ციტატები, გამონათქვამები

ცხოვრება გექნება ისეთი, როგორი ურთიერთობებიც გექნება

ადამიანი სოციალური არსებაა, ერთ-ერთი სოციალური მდგენელია და უმნიშვნელოვანესია ურთიერთობები, ჩასახვის მომენტიდან ურთიერთობაშია სამყაროსთან, დედის მეშვეობით დედასთან, როგორც კი იბადება იწყება ურთიერთობები და მთელი ცხოვრება ადამიანს, მარტოც რომ იყოს, მაინც არის ურთიერთობაში საკუთარ თავთან, ხილულ ან უხილავ სამყაროსთან, ეს ძალიან მნიშვნელოვანია და აქედან გამომდინარე მოდით ვთქვათ რა არის ეს ურთიერთობები, შემდგომში, რომ ჩავშალოთ ეს თემა, როგორც ოჯახური, ისე სამსახურში, ისე წყვილის, რამდენსაც მოვასწრებთ და რამდენსაც შევძლებთ.

დავამატებდი, მნიშვნელოვანი არა, უბრალოდ მთელი ცხოვრება არის ურთიერთობები, იმიტომ, რომ ურთიერთობების გარეშე არ არსებობს ცხოვრება, ოღნდ ყველა იმის გათვალისწინებით რაც ჩამოთვალე, მარტოც, რომ ხარ ურთიერთობებში ხარ საკუთარ თავთან. ასე, რომ სოციალურობა კი არა, არსი და ცხოვრების მთელი შემადგენელი ნაწილი, დაწყებული დაბადებიდან სიკვდილამდე, ურთიერთობებშია ადამიანი. აქედან ასე დგება საკითხი, რომ ამ ურთიერთობებში თუ ვერკვევი და გავერკვევით, რეალურად ცხოვრებაშიც გავერკვევით. თუ ურთიერთობები შეგვიძლია და ამაში კარგები ვართ, კარგში ვგულისხმობ შეგვიძლია და ვიცით რა როგორ ხდება, ცხობრებაც ისე ეწყობა როგორც დაგეგმავ. თუ რაღაც არ გამოზდის ადამიანს ცხოვრებაში, სადღაც ურთიერთობაში უშვებს შეცდომას, ან გარეთ ურთიერთობებში, ან საკუთარ თავთან ურთიერთობაში, ამიტომ მთავარი და მნიშვნელოვანი კი არა, ერთადერთი და გადამწყვეტია, ცხოვრება გექნება ისეთი რა ურთიერთობებიც გექნება.

შამანის მიერ სიტყვით მოკლული ახალგაზრდა - სიტყვის ძალა

რაღაც სოფელი არის აფრიკული, ინგლისელი ექიმები ჩავიდნენ და წაიყვანეს სასამართლო პროცესზე. აღმოჩნდა, რომ ახალგაზრდამ მოკლა ქალი. შამანმა გაიშვირა ხელი ამ ახაგაზრდისკენ და თქვა, ხვალ დილას მოკვდებაო, მეტი არაფერი. და დაიშალა. ეს უბედური დაეცა და კრუნჩხვები დაეწყო, მიცვივდნენ ეს ინგლისელი ექიმები, მოაბრუნეს ხელოვნური სუნთქვით. ნუ წამოდგა ფეხზე და წავიდა თავის ქოხისკენ.
ეს შამანი, მისი კულტი, მისი სიტყვა - ეს სულ კულტურაა, რეალური არაფერი არ არის, მატერიალური. ანუ შამანმა სიტყვა თქვა, თორემ თოფი არ უსვრია. აი სიტყვა თქვა და მეორე დილას ის ახალგაზრდა მკვდარი იყო, ანუ აქ კი მოაბრუნეს, მაგრამ მაინ რახან თქვა რომ ხვალ! მზე ამოვიდა თუ არა, ნახეს რომ ქოხში მკვდარი იყო. ანუ კულტურამ ჩემი სიცოცხლის უნარიანობა განაპირობა. ჩემი რა, ნუ იმ ახალგაზრდის, მაგრამ ყველა ასე ვართ მოწყობილი.

