ციტატები, გამონათქვამები

ცუდ ხასიათზე ყოფნის დრო არ მაქვს!

მე მაქვს ასეთი დამოკიდებულება, რომ, ცხოვრება იმდენად პატარაა, რომ მე არ მაქვს დრო ცუდ ხასიათზე ყოფნის . მე არ დავუთმობ ჩემი ცხოვრების დიდ ნაწილს ცუდ ხასიათზე ყოფნას. ეს კონცეფცია გეხმარება ურთიერთობებში. პირველი მარტივი კითხვა: ხო გჯერათ, რომ შეიძლება პარიზში, ყველაზე ცუდი დრო გავატაროთ ჩვენმა ჯგუფმა და ხაშურში ყველაზე მაგარი. კი... მეტყვით, რომ ჰო... გააჩნია რა სიტუაციაა

ამ ცხოვრებას ფხიზელი თვალით ...

ადამიანი სამყაროსთან ურთიერთობის, გარკვეული შინაარსობრივი ფანჯარით უყურებს სამყაროს. ეს კონტრუქციები არის ასევე შინაარსის მატარებელი, აი მაგალითად "ამ ცხოვრებას ჩემმა მტერმა უყურა, ფხიზელი თვალით, დავლიოთ ... გადი ქალო გვაცალე ეხლა ვლაპარაკობთ", ანუ ტიპები სვამენ სულ, კონცეფციაა ესეთი. მეორე კონცეფციაა დავუშვათ, ბიჭების გოგოებთან სალაპარაკო კონცეპცია, რომ "ყოველი დღე ისე უნდა იცხოვრო, გეგონება შენი ბოლო დღეა." კონცეფციაა, გოგოებს მოსწონთ, ნუ ბიჭებიდან რატომ მოდის ეს? - რომ უარი არ თქვა, ხვალ შეიძლება მოკვდე, დაახლოებით ეგეთი კონცეპციაა.

პირველი კონცეფცია არ მომწონს, სმის, მე პირადად. მეორე, მე რომ წარმოვიდგინო, რომ ბოლო დღეა მეთქი, იმდენი საქმე მაქვს, რომ ძალიან ცუდ დღეში აღმოვჩნდები, ვერ მოვასწრებ უბრალოდ.

შესაბამისად ყველას თავისი აქვს, შენ შეგიძლია აიღო შენი დამოკიდებულება. მე მაქვს ჩემი დამოკიდებულება, რომელიც ასეთია: ცხოვრება ისეთი პატარაა, რომ არ მაქვს დრო ცუდ ხასიათზე ყოფნის, მე არ დავუთმობ ჩემი ცხოვრების დიდ ნაწილს ცუდ ხასიათზე ყოფნას. ეს კონცეფცია გეხმარება ურთიერთობებში. პირველი მარტივი კითხვა: ხომ გჯერათ, რომ შეიძლება პარიზში ყველაზე ცუდი დრო გაატოროს ჩვენმა ჯგუფმა და ხაშურში ყველაზე მაგარი? მეტვით, რომ კი, გააჩნია რა სიტუაციაა.

ჯერ საკუთარი თავის მართვა

საკუთარი თავი რომ ვერ გიმართია, მაშინ ნუ გაქ პრეტენზია შეყვარებული მართო, ბავშვმა დაგიჯეროს, უფროსმა დაგინახოს, რომ მაგარი ხარ და ასე შემდეგ. ჯერ პრეტენზია საკუთარ თავთან! დავაწყოთ ეგ ემოციები და მერე უკვე ლოგიკურად შეგვიძლია გადავიდეთ სხვის მართვაზე.

