ციტატები, გამონათქვამები

ჩვენ ვართ წარსული და მომავალი შესაძლებლობები ერთად

ჩვენ ვართ არა მხოლოდ წარსული, რაც გამოგვივლია, არამედ მომავალი შესაძლებლობებიც

დატკბი გამოფენით!

მუზეუმში რომ შედიხარ, ხომ სავსეა ხელოვნების ნიმუშებით და უცებ ჩხუბს იწყებ, რომ მე დამნაშავე არა ვარ, არ დამიჭიროთ, არც არავინ არ გიყურებს იქ. შენი ამოცანაა, რომ დატკბე და უცებ დაცვა იწყებს შენთვის ყურადღების მოქცევას, იმიტომ რომ საეჭვოდ აღიქმევი და გაყავხარ იქიდან.

სინამდვილეში ბრძოლა რომ არ დაგეწყო, ჩვეულებრივად შეგეძლო დამტკბარიყავი გამოფენით. ანუ გადარჩენის მექანიზმი აკეთებს ამას, რომ რაღაცა საფრთხეებს ხედავს, რეალურს, გამოგონილს, მერე ამას წარმოსახვით კვებავს... ოპერირებს მოკლედ აქედან.

ყველაფერში დავინახოთ შესაძლებლობები

ფეხსაცმელების იტალიურმა ბრენდმა გააგზავნა თავისი წარმომადგენელი აფრიკაში, რომ წადი, მოიკვლიე ბაზარი, იმიტომ, რომ ჩვენი ქარხანა იქაც გვინდა, რომ გავხსნათო.

წავიდა ეს ადამიანი, ერთი კვირა მოიკვლია და მოიწერა ანგარიში, რომ რა დროს ქარხნის გახსნა არის, აქ ხალხი ფეხშიშველი დადისო.

გავიდა 5 წელი, გააგზავნეს მეორე წარმომადგენელი იგივე დავალებით, რომ მოიკვლიე ბაზარი, ვნახოთ რამდენად ღირს იქ ქარხნის გახსნა. და იმან მოიწერა, რომ სასწრაფოდ გავხსნათ ქარხანა, აქ ხალხი ჯერ კიდევ ფეხშიშველა დადისო.

ანუ ერთი და იგივე მოცემულობაში ერთმა დაინახა შესაძლებლობა, მეორემ დაინახა პრობლემა.

ყველაფერი შეგიძლია წაართვა ადამიანს, არჩევანის გარდა. არჩევანს ვერ წაართმევ

რომ მივიღო ის, რაც არასდროს მქონია, უნდა გავაკეთო ის, რაც არასდროს გამიკეთებია

ეს ნიშნავს, რომ რაღაც ახალი უნდა გავაკეთო, ახალი ნაბიჯები უნდა გადავდგა. სიახლე ყოველთვის ეწინააღმდეგება გადარჩენის მექანიზმს. რატომ ხო, გადარჩენის მექანიზმი არის მოდი გააკეთე ის რასაც აკეთებდი, იმიტომ, რომ ამან გადაგარჩინა, ამან მოგიყვანა დღევანდელობამდე, მე არ ვიცი რა იქნება ხვალ, ამიტომ მოდი აკეთე ის რასაც აკეთებდი.

რას ეტყოდით, ვინც თქვენ მოგწამლათ?

თუ დავუშვებთ ცუდ ვერსიას, რომელზედაც თქვენ ასევე ფიქრობთ, რომ მოგწამლეს... რას ეტყოდით, იმ ადამიანებს ვინც ეს ჩაიდინა?

- ღმერთმა შეუნდოთ და არ დასაჯის ამისთვის, სიკეთე მისცეს.

მე ვერ დავიჩემებ ეხლა დიდ სათნოებას ან სულიერებას, მაგრამ ჩემს გულს ნამდვილად არ სურს შურისმაძიებლობა.