მედიის მიერ შექმნილი "სინამდვილე"

ჟან ბოდრიარის სიტყვები არის: ჩვენ ვცხოვრობთ მედიის მიერ შექმნილ "სინამდვილეში" და ამ მედიის მიერ შექმნილ "სინამდვილეზე" და მედიაზე მოკიდებული როცა ვხდები, იცოდე რომ კიდე გავიმეორებ .ე იმ ფეხზე დამდგარი გვამების ტყის ერთ-ერთი ელემენტი ვარც და მეტი არაფერი. მედიას სჭირდება ყველაზე ძლიერი კრიტიკული ცნობიერება, რასაც გეუბნებიან, რასაც გაჩვენებენ გაანალიზე ადამიანო.

რასაც ხედავენ იქიდან კი არ გამოაქვთ ადამიანებს დასკვნა და პლუს კიდევ რასაც ხედავ ესეც არ არის ჭეშმარიტი დასკვნისათვის ადვილი გამოსატანი.

ერთ ინგლისელ ფილოსოფოს აქვს ასეთი დასკვნა, აი გადავიხედე ფანჯრიდან, დავინახე, რომ სველია და გავაკეთე დასკვნა, რომ უწვიმია... არა, არ უწვიმია, მორწყეს. ამიტომ რასაც ხედავ, იმის იქითაც გაქვს კიდევ დასანახი. არსებულის მიღმა, არსებულის ხედვა

რისგან უნდა გავთავისუფლდეთ?

ჩვენ უნდა განვთავისუფლდეთ ყველა დამოკიდებულებისგან, რომელსაც გვიქმნის სიტუაცია. კამიოსთან არის - საით შეიძლება მიდიოდეს ადამიანი? მპყრობელობისკენ, რომ ძალაუფლება ჰქონდეს. მეორე - დამგროვებლობისკენ, რაც შეიძლება მეტი პოპულარობა რომ მოვიპოვოთ. ცნობადი სახე რომ გავხდეთ. მეტად რომ წარმოვაჩინოთ ჩვენი თავი. იყავი ის, რაც ხარ!

პირველ რიგში, ადამიანმა უნდა აიღოს პასუხისმგებლობა საკუთარ თავზე. რასაც ვაკეთებ, რასაც ვმოქმედებ, ყოველი ნაბიჯი, ყოველი სიტყვა უნდა იყოს ჩემი პასუხისმგებლობის ქვეშ. მე უნდა ვიყო მისი პასუხისმგებელი

დარგე 3 / ცნობიერების უმაღლესი ინსტანცია

რას ნიშნავს ცნობიერების უმაღლესი ინსტანცია? არის ასეთი მარტივი შთაბეჭდილების საფეხური ადამიანთან, აი პატარა ბავშვი, 6-7 თვის ბავშვი ტირის, იმიტომ, რომ შია. მან არ იცის, რომ შია. რა შია ისიც არ იცის, რისი ჭამა უნდა ისიც არ იცის, ისიც არ იცის, რომ ტირის და უფრო მეტი არ იცის, რომ თვითონ ტირის, ამას ნუ დავემსგავსებით. ეს არის ცნობიერების მარტივი შთაბეჭდილების საფეხური.

მერე არის ცნობიერების დაბალი საფეხური, რომ მე იცი რა არის, კი ვიცი, რომ პური მინდა და ამიტომ ვტირი და მინდა, კი ბატონო.

