ციტატები, გამონათქვამები

ბოლო დღე

ყველამ უნდა ვიცხოვროთ, თითქოს ბოლო დღე იყოს! საქმე არ გადავდოთ!

სიკეთე და თავმომწონეობა

სიკეთე ისე ჩვეულებრივ უნდა იყოს ადამიანში, რომ არ უნდა იყოს თავმოწონების საგანი.

მილიონი რომ მომცე არ ვიზამ!

მე ჩემი ყანა და ვენახი მაქვს, არასოდეს არ მინდა დამოკიდებული ვინმეზე ვიყო. შენ უნდა გქონდეს შენი ლუკმა, შენ ვერაფერს მათქმევინებ თუ არ მინდა, იმიტომ, რომ მილიონი რომ მომცე არ ვიზამ და!

წინდაწინ შადრევანი რათ მინდა!

დავანებოთ ახლა თავი ფუფუნებას, რესტორნების კეტვას და ქეიფს, ქეიფის დრო არა გვაქვს ჩვენ ახლა, ქვეყანა თავზე გვაქვს დამხობილი და "საქმემან შენმან გამოგაჩინოს შენ" გვასწავლა ჩვენ სახარებამ. პური კიდე აგვიკრძალა, "ოფლითა შენითა მოიპოვე პური შენი არსობისა" - ო, ძღომისა კი არაო, ჩვენ გვეშლება.

გვაქვს ჩვენ იმხელა ქვეყანა, ის 10 მილიონ კაცს შეინახავს თუ ხელს გავანძრევთ. დაიცალა მთები... დაცლილია, პლანტაციები გამოუყენებელი, საბალახოდაც აღარაა, რომ ძროხამ მოიბალახოს.

ასე როგორ შეიძლება დაჯდე და უცადო, იმისი არ იყოს, ფანტანები მინდა ახლა მე, კარუსელები და შადრევნები? როგორ შეიძლება ამ კუთხეების დამშევა, რომ ჩვენ ხელის განძრევა შეგვეძლოს, ეს უნდა ამუშავდეს.

შადრევნის გამო კი არ გაქცეულან რუსეთში, შადრევანი არა გვაქვს და კარუსელიო, გაიქცა გაჭირვების გამო. ეს თუ არ აამუშავე, ის კაცი რომ ჩამოვა მშიერ მწყურვალი აქ რა ქნას? მაშინ სხვაგან გაიქცევა.

კიბატონო კარუსელი მერე... ყანას მოვიწევთ, ჩვესნ პურს შევჭამთ, მერე დავსხდეთ კარუსელზე, წინდაწინ კარუსელი რათ მინდა!

მწერლის მოვალეობა რა არის იცი? - სარკეში ჩაგახედოს, ხვალ რა იქნება, მაგი ჩვენ სახარებაში გვიწერია: ხვალემ იზრუნოს ხვალისაზეო, მაგრამ დღეს უნდა დავიწყოთ ჩვენ, თუ არაფერი დაიწყე, დააღე პირი აქანე, გაიშვირე ხელი და იმათხოვრე, ვინცხას კარზე შევარდი, ვინცხას სახლში მიდი, მაი გიჟმა ქნა, ქორწილში რომ შევიდა, ჩემს სახლს აქანე ჯობიაო. შენ ვინ მოგცა მაგისი უფლება? შენ დაეტიე შენს სახლში და ეძიე გზა ხსნისა. ვინცხას მიადგები, გკრა იმ კაცმა პანღური და გამოგაგდო, მართალია უზნეოდ მოიქცა, უწესოდ, მაგრამ, მისი სახლია არ გიშვებს, ჩვენ რომ ვუღებთ ყველას კარებს ფართოდ. არა, მაგის უფლება შენ არა გაქვს.

კაცია ადამიანი?

