახან, რომ რა გაგაბედინიერებთ, რა შემთხვევაში იქნებით ბედნიერი ვთქვათ 30-40 წლის ასაკში და ხშირ შემთხვევაში ასახელებენ ბედნიერების ნაწილად ნივთებს და ქონებას. ეს არის ზუსტად მეშვიდე მოლოდინი, დამანგრეველი, რომ ნივთები გამაბედნიერებს. აი მე, რომ ესეთი სახლი მქონდეს რა ბედნიერი ვიქნებოდი, მე, რომ მქონდეს ესეთი მანქანა რა ბედნიერი ვიქნებოდი, მე, რომ ასეთი მოგზაურობა შემეძლოს, როგორი ბედნიერი ვიქნებოდი.

მე მახსოვს ზუსტად, კომპიუტერების გამოფენაზე ვიყავი პატარა სკოლის მოსწავლე და თავთან მედო ის რაღაც ჟურნალი მერე კარგა ხანს და მართლა გულწრფელად ვფიქრობდი, რომ ეს კომპიუტერი ვისაც აქვს ის ნამდვილად ბედნიერია. მას მერე ბევრმა კომპიუტერმა და ბევრმა წყალმა ჩაიარა და მოკლედ აღმოჩნდა, რომ ნივთები ვერავის ვერ აბედნიერებს, ვერც კომპიუტერები, ვერც მანქანები, ვერც იახტები... ძალიან კარგი რამეებია, კი არ უარვყოფ, უბრალოდ ბედნიერების წყარო ვერ ხდება და თუ მოლოდინი გაქვს, რომ ეს გაგაბედნიერებს შეიძლება მიაკვდე ამ მიზნებს და იმისთვის, რომ აღმოაჩინო რამდენი რესურსი დახარჯე, დრო, ენერგია, ნერვები და ვერ მიაღწიე ბედნიერებას და შუა ხნის თავისებურება ერთ-ერთი ესეც არის, რომ ხალხი ხვდება, ძალიან ნათლად, მტკივნეულად ნათლად, რომ არ მოუტანათ ბედნიერება ნივთებმა.

განწყობა ქმნის მზადყოფნას და ზრდის ალბათობას

მე რაღაცა არ გამომივა. აი ეს რაღაც კონკრეტული საქმე, მე არ გამომივა, ბიზნესს მე ვერ გავაკეთებ, გაყიდვები მე არ გამიმივა, ამ უფროსს მე ვერ გადავათქმევინებ თავის მიდგომებს და შეხედულებებს და ა.შ.

ესეთი გამოთქმა იყო, რომ თუ თქვენ ფიქრობთ რომ გამოგივათ ან ფიქრობთ, რომ არ გამოგივათ, ორივე შემთხვევაში მართალი ბრძანდებით.

ანუ განწყობა, ფაქტიურად ქმნის ჩვენს მოქმედებას და მზადყოფნას, იმ შედეგის დასადგომად.

შეძახილმა ხე გაახმოო- ჩვენთან ამბობენ ხოლმე. ადამიანი, რომელიც თავის თავს შეუძახებს, რომ რაღაცა არ გამოუვა, მაღალი ალბათობით მართლა არ გამოუვა.

არ შეიძლება იცხოვროთ მოლოდინით, რომ არ გამოგივათ. ყველაფერი არავის არ გამოსდის რა თქმა უნდა, მაგრამ ჩვენი განწყობა უნდა იყოს საბრძოლო და ჩვენ უნდა ვთქვათ, რომ გამომივა. შეიძლება პირველ და მეორე ჯერზე არ გამომივიდეს, მესამეზ აუცილებლად გამომივა.

არ უნდა დავნებდეთ და განწყობა არ უნდა გავიხადოთ ნეგატიური.

შესაძლებლობები თავზე დაგვეცემა? / ბრძოლა შესაძლებლობის მისაღებად

შესაძლებლობები თავზე დამეცემა ციდან? ანუ მე ვიქნები სწორ ადგილას და სწორ დროს და რაღაცეები მოხდება გარემოში და დაწინაურებები იქნება, ბიზნეს შესაძლებლობა იქნება, რაღაც გამარჯვება სპორტული, მოგება ლატარიის თუ ასე შემდეგ, მოკლედ დამეცემა ციდან.

