ციტატები, გამონათქვამები

სამი დიდი აღმოჩენა

რა ხდებოდა ასეთი, ეს სამი დიდი აღმოჩენა რომეელია? ეს არი ერთი ის, რომ მცენარისა და ცხოველის უჯრედს ერთნაირი აგებულება აქვს: გარსი, ციტოპლაზმა და ბირთვი. ეს დიდი აღმოჩენა იყო, რომ მცენარისა და ცხოველს ერთი აგებულება აქვს უჯრედულ დონეზე. და განვითარების უზოგადეს კანონებს, რომ ჩაწვდე, ეს უნდა იცოდე, რომ რაღაცა აქ ერთიანია.

მეორე - ენერგიის მუდმივობის კანონი. ენერგია არც იკარგება და არც იქმნება, მხოლოდ ერთი სახიდან მეორე სახეში გადადის.

და მესამე - ევოლუციური თეორია, რომლის მექანიზმი არის მემკვიდრეობისა და ცვალებადობის უნარი.

"ყველამ თქვა" / ექსპერიმენტი

არის ასეთი ექსპერიმრნტი, ფსიქოლოგი აშის მიერ ჩატარებული, რომ სხვადასხვა სიგრძინს მონაკვეთებს აჩვენებენ ცდისპირებს და აქედან 5 ცდისპირი არის წინასწარ გაფრთხილებული. ნამდვილი ცდისპირი არის ერთი, მეექვსე ვთქვათ. ეს მონაკვეთი პირობითად, რომ ვთქვათ, არის 25 სანტიმეტრის სიგრძის, 8 სანტიმეტრის და 2 სანტიმეტრის, A, B და C და ცალკე აღებული აქვთ 8 სანტიმეტრიანი სიგრძის მონაკვეთი და ამ 5 ადამიანს, რომელიც წინასწარ არის გაფრთხილებული ეკითხებიან, რომ - აი ეს 8 სანტიმეტრიანი სიგრძის მონაკვეთი, A-ს ტოლია, (25სმ) B-ს (8სმ), თუ C-ს (2სმ)? წინასსწარ გაფრთხილებულები ამბობენ, რომ A-ს ტოლია, ანუ 25 სმ სიგრძის მონაკვეთის, მეექვსე ანუ ნამდვილ ცდისპირს, რომ ეკითხებიან: რომლის ტოლია? ისიც იგივეს ამბობს: 25 სმ. სიგრძის მონაკვეთისო.

აი ამის შემდეგაა საინტერესო ექსპერიმენტის მიმდინარეობა. ეკითხებიან: აი შენ ხომ ხედავ, რომ ეს მონაკვეთი, A მონაკვეთის სიგრძის ტოლი არ არის, რატომ ამბობ? -რა ვიცი, ყველამ თქვა. აი ეს "ყველამ თქვა" არის ავტომატური კომენტარი, ეს თავისუფლებიდან გაქცევაა, არ ვიღებ მე ჩემს თავზე პასუხისმგებლობას, რომ ეს მონაკვეთები მაინც შევადარო. აი ხომ ელემენტარულია? ამ პასუხისმგებლობას გავურბივარ.

რაც უფრო მეტად ვმდიდრდებით... / სიღარიბის შიში

რაც უფრო მეტად ვმდიდრდებით, უფრო ვღარივდებით და მთელი კაცობრიობა დღეს, ეხლა არის შეპყრობილი შიშით. ყველაზე დიდი რამ, რაც არის ჩვენთვის დამახასიათებელი არის შიში და ამ შიშის სუბიექტები ვართ ჩვენ და ობიექტებიც ვართ ერთობლივად, უნდა ითქვას მომავლის, გაურკვეველი მომავლის. ეს სიღარიბის შიშია და ეს შიში უფრო მეტად აქვთ დაუფლებული მდიდრებს.

რაც უფრო ვმდიდრდებით, უფრო ვღარიბდებით. ერთის გამდიდრებას, ძალიან ბევრის გაღარიბება მოჰყვება, მაგრამ საქმეც ის არის, რომ ამ სიმდიდრის ზღვარი მაღლა და მაღლა მიიწევს. თუ დღეს მე შეიძლება ვიყო მილიონერი, მე უკვე ხვალ ღარიბი ვარ და განცდაში მეძლევა სიღარიბე, იმიტომ, რომ 2 მილიონი აქვს აგერ ამ ადამიანს, მილიარდი მაქვს, მაგრამ 3 მილიარდი აქვს სხვას და აი ასე მიექანება.