ილია ჭავჭავაძემ დაგვიწერა ჩვენ "კაცია-ადამიანი" და გვითხრა, რომ არ გაგიწყრეთ ღმერთი, ასე არ ქნათო. ჩვენ ისე ვქენით, როგორც ლუარსაბმა და დარეჯანმა.

ახლა მე მინდა დავაარსო ლუარსაბის ორდერი და დარეჯანის. აუ რა ლაურიატები გვეყოლება.

ღმერთთან უნდა მივიდეთ

რა გითხრათ, რით გაგახაროთ, ილიასი არ იყოს, სანუგეშოს ვერაფერს გეტყვით. ერთადერთია, ღმერთს უნდა ვევედროთ ჩვენ, როგორც ერთ დროს მოახდინა სასწაული უფალმა და ქაოსიდან შექმნა სამყარო, იქნებ ინებოს ჩვენზე... მაგრამ ჩვენი ბრალია, ღმერთთან თუ არ მიხვედი, ღმერთი შენთან არ მოვა... თუ მოახდენს სასწაულს იგი, შეიძლება ჩვენი დაქცეული ქაოსიდან, გამოიგონოს ქვეყანა, თორემ ამას არანაირი შანსი არა აქვს გადარჩენის.

ღმერთმა თუ მოგვხედაა... თუმცა ღმერთთან უნდა მივიდეთ, მაგრამ როგორ მივალთ, ამათ ხელში.

ახლა, რომ მარხვაში სუფრა იყო, გადავირიე, მარხვაა, როგორ შეიძლება მეთქი.

ეს არიცი, ის არ იცი, ჭამ პურს... ის პური ჩვენი კი არაა. ჩვენ სახარებაში გვიწერია: ოფლითა შენითა მოიპოვე პური შენი არსობისა, ჩვენ რომ წერა-კითხვა არ ვიცით, ძღომა არ წერია იქ, არსობისა... მაგრამ ჩვენი მოწევნული უნდა იყოს.

ადამიანი ნიშნავს ადამიანს, თუ ის ...

ადამიანი ნიშნავს ადამიანს თუ ის თავისუფალია, თუ ის იზღუდება რაღაცით, იმას ბევრი აკლდება შემოქმედებაში კი არა, ცხოვრებაშიც კი. მერე ეს ძალაუნებურად, არაა სავალდებულო გაცნობიერებული იყოს, ცენზურას გიჩენს თავში და გზღუდავს. არც აცნობიერებ, შენ ამას არ იზამ, იმიტომ, რომ არ შეიძლება და თუ არ შეიძლება უკვე შეზღუდვაა.

შემოქმედი ვერ იქნება სრულყოფილი, ის თავის ნიჭსა და უნარს ვერ გამოავლენს, თუკი რამენაირად არის შეზღუდული, თუ გინდა ფულის სიყვარულით, ესეც კი... ეს არ შეიძლება. შემოქმედს არც შიმშილის უნდა ეშინოდეს, არც უფულობის. თუ აქვს კი ბატონო, თუ არა და ეს არ უნდა იყოს მისთვის მნიშვნელოვანი, ესეც ზღუდავს. არ გინოდა რაღაცის გაკეთება, მაგრამ გააკეთე იმიტომ, რომ გჭირდებოდა, ესეც შეზღუდვაა. შენ არ იყავი მაინც სრულად თავისუფალი.

რა თვისებებს აფასებთ?

რა თვისებებს აფასებთ ადამიანში ყველაზე მეტად? - პატიოსნებას, სიტყვის გაუტეხაობას, ერთგულებას!

მეტი ცოდნა

ყველაზე დიდი პოლიტიკაა, საკუთარი საქმისადმი ერთგულება და პროფესიონალიზმი. და ამისთვის ყოველდღიური, ყოველწამიერი, ყოველწუთიერი სწრაფვა სიღრმეებისაკენ. პროფესიული ოსტატობისაკენ და მეტი ცოდნის ათვისებისაკენ.