საქმე ის არის, რომ რეალობა ამას არ შეესაბამება, მაშინაც კი როცა სწორ ადგილას და სწორ დროს აღმოჩნდებით, მოგიწევთ ძალიან სერიოზული ბროლა იმისთვის, რომ მიიღოთ ის შესაძლებლობა რაც გამოჩნდა.

თავზე არავის არაფერი არ გვეცემა. თუ მე მოველოდი... რომც მივიღო ეს შესაძლებლობა, ვიბრძოლო და გავიმარჯვო, მაინც გულდაწყვეტილი ვიქნები, იმიტომ რომ მეგონა, ლანგარზე დადებული უნდა მოეტანათ და ჩიტების ჭიკჭიკი უნდა ყოფილიყო, მაგრამ ოფლის და სისხლის დაღვრა მომიწია და მოკლედ ბრძოლა მომიწია ამ შესაძლებლობის მისაღებად. აქაც რეალისტური მოლოდინი უნდა გვქონდეს.

მოლოდინები და კმაყოფილება

ჩვენი კმაყოფილება პირდაპირ უკავშირდება ჩვენს მოლოდინებს, ანუ თუ გაქვს ძალიან მაღალი მოლოდინი: ფილმზე, კარიერაზე, ნებისმიერ რამეზე, შენს გულისწორთან დაკავშირებით, მოკლედ ყველამ ვიცით, რომ, ადრე თუ გვიან შეიძლება გულისწყვეტას ველოდეთ, იმიტომ რომ, რაც უფრო მაღალია მოლოდინები, მით უფრო დიდი შეიძლება იყოს სხვაობა რეალობასა და მოლოდინებს შორის.

ძლიერები გრძელ თამაშს თამაშობენ

არ კონცენტრირდებიან დღევანდელ კვერცხზე, გრძელ თამაშს თამაშობენ ძლიერი ადამიანები. დღეს ვიყო კარგად, დღეს დავისვენო, დღეს შევჭამო, დღეს დავლიო, ესეთი ლოგიკა არ აქვთ. აქვთ ლოგიკა, რომ მე მინდა დღეს ისეთი რამე გავაკეთო, რომელიც გამაძლიერებს გრძელვადიანად. ამიტომ აქვთ გრძელვადიანი მიზნებით და არ აძებენ მოკლე და ადვილ გზებს. არის ბევრი ამის საპირისპირო რჩევა, რომ მარტივად უნდა გაიტანო თავი, მაგრამ ეს ყველაზე პროდუქტიული და ძლიერი ადამიანები კონცენტრირდებიან, თვალი უჭირავთ იმ მიზანზე რისი მიღწევაც უნდათ, ტკივილსაც აიტანს... აი ბავშვის აღზრდა წაროიდგინეთ, რამდენი ტკივილი და რამდენი გასაჭირია, წარმოიდგინეთ კომპანიის დაფუძნება და გაზრდა, წარმოიდგინეთ კარიერის განვითარება, სწავლა გრძელვადიანი. წარმატების გასაღები არის შრომა და მიზანდასახულობა. ხშირას ეს შრომა არის უინტერესო რამეების კეთება, ამაში არის წარმატების გასაღები და გრძელვადიანი რეალიზაციის გასაღები და არა რაღაც მოკლე, დღევანდელ კვერცხისმაგვარ აქტივობებში.

დაიმეგობრეთ მარტოობა / მარტო ყოფნის სიკეთე

მენტალურად ძლიერი ადამიანები არ ერიდებიან მარტო ყოფნას. საზოგადოებაში ყოფნას თავისი სიკეთე და მადლი აქვს, მარტო ყოფნას თავისი სიკეთე და მადლი აქვს. ბევრი ადამიანისთვის, ინტროვენტებისთვის მაგალითად, დასვენებისთვის აუცილებელია მარტო ყოფნა.

დაფიქრებისთვის, თუნდაც შეცდომებიდან გაკვეთილი რომ გამოვიტანოთ, ამისთვის აუცილებელია მარტო ყოფნა. რომ დაისვენო, რომ დალაგდეს თავში რაღაცეები, ამისთვის არის მარტო ყოფნა.

ყველას თავისი მეთოდი აქვს, ზოგი ვარჯიშობს, ზოგი დღიურს წერს, ზოგი მედიტირებს, ზოგი უბრალოდ ფიქრობს, ზოგი მუსიკას უსმენს და ამას უთავსებს. მყავს მეგობრები, რომლებიც მანქანით მიდიან სადღაც, ან მოტოციკლით და მარტოობის დროს, ასე ვთქვათ, ესე ქმნიან.