მე მინდა, რომ, თუ ეს უბედურება ვიღაცის ხელით იქნა ჩემს თავს მოწევნული, ღმერთმა მათ შეუნდოს.

წყენია კაცი კაცობას კარგავს, ანუ პატრიარქალურ საზოგადოებაში, აი მეომარ კაცს არაფერი არ სწყინს, ან მოგაჭრის თავს ან გაპატიებს იქვე.

-არ უღალატიათ თქვენთვის?

როგორ არა, რამდენიც გინდა

-არ გტკენიათ?

როგორ არ მტკენია... და როგორც ჩემს შვილს დავუწერე ჩემს ერთ-ერთ წერილში, რომელიც შემდგომ გამოქვეყნდა: როცა ყველაზე ახლობელი ადამიანისგან ღალატს ნახავ, გიხაროდენ, იმიტომ, რომ ღმერთს უყვარხარ ესეიგი და თავისი განვლილი გზის მემილიონედს გაჩვენებს, მეც ისევე როგორც ყველა მაყურებელს ამ ჩვენი საუბრისა ჩემო ნოე, განუცდია ტკივილი ღალატისა, მაგრამ ეს ნიშნავს, რომ თვითონა ყოფილა მტკენელი, ან თვითონაც ყოფილა მოღალატე და ვინც ამას ვერ ხედავს, მაშინ ის ძმის თვალში ხედავს დირეს და თავის თვალში ვერ ხედავს ვერაფერს.

თქვენი ყველაზე დიდი ტკივილი რა არის?

ყველაზე დიდი ტკივილი რა არის თქვენი?

- ყველაზე დიდი ტკივილი ჩემს ცხოვრებაში? აფზახეთის და ცხინვალის დაკარგვა, რომელიც მოუშუშებელი ჭრილობაა ჩემს გულში და დღე არ გავა, რომ მე მის გამო გულში ცრემლები არ მდიოდეს, ლექსები არ დავწერო და არ ვილოცი

რაც მეტი შვილი გყავს ...

შვილები კიდე ცალკე კოსმოსია, იმიტომ რომ, თითეული მათგანი ცალკე სამყაროა.

ეს ეხლა მარტო მრავალშვილიანმა მშობლებმა ვიცით, მაგრამ ჭეშმარიტებაა, რომ, რაც მეტი შვილი გყავს, მით უფრო ადვილია მათი აღზრდა, იმიტომ, რომ ისინი ერთმანერთს ზრდიან და ეს ბედნიერება, ოჯახური სითბოს წარმოშობისა, ენით აღუწერელი რამე არის, რომელსაც ვერანაირი სიამოვნება ამ ქვეყანაზე ვერ შეედრება.

მტერი ერის სხეულისა

გარყვნილების პროპაგანდა, ნარკოტიკების პროპაგანდა, აზარტული თამაშების პროპაგანდა არის ძალადობა ერის სხეულზე და ყველა ვინც მას იწყნარებს და ყველა ვინც მასთან, ფოე-ფოე თანაცხოვრობს არის მტერი ერის სხეულისა.

ქართველობა სრულიად საკმარისია ბედნიერებისათვის

ჩვენმა პატრიარქმა გენიალურად თქვა, პატრიარქმა იცის ხოლმე, მთელს კოსმოსს ჩაატევს ხოლმე 2-3 სიტყვაში და ერთხელ თქვა ესეთი რაღაცა, ოთხ სიტყვაში ჩაატია კოსმოსი: ქართველობა სრულიად საკმარისია ბედნიერებისათვის.

თუ ამაზე უარს ვამბობ, ამას ვღალატობ, ამას ვებრიქები, მაშინ მე არავინ არა ვარ, ვარ უბრალოდ მე და ჩემი ხოში, ჩემი ამბიციები.

არ არსებობს ტკივილი, რომლის მერეც არ მოდიოდეს შვება და არ არსებობს უიმედობა ...

