ციტატები, მოკლე გამონათქვამები

რა აზრი აქვს შვილის აღზრდას, თუ...

რა აზრი აქვს შვილის აღზრდას, თუ უკეთესი არ გახდა მშობელზე? შვილი რაღაცით წინ უნდა წავიდეს მშობელზე. შეიძლება ყველაფრით ვერა, მაგრამ, ან გონიერებით, ან განათლებით, კულტურით, თავისებური უნარებით,.. რაღაცით თუ არ დაწინაურდა შვილი ჩვენზე, მაშასადამე, ჩვენ დავაკელით აღზრდა, იმიტომ, რომ ყველა ბავშვში არის ჩადებული ძალა, რომლითაც შეუძლია ჩვენ გაგვისწროს

თუ გინდა, რომ შორს წახვიდე

წინა კაცი უკანასი, ხიდიაო - ნათქვამია. ჩვენ ხანდახან გვეფიქრება, რომ ჩვენით უნდა მივაღწიოთ რაღაცას, თუმცა, ეგრე არ არის. ჩვენ გვჭირდება ადამიანები. თუ წვალება გვინდა, ალბათ მარტომ უნდა ვიწვალოთ. გამოთქმაც არის - "თუ გინდა, რომ სწრაფად იარო, მარტო წადი, და თუ გინდა, რომ შორს წახვიდე, ხალხთან ერთად იარეო". ჩვენი მიზნების მიღწევა შორს წასვლაა, რა თქმა უნდა.

არა ემოციები, არამედ - გონივრული გადაწყვეტილებები

საოცარი სიტყვები გვიწერია სახარებაში: "სცანთ ჭეშმარიტება და ჭეშმარიტებამან განგათავისუფლოთ თქვენ". იმისათვის, რომ ამ უდებებისგან, კონფლიქტებისგან, ურთიერთ-გათიშულობისგან განვთავისუფლდეთ, საჭიროა, არა ემოციები, არამედ - გონივრული გადაწყვეტილებები, რომლის საზომიც არის ჭეშმარიტება. ჭეშმარიტების შეცნობას სჭირდება დრო, სურვილი და ღრმა ანალიზი.

მეგობარი სახელმწიფო

ყველა მხრიდან მტერი გვყავს, აბსოლიტურად ყველა მხრიდან. ხო არ არსებობს, მეგობარი სახელმწიფო, არსებობს გარკვეული დროით შენი მეგობარი სახელმწიფოები, მუდმივი მეგობარი არ არსებობს. ჩვენ მეგობარს ვეძახით იმას, ვისიც ძალიან ხშირად ეჭვი უნდა გეპარებოდეს, რა მიზნით არის შენთან ის მეგობარი, რა აინტერეაებს შენგან? იქ სადაც ანგარებაა, იქ მეგობრობა აღარაა.

დემოკრატია ხომ ამის გარეშე არ არსებობს

იქნებ მე ამას ვამბობ იმიტომ, რომ გულით მწამს ასე. მოდით, დავუტოვოთ ერთმანეთს სასაუბრო სივრცე, პატივისცემა არ დავკარგოთ ერთმანეთის მიმართ, ვილაპარაკოთ. შენ ასე გგონია, ასე ამბობ. მე ასე მგონია, ასე ვამბობ. მოდი, მსმენელმაც მოგვისმინოს და მან გადაწყვიტოს, ვისი აზრია უკეთესი. გვქონდეს ტოლერანტობის ვალდებულება, დემოკრატია ხომ ამის გარეშე არ არსებობს.

დროზე შევრიგდეთ!

ვფიქრობ, რომ მაინც კარგი ხალხი ვართ. ცოტა დაკარგულები ვართ ეხლა, ერთმანერთს ვერჩით და ამ დროს, დროს ვკარგავთ.

დროზე შევრიგდეთ ჯობია ყველანი და ვაჯობებთ ყველას ყველაფერში. თუ ვერა, ყოველ შემთხვევაში, ჩვენგან სინათლეს მიიღებს სტუმარი ყოველთვის და სასიამოვნო იქნება ურთიერთობა, შესაბამისად ჩვენც გავიზრდები: მე რო გასწავლი, შენც მასწავლი და პირიქით.

ყველაფერი, რაც ჩვენს ირგვლივ არის, მთელი სამყარო ღმერთის ნებაზეა დამოკიდებული. მან რომ ერთი დაიჩურჩულოს თავისთვის, ჩვენ ყველანი გავქრებით. არც სამყარო გვეცოდინება და არც არაფერი არ იქნება. ის იქნება, რაც მას სურს. მის ნებაზე ვართ დამოკიდებულნი.
გვჯერა, რომ მისი ნება სიკეთე და სიყვარულია, ამიტომ, ღმერთის რწმენის იმედით ვცხოვრობთ, ვქმნით და ვაშენებთ

უნდა შევისწავლოთ ...

უნდა შევისწავლოთ, პირველი - რა ღირსებები გვაქვს, რა უნდა გავაძლიეროთ, რომ მომავალს მძლავრად და გონივრულად შევხვდეთ, რაციონალურად, ეს ერთი. და მეორე მეორე - რა ნაკლოვანებები გვაქვს, რა შევზღუდოთ ჩვენს თავში. ერთ მაგალითს გეტყვით, დროსთან დამოკიდებულება ქართველების, არის დღესაც შესაცვლელი, დროს არ ვუფრთხილდებით ჩვენ, ეს ძალიან დიდი ნაკლია, ქართველების

წადი შვილო სკოლაში!