მერე არის ცნობიერების მაღალი საფეხური, რომ ზაფხულია, ცხელა, აგვისტოა, პაპანაქება სიცხეა და მივდივარ ტყეში და ვჭრი შეშას, იმიტომ, რომ წარმოსახვაში მაქვს ზამთარი და უნდა გავთბე. მაგრამ ეს არ არის საკმარისი. ცნობიერების უმაღლეს ინსტანციამდე, რომ აიყვანო საკუთარი თავი, აი იქ აგვისტოს თვეში, როცა შენ ისეთი ჭკვიანი ხარ, რომ იცი ზამთარი მოვა და შეგცივდება და მოჭრი ტყეში ხეს, იმ ერთი მოჭრილი ხის ნაცვლად დარგე სამი, მინიმუმ. აი ეს არის ცნობიერების უმაღლესი ინსტაცია, ესაა პასუხიმსგებლობის აღება საკუთარ თავზე.

ქსენოფონტე ვერ მიწვდა სოკრატეს

ქსენოფონტეო ამდაბლებდა სოკრატეს, რადგან თავად ვერ მისწვდა მას, ვერ ჩასწვდა, ვერ გაიგო. ხოლო პლატონი ადიდებდა სოკრატეს, რადგან პლატონმა თავად მოიცვა სოკრატე.

და აი როცა პატრიარქს ასე მიმართეს და ასეთი რამე გამოიხატა მის მიმართ, ზუსტად ეს ფორმულა არის იქ, რომ ქსენოფონტე ვერ მიწვდა სოკრატეს. პლატონი კი ადიდებდა, იმიტომ, რადგან დიდი რომ დაინახო თავად დიდზე დიდი უნდა იყოო, და დიდზე დიდიბა დიდის დანახვაა

ფეხზე დამდგარი გვამების ტყე

სინდისი, ეს არის მამხილებელი გონებაო, მამხილებელ გონებას შენსას თუ მიწა წააყარე, მკვდარი ხარ.

როგორც მამარდაშვილი ამბობს, თვალს, რომ გაახელ ადამიანი, აღმოჩნდები ფეხზე დამდგარი გვამების ტყეშიო. უზნეო ადამიანთა სიმრავლე, ფეხზე დამდგარი გვამების ტყეს წარმოადგენენ.

ბედნიერი იყო ექვთიმე...

ბედნიერი იყო ექვთიმე თაყაიშვილი თავის შიმშილში,
ბედნიერი იყო ილია ჭავჭავაძე ტყვიის მოხვედრაში, რომელიც მას მოხვდა,
ბედნიერი იყო მიხეილ ჯავახიშვილი ფიცარს შორის და ფიცარს შორის რომ გაიჭყლიტა.
და უბედურია ჯაყო, დღევანდელიც და მაშინდელიც, და კაცობრიობის ისტორიაში ყველა ჯაყო უბედურია,
ყველა ლუარსაბი უბედურია,
ყველა ცილისმწამებელი,
ყველა იუდა უბედურია!

მადლობა ყველა განსაცდელს

თუ მე მაქვს აღქმა, ჯერ აღქმა იმისა, რაც არის, მერე ამისი გაგება, მერე ამის გამოხატვა, გამოხატვას ენა სჭირდება, გამოხატვას სჭირდება ის სიტყვები, რომელიც ამბობს მე აქ რას განვიცდი, და ამას ხო უნდა გაგება. ჯერ არის ასე: ხედვა, აღქმა, მერე არის გაგება, მერე გამოხატვა, მერე არის მართვა და მერე რეგულირება. აი ეს ხუთი კომპონენტია. არ შეიძლება, რომ ეს გქონდეს ადამიანს და იყო ოდესმე ჩიხში. და თუ ჩიხში აღმოჩნდები, ეს იმას ნიშავს, რომ შენ იქ ახალ გამოცდილების მიღების შანსი მოგეცა და ამას რელიგიაში ქვია: განსაცდელი მადლია.