ჭრილობების ან ტკივილების მოწინააღმდეგისთვის დანახვება არ არის წესი, ლელო ბურთშიც მაგას მასწავლიდა ნათლიაჩემი - ბათუ კევლიშვილი და ესე გავიზარდეთ ჩვენ.

მაგრამ, როცა დილის 4 საათზე, ოთხზე დგახარ და შუბლის კუთხით, ლოგინის კუთხეს ეყუდები, იმიტომ, რომ გეჩვენება, რომ აი მაგ მომენტში, მაგ პოზაში, ცოტა უფრო ნაკლებად იტანჯები ტკივიკისგან, აი მანდ არის ეს სიახლოვე სიკვდილთან.

პრინციპში არაფერს არ ფიქრობ და მარტო უფლის სახელს იხსენებ, თუ ვთქვათ მორწმუნე ხარ, როგორც მე ვცდილობ ვიყო. და ეს სინათლე, ნუგეში, რაღაც საოცარი შვება, არის ყველაზე დიდი სიხარული.

პრინციპში უძლურის დღიურის წერაც მაგიტომ დავიწყე. მივხვდი, რომ ძალიან სასიხარულო ამბავი მაქ ყველასთვის, ვინც, ჯვარი წერია ყველას, მომავალში გახდება ცუდად ან ეხლა არის ცუდად, ღმერთმა ყველას უშველოს.

ეს ამბავი არის ასეთი: არ არსებობს ტკივილი, რომლის მერეც არ მოდიოდეს შვება და არ არსებობს უიმედობა, რომლის იქითაც არ იყოს იმედი.

და ეს დღიურიც მაგიტომ დავიწყე, რომ კი არ ჩავციკლულიყავი, აი ამ ჩემ დამანგრეველ, დამახეიბრებელ ორ დაავადებაზე, ორივე სასიკვდილო... არამედ რაღაცა ისეთი მეკეთებინა, რაც სხვებსაც გამოადგებოდა.

შენდობას ვთხოვ ყველა ჭირისუფალს ...

შენდობას ვთხოვდი ყველა ჭირისუფალს ვისაც მოვემსახურე მე, არასასიამოვნო მომენტია, მე თვითონ კარგად ვიცი. ჩემებს, ნათესავებს რომ კრძალავდნენ, რაღაცა მტრულად ვიყავი განწყობილი მათზე, იმ ადამიანებს ვინც მე მიყვარდა, იმათ რომ მიწას აყრიდნენ და ის ხმაც დღემდე ჩემს ყურში არის, ის მიწის მიყრის ხმა.

ვიცი, ყველა ჭირისუფლისთვის ესე არ არი, მაგრამ, მე ყველას შენდობას ვთხოვ, იმისთვის რა მუშაობაც მომიწია მათი ახლობლების დაკრძალვასთან დაკავშირებით.

ეს ცხოვრება არის გამოსაცდელი

როგორ ფიქრობ, შეიძლება, რომ სული დაინახო?

- კი, რეალურ ამბავს გეუბნები, კი მინახავს. ერთხელ ნავთლუღის საქალაქო სასაფლაოზე ვთხრიდი, 5-6 საათი იქნებოდა, რაღაცამ ჩამიარა, იქით-აქეთ გავიხედე, არაფერი არ იყო, აი რაღაცამ ჩამიარა ეგრევე, ისე შემეშინდა... დედას გეფიცები მართლა იყო ეს ამბავი, მართლა სულმა გამიარა გვერდზე.

ზოგადად მაგაზე ბევრჯერ დავფიქრებულვარ, მითუმეტეს მარტო, განცალკევების, დაძინების დროს. წარმოიდგინე დღეს უყურებ, ნახევარი საათის წინ მოყვანილი, უყურებ და ნახევარ საათში ცხოვრება აღარ არის. აი ეს არის ჩვენი ცხოვრება, რომ იტყვიან წუთისოფელია და სანამ ცოცხლები ვართ სიკეთე უნდა ვთესოთ.