მოკლედ თქვენც დაიმეგობრეთ მარტოობა, არ არის იმაზე ლაპარაკი, რომ სულ მარტო იყო, მაგრამ არ მოერიდოთ, ცუდი რამე არ გეგონოთ მარტოობა, საკმაოდ კარგი რამეა.

არ დანებდე!

მეათე ჩვევა არის დანებება, რასაც არ აკეთებს ეს ხალხი, არ ნებდებიან! ესეც კავშირშია ხომ წინა ჩვევებთან.

გასაგებია, რომ ცხოვრება გატკენს გულს, კოლეგები ვერ გაგიგეგებენ, უფროსი ვერ დაგიფასებს, მაგრამ ეს ხალხი არ ნებდება. თუ კარგად იციან რისი მიღწევა უნდათ, დანებება არ ჩვევიათ.

ზოგი ცუდი დღე გექნებათ, ზოგი კარგი, მაგრამ არ დანებდეთ. აპატიეთ თქვენს თავს შეცდომები და გააგრძელეთ გზა. ეს არის ჯანსაღი ვერსია ამ ჩვევის.

როგორ მოვახერხო შეცდომა არ განმეორდეს?

მერვე მავნე ჩვევა, ძალიან მავნე, არის ძველად დაშვებული შეცდომების გამეორება. ამას არ აკეთებს ეს ხალხი, შეცდომებს ყველა უშვებს, ოღონს იგივე შეცდომებს არ იმეორებენ.

ეხლა როგორ ახერხებენ ამას, რომ არ იმეორებენ ძველ შეცდომებს?!

როგორც კი შეცდომა მოუვათ, დარდზე კი არ კონცენტრირდებიან, კონცენტრირდებიან იმაზე, რომ, როგორ მოვახერხო ისე, რომ ეს შეცდომა არ გამეორდეს. შესაბამისად, თქვენ თუ სულ მეცადინეობთ, იმაზე, რომ დაშვებული შეცდომა თქვენთვის გახდეს გაკვეთილი, და არა სინანულის და დარდის წყარო, მაშინ ნელ-ნელა თქვენი საქმე წინ წავა. ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ დაკონცენტრირდეთ ნასწავლ გაკვეთილზე და არა გულდაწყვეტაზე და ნეგატივზე.

ეს არის ძალიან მნიშვნელოვანი ჩვევა ნებისმიერი ადამიანისთის, ნებისმიერი ჩვენგანისთვის.

არ გაიჭედო წარსულში!

არ გაიჭედოთ წარსულში! აი იმ დროს ისე,რომ ისე მექნა და უნივერსიტეტში , რომ ასე მესწავლა, იმასთან მემეგობრა და ამასთან არა, ადრე არ დავქორწინებულიყავი ან დავქორწინებულიყავი და ასე შემდეგ. რაც მოხდა იმას თქვენ ვერ შეცვლით, ამიტომ თქვენი დროისა და ენერგიის დახარჯვა იმაზე, რასაც ვერ შეცვლით არის ფუჭი და მხოლოდ გულდაწყვეტას და ნეგატიურ ემოციებს მოიტანს.

ძლიერი ადამიანები ამიტომ, მადლიერი არიან თავის წარსულის, იმ პრობლემებიანად, ცუდი ხალხიანად, ცუდი უფრპსებიანად, იმიტომ რომ ამ ყველაფერმა შეგქმნათ თქვენ ისეთი როგორიც ხართ.
ამის ნაცვლად ძლიერი ადამიანები, კონცეტრირდებიან მომავალზე: ხვალ რა გავაკეთო, ზეგ როგორი ვიყო რა შევცვალო და ასე შემდეგ.

თუ გინდა რომ ყველას მოსწონდე

სხვა ადამიანს, შენს კოლეგას, ნაცნობს შეუძლია თუ არა თავისი სადარდელი, თავისი საქმე გადმოგაბაროს შენ, ისე, რომ დაზარალდეს ის რაც შენ გინდა. ანუ ძლიერი ადამიანების ამის საშუალება არავის არ აძლევენ და არ უჭირთ არას თქმა. ანუ გასაღები, რომ თქვენ არ გამოგივიდეთ ისეთი ცხოვრება რომელიც არ მოგწონთ არის არას თქმაში. რაღაცაზე დიახს იტყვით, მაგრამ ბევრ რამეზე უნდა თქვათ არა. წამომყვები შაბათს სადღაც, იმაში მივდივარ და ა.შ. არ არის ეგეთი მნიშვნელოვანი, არა ვერ წამოგყვები, უნდა დავისვენო, სამუშაო მაქვს, საკითხავი მაქვს, ბავშვებთან მაქვს დრო გასატარებელი და ა.შ.