შენ მოგეცა საშვალება, მადლობა უთხარი ყველა წინააღმდეგობას, მადლობა უთხარი ყველა განსაცდელს, მადლობა უთხარი ყველა ფათერაკის მომცველ მომენტს, რადგან შენ იქ მოგეცა შესაძლებლობა იმისა, რომ გააცოცხლო შენი აზროვნება, გააცოცხლო შენი ცნობიერება და დაბალი დონიდან უმაღლესში ისე ახვიდე, რომ განკაცდე და ისევ მამარდაშვილი, ეს არის ძალიან მნიშვნელოვანი რომ, აი განსაცდელი რომ იძლევა მეორედ დაბადებას. გაუსაძლისის გაძლებიდან იბადება ადამიანი მეორედ და ნამდვილად.

დიდი ქვეყნების ფსიქოლოგიური მახასიათებელი

დიდი და პატარა ქვეყნების მოცულობით ანუ ტერიტორიით, მათი ხასიათი, ფსიქოლოგიური მახასიათებელი. რაცელი როგორც წერს, იმ ქვეყნის მახასიათებელი, რომელსაც დიდი ტერიტორია აქვს, მისი სივრცული გრძნობა არის, რომ ,რაც შეიძლება გააფართოვოს ტერიტორია. ეს არის მახასიათებელი.

მაგრამ პატარა ქვეყნის სივრცული გრძნობა არის, რომ შეინარჩუნოს რაც აქვს.

სამი დიდი აღმოჩენა

რა ხდებოდა ასეთი, ეს სამი დიდი აღმოჩენა რომეელია? ეს არი ერთი ის, რომ მცენარისა და ცხოველის უჯრედს ერთნაირი აგებულება აქვს: გარსი, ციტოპლაზმა და ბირთვი. ეს დიდი აღმოჩენა იყო, რომ მცენარისა და ცხოველს ერთი აგებულება აქვს უჯრედულ დონეზე. და განვითარების უზოგადეს კანონებს, რომ ჩაწვდე, ეს უნდა იცოდე, რომ რაღაცა აქ ერთიანია.

მეორე - ენერგიის მუდმივობის კანონი. ენერგია არც იკარგება და არც იქმნება, მხოლოდ ერთი სახიდან მეორე სახეში გადადის.

და მესამე - ევოლუციური თეორია, რომლის მექანიზმი არის მემკვიდრეობისა და ცვალებადობის უნარი.

"ყველამ თქვა" / ექსპერიმენტი

არის ასეთი ექსპერიმრნტი, ფსიქოლოგი აშის მიერ ჩატარებული, რომ სხვადასხვა სიგრძინს მონაკვეთებს აჩვენებენ ცდისპირებს და აქედან 5 ცდისპირი არის წინასწარ გაფრთხილებული. ნამდვილი ცდისპირი არის ერთი, მეექვსე ვთქვათ. ეს მონაკვეთი პირობითად, რომ ვთქვათ, არის 25 სანტიმეტრის სიგრძის, 8 სანტიმეტრის და 2 სანტიმეტრის, A, B და C და ცალკე აღებული აქვთ 8 სანტიმეტრიანი სიგრძის მონაკვეთი და ამ 5 ადამიანს, რომელიც წინასწარ არის გაფრთხილებული ეკითხებიან, რომ - აი ეს 8 სანტიმეტრიანი სიგრძის მონაკვეთი, A-ს ტოლია, (25სმ) B-ს (8სმ), თუ C-ს (2სმ)? წინასსწარ გაფრთხილებულები ამბობენ, რომ A-ს ტოლია, ანუ 25 სმ სიგრძის მონაკვეთის, მეექვსე ანუ ნამდვილ ცდისპირს, რომ ეკითხებიან: რომლის ტოლია? ისიც იგივეს ამბობს: 25 სმ. სიგრძის მონაკვეთისო.