შეურაცხყოფის მიყენება მესაფლავის მიმართ

კი არიან, როცა ცუდად გვექცევიან, შეიძლება ფიზიკური შეურაცხყოფა არ მოგაყენოს, მაგრამ სულიერად ადამიანს შეურაცხყოფას რომ მიაყენ მესაფლავეს, რომელმაც შენი მიცვალებული უნდა გააპატიოსნოს, არ უნდა მიაყენო მაგის გამო შეურაცხყოფა.

შევდივართ მათ მდგომარეობაში, იმიტომ რომ ვიღაცა დედას კარგავს, ვიღაცა შვილს კარგავს, ვიღაცა შვილიშვილს. ჩვენც ხმას არ ვიღებთ, ვაკეთებთ რაც შედის ჩვენს მოვალეობაში, რომ მიცვალებული გავაპატიოსნოთ.

შეურაცხყოფა ფიზიკურადაც მოუყენებიათ, მაგრამ ხმა არ ამოგვიღია, ყოფილა, რომ ხელიც გაურტყიათ მესაფლავისთვის.

დაგვაფასონ, სხვა არაფერი, რომ დააფასონ მესაფლავეები. ჩვენ ვშრომობთ, ადამიანს ვეხმარებით, უფლის მიმართ დიდ საქმეს ვაკეთებთ, დაგვაფასონ ხალხმა მთავარია.

გარდაცვლილის უპატივცემლობა - დაკრძალვამდე მიტოვება

გქონია შემთხვევა, როდესაც გაგკვირვებია, ჭირისუფლების საქციელი, ადამიანების საქციელი მიცვალებულთან მიმართებაში.

- კი როგორ არა, მაგალითად მიცვალებული დამიტოვეს და წავიდნენ. თავიანთ მიცვალებულს პატივი არ სცეს და არ ჩამასვენებინეს, რომ მიწა მიმეყარა

- ვინ არის მესაფლავე, აი როგორი პროფესიაა?

მძიმე სამსახურია ფსიქოქოლოგიურად. მე ის მსიამოვნებს, ბოლო გზაზე ვაცილებ მიცვალებულს, ბევრჯერ ყოფილა შემთღხვევა, დაულოცივალ ადამიანს ისე გულიანდა... ერთი ის არის საწყენი, საზოგადოების უმეტესობა, თავიანთ მიცვალებუკლს რო მოასვენებემ ხოლმე, ბოლომდე არ რჩებიან ხოლმე დიდხანს.

ერთხელ მქონდა ესეთი შემთხვევა, ძლიერი წვიმა იყო... მიცვალებული რომ მოასვენეს, სასახლე პარკში იყო შეხვეული, ჭირისუფალი მეუბნება ბოდიში, ამინდის გამო უნდა წავიდეთო, ჩამასვენებინე მაინც და ისე წადი მეთქი, წავიდა მოკლედ, დავურეკე მერე ჩემს სიმამრს და ბიჭები ამოვიდნენ და ჩავასვენეთ

მიცვალებული ჩასვენებული არ არის საფლავში, მოიხედავ და ჭირისუფალი არ არის.

დავიწყებული სასაფლაო | არ უნდა დაივიწყო საკუთარი მშობელი

ერთი მოვიდა, 50 წელია დედაჩემი დაიღუპა და სასაფლაოს ვერ ვაგნებო. რამდენი წელია არ მოსულხარ მეთქი და ერთი 30 წელია არ მოვსულვარ დედაჩემის საფლავზეო. ეს არის დიდი ტკივილი, როცა დედას ივიწყებ, არ უნდა დაივიწყო საკუთარი მშობელი. დღემდე ვერ უპოვია ის სასაფლაო.

ჭირისუფლის ტკივილის გაზიარება

შეგვიძლია გავიხსენოთ შემთხვევა, როდესაც ყველაზე მეტად განიცადეთ დაკრძალვა და ადამიანი ვისაც ასაფლავებდით?