ანუ თქვენ ვერაფრით ვერ მართავთ თქვენ პრიორიტეტებს თუ არას თქმა არ შეგეძლებათ, ამაზე ცალკე ვიდეოც გვაქვს, ესეიგი პროდუქტიული ხალხის ერთ-ერთი მთავარი უნარი არის უარის თქმა რაღაცეებზე. ამიტომ დაბალპრიორიტეტულებზე უარს ამბობს ეს ხალხი და არ დარდობს ეს ყველას მოეწონება თუ არა, იმიტომ, რომ თქვენ ვერ იქნებით პრიორიტეტული. სტივ ჯობს დაგვიბარა, რომ თუ გინდა, ყველას მოსწონდე ნაყინის გამყიდველი გახდიო და ლიდერიო. თქვენ თუ გაქვთ გეგმა იყოთ ძალიან პროდუქტიული, ძალიან წარმატებული, პუბლიკაზე არ უნდა იმუშაოთ, უნდა იმუშაოთ იმაზე რაც მართლა მნიშვნელოვანია.

ამიტომ ყველას კარგად ყოფნა თქვენი მოვალეობა არ არის, თქვენ ჩაგბარდათ თქვენი თავი. თქვენი თავი და ახლობლები არის თქვენი მოვალეობა. ამიტომ შეეცადეთ, რომ უარი თქვათ არასაჭირო, ასე ვთქვათ დამატებით ვალდებულებებზე და მთელი თქვენი დრო და ენერგია დააკონცენტრიროთ იმაზე რაც სტრატეგიულია, რაც არის მნიშვნელოვანი.

ძლიერი ხალხი რაზე არ იშლის ნერვებს

ნერვებს არ იშლის ძლიერი ხალხი იმაზე, რაც მათ კონტროლს არ ექვემდებარება.

უნდა ვისწავლო, რომ იმაზე რაზეც გავლება არა მაქვს, არ მოვიშალო ნერვები.

მოიღრუბლა, ჩემზე არ არის დამოკიდებული. რიკოთი დაიკეტა, ჩემზე არ არის დამოკიდებული.ლარი გაძვირდა ან გაიაფდა, ჩემზე არ არის დამოკიდებული, თუ ფინანსთა მინისტრი არ ვარ ან დიდი ბანკის ხელმძღვანელი.

ანუ რაც ჩემზეარის და არ არის დამოკიდებული უნდა გავყო და ჩემი დრო, ენერგია და ნერვები არ უნდა დაიხარჯოს იმაზე, რაც ჩემზე არ არის დამოკიდებული. უნდა დაიხარჯოს იმაზე, რაც ჩემზე არის დამოკიდებული.
და მაგაზე ღელვას რაც თქვენზეა დამოკიდებული, ძალიან კონკრეტული შედეგი აქვს და კონკრეტული მიზანი აქვს.

ამიტომ, იმის ნაცვლად რომ ინერვიულონ რაზეც გავლენა არ აქვს, ეს ხალხი ცდილობს იმ საკითხებზე დაკონცენტრირდეს, რაზეც გავლენა აქვს. და ამ თავისი კონცენტრაციით მოახდინოს ეს პოზიტიური გავლება.

ჩვევების ნაბიჯ-ნაბიჯ შეცვლა

თავიდან იცილებენ, ძლიერი ადამიანები, ყველაფრის ერთად შეცვლას. ჩვენ ვიცით, რომ ცოტა ცვლილებაც ძნელია, თუ საფუძვლიანი ცვლილებაა და ამიტომ ხალხი ცდილობს, რომ ნაბიჯ-ნაბიჯ შეიცვალოს.

ეხლა ამ 13 რჩევას, რომ მოგცემთ, ძლიერი და შედეგიანი ადამიანი, რომ უსმენდეს ამ ვიდეოს და უსმენს კიდევაც, ეტაპობრივად მიოღებს გადაწყვეტილებას. ცამეტივეს ერთად კი არ ეცემა, (13 არ გექნებათ, მაგრამ რამდენიც გაქვთ..) არამედ იტყვის, რომ მოდი პირველ რიგში წუწუნს მივხედავ, ან პირველ რიგში მივხედავ იმას, რომ ყველაფრის ერთად გაკეთება მინდა და ყველაფერი მინდა გუშინ.