შიში ყველაზე უფრო აქვთ მდიდრებს, გაღარიბების შიში. 10 მილიარდი, რომ აქვს, 5 მილიარდზე არ ჩამოვიდეს ეს. შორს პერსპექტივაში, რომ გაიხედო, ერთადერთი ჩვენი არსებობის გამსაზღვრელი, სამწუხაროდ გადაიქცა ფული.

როდის არის ქვეყანა თავისუფალი? / რას ნიშნავს თავისუფლება?

თავისუფლება ნიშნავს, უპირველეს ყოვლისა, პაუხისმგებლობის აღებას საკუთარ თავზე.

სახელმწიფოს, როგორც ასეთი, თუ ეკონომიკური საფუძველი აქვს, თავისი დამოუკიდებელი ეკონომიკა გააჩნია, მხოლოდ ამ შემთხვევაში, შეიძლება იყოს ის თავისუფალი.

აი მარქს აქვს, რომ ყველა ურთიერთობათა საფუძველი არის ეკონომიკური ურთიერთობა, ეკონომიკური საფუძველი.

აი უყურეთ, პასუხიმგებლობის აღება სახელმწიფოს მხრიდან არის მის ეკონომიკაზე პასუხიმგებლობის აღება და მერე მოყვება უკვე სხვა განზომილებები.

ინდივიდის დონეზეც ასეა, თუ შენ პასუხიმგებლობა გაგაჩნია საკუთარ თავზე ესეიგი თავისუფლება გაქვს. ესეიგი შენ თავისუფალი ხარ, და ამოიტომ ვთქვი მე სადაწყისში, თავისუფლების სუბიექტიც მე ვარ და თავისუფლების

როდის მოდის დეპრესია?

დეპრესია რა არის? - როდესავ შენ ცხოვრობ არასწორად, ის ენერგიას იღებს ამ შენი გზიდან და დეპრესიული ხდები, ანუ ეს გაფუჭებული მანქანის სიმპტომი კი არ არის, რომ რაღაც დაირღვა, დასავლურ მედიცინაზეა აწყობილი, რაღაცა უნდა უშველო. რა? – „აბი გლუკოზა“, რომ გამოჯამრთელდეს, იმიტომ, რომ თურმე ცხოვრება არის, რომ შენმა მანქანამ კარგად უნდა იმუშაოს.

მეორე ხედვა არის, რომ, ეს არის სიმბოლო, ეს არის ნიშან,ი რომ შენ არასწორად მიდიხარ, შეცვალე ეს. როცა დაიწყებ სწორ გზაზე სიარულს, მაშინ ენერგია მოდის. მესა და თვითებას შორის არის ღერძი, თუ ეს ღერძი გაწყდა, დეპრესია იქ წყდება, თუ არა და მოდის. ანუ ეს ნიშანია, ეს მითითებაა, სიმბოლური მინიშნებაა, რომ შენ რაღაც უნდა შეცვალო.

ინტეგრირება VS გათქვეფა / გენეალოგიური ხე

რა თქმა უნდა,თავისუფლების და რაც კი დასავლეთში კარგია თუ მივდივართ იქით, ინტეგრირება უნდა მოვახდინოთ, მაგრამ არის ინტერგრირება და არის ის რაც საპირისპიროა ინტეგრირების, ეს არის გათქვეფა, საკუთარი იდენტობის დაკარგვით. მაშიმ შეძლებ შენ ინტეგრირებას ,თუ კარგად იცი ვინა ხარ.

შვეიცარიაში, მაგალითად, ყველა ოჯახს აქვს გერბი და აქვს გენეალოგიური ხე, რომელიც ეკლესიაში ინახება, ვისგან ვინ მოდის, ამასაც მნისვნელობა აქვს, ზოგჯერ წინაპრების ზეგავლებაა ჩვენზე.

ნარცისიზმი / ყველაფერი შეგვიძლია?