არ შემიძლია

ყველა სიტყვა ხატებთან და ემოციებთანაა დაკავშირებული. ჩვენ ვიცით ხოლმე რაღაც სიტყვების წამოსროლა, რომლებსაც საერთოდ არ ვაკონტროლებთ, რა ვთქვით ახლა.
მაგალითად სიტყვა - "არ შემიძლია".
- კინოში წამოხვალ? - არ შემიძლია.
- აუ, იმ კაცის დანახვა არ შემიძლია.
- გაიტანეთ ახლა ეს, არ შემიძლია,..
დღის განმავლობაში თქვენი "არ შემიძლია" არის ემოციური დარტყმა თქვენ თავთან, რომ უსუსურები ხართ და თქვენ ამას ვერ აცნობიერებთ ამდენი "არ შემიძლია"-ს თქმით.
ერთხელ უთხარი, ორჯერ, სამჯერ,..
კინოში წამოხვალ? - "არ შემიძლია" არა, არამედ - "არ მინდა".
ახლა მეტყვით, რომ ცუდი ფორმაა, კინოში დაპატიჟების შემდეგ"არ მინდა" რომ ვუთხრათ.
კარგი, უკეთესი ფორმა: - კინოში წამოხვალ? - საქმეები მაქვს, თორემ წამოვიდოდი,.. სიამოვნებით, მაგრამ სხვა დროს - თუ უფრო ზრდილობიანი ფორმა გვინდა.
"არ შემიძლია" რა უბედურებაა? ძალიან კარგადაც შეგიძლიათ. შეყვარებული არ გყოლიათ? აბა გითხრათ წამოდი კინოშიო,.. სამსახურსაც მიატოვებ, უფროსსაც ჩაარტყამ, ისე გახვალ სამსახურიდან...
"არ შემიძლია" ისედაც არასწორია და შენ თავსაც კიდევ უფრო ასუსტებ. რასაც ვამბობთ, ვთქვათ სწორად, ფსიქიკისთვის სწორად გასაგებად

როგორც კი სხვას დააბრალებ, ...

თუ რაღაცა თქვენს ცხოვრებაში არ ხდება ისე, როგორც თქვენ გინდათ, მხოლოდ და მხოლოდ არის თქვენი ბრალი. და რატოა ესე? იმიტომ კი არა რომ თვითგვემას მიეცეთ, თავი ჩამოიხრჩოთ და ასე შემდეგ. იმიტომ რომ, როგორც კი მე სხვას ვაბრალებ, მე განვითარებას ვწყვეტ, ჩემი თავი აღარ მუშაობს განვითარებაზე, იმიტომ რომ მან მიიღო პასუხი, რატომ არ გამოვიდა, ესა თუ ის რაღაც, პასუხი მიიღო და დაამთავრა.

ცოლ-ქმრული გაუგებრობები | რა გვინდა?

ვხვდები ხოლმე ხალხს, ვუყურებ რა ხდება და ისევ და ისევ ვრწმუნდები, რომ კომუნიკაციის გაგებაში, რომ არ ვართ, ყველა პრობლემა იქიდანაა. ხანდახან რომ მიკითხავს, აი რა გინდა შენ ეხლა, უცებ მეუბნება რომ: - უი რა კარგი კითხვაა, ესეიგი 15 წელია რაღაცას აკეთებ, პრობლემები გაქ, და რა გინდაზე, პასუხი შენ თვითონ არა გაქვს, თითქოს მარტივია ხომ? მეორე - უნდა რომ ერთი შედეგი მიიღოს და ქცევა მისი საპირისპიროა, განსაკუთრებით მაშინ, ცოლ-ქმარს რომ გაუგებრიბები აქვთ, უნდათ რომ კარგად იყვნენ, მაგრამ, მაგალითად, კარგათ რომ გინდა იყო, როგორ ფიქრობთ, ესეთი ტექსტი ნიორმალურია? - სად დაეთრეოდი? - რა შენი საქმეა.... კომუნიკაცია ერთია და შედეგი მინდა სხვა დადგეს, ამიტომ გაუაზრებელბი ვართ ძალიან, ძირითადად ვხემძღვანელობთ ჩვენი სურვილებით, ანუ რა გვინდა ამას ვამბობთ და არ ვფიქრობთ, როგორ უნდა მივიღოთ ის რაც ჩვენ გვინდა, არ ვფიქრობთ ამ ემოციებზე.

უნებლიე წარმოდგენები და აღძრული ემოცია

დავაკვირდეთ როგორ მუშაობს ჩვენი ფსიქიკა, როცა რაღაცას ვსაუბრობთ ჩვენი მფისქიკა ისმენს, ჩვენ ვუსმენთ მას, წარმოგვიდგება ხატები და ეს ხატები, რომელიც წარმოდგება დაკავშირებულია ემოციასთან

აი ესე მაგალითად, ერთხელ რუსთაველზე მოვდივარ და მოდის ძალიან ლამაზი ქალი...