ჩვენ ვამბობთ, რომ ძლიერი ადამიანები ამას არ აკეთენენ, ბევრ ცვლილებას ერთად არ აკეთებენ და რაღაცას რომ ცვლიან, ცდილობენ, რომ სხვა რაღაცეები სტაბილურად შეინარჩუნონ. მიჰყვებიან ამ პროცესს ნაბიჯ-ნაბიჯ. გრძელ თამაშს თამაშობენო, ასეც ამბობენ ხანდახან და აქვთ გეგმა. ანუ შენ რომ ეტყვი: კი მაგრამ როდის ცვლი ტელევიზორს, ტელეფონს და ა.შ? რაღაცა გეგმა აქვს და ამბობს, რომ წელს ვაპირებ შევცვალო ტელეფონი, მერე მომავალ წელს ეს გეგმა მაქვს, იმის მომავალ წელს ეს… ანუ ცვლილებებში არიან ერთის მხრივ, ოღონდ ყველა ცვლილებაში ერთად არ არიან, რაღაცა გეგმას ექვემდებარებიან, ეს არის მესამე.

ვინ დაგაძალა? კონტროლი შენ ხელშია

მეორე ქცევა, რასაც არ აკეთებს ძლიერი ხალხი, არ აძლევენ სხვებს ძალაუფლებას მათ თავზე. სხვას არ გადააწყვეტინებენ რა გააკეთოს და როგორ გააკეთოს. არ ექვემდებარებიან მანიპულირებას. უფროსსაც სამსახურში უყურებენ, როგორც, სისტემის ნაწილს. ანუ "დიახ პატივცემულო" თანამედროვე ორგანიზაციაში არ არის სწორი პასუხი, რომ უფროსი რასაც მეტყვის იმას გავაკეთებ. რა თმა უნდა ანგარიში უნდა გაუწიოთ, რა თმა უნდა ის ტყუილად არ არის თქვენი უფროსი., მაგრამ ძალაუფლებას არ აძლევენ სხვებს თავზე.

ხანდახან ეს წუწუნი და სხვების ძალაუფლება, ერთად იყრის ხოლმე თავს. რა ვქნა ამ სამსახურში, ჩემი უფროსი უსამართლოდ იქეცბა, რაღაცას წუწუნებს ადამიანი ტრეინინგზე, მე ვეუბნები: შენ გაქ ძალაუფლება, რომ მაგ სამსახურში იმუშაო ან არ იმუშო, ვინ დაგაძალა, ნუ იმუშავებ თუ ეგეთი ცუდი სამასახურია. ააა წასასვლელი არა გაქვს? მაშინ გაქვს ძალაუფლება ისეთი პროფესიონალი იყო, რომ წასასვლელი გქონდეს.

მოკლედ ეს ხალხი იაზრებს, რომ მათ ხელში არის კონტროლი და ფაქტიურად ცუდად როცა არიან და მაშინაც, კარგად როცაც არიან, ახსოვთ, რომ კონტროლი არის მათ ხელში, სხვებს არ აბრალებენ და ამითი სხვებს არ აძლევენ ამ ძალაუფლებას თავის ცხოვრებასთან დაკავშირებით.

წუწუნი - საკუთარი თავის შეცოდება

პირველ ადგილზე მავნე ჩვევებში, ანუ იმ ქცევენში, რასაც არ აკეთებენ ძლიერი ადამიანები, ეს არის საკუთრი თავის შეცოდება და წუწუნი. ანუ ეს ხალხი მსხვერპლის მდგომარეობაში არ არის, არ წუწუნებს, რომ ეს რა დამემართა, მთავრობამ რა მიქნა, მენეჯმენტმა რა მიქნა, დამკვეთმა რა მიქნა, ბიძაშვილმა, მეზობელმა და ასე შემდეგ. ეს არ ნიშნავს, რომ არ ტკივათ და პრობლემები არა აქვთ, მაგრამ ესეთი ჩვევა არა აქვთ, რომ დრო და ენერგია დახარჯონ საკუთარი თავის შეცოდებაში და წუწუნში.

აბა დაფიქრდით, თქვენ ხომ არ წუწუნებთ, თქვენ ხომ არა ხართ აი ამ მსხვერპლის როლში ხანდახან? ამინ ნაცვლად თითოეულ ჩვევაზე ვიტყვით, რომ უნდა იყოთ მადლიერი, ყველაფრის რაც გაქვთ.