აი ამის შემდეგაა საინტერესო ექსპერიმენტის მიმდინარეობა. ეკითხებიან: აი შენ ხომ ხედავ, რომ ეს მონაკვეთი, A მონაკვეთის სიგრძის ტოლი არ არის, რატომ ამბობ? -რა ვიცი, ყველამ თქვა. აი ეს "ყველამ თქვა" არის ავტომატური კომენტარი, ეს თავისუფლებიდან გაქცევაა, არ ვიღებ მე ჩემს თავზე პასუხისმგებლობას, რომ ეს მონაკვეთები მაინც შევადარო. აი ხომ ელემენტარულია? ამ პასუხისმგებლობას გავურბივარ.

რაც უფრო მეტად ვმდიდრდებით... / სიღარიბის შიში

რაც უფრო მეტად ვმდიდრდებით, უფრო ვღარივდებით და მთელი კაცობრიობა დღეს, ეხლა არის შეპყრობილი შიშით. ყველაზე დიდი რამ, რაც არის ჩვენთვის დამახასიათებელი არის შიში და ამ შიშის სუბიექტები ვართ ჩვენ და ობიექტებიც ვართ ერთობლივად, უნდა ითქვას მომავლის, გაურკვეველი მომავლის. ეს სიღარიბის შიშია და ეს შიში უფრო მეტად აქვთ დაუფლებული მდიდრებს.

რაც უფრო ვმდიდრდებით, უფრო ვღარიბდებით. ერთის გამდიდრებას, ძალიან ბევრის გაღარიბება მოჰყვება, მაგრამ საქმეც ის არის, რომ ამ სიმდიდრის ზღვარი მაღლა და მაღლა მიიწევს. თუ დღეს მე შეიძლება ვიყო მილიონერი, მე უკვე ხვალ ღარიბი ვარ და განცდაში მეძლევა სიღარიბე, იმიტომ, რომ 2 მილიონი აქვს აგერ ამ ადამიანს, მილიარდი მაქვს, მაგრამ 3 მილიარდი აქვს სხვას და აი ასე მიექანება.

შიში ყველაზე უფრო აქვთ მდიდრებს, გაღარიბების შიში. 10 მილიარდი, რომ აქვს, 5 მილიარდზე არ ჩამოვიდეს ეს. შორს პერსპექტივაში, რომ გაიხედო, ერთადერთი ჩვენი არსებობის გამსაზღვრელი, სამწუხაროდ გადაიქცა ფული.

როდის არის ქვეყანა თავისუფალი? / რას ნიშნავს თავისუფლება?

თავისუფლება ნიშნავს, უპირველეს ყოვლისა, პაუხისმგებლობის აღებას საკუთარ თავზე.

სახელმწიფოს, როგორც ასეთი, თუ ეკონომიკური საფუძველი აქვს, თავისი დამოუკიდებელი ეკონომიკა გააჩნია, მხოლოდ ამ შემთხვევაში, შეიძლება იყოს ის თავისუფალი.

აი მარქს აქვს, რომ ყველა ურთიერთობათა საფუძველი არის ეკონომიკური ურთიერთობა, ეკონომიკური საფუძველი.

აი უყურეთ, პასუხიმგებლობის აღება სახელმწიფოს მხრიდან არის მის ეკონომიკაზე პასუხიმგებლობის აღება და მერე მოყვება უკვე სხვა განზომილებები.

ინდივიდის დონეზეც ასეა, თუ შენ პასუხიმგებლობა გაგაჩნია საკუთარ თავზე ესეიგი თავისუფლება გაქვს. ესეიგი შენ თავისუფალი ხარ, და ამოიტომ ვთქვი მე სადაწყისში, თავისუფლების სუბიექტიც მე ვარ და თავისუფლების

როდის მოდის დეპრესია?