მე გავაკეთე პაუზა იმიტომ რომ თქვენ უკვე წარმოიდგინეთ სად მივდიოდი და ვინ მოდიოდა, მიუხედავად იმისა, რომ მე ეს არ მითქვამს. ვიღაცამ წარმიდგინა, რომ სადღაც მაგდონალდთან მივდიოდი, ვიღაცამ ოპერასთან, ვიღაცამ პარლამენტთან , ვინც ძაან ფანტაზიორები ხართ შეიძლება წარმოიდგინეთ, რომ იმ ქალს შლაპა ეხურა, ქარი უბერავდა, შემოდგომა იყო... მე ესენი არაფერი არ მითქვამს, თქვენი ფანტაზია ჩაირთო და ეს ხატები წამოვიდა.

ასე მუშაობს ჩვენი თავი უნებურად, ისე, რომ ჩვენ ვერ ვაკონტროლებთ. ცხელ ხაზზე რომ გოგონას ველაპარაკები, სულ არ ვცდილობ წარმოვიდგინო როგორია. რომ ვრეკავ, ნეტავ როგორია, ეს განცდა არ მაქვს. რომ ველაპარაკები რაღაცა ხატი ყალიბდება ავტომატურ რეჟიმში. ამიტომ არის რომ შინაარსი, რომელ შინაარსსაც ჩვენ ვიყენებთ ურთიერთობისთვის, რეალურად მისი ფუნქცია თვითონ რას ვამბობთ ის კი არ არის, რა ემოციას აღძრავს ის არის. იმიტომ რომ ადამიანს შინაარსი კი არა, ახსოვს თავისი დასკვნა თქვენს კომუნიკაციის პროცესში ნათქვამზე და ის თავისი დასკვნის ემოცია, ამიტომ თავს ნუ მოვიკლავთ შინაარსზე თუ არ ვიცით რა ემოცია უნდა აღვძრათ და ჩვენი შინაარსი რას ემსახურება.

ლანძღვაში თავს არ ვიკავებთ!

... ვერ გიცანი. ეს არ არის ხოლმე გამიზნული ...

გავლენების სამყარო

ყველა ურთიერთობა არის გავლენის შესაძლებლობა და გავლენის საშუალება. ჩვენ თითოეული ადამიანი ვცხოვრობთ გავლენების სამყაროში.

ნახე ეხლა როგორ არის, დილას მაგალითად მეუღლე ცდილობს გავლენა იქონიოს თქვენზე, ბავშვი ცდილობს გავლენა იქონიოს თქვენზე, იმიტომ, რომ ველოსიპედი უნდა. გამოდიხართ ქუჩაში და ბილბორდი, რომელიც დგას და წარწერაა ის ცდილობს გავლენა იქონიოს თქვენზე, აი ეს რაღაცა მოკლედ შეტყობინებები, რომ ფასდაკლებაა და შაქარი და კარაქი რაღაცა ფასად, ესენი ცდილობენ, რომ გავლენა იქონიონ.

ამიტომ თითოეული ადამიანი ხვდებით გავლენების სამყაროში, თქვენზე ცდილობს უამრავი ვიღაცა და რაღაც, რომ გავლენა მოახდინოს, ნუ ზოგი ახდენს და რომელიც ახდენს თქვენ აკეთებთ იმას, რაც ჩაფიქრებული ჰქონდა მეორე მხარეს, ნუ თუ ვერ ახდენს წარუმატებელი მცდელობა აქვს.

თქვენც ასევე იქცევით როცა ხვდებით ადამიანს, თქვენც გინდათ თქვენს მეუღლზე გავლენა მოახდინოთ, ბავშვზე, რომ იმეცადინოს გავლენა მოახდინოთ, თქვენს უფროსზე, რომ პრემია მოგცეთ საახალწლო და ა.შ.

ყველა ერთმანეთზე ცდილობს გავლენის მოხდენას. გავლენის მექანიზმი რა არის დააკვირდით, ეს არის კომუნიკაცია. კომუნკაციის შემადგენელი ნაწილი არის ინფორმაცია, რომელსაც აქვს შინაარსობრივი მხარე და ამ შინაარსს მოყვება ემოცია, თქვენ ვიღაცას ეტყვით ცუდს, ნამდვილად იცით, რომ არ დადგემა კარგ ხასიათზე, ანუ ემოციას გამოიწვევთ უარყოფითს. ვიღაცას ეტყვით კარგს, აქაც ნამდვილად იცით, რომ რეაქცია ექნება.