გამოწვევებია? - გამოცდილებას მიიღებთ, რთულ გარემოში გიწევთ მუშაობა? - ეს გაგძლიერებთ, განსაცდელი მოვიდა თქვენთან? - ეს ახალ გამოცდილებას, ცოდნას და სიმტკიცეს შეგძენთ.

მადლიერი უნდა ვიყოთ იმისი, რაც გვაქვს და რაც ჩვენს თავს ხდება, წუწუნისა და თავის შეცოდების ნაცვლად.

სხვის ენაზე საუბარი / თავხედური ექსპერიმენტი

ეხლა თავხედური ექსპერიმენტი, ამჯერად უფასო. სხვის ენაზე საუბრის ამბავი. მე მჭირდება 4-5 ადამიანი სცენაზე. მინდა გთხოვოთ, აიღეთ მარკერი, მოხსენით თავსახური და შუბლზე ძალიან ჩქარა დაწერეთ ქართული ასობგერა - ვ და გადაყარეთ მარკერი.

ხედავთ, აზამ და შორებამ ვ დაწერეს ისე როგორც ჩვენ ვხედავთ, დანარჩენებმა დაწერეს ისე, როგორც თვითონ ხედავენ.

ეს არის საჩვენებელი იმისა, ინსტიქტურად როგორ წერ. როგორც შენ ხედავ ისე, თუ როგორც სხვა ხედავს. რომ ვიფიქროთ იმაზე, როგორ ვწერთ, როგორ ვმეტყველებთ, როგორ ვურთიერთობთ ჩვენს თანამშრომლებთან თუ მეგობრებთან? როგორც ისინი ხედავენ თუ როგორც ჩვენ ვხედავთ და გვიკვირს მერე სხვისი.

სხვისი თვალით ცხოვრების დანახვა

იყო ილუზიონისტი, რომელიც ამბობდა, რომ სხვისი თვალით ცხოვრების დანახვას, ილუზიონისტის პროფესია გავალებს, ანუ ისე კი არ არის. ყველაზე მოსაწყენი პროფესიააო ამბობდა, იმიტომ, რომ მარტო შენ იცი magic, ანუ შენ, რომ მაყურებელი ხარ, შენთვის ხომ რაღაც ბავშვური ემოცია არის. მერე კი ტვინს იჩიჩქნი როგორ გააკეთა და მოდი ეხლა გცემ თუ არ მეტყვი, მაგრამ, მანამდე როცა გიკვირს რაღაც amusment არის joy რაღაცა, და ეს ტიპი ყვებოდა, რომ არც ერთ სხვა პროფესიას არ აქვს, რომ პროფესია გავალდებულებდეს სხვისი თვალით ცხოვრების შეხედვას.

ერთ შემთხვევას ყვებოდა, როდესაც აუდიტორიაში ყავდა ცოლ-ქმარი და ქმარი იყო ბრმა, თან როგორ იცი, დაბადებიდან ბრმა, ანუ ის კი არა, რომ ეს ცხოვრება ნანახი ჰქონდა და მერე დაბრმავდა, დაბადებიდან ბრმა და მოიფიქრა ესეთი რაღაცა, რომ აი კარტებს გაჩვენებო, მიუჯდა გვერდით და უთხრა, რომ კარტს გაჩვენებ და როცა წითელი იქნება, თქვი წითელიო და ერთხელ ფეხი დააჭირა ფეხზე, ანიშნა, რომ ამ დროს მე და შენ მოკავშირეები ვიყოთო, ერთხელ ფეხი დააჭირა და თქვი რო წითელიო, როცა შავი იქნებაო ორჯერ დააჭირა და თქვი შავიო.

ბრმა არის ეს კაცი და ცოლი გვერძე ყავს, და უცებ დაიწყო, აბა რა კარტია? წითელი - თქვა ბრმამ! შემდეგი რა კარტია? - შავი, ანუ ეს ანიშნებდა ფეხით. და არ დამავიწყდებაო ცოლის ბედნიერი სახე, როდესაც ამის მონაწილე და მოწმე გახდა და არ დამავიწყდება, მისი ქმრის ბედნიერი სახე, როდესაც ის მიხვდა, რომ აი ეს რაღაცა ემოცია ტრიალებდა.