ნარცისისზმი ნიშნავს ეგოს ინფლაციას, გაბერვას. ყველაფერი შეგვიძლია, კოსმოსში ავალთ, ახალს აღმოვაჩენთ და იქ წავალთ. აი ეს გამოავლინა - უსუსურობა, ადამიანს უნდა ჰქონდეს თავისი საზღვრები, უნდა იყოს უფრო თავმდაბალი.

აი როგორ აღწერს ერთ-ერთი ანალიტიკოსი ნარცისტულ კულტურას: აი კულტურა, რომელიც ბუნებას და გარემოს, ძალაუფლებისა და მოგებისთვის იყენებს, სადაც მატერიალური საგნების სიუხვე არის პროგრესის საზომი, სადაც ქალი უპირისპირდება მამაკაცს, დაქირავებული დამქირავებელს, ინდივიდი - საზოგადაოებას, ის სადაც სიმდიდრე უფრო დაფასებულია, ვიდრე სიბრძნე. ცნობადობა უფრო აღფრთოვანებს, ვიდრე ღირსება. წარმატება უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე საკუთარი თავის პატივისცემა. იქ კულტურა ცდილობს იმიჯზე, გარეგნულ სახეზე, იმიტომ რომ ნარცისი შეყვარებულია თავის გარეგნობაზე და არა არსზე. ამიტომ ,ასეთი კულტურა ნარცისტულია. ამ ნარცისტულმა კულტურამ თუ არ შეიცვალა დამოკიდებულება, ეს კარგს არაფერს მოიტანს.

რისკიანობა, თვითრეალიზაცია

ადამიანი ახალსა და წარსულს შორის დგას და უპირატესობა ენიჭება რისკს. ვინც რისკავს, ის მომავალს ხვდება მხნედ და მის თვითრეალიზაციას ახდენს ამით. მაგრამ თუ ის წარსულში რჩება, არ რისკავს, მაშინ მას სხვა განცდა ეუფლება, დანაშაულის განცდა, იმის გამო, რომ მან ცხოვრება ვერ გამოიყენა, თვითრეალიზაცია ვერ მოახდინა.

ერთ ლოყაში თუ გაგარტყამენ... / ჯვრის არ შეგეშინდეს, ბოლოში გამარჯვებაა!

ჩვენ არ გვაქ კარგად გაგებული რას ნიშნავს მეორე ლოყის მიშვერა, იმიტომ, რომ არ ვიცით პირველ ლოყაში რატომ გვარტყამენ.

მაცხოვარი, როდესაც ამ სიტყვებს ამბობს, თვითონ აქვს გამზადებული ერთი ლოყა და მეორეც მიშვერილი აქვს.

აქ საუბარია იმაზე, რომ შენ, როდესაც ქრისტესკენ მიდიხარ, შენ როდესაც ამ ღირებულებითი სწორებისკენ მიდიხარ, აუცილებლად მოგხვდება, მაგრამ არ მოტრიალდე უკან, მეორე ლოყა მზად გქონდეს, ეს ხიდი უნდა გადაიარო, ბოლომდე უნდა მიხვიდე.

ჩემს შვილს ამას ვეტყვი აუცილებლად, ვაჟკაცურად გადავიდეს ხიდის მეორე ნაპირამდე.

რატომაც მომხვდა პირველ ლოყაში, იმიტომაც მოვიხვედრებ მეორე ლოყაში. ეს არ ნიშნავს, რომ სულელი და ღირსებააყრილი იყავი, არა, პირიქით. ეს ნიშნავს, ჯვრის არ შეგეშინდეს, ბოლოში გამარჯვებაა!

რომელი საუკუნეა?

მე როდესაც დღეს მეუბნებიან "რომელი საუკუნეა",.. ზუსტად ვიცი რატომ ამბობენ ამას, ზუსტად ვიცი, რომ ამას ამბობენ, იმიტომ, რომ ამ საუკუნეების შემდეგ ყველაზე მთავარი უნდა მოისპოს, სიწმინდის გააზრება უნდა მოისპოს, სიწმინდის საზომი უნდა მოისპოს, რწმენა დასაცინი და საქილიკო უნდა გახდეს.

ნოეს დღეები / რწმენა და სიწმინდე

ნოეს დღეებზე რატომ ვამახვილებ ყურადღებას, იმიტომ რომ, მაცხოვარი გვეუბნება, რომ თავის მეორედ მოსვლას ადრის ნოეს დღეებს. და თუ არ ვიცით რა არის ნოეს დღეები, შეიძლება გავეკიდოთ პასპორტებს, ჩიპებს და დრო დავკარგოთ რაღაცეებში, ისეთში რაშიც არ უნდა ვკარგავდეთ წესით დროს.