სასწაული ფსიქოლოგიის ხალხია, შენ თუ დაკვირვებიხარ და დარწმუნებული ვარ დაკვირვებიხარ, რომელსაც მოსწონს, თავისი სკოლის მასწავლებელი სამად მოკაკული რომ მიდის და პურის ფულს ძლივს შოულობს, უბრალოდ არაადამიანურად ცხოვრობს, ის ჩაუქროლებს ყველაზე ბოლო მოდელის, ყველაზე ძვირადღირებული მანქანით ან სომბრეროს დაიხურავს თავზე და ყველაზე ძვირი ჯიშის ცხენზე გაიგელვებს-გამოიგელვებს თავისი რანჩოს ტერიტორიაზე, წარმოუდგენელია იცით? ადამიანი, რომელიც ღალატობს თავის მასწავლებელს, ბავშვობის ძმაკაცს, მეზობელს, ნათესავს, გესმის? რომელიც დარჩა და ცხოვრობს ამ წუმპეში, ამ უბედურებაში, სიღატაკეში, უიმედობაში, შენ რანაირად უნდა აიშენო სასახლე, შემოარტყა გალავანი და გეგონოს, რომ შენ, შენი შვილი და შენი ოჯახი იქნებით ცალკე საქართველოში და ყველა, ვისთანაც რაღაცა ურთიერთობა გქონდა, მას შეხედო, როგორც მონას?!

ნუ მოვტყუვდებით!

ყველას იმას ვუსურვებდი, რომ მთავარი დავინახოთ ჩვენს ცხოვრებაში, მოვახერხოთ, რომ განვაცალკევოთ პირველხარისხოვანი და მეორეხარისხოვანი, მოვახერხოთ სიმართლის დანახვა. მეჩვენება, რომ ძალიან ხშირად ბევრი უბედურება, რაც ქართველებს მოგვდის ხოლმე, მოგვდის იმის გამო, რომ ვტყუვდებით, ვიღაცა გვატყუებს კი არა, ყველაფრის მიხვედრა, დანახვა ძალიან ადვილია ხოლმე, მაგრამ ვტყუვდებით და მერე საკუთარ თავზე კი არ ვბრაზდებით, ვიღაცაზე ვბრაზდებით - აი, როგორ მოხვდა ვიღაცა პარლამენტში? რანაირად მოხდა ეს? ჩვენ თვითონ ვტყუვდებით, მოდით, ნუ მოვტყუვდებით! - ამას ვუსურვებდი ყველას.

რაზე ოცნებობ?

ყველაზე ხშირად ვოცნებობ, საქართველო რომ დალაგდება, რომ აეწყობა, წყნარად რომ ვიცხოვრებთ ყველანი და გავაკეთებთ ჩვენს საქმეს. იგივე პარლამენტის წევრი იქნება კაცი თუ სხვა ვიღაცა, დილით სამსახურში მივა, ნორმალურად იმუშავებს, არ შეეშინდება, რომ რადიოთი გადმოსცემენ, არიქა ის სოფელი აიღეს, ეს სოფელი აიღეს, იქ კაცი მოკლეს, აქ რაღაც უბედურება მოხდა. დაჯდება და იმუშავებს, აი ვიმუშავებ ეკოლოგიაზე, მხოლოდ ეს იქნება ჩემი საზრუნავი, ამაზე ვოცნებობ.

ღმერთი არ გაგვწირავს!

ხართ თუ არა ოპტიმისტი? კი, გამოუსწორებელი ოპტიმისტი ვარ, იმიტომ რომ, გონებით ვერ ვხედავ გამოსავალს, მაგრამ დარწმუნებული ვა ყველაფერი კარგად იქნება, ღმერთი არ გაგვწირავს.

რა არის თავისუფლება?