დეპრესია რა არის? - როდესავ შენ ცხოვრობ არასწორად, ის ენერგიას იღებს ამ შენი გზიდან და დეპრესიული ხდები, ანუ ეს გაფუჭებული მანქანის სიმპტომი კი არ არის, რომ რაღაც დაირღვა, დასავლურ მედიცინაზეა აწყობილი, რაღაცა უნდა უშველო. რა? – „აბი გლუკოზა“, რომ გამოჯამრთელდეს, იმიტომ, რომ თურმე ცხოვრება არის, რომ შენმა მანქანამ კარგად უნდა იმუშაოს.

მეორე ხედვა არის, რომ, ეს არის სიმბოლო, ეს არის ნიშან,ი რომ შენ არასწორად მიდიხარ, შეცვალე ეს. როცა დაიწყებ სწორ გზაზე სიარულს, მაშინ ენერგია მოდის. მესა და თვითებას შორის არის ღერძი, თუ ეს ღერძი გაწყდა, დეპრესია იქ წყდება, თუ არა და მოდის. ანუ ეს ნიშანია, ეს მითითებაა, სიმბოლური მინიშნებაა, რომ შენ რაღაც უნდა შეცვალო.

ინტეგრირება VS გათქვეფა / გენეალოგიური ხე

რა თქმა უნდა,თავისუფლების და რაც კი დასავლეთში კარგია თუ მივდივართ იქით, ინტეგრირება უნდა მოვახდინოთ, მაგრამ არის ინტერგრირება და არის ის რაც საპირისპიროა ინტეგრირების, ეს არის გათქვეფა, საკუთარი იდენტობის დაკარგვით. მაშიმ შეძლებ შენ ინტეგრირებას ,თუ კარგად იცი ვინა ხარ.

შვეიცარიაში, მაგალითად, ყველა ოჯახს აქვს გერბი და აქვს გენეალოგიური ხე, რომელიც ეკლესიაში ინახება, ვისგან ვინ მოდის, ამასაც მნისვნელობა აქვს, ზოგჯერ წინაპრების ზეგავლებაა ჩვენზე.

ნარცისიზმი / ყველაფერი შეგვიძლია?

ნარცისისზმი ნიშნავს ეგოს ინფლაციას, გაბერვას. ყველაფერი შეგვიძლია, კოსმოსში ავალთ, ახალს აღმოვაჩენთ და იქ წავალთ. აი ეს გამოავლინა - უსუსურობა, ადამიანს უნდა ჰქონდეს თავისი საზღვრები, უნდა იყოს უფრო თავმდაბალი.

აი როგორ აღწერს ერთ-ერთი ანალიტიკოსი ნარცისტულ კულტურას: აი კულტურა, რომელიც ბუნებას და გარემოს, ძალაუფლებისა და მოგებისთვის იყენებს, სადაც მატერიალური საგნების სიუხვე არის პროგრესის საზომი, სადაც ქალი უპირისპირდება მამაკაცს, დაქირავებული დამქირავებელს, ინდივიდი - საზოგადაოებას, ის სადაც სიმდიდრე უფრო დაფასებულია, ვიდრე სიბრძნე. ცნობადობა უფრო აღფრთოვანებს, ვიდრე ღირსება. წარმატება უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე საკუთარი თავის პატივისცემა. იქ კულტურა ცდილობს იმიჯზე, გარეგნულ სახეზე, იმიტომ რომ ნარცისი შეყვარებულია თავის გარეგნობაზე და არა არსზე. ამიტომ ,ასეთი კულტურა ნარცისტულია. ამ ნარცისტულმა კულტურამ თუ არ შეიცვალა დამოკიდებულება, ეს კარგს არაფერს მოიტანს.

რისკიანობა, თვითრეალიზაცია

ადამიანი ახალსა და წარსულს შორის დგას და უპირატესობა ენიჭება რისკს. ვინც რისკავს, ის მომავალს ხვდება მხნედ და მის თვითრეალიზაციას ახდენს ამით. მაგრამ თუ ის წარსულში რჩება, არ რისკავს, მაშინ მას სხვა განცდა ეუფლება, დანაშაულის განცდა, იმის გამო, რომ მან ცხოვრება ვერ გამოიყენა, თვითრეალიზაცია ვერ მოახდინა.