ნოეს დღეები დახასიათებულია ორი ნიშნით. ერთი არის ურწმუნოება და მეორე არის საყოველთაო გარყვნილება.

აი ამ გარყვნილების მიზეზზე ზუსტად ერთ მუხლში საუბრობს წმინდა წერილი. ეს არის ის რომ, ის ცივილიზაცია, რომელიც ღირებულებითად მოწოდებულია იყოს სიმაღლეზე, ამ ცივილიზაციაში მრავლდებიან გარყვნილი დედები ანუ დედა აღარ დარჩა შვილის აღმზრდელი. ქალი აღარ დარჩა რომელიც სიწმინდეს შეინახავდა, ერთი ნოეს ოჯახია დარჩებილი და კატასტროფული კატაკლიზმები დაატყდა მთელს სამყაროს თავს, მაცხოვარი ამაზე საუბრობს, რომ ეს ორი რამე; სიწმინდე, რწმენა - ეს ორი აღარ იქნება.

ამ ორის არარსებობიდან ქალზე როცა გვაქვს საუბარი აუცილებლად ეს მიზანი მიიღწევა, სწორედ მაშინ როდესაც ეხები რაღაცა საცავს, საგანძურს, რაღაც საოცრებას, როგორიც არის დედა, პატიოსანი წმინდა დედა, ამაში ძაან დიდი საიდუმლო დევს.

ქალი სიწმინდეს თუ ვერ შეინახავს...

ისრაელის ისტორიაში არის ერთი ძალიან საინტერესო მომენტი, როდესაც ისრაელი მიდის სამშობლოსაკენ, მოსე არის წინამძღვარი, ომს ომზე იგებს...

ერთ-ერთი მეფე მიხვდება, რომ მაინცდამაინც სამხედრო ძალით ისრაელს ვერ დაუპირისპირდება, იმიტომ, რომ სამი ოთხი მეფის გამოცდილებით ახსოვს, და დაიწყებს მსჯელობას, როგორ შეიძლება ეს ხალხი გავაჩერო, როგორ შეიძლება ამ ხალხს ვაჯობო. მისცემენ ასეთ რჩევას: აი ამ ხალხს რომ ღმერთი მოაცილო თავის თავს თვითონ გაინადგურებსო. როგორ უნდა მოვაცილოო და გარყვენი ეს ხალხიო

ქალები თუ გაირყვნებიან, სიწმინდის შემნახველი არ ეყოლებათ და თუ სიწმინდეს ვერ შეინახავენ... მამაკაცმა შეიძლება სიწმინდისთვის თავი გაწიროს, მაგრამ სიწმინდეს ინახავს დედა, ინახავს ქალი.

გარყვნილება შეიტანე აქ და თუ სიწმინდეს ვერ შეინახავს, მაშინ ეს ხალხი თვითონ მოისპობს თავის თავს.

ქალის განსაკუთრებულობა ბიბლიაში

თამამად შემიძლია გითხრათ, რომ ბიბლიაში ვერ გადამიშლით ვერცერთ ეპიზოდს, სადაც ქალის განსაკუთრებულება არ იყოს ხაზგასმული ან კონტექსტუალურად ან პირდაპირ საუბრისად და არ იყოს საუბარი იმაზე, რომ ქალი არის რაღაცა ის საოცრება, რომელიც საიდუმლოს ინახავს და ეს საიდუმლო ძალიან სათუთია, ეს სხვა საიდუმლოა, ეს არ არის საიდუმლო, რომელიც შეიძლება, სიტყვაზე ვთქვათ, ვიღაცამ იცოდეს და თაობიდან თაობას ჩუმად გადასცეს, ეს ნაციონალური მნიშნელობის არის, რაღაცა ძალიან დიდი.

პედაგოგის დამოკიდებულება მოსწავლის მიმართ

მე პედაგოგი ვარ და ეს სივრცე, ჩემი საკლასო ოთხი თუ ჩემი აუდიტორია, ეს ის აუდიტორიაა, სადაც შემოვედი, იმიოტომ კი არა მარტო, რომ თვის ბოლოს ხელფასი ავიღო, იმიტომ რომ თუ სხვაგან სხვა სამუშაო გამომიჩნდება, შეიძლება მივაგდო ეს აუდიტორია, სულ არ ვიდარდო.