თავისუფლება ის არის როდესაც სხვაზე არ ხარ დამოკოდებული, იქ არსებობს რაღაც ტრადიციული განმარტებები ფსიქოლოგიაში, მაგრამ მთავარი ალბათ მაინც არის რომ სხვაზე არ ხარ დამოკიდებული, გარემო პირობებზე არ ხარ დამოკიდებული, აი იმაზე არ ხარ დამოკიდებული რო გინდა თუ არა იაპონურ ან გერმანულ მანქანას ატარებდე, იმაზე რომ ბროლის ჭაღი უნდა გეკიდოს სახლში, იმაზე არ ხარ დამოკიდებული რომ, არიქა ჩემზე რას ლაპარაკობენ, ეს არის თავისუფლება. თავისუფლებას ვერავინ ვერც წაგართმევს და ვერც მოგცემს, ვერც მოგანიჭებს, მაგას ღმერთი ანიჭებს ადამიანს, როდესაც ის ადამიანი იბადება, და კაცი ალბათ ციხეშიც შეიძლება თავისუფალი იყოს, მე ჯერ არ გამომიცდია მაგრამ ასე მგონია.

ღალატი

ცხოვრებაში ყველაზე მეტად ღალატის მეშინია, იმისი, რომ ჩემი მეგობარი მიმტყუნებს, ჩემს გვერდით მდგომი ადამიანი მიმტყუნებს. ყოფილა ჩემს ცხოვრებაში ასეთი შემთხვევები და ეს ყველაზე ბნელი დღეები იყო ჩემთვის, იმიტომ კი არა, რომ რაღაც ზიანი მოუყენებიათ, მაგრამ იმაზე საშინელი არაფერია, როდესაც დაინახავ რომ ადამიანი, რომელიც გიყვარდა და ენდობოდი, უცებ არ აღმოჩნდება ის, ვინც გეგონა დღემდე.

სიკეთე არის, როდესაც გიხარია, რაღაცას რომ გააკეთებ და სხვა ადამიანის მდგომარეობა გაუმჯობესდება, დაეხმარები რაღაცით სხვა ადამიანს და ეს გიხარია.

მე დავაკვირდი, რომ ის ხალხი რომელთანაც მქონია ურთიერთობა ორ ჯგუფად იყოფა, არიან ადამიანები, რომლებსაც უყვართ როდესაც მათ უკეთებენ რაღაცეებს და არიან ადამიანები, რომლებსაც პირიქით ძალიან უხარიათ, თუ სხვას შეუძლიათ რაღაცით ასიამოვნონ, რაღაცა გაუკეთონ, ალბათ სიკეთე მაგითი გაიზომება, როდესაც შენ სხვისი კარგად ყოფნა გიხარია და გიხარია შენ თუ შეგიძლია ამას შეუწყო ხელი.

ძირს იარაღი! აი ეს არის დღეს მთავარი ლოზუნგი!

რა არის პატრიოტიზმი

ყოველ შემთხვევაში, ქუჩაში ყვირილი "საქართველოს გაუმარჯოს", პატრიოტიზმი არ არის. პატრიოტიზმი არის, როდესაც შენ გინდა, რომ თითოეულმა ადამიანმა შენს გარშემო, კონკრეტულმა ადამიანმა - შენმა ნათესავმა, მეზობელმა, მისმა ნათესავმა, მეგობარმა იცხოვროს კარგად. როდესაც შენ გინდა, რომ საქართველოში წარმოებული, დავუშვათ ფეხსაცმელი, საკვები პროდუქტი უკეთესი იყოს ვიდრე იტალიაში ან იაპონიაში წარმოებული, როდესაც შენ გინდა, რომ ამერიკაში ვინმე რომ იტყვის ეს კაცი ქართველიაო, ადამიანს სასიამოვნო ასოციაციები გაუჩნდეს. მგონია პატრიოტიზმი შედგება ასეთი კონკრეტული რაღაცებისგან და კიდევ ერთხელ ვამბობ, ნამდვილად არ არის ქუჩაში ყვირილი.

მიმართვა არაკეთილმოსურნეებს

ერთი წუთი იმისათვის, რომ მიმართოთ მათ, ვისაც არ უყვარხართ.