ემოციები ურთიერთობებში

... ადამიანი არ საუბრობს ნეიტრალურ ემოციას. კომუნიკაციის შემადგენელი ნაწილი არი ...

დიალოგის აუცილებლობა

მათი მზერით მათი ხმის ტემბრით მათი ყურადღებით,თუნდაც მათი კითხვებით,თუნდაც მათი წინააღმდეგობით,ხანდახან იმიტო რო ეს ასე რატომ არის,მე ვგრძნობ რომ ჩვენ ერთმანეთთან დიალოგი გვაქვს და კლასში უკეთესი რაღაცის ადგილი არ არსი ვიდრე არის დიალოგი მასწავლებელსა და მოსწავლეს შორის.დიალოგი არის მთავარი მოდუსი ადამიანებს შორის ურთიერთობის,თუ იქ დიალოგს ისწავლიან, სხვებთანაც შეძლებენ მერე დიალოგს თავის ცხოვრებაში.

გუნდურობა

ხანდახან ფეხბურთი გავს ხოლმე რაღაცა სხვას, იმარჯვებს არა ის სადაც 2, 3 ან თუნდაც 5 სხვაზე უკეთესი ფეხბურთელი თამაშობს, არამედ იმარჯვებს გუნდი, მითუმეტეს თანამედროვე დროს.

ნაცია, ერი უნდა იყოს გუნდურად მოთამაშე, ეს უნდა გაცნობიერებული ქონდეს.

გააგრძელე | განათლების სახელმწიფო პოლიტიკა

განათლების სახელმწიფო პოლიტიკას უნდა ქმნიდეს პარლამენტი

რისი სკოლა ხარ შენ?

როდესაც შენ ქმნი განათელების კონცეფციას, ეროვნულ სასწავლო გეგმას, პირველ რიგში უნდა გახსოვდეს, რომ განათლება არ არის, მარტო სწავლება რაღაც საგნების. ეს უწუნარეს ყოვლისა არის აღზრდა და რას ვგულისხმობ ამ აღზრდაში, ხასიათის რა თვისებებს ვგულისხმობ, რა უნარების განვითარებას, ეს ძალიან მნიშვნელოვანი ამბავია.
აქ თუ მოიყვანე ადამიანს ჩვენი სფეროდან, აბა კითხე : თქვენ სკოლაში, ან ჩვენი განათლების სისტემაში, ვინმე ზრუნავს იმაზე, რომ ბავშვებში ჩამოაყალიბოს ნებისყოფა? ნებისყოფის გარეშე პიროვნება არ არსებობს საერთოდ. რომელი განათლების კონცეფცია, რისი ეროვნული სასწავლო გეგმა? ნებისყოფას, შრომისმოყვარეობას, პასუხისმგებლობას თუ არ ავითარებ, ალგორითმის გააზრების უნარს თუ არ ავითარებ... ვინა ხარ შენ მაშინ, რისი სკოლა ხარ?

მეტი შენ!

განვითრების გზა, პირველ რიგში, გულისხმობს იმის შენაჩუნებას, რას უნდა შეინარჩუნო, იმიტომ რომ თუ შენი თავი დაკარგე, მაშინ რაღას ავითარებ, მაშინ შენ სხვა ხარ. განვითარების პროცესში, შენ უნდა იყო მეტი შენ და არა ანტი შენ. არა შენი საკუთრი თავის მოწინააღმდეგე. თუ საკუთრ თავს უარყოფ, ეს განვითარება არ არის.

უნდა შევისწავლოთ ...