არა! ამ აუდიტორიაში, რომ შევდივარ, მოვალეობათა სივრცეში შევდივარ. მე არ მაქვს უფლება ლექცია მომზადებული არ მქონდეს, არ მიყვარდეს, პატივს არ ვცემდე, არ ვზრუნავდე.

აი ეს ყველაფერი, რომ გათავისებული მაქვს, ამ დროს მე ჩემს თავს, რაღაც რაღაცეების უფლებას ვერ ვაძლევ, ამ დროს მე ჩემს თავს ვუბრძანებ, რომ რაღაცა მეტი ვიყო, ვიდრე ეს მე მინდა.

რა არის თავისუფლება?

თავისუფლება ხომ ყველაფრის უფლებას არ ნიშნავს, თავისუფლება უწინარეს ყოვლისა ნიშნავს საკუთარი თავის ფლობას, საკუთარ თავზე მბრძანებლობას, საკუთარი თავის პატრონობას, საკუთარი თავისათვის რაღაცის უფლების არ მიცემას. როდესაც შენ შენი თავის ბატონი ხარ, შენი თავის უფალი ხარ, სიტყვა თავისუფლება ამას გულისხმობს, რომ შენ შენს თავს ებატონები, შენს თავს რაღაცეების უფლებას არ აძლებ. და რის უფლებას არ აძლევ? იმის, რაც შენს მოვალეობას არღვევს. ამ დროს იწყება, მოვალეობის შესრულების დროს იწყება თავისუფლება, სინამდვილეში. თავისუფლება მაშინა ვარ, როდესაც ჩემი შვილი უნდა აღვზარდო და ამისათვის რაღაცეების უფლება მე ჩემს თავს არ უნდა მივცე. ამ დროს ვეპატრონები მე ჩენს თავს

შევატრიალოთ! სასწაული მოხდება!

თუ დავაკვირდებით, როდესაც პასუხისმგებლობაზე და მოვალეობაზეა საუბარი, თითი სხვისკენაა გაშვერილი, ეს იმან უნდა აკეთოს და უფლებებზე როცაა საუბარი, ჩემზეა. აი, ერთი წუთით წარმოვიდგინოთ, ეს შევატრიალოთ ახლა, იმიტომ კი არა, რომ უფლებები არ უნდა იყოს, როგორ არ უნდა იყოს, მაგრამ, პასუხისმგებლობა ჩვენ ავიღოთ საკუთარ თავზე და სხვის უფლებებზე ვიზრუნოთ. სასწაული მოხდება, თვალით უნახავი.

სწორედ სამოთხიდან იწყება ეს ამბავი, როდესაც გველი ადამიანს ეუბნება, რომ უფლება აქვს ის შეჭამოს, მაგრამ არ ხდება აპელირება იმაზე, რომ მოვალეობაში შედის, რომ ის ნაყოფი ჯერ არ შეჭამოს. ეს დეზორიენტირება, ღირებულებითი ვექტორის მოტრიალება, აზროვნებით პროცესს უკავირდება.ეს რაღაცა ლოზუნგები ან სადღეგრძელოები კი არაა, ეს ქმედითია, თავისი პრაქტიკული შედეგებით, რომ როდესაც მე ვსაუბრობ უფლებებზე, 24 საათი საუბარი მაქვს უფლებებზე, კითხვა ხო უნდა გამიჩნდეს, მოვალეობათა სივრცე სად არის ჩემში. და აღმოჩნდება რომ ძალიან მიზერულია ან საერთოდ არ არის.