- არ ვიცი ერთი წუთი მეყოფა თუ არა, მაგრამ, ის მაინც მინდა ვუთხრა ჩემს ყველა არაკეთილმოსურნეს, რომ ყველაფერი წარმავალია ამ ქევყანაზე და მთავარი არის ის, რომ როდესღაც, ბევრი წლის შემდეგ... და მათაც ვუსურვებ ხანგრძლივ სიცოცხლეს, კაცი მარტო, რომ დარჩება თავის თავთან და გადახედავს, აი რა გზა გამოვიარე მე, აი ამ მომენტში არ შერცხვენოდეს იმ გამოვლილი გზის. მეც და ჩემი არაკეთილმოსურნენი, ისე ვყოფილიყავით საკუთარ თავთან, რომ არ შეგვრცხვენოდეს ჩვენი განვლილი გზის, არ შეგვრცხვენოდეს ერთმანერთის თვალებში შეხედვის.

პოზიციების შეჯერება

ძალიან ხშირად ხდება გარკვეული შეცვლა იმ პოზიციის, რომელიც თავიდან ჩამოაყალიბა ადამიანმა, შეჯერება სხვების შეხედულებასთან და მე გულახდილად, რომ გითხრათ, არ ვცემ პატივს იმ პოლიტიკოს, განსაკუთრებით პოლიტიკოსს, რომელსაც არ შეუძლია საკუთარი პოზიციის შეგუება და შეთავსება სხვის პოზიციასთან, კომპრომისის პოვნაა.

მე რომ მკითხოთ ძალიან ბევრი უბედურება, რომელიც დღესა გვჭირს საქართველოში, იმითი არის გამოწვეულია, რომ გარკვეული წრე ჩვენი პოლიტიკოსების პირდაპირ ბრავირებდა იმითი, რომ მე ესე ვთქვი და აქიდან ფეხს არ მოვიცვლი, ამას ხშირად ხალხიც კი ეწირება.

არ არის საჭირო მსგავსი რაღაცეები პოლიტიკაში, ეს სხვა პასუხიმგებლობაა.

მომავალ შეხვედრამდე

მე ყოველთვის დიდ სიამოვნებას მანიჭებს მაყურებელთან შეხვედრა, და ყოველთვის ვცდილობ, რომ არც ის დარჩეს უკმაყოფილო

ცრუ პოეტებს ჩამოვიცილებო

შამილს გამოუცია ბრძანება, ჩემს სამფლობელოში ვინც ლექს დაწერს ენას ამოვაგლეჯო, მერე იკამათეს თურმე და ვიღაცამ გაუბედა და უთხრა: არ შეიძლება ასეთი ბრძანების დაწერა, არა ხართ მართალიო. გაეცინა თურმე და უთხრა: ამით მე ცრუ პოეტებს ჩამოვაცილებ პოეზიას, ნამდვილ პოეტებს ენის ამოგლეჯით კი არა თვალების დათხრით რომ დაემუქრო ლექსს მაინც დაწერსო.

რეჟისორი იქნება თუ მსახიობი, თუ იმას თავისი სათქმელი ჰქონდა და აქვს, ვერაფერი ვერ შეაშინებს, ის თავის სათქმელს იტყვის და ამბობდა კიდეც, ასე, რომ...

ამას დიდი მონდომება სჭირდება

გლეხი რომელიც ყანას გათოხნის და გავა კვალს გაიტანს ბოლომდე, იმას, რომ უთხრა ეხლა მიბრუნდი და თავიდან დაიწყე ამის გათოხვნაო, ნამდვილად თოხს ჩაგარტყამს თავში.

ჩვენ ზოგჯერ ათჯერ, თხუთმეტჯერ და ოცჯერ გვიწევს ხოლმე ერთიდაიგივე საქმის გაკეთება და ამაას დიდი ნერვები, დიდი შრომა და დიდი ენერგია სჭირდება.