ჭირისუფლებს ვიცნობ თითქმის სულ ყველას, ვერის სასაფლაოზე. იმდენად შინაურები არიან ჩემთვის, რომ მათი ტკივილი ეს ჩემი ტკივილია. ისინი რასაც განიცდიან, იმ ტკივილს განვიცდი მეც.

იყო შემთხვევა, როცა ახალშობილი, თვეების ბავშვი დამიკრძალია, ძალიან მტკივნეული და დამრთგუნველი იყო ეს ყველაფერი.

დაგსიზმრებიათ?

დასიზმრებით ძალინ ხშირად მესიზმრებიან. აი მშობლები მყავს გარდაცვლი და მშობლები და ის ხალხი მესიზმრებიან რომელსაც ვიცნობდი და დავკრძალე. ძალიან ხშირად მესიზრებიან.

მესაფლავეების უმძიმესი პროფესია

ხანდახან, როცა ხალხი ტირის და გოდებს, მეც ვდგევარ მათ გვერძე და ვტირი, განვიცდი, როდესაც ვიღაცა მშობელს გრძალავს, დედას ან ბავშვს გრძალავს.

ბევრია ესეთი შემთხვევა, მომხდარა, რომ დამიმარხია ახალგაზრდა კაცი და დედას ვერ უკონტროლებია თავი, ჩავარდნილა ორმოში, რომ პირველი მე დამმარხეთ და ჩემი შვილი ზედ დამარხეთო. მერე მე ჩავედი ჩემ ამოთხრილში და ხალხი, რომ ამოგვეყვანა ის ქალი იქიდან. არ ამოდიოდა. ახალგაზრდა გოგო იყო. ჯერ მე დამკრძალეთო და მერე ჩემი შილი ზემოდან დამადეთო.

ქვის გული ხომ არა გვაქვს, ადამიანები ვართ. რომ მოჰყავდათ, ყველა ტიროდა, მე იმათთან ერთად ვტიროდი, ვერ ვიკავებდი თავს, დღემდე ეგრე ვარ.

მახათაზე ვიყავით, სულ პირველად, რომ ოჯახი დაიღუპა ავარიაში, ტრაგიკულად დაიღუპა ცოლი, ქმარი და პატარა შვილი, ყველაზე მძიმე რაც ეს იყო ჩემს ცხოვრებაში და იმხელა მიწა, რომ გავჭერით და სულ ყველა იქ ჩავასვენეთ, ყველაზე დიდი დარტყმა, მაშინ მივიღე.

პირველი ემოცია მაშინ მქონდა... ცუდადაც გავხდი, გული დამეწვა და ტირილისგან თავს ვერ ვიკავებდი... ერთი მოხდა კიდე ორი თვის წინ, 2 თვის ბავშვი დაიღუპა გულის მანკით და როგორც მშობლები და ხალხი ტიროდა, ისე ვტიროდი მეც. ჩასვენების პროცესი ისეთი მძიმე იყო, რომ დღესაც რომ აგიხსნათ, კიდევ ვერ გამოვხატავ. ისეთი ამბავი იყო, კანკალი, მთელი ნერვიულობა. წარმოიდგინე 2 თვის ბავშვი გიჭირას ხელში, ძინავს და მიწაში დებ შენ იმას.

მინდა გამიხსენონ, როგორც

იმედია, რომ, როგორც ინსპირაცია და მოტივაცია გამოვადგები მომავალ თაობას. ჩემი მიზანი, მოგატყუებთ, რომ გითხრათ, არის, რომ მე დავრჩე, როგორც ლეგენდა. მთავარია, რომ როცა გამიხსენებენ და ჩემზე, როცა ილაპარაკებენ, ილაპარაკონ და მომიხსენიონ, როგორც: მომთმენი, მოსიყვარულე, მეოცნებე და მშრომელი ადამაიანი

დღის ბოლოს რომ თავი ბედნიერად ვიგრძნო ...