მერე გასაგებია, ცოლს უთხრეს, რომ ეს ესე ხდებოდა, მერე მეგობრებს უკეთებდნენ ესე და მოკლედ, რისი თქმა მინდა იცით, რომ ილუზიონისტმა შეძლო სხვის ენაზე ლაპარაკი და პატარა ბედნიერება მიანიჭა იქ და იმ მომენტში, რომელიც მათი ცხოვრებისთვის ხო ხვდები რამხელა ტრანსფორმაციული რაღაცა გახდა.

მეორე ადამიანის ენაზე საუბარი

კაკაბას ისტორია მინდა გაგიზიაროთ, ჩემი მეგობრის ირაკლი კაკაბაძის. კაკაბა და თავისი ოჯახი, გერმანიაში იყვნენ წასულები, ერთი წელი ირაკლიმ იქ ისწავლა და ოჯახით იქ იყვნენ.

ბახტრიონზე, კაკაბას მეზობელი არის ერთი კაცი, რომელსაც გერმანიიდან ჩამოჰყავს მანქანები და ეგ ბიზნესი აქვს, დაიწყი ერთი მანქანით, მერე ისე განავითარა ეგ ბიზნესი, რომ ეხლლა კონტეინერით ჩამოჰყავს მანქანები და ჰყიდის.

ჩამოდიან ესენი, კაკაბას ოჯახი, ეს ტიპი ხვდება სადარბაზოში და ეკითხება: ბიჭო, გერმანიაში თუ იყავი, მანქანა რატო არ ჩამოიყვანეთო. ანუ აი როგორ შეიძლება, ადამიანი წავიდეს გერმანიაშ და იქიდან დაბრუნდეს და იქიდან მანქანა არ ჩამოიყვანოს.

მიშა ბიძია ცდოლობს, რომ მისთვის ჰასაგებ ენაზე აუხსნას და ეუბნება რომ, აი ბავშვების განათლება, იქ ცხოვრება და ფული აღარ დაგვრჩო, ამიტომ ვერ ჩამოვიყვანეთო.

აი რას ნიშნავს მაინც ჭკვიანი კაცი, პროფესორი. ბავშები წაიყვანა, ენა ასწავლა, ესენი გაითქვიფებიან და უკეთეს მანქანებს ჩამოიყვანენო. ანუ ის იქ არის.

ეს ხომ განსხვავებული ენებია. ჩვენ კი ყველა ქართულად ვლაპარაკობთ, მაგრამ იდეაში ასეა, ჩვენ ჩვენს ენაზე ვლაპარაკობთ და თანამშრომელი თავის ენაზე ლაპარაკობს, ან თუნდაც უფროსი, და ერმანერთს ვერ ვუგებთ.

ნებისმიერ კომუნიკაციას ამ თვალით, რომ შევხედოთ, აი რა შემიძლია მე ვთქვა მეორე ადამოანის ენაზე?

ამოიტანე 3 რძე

პროგრამისტებზე რომ არის, ალბათ გსმენიათ, დედა რომ ეუბნება პროგრამისტს, ჩადი სუპერმარკეტში და ამოიტანე რძე, სამი. თუ კვერცხიც ჰქონდათ, ამოიტანე ექვსი. მოდის პროგრამისტი და მოაქვს 6 რძე. რატო 6 რძე? - კვერცხიც ჰქონდათ.

ანუბპირდაპირი გაგებით… ხო გვყავს ეგეთი თანამშრომლები, ხო ვიცით ეგეთი ხალხი? სხვის ენაზე ლაპარაკს მაგაში ვგულისხმობ.

ამისთვის კარგი სათვალე არის ხოლმე მასლოს იერარქია. ანუ სად არის ტიპი მასლოს იერარქიაში? ხომ აქ ჯობია რომ მის ენაზე ველაპარაკოთ?

მაშინ რა გინდა ბიძია მენეჯმენტში

მენეჯმენტში იმიტომ თუ არა ხარ, რომ სხვისი წარმატებით სიხარული შეგიძლია და სხვისი ტკივილით ტკივილი შეიგიძლია, თუ მენეჯერი ხარ და არ ურიგდები იმას, რომ როცა გამარჯვებაა, მაშინ ეს გუნდმა გაიმარჯვა და როცა დამარცხებაა ეს შენი ბრალია, თუ აი ეს ფორმულა არ არის შენი მამოძრავებელი, მაშინ რა გინდა ბიძია მენეჯმენტში?