ერთ ლოყაში თუ გაგარტყამენ... / ჯვრის არ შეგეშინდეს, ბოლოში გამარჯვებაა!

ჩვენ არ გვაქ კარგად გაგებული რას ნიშნავს მეორე ლოყის მიშვერა, იმიტომ, რომ არ ვიცით პირველ ლოყაში რატომ გვარტყამენ.

მაცხოვარი, როდესაც ამ სიტყვებს ამბობს, თვითონ აქვს გამზადებული ერთი ლოყა და მეორეც მიშვერილი აქვს.

აქ საუბარია იმაზე, რომ შენ, როდესაც ქრისტესკენ მიდიხარ, შენ როდესაც ამ ღირებულებითი სწორებისკენ მიდიხარ, აუცილებლად მოგხვდება, მაგრამ არ მოტრიალდე უკან, მეორე ლოყა მზად გქონდეს, ეს ხიდი უნდა გადაიარო, ბოლომდე უნდა მიხვიდე.

ჩემს შვილს ამას ვეტყვი აუცილებლად, ვაჟკაცურად გადავიდეს ხიდის მეორე ნაპირამდე.

რატომაც მომხვდა პირველ ლოყაში, იმიტომაც მოვიხვედრებ მეორე ლოყაში. ეს არ ნიშნავს, რომ სულელი და ღირსებააყრილი იყავი, არა, პირიქით. ეს ნიშნავს, ჯვრის არ შეგეშინდეს, ბოლოში გამარჯვებაა!

რომელი საუკუნეა?

მე როდესაც დღეს მეუბნებიან "რომელი საუკუნეა",.. ზუსტად ვიცი რატომ ამბობენ ამას, ზუსტად ვიცი, რომ ამას ამბობენ, იმიტომ, რომ ამ საუკუნეების შემდეგ ყველაზე მთავარი უნდა მოისპოს, სიწმინდის გააზრება უნდა მოისპოს, სიწმინდის საზომი უნდა მოისპოს, რწმენა დასაცინი და საქილიკო უნდა გახდეს.

ნოეს დღეები / რწმენა და სიწმინდე

ნოეს დღეებზე რატომ ვამახვილებ ყურადღებას, იმიტომ რომ, მაცხოვარი გვეუბნება, რომ თავის მეორედ მოსვლას ადრის ნოეს დღეებს. და თუ არ ვიცით რა არის ნოეს დღეები, შეიძლება გავეკიდოთ პასპორტებს, ჩიპებს და დრო დავკარგოთ რაღაცეებში, ისეთში რაშიც არ უნდა ვკარგავდეთ წესით დროს.

ნოეს დღეები დახასიათებულია ორი ნიშნით. ერთი არის ურწმუნოება და მეორე არის საყოველთაო გარყვნილება.

აი ამ გარყვნილების მიზეზზე ზუსტად ერთ მუხლში საუბრობს წმინდა წერილი. ეს არის ის რომ, ის ცივილიზაცია, რომელიც ღირებულებითად მოწოდებულია იყოს სიმაღლეზე, ამ ცივილიზაციაში მრავლდებიან გარყვნილი დედები ანუ დედა აღარ დარჩა შვილის აღმზრდელი. ქალი აღარ დარჩა რომელიც სიწმინდეს შეინახავდა, ერთი ნოეს ოჯახია დარჩებილი და კატასტროფული კატაკლიზმები დაატყდა მთელს სამყაროს თავს, მაცხოვარი ამაზე საუბრობს, რომ ეს ორი რამე; სიწმინდე, რწმენა - ეს ორი აღარ იქნება.