ჩემი მთავარი ოცნება და მიზანი არის, რომ ვიყო ბედნიერი ყოველდღე. ამისთვის ვშრომობ ყოველდღე, რომ ავდგე, ის გავაკეთო რაც გასაკეთებელი მაქვს, რომ დღის ბოლოს თავი ვიგრძნო ბედნიერად.

იმიტომ, რომ შეიძლება არაფერი გავაკეთო. სულაც, არ ვიყო დაღლილი, მაგრამ თავს კარგად არ ვრძნობ, იმიტომ, რომ ვგრძნობ ის არ გავაკეთე, რაც გასაკეთებელი მქონდა. და ის ვერსია რაც დღეს ვარ არ არის საკმარისი იმისთვის რაც ხვალ მინდა.

ჩემი მიზანი არის, ყოველდღე უფრო მეტი ვისწავლო, უფრო მეტი გავაკეთო, იმისთვის რომ ხვალ უკეთესი ვიყო, ვიდრე დღეს.

მთავარია დარტყმას როგორ იღებ / მარცხთან გამკლავება

ცნობილი ფრაზაა: აზრი არა აქვს რამდენად ძლიერად შეგიძლია დარტყმის ნიყენება, მთავარია დარტყმას როგორ იღებო. ყველანი ვაგებთ ცხოვრებაში, საერთოდ ყველანი, ურთიერთობებში, ოჯახის წევრებში. ყოველთვის ვერ მოიგებ. ჩვეულებრივ ბუნებრივი მომენტია წაგება, ამაში ცუდი არაფერი არ არის. ჩემთვის ბევრად უფრო ცუდია ისეთი ადამიანების ნახვა, რომლებიც ურცხვად მარცხდებიან.

ადამიანის რამეს შეეცადო და დამარცხდე ამაში ცუდი ჯარაფერი არ არის. ყველას ხომ გვაქვს ის, რომ შემეშალოს და რომ წავაგო... მაგაზე რატომ უნდა ვიფიქრო თუ ჯერ არ მომხდარა? მაგიტომ ვცდილობ ხოლმე ყოველთვის პოზიტიურად ვიფიქრე, თუ ცუდია არის მოსახდენი მოხდება ცუდი და მაგაშიც ვნახავ რაღაცა პოზიტიურს და დაბლა დავარდნილს ილია თოფურიას ვერავინ ნახავს, იმიტომ რომ ვშრომობ, ჩემ თავთან მართალი ვარ ყოველთვის. ვცი რომ თუ წავაგე იმიტომ არ იქნება, რომ არ ვიშრომე ან დავიზოგე.

თუ გინდა რომ იყო წარმატებული... / შრომა და წარმატება

წარმატების ყველაზე დიდი მიზეზი არის შრომა. შრომის გარეშე არ არსებობს წარმატება. ეს უნდა დაივიწყო ადამიანმა, ყველაფერი გვერდზე უნდა გადადო, თუ გინდა, რომ იყო წარმატებული. ყველაფერი საერთოდ... რაც კი წარმოგიდგენია.

ეგეთი ადამიანები არ უნდა გაუშვა ცხოვრებიდან

თუ გვერდში ისეთი ადამიანები გყავს, რომლებიც შენთან ერთად ვითარდებიან, ეგეთი ადამიანები არასდროს არ უნდა დატოვო გვერდზე. თუ ისეთი ადამიანები გყავს გვერდში, რომლებთანაც შენ ვითარდები და ეგენი ჩერდებიან, მაშინ რა თქმა უნდა შენი გზა უნდა მოძებნო. ეს ნორმალური არის, შენ თუ პროფესიონალად გინდა განვითარება, ეგ უნდა გააკეთო კიდეც. მაგრამ გვერძე ისეთი ადამიანები თუ გყავს, რომლებიც გულით გიდგანან და ყველგან მოგყვებიან, ეგეთი ადამიანები არ უნდა გაუშვა ცხოვრებიდან.