უნდა შევისწავლოთ, პირველი - რა ღირსებები გვაქვს, რა უნდა გავაძლიეროთ, რომ მომავალს მძლავრად და გონივრულად შევხვდეთ, რაციონალურად, ეს ერთი. და მეორე მეორე - რა ნაკლოვანებები გვაქვს, რა შევზღუდოთ ჩვენს თავში. ერთ მაგალითს გეტყვით, დროსთან დამოკიდებულება ქართველების, არის დღესაც შესაცვლელი, დროს არ ვუფრთხილდებით ჩვენ, ეს ძალიან დიდი ნაკლია, ქართველების

ჩაქუჩიანი მამაკაცი

გერონტი ქიქოძე, რომელსაც გენიალური წერილი აქვს დაწერილი: „ჩაქუჩიანი მამაკაცი.“ სულ მეომარ ქართველებზე ვლაპარაკობთო ჩვენ და მშენებელ, შემოქმედ ქართველებს იშვიათს ვახსენებთო

სკოლის როლი ბავშვის აღზრდაში

ერთ დღეს განათლების სამინისტროში ასეთი კითხვა დავსვი ( კონცეფციაზე ლაპარაკობდნენ, განათლების სახელმწიფო პოლიტიკის, ქართუულის სკოლის განვითარების და ასე შემდეგ) კითხვა იყო ასეთი: ვინ უნდა აღზარდოს ქართულმა სკოლამ? რა ამოცანა გვაქვს ჩვენ, როგორ ვხედავთ ამ ამოცანებს? თუ ეს ხედვა არ არის, არანაირი კონცეფცია არ არსებობს, იმიტომ, რომ მას სხეული ექნება და სული არ ექნება.
ჩვენ ვხედავთ რომ 21 - ე საუკუნე არის სასტიკი კონკურენციის საუკუნე, მე მინახავს და ბევრჯერ მითქვამს ეს, სხვა და სხვა ქვეყანაში, როგორ ემზადებიან იქაური ბავშვები, ჩვენს ბავშვებთან შესახვედრად. ჩვენი ფუნქცია, ჩვენი ამოცანა და ვალდებულებაა, რომ ჩვენი შვილები, ჩვენი ახალი თაობა, მოვამზადოთ ამ კონკურენციისთვის. ეს რთული გზაა, და მე არ მომწონს ხოლმე, როდესაც ამბობენ, რომ ბავშვს გამოცდა თუ ჩაუტარეთ, სტრესი იქნება მისთვის, სისულელედ მიმაჩნია ეს, თან ღრმა სისულელედ, იმიტომ, რომ ბავშვმა უნდა იცოდეს, უნდა გაიგოს, რა არის რეალური ცხოვრება.
ჩვენ ბავშვები უნდა მოვამზადოთ არა საზოგადოდ რაღაცისთვის, არამედ 21-ე საუკუნის რეალობისთვის. რა არის საჭირო ამისთვის? კარგად უნდა ჩავუღრმავდეთ ჩვენ თავს, ჩვენ ისტორიას, უნდა შევისწავლოთ ჩვენი თავი. ახლა მე მგონი, ქართველებზე მეტად, ჩვენი მოწინააღმდენი გვსწავლობენ ჩვენ, ამიტომ არის, რომ პრაქტიკულად ყველა ანკესზე წამოგვაგეს, რომელიც გაეხარადათ. არადა ჩვენ ეს ნასწავლი გვაქვს. ჩვენმა მეცნიერებმა, ჩვენმა მწერლებმა, ეს ამბები, კაი ხნის წინ შეისწავლეს. იოანე საბანიძით დაწყებული, მერე და მერე... აღარ ჩამოვთვლი ეხლა. მეოცე საუკუნეში გვყავდნენ ჩვენ მაგარი ადამიანები: გურამ ასათიანი გვყავდა, გერონტი ქიქოძე, რომელსაც გენიალური წერილი აქვს დაწერილი: „ჩაქუჩიანი მამაკაცი.“ სულ მეომარ ქართველებზე ვლაპარაკობთო ჩვენ და მშენებელ, შემოქმედ ქართველებს იშვიათს ვახსენებთო. რეზი თვარაძე გვყავდა, რომელსაც ასევე შესანიშნავი წერილი აქვს: „ომი და ბრძოლა“. და ამბობს იქ, რომ ბევრი ბრძოლა მოვიგეთ ქართველებმა, მაგრამ ყველა პრინციპული ომი ლამის წავაგეთ და რატომ ხდებაო ეს. იმიტო რომ ჩვენ პროცესებით გვიყვარს შეფასება რაღაცეებისდა არა, შედეგებით. ეს ძალიან მნიშვნელოვანია. ამიტომ უნდა შევისწავლოთ, პირველი - რა ღირსებები გვაქვს, რა უნდა გავაძლიეროთ, რომ მომავალს მძლავრად და გონივრულად შევხვდეთ, რაციონალურად, ეს ერთი. და მეორე მეორე - რა ნაკლოვანებები გვაქვს, რა შევზღუდოთ ჩვენს თავში.
ერთ მაგალითს გეტყვით, დროსთან დამოკიდებულება ქართველების, არის დღესაც შესაცვლელი, დროს არ ვუფრთხილდებით ჩვენ, ეს ძალიან დიდი ნაკლია, ქართველების, ისევე როგორც ძალიან დიდი ნაკლია არა ობიექტური ხედვა მოვლენებისა, ხედვა ისე როგორც ჩვენ გაგვეხარდება. ამიტომ ხანდახან ჩვენი ისტორიისდან რაღაცეებს ვმალავთ ხოლმე და ეს არის აბსოლიტურად მიუღებელი ამბავი ჩემთვის.
ერთი რამ ნათელია, ეს ყველაფერი ჩვენ უნდა შევისწავლოთ, დავადგინოთ და ამის გათვალისწინებით შევხედოთ პრობლემას, ვის ვზრდით, როგორია თანამედროვე ქართველი?
სხვათაშორის განვითრების გზა, პირველ რიგში, გულისხმობს იმის შენაჩუნებას, რას უნდა შეინარჩუნო, იმიტომ რომ თუ შენი თავი დაკარგე, მაშინ რაღას ავითარებ, მაშინ შენ სხვა ხარ. განვითარების პროცესში, შენ უნდა იყო მეტი შენ და არა ანტი შენ. არა შენი საკუთრი თავის მოწინააღმდეგე. თუ საკუთრ თავს უარყოფ, ეს განვითარება არ არის. ამიტომ ვამბობ, რომ როდესაც შენ ქმნი განათელების კონცეფციას, ეროვნულ სასწავლო გეგმას, პირველ რიგში უნდა გახსოვდეს, რომ განათლება არ არის, მარტო სწავლება რაღაც საგნების. ეს უწუნარეს ყოვლისა არის აღზრდა და რას ვგულისხმობ ამ აღზრდაში, ხასიათის რა თვისებებს ვგულისხმობ, რა უნარების განვითარებას, ეს ძალიან მნიშვნელოვანი ამბავია.
აქ თუ მოიყვანე ადამიანს ჩვენი სფეროდან, აბა კითხე : თქვენ სკოლაში, ან ჩვენი განათლების სისტემაში, ვინმე ზრუნავს იმაზე, რომ ბავშვებში ჩამოაყალიბოს ნებისყოფა? ნებისყოფის გარეშე პიროვნება არ არსებობს საერთოდ. რომელი განათლების კონცეფცია, რისი ეროვნული სასწავლო გეგმა? ნებისყოფას, შრომისმოყვარეობას, პასუხისმგებლობას თუ არ ავითარებ, ალგორითმის გააზრების უნარს თუ არ ავითარებ... ვინა ხარ შენ მაშინ, რისი სკოლა ხარ?