სკოლის მთავარი მიზანი

ჩვენ დღეს სკოლებში რა გვაქვს, საგანმანათლებლო სისტემა თუ ერუდიციის გადაცემის თორმეტწლედი? რას ვაკეთებთ დღეს ჩვენ სკოლაში? პროპესიონალებს ვზრდით თუ ხვალინდელი საქართველოს პროფესიონალ მოქალაქეებს ვზრდით? ეს ძალიან მნიშვნელოვანია, ის ქიმიის და ფიზიკის ცოდნაც ძალიან მნიშვნელოვანია, სკოლამ ყველაფერი უნდა გააკეთოს, რომ საშვალო განათლების დონეზე, დისციპლინები გადასცეს, მაგრამ ნუთუ არაფერი არ უნდა გააკეთოს განათლებითვის.?ნუთუ ეს ღირებულებითი საზომი სკოლას აღარ უნდა ქონდეს, ჩვენ მივიღებთ საშინემლ რამეს, რომლის ნიშნებიც ნელ-ნელა ცხადდება კიდეც, მივიღებთ ღირებულებითად დაცლილ ახალგაზრდა თაობას და ეს იქნება ჩვენი ე.წ საგანმანათლებლო სისტემის ბრალი.

განათლებას და ცოდნას შორის განსხვავება

2 ტერმინი მინდა გავარჩიო ერთმანერთისაგან, ესაა ერუდიცია და განათლება. ერუდირებული განათლებულს არ ნიშნავს, იმ დროს როცა განათლებული ერუდირებულიც შეიძლება იყოს და არაფერია ამაში უცხო, და მთელი ეკლესიის ისტორია ამაზე დგას.

დღეს ჩვენ ვცდილობთ მომავალ თაობას ბევრი ენა ვასწავლოთ, რაც ძალიან კარგია, კარგი პროფესიონალები გავზარდოთ, რაც ძალიან კარგია, ყველაფერი ეს კარგია, მაგრამ ამის მიღმა ჩვენ ხომ ადამიანი უნდა გავზარდოთ, ის ენა ხომ ადამიანმა უნდა იცოდეს, იმ პროფესიას ხო ადამიანი უნდა ფლობდეს. ადამიანების გაზრდისთვისაც დრო უნდა დავიტოვოთ.

როდესაც ერუდიციაზე გვაქ საუბარი, ერუდიცია არ მიმიყვანს მე იქამდე, ვერ გამაკეთებინებს ისეთს, რასაც განათლება. განათლებაში დევს რაღაცა მეტი ვიდრე ცოდნა, განათლებაში დევს სამოღვაწეო ასპარეზი. სადაც ცოდნა საშვალებაა, ცოდნა ასე ვთქვათ ინსტრუმეტია, რაღაცა დიდის მისაღწევად.

პედაგოგები ომში წინა ხაზზე დგანან

მე პედაგოგს ვუწოდებდი ყველას, ყველა მშობელს, ყველა ჩვენი თაობის წარმომადგენელს. ყველას პედაგოგობა გვაქვს დასაწყები ამ ნიშნით.თუმცაღა იმას ვისაც პროფესიით საკუთრივ პედაგოგი ქვია, ომში რომ წინა ხაზზე გაუშვებ, განსაკუთრებულ დავალებას რომ ასრულებს, აი ამ წინა ხაზზე დგანან

ნაკლები ლაპარაკი და ბევრი საქმე / ვალდებულება მომავალი თაობისადმი

ნაკლები ლაპარაკი და ბევრი საქმე, ჩვენი ცხოვრებით უნდა დავაინტერესოთ და არა ლაპარაკით, სადღეგრძელოებითა და ლოზუნგებით, ეს ძალიან მნიშვნელოვანია იცით. ჩვენ ხშირად ქადაგება გვგონია ლაპარაკი, ქადაგება ცხოვრებაა სინამდვილეში. ლაპარაკი ეს საშვალებაა ერთერთი, რაღაცის გაგებინების, სინამდვილეში ქადაგება იწყება ცხოვრებით.

ალბათ ყველაზე დიდი ვალდებულება მომავალი თაობისადმი რაც გვაქვს ჩვენ, ის არის, ვიცხოვროთ ისე, რომ ისინი მივიდნენ ამ ინტერესამდე.

მე არა ვარ მომხრე, რომ ვინმეს დავაძალოთ... არ ეთვისება ამ სივრცეს და ამ წიგნს, ოდნავი ძალადიბის შედეგადაც კი, მიზერული შედეგის მიღება, აბსოლიტურად გამორიცხულია. ამიტომ ვდგებით ისევ იმაზე, რომ უნდა ჩვენ თვითონ დავიწყოთ ცხოვრება ისე, ვიშრომოთ ისე, პატიოსნები ვიყოთ ისე, რომ ჩვენმა მომავალმა თაობა მ დაიწყოს კითხვების დასმას: ხომ არის ასე მარტივად შესაძლებელი და რატო წვალობ შენ? და აი იქ უნდა ავხსნა, რატომ ვწვალობ მე.