ამ ორის არარსებობიდან ქალზე როცა გვაქვს საუბარი აუცილებლად ეს მიზანი მიიღწევა, სწორედ მაშინ როდესაც ეხები რაღაცა საცავს, საგანძურს, რაღაც საოცრებას, როგორიც არის დედა, პატიოსანი წმინდა დედა, ამაში ძაან დიდი საიდუმლო დევს.

ქალი სიწმინდეს თუ ვერ შეინახავს...

ისრაელის ისტორიაში არის ერთი ძალიან საინტერესო მომენტი, როდესაც ისრაელი მიდის სამშობლოსაკენ, მოსე არის წინამძღვარი, ომს ომზე იგებს...

ერთ-ერთი მეფე მიხვდება, რომ მაინცდამაინც სამხედრო ძალით ისრაელს ვერ დაუპირისპირდება, იმიტომ, რომ სამი ოთხი მეფის გამოცდილებით ახსოვს, და დაიწყებს მსჯელობას, როგორ შეიძლება ეს ხალხი გავაჩერო, როგორ შეიძლება ამ ხალხს ვაჯობო. მისცემენ ასეთ რჩევას: აი ამ ხალხს რომ ღმერთი მოაცილო თავის თავს თვითონ გაინადგურებსო. როგორ უნდა მოვაცილოო და გარყვენი ეს ხალხიო

ქალები თუ გაირყვნებიან, სიწმინდის შემნახველი არ ეყოლებათ და თუ სიწმინდეს ვერ შეინახავენ... მამაკაცმა შეიძლება სიწმინდისთვის თავი გაწიროს, მაგრამ სიწმინდეს ინახავს დედა, ინახავს ქალი.

გარყვნილება შეიტანე აქ და თუ სიწმინდეს ვერ შეინახავს, მაშინ ეს ხალხი თვითონ მოისპობს თავის თავს.

ქალის განსაკუთრებულობა ბიბლიაში

თამამად შემიძლია გითხრათ, რომ ბიბლიაში ვერ გადამიშლით ვერცერთ ეპიზოდს, სადაც ქალის განსაკუთრებულება არ იყოს ხაზგასმული ან კონტექსტუალურად ან პირდაპირ საუბრისად და არ იყოს საუბარი იმაზე, რომ ქალი არის რაღაცა ის საოცრება, რომელიც საიდუმლოს ინახავს და ეს საიდუმლო ძალიან სათუთია, ეს სხვა საიდუმლოა, ეს არ არის საიდუმლო, რომელიც შეიძლება, სიტყვაზე ვთქვათ, ვიღაცამ იცოდეს და თაობიდან თაობას ჩუმად გადასცეს, ეს ნაციონალური მნიშნელობის არის, რაღაცა ძალიან დიდი.

პედაგოგის დამოკიდებულება მოსწავლის მიმართ

მე პედაგოგი ვარ და ეს სივრცე, ჩემი საკლასო ოთხი თუ ჩემი აუდიტორია, ეს ის აუდიტორიაა, სადაც შემოვედი, იმიოტომ კი არა მარტო, რომ თვის ბოლოს ხელფასი ავიღო, იმიტომ რომ თუ სხვაგან სხვა სამუშაო გამომიჩნდება, შეიძლება მივაგდო ეს აუდიტორია, სულ არ ვიდარდო.

არა! ამ აუდიტორიაში, რომ შევდივარ, მოვალეობათა სივრცეში შევდივარ. მე არ მაქვს უფლება ლექცია მომზადებული არ მქონდეს, არ მიყვარდეს, პატივს არ ვცემდე, არ ვზრუნავდე.

აი ეს ყველაფერი, რომ გათავისებული მაქვს, ამ დროს მე ჩემს თავს, რაღაც რაღაცეების უფლებას ვერ ვაძლევ, ამ დროს მე ჩემს თავს ვუბრძანებ, რომ რაღაცა მეტი ვიყო, ვიდრე ეს მე მინდა.