"წამ"-ში არის მარადისობა

ალექსანდრე მაკედინელის სიტყვები არისტოტელეზე, რომ თქვა. კონფუცი მეორე, დიდი ადამიანი, ჩინელი ამბობს, ის ვინც წარსულის წვრეტისას, ხედავს მომავალს, ღირსია იწოდებოდეს მასწავლებლად.

სულ ვიმეორებ და ეს ჩემი სიტყვები არ არის, დრო არის მთლიანი, ეს ჩვენ დავყავით: წარსული, აწმყო, მომავალი, რომ უკეთსად ვიოპერიროთ, ერთია ეს.

ქართული სიტყვა: "წამ" - ი, აბრევიატურად, რომ წარმოვიდგინოთ, წ არის წარსული, ა - აწმყო, მ - მომავალი. ერთ წამში არის მარადისობა, მთელი შენი ცხოვრების.

ტვინს ნუ ურევ სხვებს!

არსებობს პირადი სივრცე და არსებობს საჯარო სივრცე. ამ შენ პირად სივრცეში შენ ხარ თავისუფალი აბსოლიტურად. ეს სიტყვა აბსოლიტური სიტყვა თავისუფლებას უნდა ჩამოაშორო, როდესაც შენ ხარ საჯარო სივრცეში. როგორ ამბობენ მეგრელები? "ვაშინერს" - ტაბუ ადევს.