აი აქ ალბათ ბეწვის ხიდზე გავდივართ, მაგრამ მე არ მეშინია ამ ხიდზე გასვლის. მარტო მე თუ გავდივარ ჩავანგრევ მას, მაგრამ მე ვიცი რომ აქ ღმერთს გავყავარ, ყოვლადწმიდა ღვთისმშობელი გვმფარველობს. გადაგვატაროს არ ნიშნავს წაგვათრიოს, არა, ჩვენ უნდა ფეხი ავიდგათ, ჩვენ უნდა დავიწყოთ ასე ცხოვრება.

ლიდერს მოჰყავს ახალი თაობა თუ პირიქით?

ლიდერს არ მოჰყავს ახალი თაობა, ახალი თაობას მოჰყავს ლიდერი. ეს ძალიან მნიშვნელოვანია, ჩვენი ტრაგედია ეს არის სწორედ, ჩვენ ველოდებით ვიღაცას ისე, რომ ჩვენ არ გვინდა გამოვიცვალოთ. ეს ვიღაცა უნდა მოვიდეს, ჯადოსნური ჯოხი მოიქნიოს და ყველაფერი გამოასწოროს. მაგრამ შრომა როა საჭირო, პატიოსნება, კანონის პატივისცემა, ურთიერთსიყვარული, სიმძიმის ტვირთვა, საჭიროა სხვისი პატივისცემა, იმ სხვისგან ჩემი პატივისცემა.

რაც არ უნდა ბევრჯერ შევღებოთ კვერცხი, დავანთოთ სანთელი, ხმამაღლა მრწამსი წავიკითხოთ, არ არის ეს ქრისტიანობა. ამიტომაც, ჩვენ უნდა დავიწყოთ ახალი თაობა, აი ის თაობა, რომელსაც უწმინდესი ზრდის და ეკლესიაში იზრდება, უნდა გავძლიერდეთ და გამოვიდეთ, უფრო ღირებულებითი ამინდი შევქმნათ, ასე ვიტყოდი მე, ვიყოთ ქრისტიანები.

სამშობლოში უნდა იყვე!

ეგვიპტეში მყოფ ისრაელს ახსოვს, რომ აბრაამის შთამომავალია, მაგრამ ეგვიპტე, რომ სამშობლო არ არის ეს დაავიწყდა. ძალიან კომფორტულად გრძნობს ის იქ თავს. სანამ ხალხი არ გაიგებს, რომ ეგვიპტე მონობის სახლია, ანუ სამშობლო არ არის. მოდით ასე ვთქვათ, სანამ არ გაიგებს, რომ სამშობლო არ არის, და ამას გაიგებს იმით, რომ მონობის სახლად იქცევა. ამით გააგებინებს ღმერთს, იმიტომ, რომ ქორების მთაზე ღმერთი ეუბნება მოსეს, ჩემი ხალხის ღაღადი მომწვდაო. ეს სიტყვა: "ღაღადი", სპეციპიკური ტერმინია წმიდა წერილში. ნიშნავს რაღაცა - კვნესას, ვედრებას, საოცარ ვედრებას. ამ ვედრებაში ამ ხალხმა ყველაზე მნიშვნელოვანი რამ გაიხსენა, გაიხსენა, რომ აქ კი არ უნდა იყვნენ, სამშობლოში უნდა იყვნენ.

არ გაბედო წინამძღვრობა, თუ ...

მოსემ პირველი 40 წლის განმავლობაში ინტელექტუალური ცოდნის ზენიტს მიაღწია. ეგვიპტური მისტერიები, შემდეგ იდეამური მისტერიები, იუდაურს ისედაც ეცნობოდა, (მაშინ იუდაური არ იყო, მაგრამ თავისი ხალხის რაც იყო).

საკმაოდ დიდი ინტელექტის მფლობელია, ძალიან დიდი პოლიტიკური ძალაუფლების მფლობელია, მოკლედ მართლა გამორჩეულია. და აი ეს კაცი იწყებს თავის ხალხთან გასვლას, ანუ რაღაცა მოძრაობა უნდა დაიწყოს, ეროვნულ განმანთავისუფლებელი. ამ დიდი ინტელექტის და ძალაუფლების პატრონმა.