სანთლის პრობლემა

ორმოციანი წლების ფსიქოლოგიური პრობლემა. ესიგი მაგიდაა, გვეძლევა ყუთი, ყუთში არის ჭიკარტები, სანთელი და ასანთი. ამოცანა მდგომარეობს იმაში, რომ მიამაგრე სანთელი კედელზე ისე, რომ არ ჩამოიღვენთოს მაგიდაზე.

ეხლა არ დავიწყებ თქვენს გამოცდას, თავიდან ვიღაცეები ვფიქრობთ, რომ იცი რა, მივატყლეპებ, ასანთს იმას ვიზავ, გვერდს მოვუწვავ ამას და მივატყლეპებ და მიემაგრება და არ ჩამოიღვენთება. ან სხვადასხვა კრეატიულ რაღაცეებს ვფიქრობთ, თუმცა არ მუშაობს. სოლუშენი არის ეს (უჩვენებს კადრს, სადაც ჭიკარტების კოლოფი, ჭიკარტით არის მიმაგრებული კედელზე და გამოყენებული სანთლის დასადგამად).

მთავარია შენმა ტვინმა გადალახოს fix sadness problem, იმიტომ, რომ როგორც კი ხედავ ამას, შენი ტვინი აღიქვამს მოცემულობად, რომ ეს ყუთი არის იმისთვის და მხოლოდ იმისთვის, რომ ამაში ჭიკარტები შევინახოთ, მაგრამ როგორც კი ამას გადალახავ მერე უკვე ადვილია, როგორც კი ამას გადალახავ, რომ მაიცა მაიცა, ეს ჭიკარტები, რომ ამოვყარო... მაგრამ აქამდე მისვლა არის რთული.

ფული აფუჭებს მორალურ კომუნიკაციას

როცა კომუნიკაციის ტერიტორია არის მორალური, აი მაგალითად, არ ვიცნობთ ერთმანერთს, ქუჩაში შევხვდით, ამ დროს მე მანქანას ვაწვები და გეუბნები: გამარჯობა მეგობარო, შეიძლება რაღაც გთხოვო, პაემანზე მივდივარ, პირველი პაემანია და არ მინდა რომ დავიგვიანო, გეხვეწები მომაწექი რა მანქანაზე. რას გრძნობ ამ დროს, რომ შენი ქმედებით, ვიღაცის ცხოვრებაში რაღაცა ცვლილება შეიტანე, და რა თქმა უნდა მოტივირებული ხარ, რომ მოხვიდე და მომეხმარო მოწოლაშო. გამრამ მეორე შემთხვევა, რომ წარმოიდგინო: გამარჯობა მეგობარო, მანქანა გამიფუჭდა და თუ შეგიძლია მომაწექი, მე ვაფასებ თქვენს დროს და ენერგიას და 15 ლარს გადაგიხდით. ამ დროს ფიქრობ: იცი რა უქენი მაგ 15 ლარს... რაღაცა არ არის მორალური ხომ?
აი პაემანზე ვართ, საღამოს გაცილებ სახლში და გეუბნები: ძალიან დიდი მადლობა, საღამოს ისე კარგად ჩაიარა, ყველაფერი ისეთი კარგი იყო, ნამდვილად ღირდა 65 ლარი ის ვახშამში რაც გადავიხადე. ეს გასაგებია რომ უტრირებული მაგალითებია, მაგრამ ხომ ხვდებით, როგორც კი კომუნიკაციის პროცესში შემოგვაქვს ფული, თითქოს ყველაფერი ფუჭდება.

მეუღლეები ერთნაირად თუ არ ვითარდებიან

ის თუ მიიტანე სახლში დილას რაც წამოიღე, “კაცი ქალაქს მიდიოდა, რა მიჰქონდა რა მოჰქონდაო”. სხვა ადამიანი უნდა წახვიდე და სხვა ადამიანი უნდა დაბრუნდე.

- მაგრამ სახლში ვიღაც გხვდებათ, რომელსაც წინა სერიაში როგორიც იყავით, ისეთი უყვარხართ, მერე?

- გამარჯობა შენი... ეგ ძალიან სერიოზული კრიზისების საფუძველია და მაგიტომ არის, რომ პარტნიორები, მეუღლეები, ერთნაირად თუ არ ვითარდებიან, ანუ ორივე თუ არ გადის და სხვა ადამიანი თუ არ ბრუბდება, უნდა ელოდნენ პრობლემებს.