სიტყვა "აკრძალვა" ბევრს არ მოსწონს. ბევრი გამოჩნდა ამ ბოლო დროს ისეთი, რომელიც ამბობს, - "მე ვარ აბსოლიტურად თავისუფალი ადამიანი". ადამიანთა დაცინვა არ მიყვარს, მაგრამ ხანდახან მომინდება ხოლმე პასუხი გავცე - ნუ ლაპარაკობ რაღაც სისულელეს შენ და ნუ ურევ ტვინს ვიღაცებს, იმიტომ, რომ ადამიანებმა ზუსტად უნდა იცოდნენ, სად როგორ მოიქცნენ. ეს არის ზრდილობის საკითხი და უსაფრთხოების საკითხიც.

როდის იბადება გამზადებული პასუხები?

ერთობას ყოველთვის ქმნის ღირებულებათა საერთოობა და მათი გაცნობიერება. იმიტომ, რომ შენ თუ სხვადასხვა ღირებულება გაქ, შენ თუ მოვლენებს აპრიორი სხვადასხვაგვარი კუთხიდან აღიქვამ, უყურებ, მაშინ იბადება გამზადებული პასუხები.

მე სანამ კითხვას დამისვამენ თუ მანამდე ეს პასუხი ვიცი, წინასწარ განზრახვით თუ ვიცი და წინასწარი განწყობით თუ ვიცი, რომ თუ შენ ამბობ ეს ტყუილია და თუ მე ვამბობ ეს მართალია, მაშინ ასეთი საქმიდან არაფერი გამოვა, მაშინ საზოგადოება ვერ შეიქმნება.

ვინ ქმნის ქართულ იდეას?

ერთ მშვენიერ დღეს ჩემს ბავშვებს, ჩემს მოწაფეებს, ასეთი დავალება მივეცი, ვთხოვე უფრო სწორად, რომ ჩემი ფიქრი გაეგრძელებინათ, მაშინ შესაძლოა უპასუხო ფიქრიც, მითხარით მეთქი, მოდი დავფიქრდეთ ერთად ჩვენ: რა არის ის იდეები და ვინ არიან ის ადამიანები, რომლებიც ქმნიან ქართულ იდეას და ძალიან საინტერესო პასუხები გასცეს ამ კითხვას.

რამდენიმე მეფე დაასახელა, რამდენიმე საზოგადო მოღვაწე, მოაზროვნე, ოღონდ თამასა მოთხოვნის იყო ძალიან მაღლა.

ასეთი ადამიანები, რომლებიც მთელი ნაციის, მთელი ერის მნიშვნელობას, ცხოვრების პრინციპებს, მომავლის ხედვას განსაზღვრავენ, ასეთი ადამინები არ შეიძლება იყვნენ ძალიან ბევრნი, ასეთი ადამინები ცოტა არიან.

ვინ ვართ, როგორები ვართ, ...

ქართული გონიერება გაცილებით დიდხანს ითვლის, ამაზე საუბარი დაიწყო იოანე საბანისძემ აბოს წამებაში. ეს არის კლასიკური და უმნიშვნელოვანესი ქართული ძეგლი, რომელშიც პირველად დაისვა ასეთი კითხვა: ვინ ვართ ჩვენ ქართველები, რანი ვართ, როგორები ვართ, როგორ უნდა გავაგრძელოთ ცხოვრება?

ეს ძალიან მნიშვნელოვანი კითხვებია და ამ კითხვებზე პასუხის გაცემა არის ყველაფერი. გრიგოლ ხანძთელიც, გიორგი ათონელიც, რომელიც კაციშვილმა არ იცის საქართველოში ვინ არის და ჩვენი სირცხვილი და თავზე ლაფდასხმაა ეს, რუსთველიც ამაზე პასუხს სცემს და ასე და ასე შემდეგ.

ბედნიერების მიზეზიც და მიზანიც ადამიანმა ...

ეს კითხვა ჩვენ დავსვით მე-18 საუკუნეში, ჯერ სულხან-საბამ დასვა და მერე დავით გურამიშვილმა, ორივემ თქვა, რომ ადამიანმა ბედნიერების მიზეზიც და მიზანიც საკუთარ თავში უნდა ეძიოს, უამისოდ არაფერი გამოვა.