მეორე 40 წლის განმავლობაში, მოსე არის უდაბნოში. უდაბნო ნიშნავს იმას, რომ, აი გრიგოლ ხანცთელთანაც რომ გვაქვს: ჯირკუალსა განაგდებდა, ხოლო კეთილსა შეიწყნარებდაო. ანუ ხდება მისი ინტელექტუალური გამოცდილების დაწმენდა და სულიერ გამოცდილებაში, აი ამ პრიზმაში გატარება, რაც იცი შეიძლება ყველარი კარგი არ იყოს. კი უნდა იცოდე მაგრამ, რა არის სიკარგე და სიცუდე ამაში.

მეორე 40 წლის განმავლობაში მოსე იწმინდება, იწმინდება სულიერად და 80 წლის მოსეში გვყავს, საოცარი პერსონა. ინტელექტუალურად და სულიერად მაღალ საფეხურზე მდგარი ადამიანი. გრიგოლ ნიოსელი ამბობს, აი ამის მერე იწყებს მოღვაწეობას.

კაცმა, რომელმაც ორი თანამემამულე ვერ შეარიგა, ორ მილიონამდე მასის ხელმძღვანელი გახდა. რატომ? ორივე საფეხური გაიარა. და გრიგოლ ნოსელი რას ამბობს? - არ გაბედო წინამძღვრობა, სანამ ორივე საფეხურს არ გაივლი, არ გაბედო წინამძღვრობა.

მე ჩემს სტუდენტებს ვუბედავ, სხვას ვერ გავუბედავ და ვეუბნები: ჩვენი ტრაგედია ხშირად არის იმასში, რომ ამ ორიდან ან არცერთი ან ერთია ხოლმე.

რატომ ჩააბარა იესომ სალარო იუდას?

რატომ ჩააბარა იესო ნაზარეველმა იუდა ისკარიოტელს სალარო და არ ჩააბარა მათეს? მათემ ნაკლები თვლა კი არ იცოდა. იუდას ჩააბარა და ამით მას უთხრა, რომ ყველაზე საპასუხისმგებლო საქმეს შენ გაძლევ, ყველაზე მეტი ძალა შენში მინდა დავინახოო და იუდამ ეს სხვანაირად გაიგო.

მთელი თავისი მოციქულობის განმავლობაში ის იყურებოდა, როგორც დამფინანსებელი იმ მოძრაობისა, რომელსაც იესო ნაზარეველი აწარმოებდა. იუდა ამ პროცესს უყურებს, როგორც ადამიანი ურომლისოდაც იესო საპასუხო კრავს ვერ იყიდის, იმიტომ, რომ ფული ამან უნდა მისცეს. ამან უნდაა დააფინანსოს.

იუდაში ნელ-ნელა მყარდება აზრი, რომ ეს დანარჩენი 11 სხვა არის, მე სულ სხვა ვარ, გამორჩეული ვარ.

იუდასათვის 30 ვერცხლი დოკუმენტაციასავით არის, არ არის ეს ს სახარჯი ფული.

იუდაზე ნათქვამია ქურდიაო, სხვათაშორის ქურდიაო ნათქვამია მას შემდეგ რაც აღმოჩნდება ის ქურდი, თორე მანამდე, რომ ქურდი იყო ის არავინ იცოდა. იუდას ქურდობით ნაყიდი არც მიწა ვიცით ჩვენ, არც საქონელი და არც მონა-მხევლები. სულ სხვა რამე იგულისხმება ამ ქურდობაში, მიმტაცებელი იყო პატივისა, ღირსებისა, რომელსაც ქრისტე კი არ იძლეოდა, თვითონ ძერწავდა და თვითონ აჩვენებდა.

ამიტომ როცა დაინახა რომ აი ეს, რომელიც დააჭერინა, რომელმაც, იცის რომ 4 დღის მკვდრის გაცოცხლებაც კი შეუძლია, იცის ეს ნანახი აქვს, განცდილი, გადატანილი აქვს და ყველაფერი მიდის იქითკენ, რომ ძალას აღარ აჩენს, პირიქით სიკვდილზე მიდის, აი ეს ვეღარ გაიგო.