ეს ანეკდოტი ასეთია: დედა აღვიძებს შვილს დილაადრიან. - ადექი, დროა უკვე სკოლაში წახვიდეო. ის ბურტყუნებს, - თავი დამანებეო, საბანს იხურავს ისევ თავზე, - არ მინდა, ვერ ვიტან დასანახად, ვერც მასწავლებლებს, ვერც მოსწავლეებს, ვერც სკოლას, ვერც კედლებს. ერთი მიზეზი მაინც მითხარი რატომ უნდა წავიდე ასე უთებია სკოლაშიო? - დირექტორი ხარ შვილო და ამიტომ უნდა წახვიდეო.

ფუფუნებაში ჩავარდნილი კაცის ბედი

როცა ჩვენ მივდივართ ჩვენი მომავლისკენ, აი ეს გზა და განცდები, რომლებიც ჩვენ გვეუფლება ამ ბრძოლაში, ეს არის ბედნიერება. ის კი არ არის ბედნიერება, ფუფუნებაში რომ არიან და აღარ იციან რა ქნან. ფუფუნებაში ჩავარდნილი კაცი ნარკოტიკებს მიეძალება, ღვინოს, ალკოჰოლს, გართობას, დროსტარებას მიეძალება და დაიღუპება. ესენიც მიზეზებია, რომლებსაც თავისი ბედი მოჰყვება.

რაც უფრო ზრდასრული ხდები "მინდა"-ს ანაცვლებს "უნდა"

პატარა რომ ხარ შენ გაქვს ბევრი სურვილებთან დაკავშირებული "მინდა" "არ მინდა", რაც უფრო ზრდასრული ხდები, "მინდა" "არ მინდა" იკლებს და შენს ცხოვრებაში ადგილს იკავებს "უნდა" არ უნდა"... და ერთხელაც აღმოაჩენ, რომ ისეთი კი ფიზიოლოგიური მოთხოვნილება, როგორიც არის ძილი... მე მაქვს ხოლმე, ნახეთ როგორ ვფიქრობ: დღეს უნდა ადრე დავიძინო, რომ ხვალ უნდა ადრე ავდგე, სულ უნდებია.

როგორი ცოდვაა ადამიანი, რომელიც უკვალოდ გაქრება.
იყო ჩიტი მგალობელიო, იჭიკჭიკა, იჭიკჭიკა, წავიდა და არაფერი არ დაგვრჩა მისგან. უკვალოდ გაქრა.
კვალი!
კვალის დატოვებას კი მიზანი უნდა - კეთილშობილობით სავსე მიზანი.
მარტო მე, მე, მე კი არა, ჩემმა მიზანმა რაღაც სარგებელი უნდა მოგიტანოთ, თქვენ უნდა გარგოთ.
მეც იმდენი დამრჩება, რამდენსაც თქვენ კარგს გაგიკეთებთ

ერთმანეთს შევეშველოთ

სული მძიმე სატარებელია, ერთმანეთს შევეშველოთ სულის ტარებაშიო - რამხელა იდეაა აქ ჩადებული! მართლაც, ძნელია სულის სრულყოფა. შემეშველეთ თქვენ, მე კიდე თქვენ შეგეშველებით, იმიტომ, რომ თქვენ ჩემი ძალები გინდათ და მე თქვენი ძალები მჭირდება. ეს სხვადასხვანაირი ძალებია და ერთმანეთს რომ შევეშველებით, ცხოვრება ხალისიანი ხდება და ორივე გამარჯვებულები გამოვალთ.

ბედნიერი იყო ექვთიმე...

ბედნიერი იყო ექვთიმე თაყაიშვილი თავის შიმშილში,
ბედნიერი იყო ილია ჭავჭავაძე ტყვიის მოხვედრაში, რომელიც მას მოხვდა,
ბედნიერი იყო მიხეილ ჯავახიშვილი ფიცარს შორის და ფიცარს შორის რომ გაიჭყლიტა.
და უბედურია ჯაყო, დღევანდელიც და მაშინდელიც, და კაცობრიობის ისტორიაში ყველა ჯაყო უბედურია,
ყველა ლუარსაბი უბედურია,
ყველა ცილისმწამებელი,
ყველა იუდა უბედურია!

ნათქვამია - როცა უბედურებას განიცდი, შენი სიხარული არ შეანელო, და იცოდე, რომ კარიბჭესთან ბედნიერება გელოდება. და პირიქით - როცა ბედნიერებას განიცდი, გაიხარე, მაგრამ იცოდე, რომ უბედურება გელოდება, იმიტომ, რომ ერთს მეორე მოსდევს.
ამ ცხოვრებაში აღმართებიც იქნება და დაღმართებიც. რას როგორ მიიღებ და გაუძლებ, იმის მიხედვით ან ზემოთ ადიხარ, ან დაბლა ჩამოსრიალდები

AI-ს ფანტაზია ვერ გადაასწრებს ადამიანის ფანტაზიას!

ვფიქრობ, ხელოვნური ინტელექტის ფანტაზია ვერ გადაასწრებს ადამიანის ფანტაზიას, მიუხედავად მრავალი მიმართულებით უდიდესი წარმატებისა. ძალიან მეეჭვება, რომ ხელოვნურ ინტელექტმა ისეთი ლექსი დაწეროს, როგორიც არის გალაქტიონ ტაბიძის "ქარი დაცხრა სიბობოქრის". მსგავსი რომც შექმნას, სადღაც, რომელიღაც სტრიქონში აუცილებლად მიხვდები, რომ ეს არ არის გალაქტიონ ტაბიძე.

20 წელია დედა არ უნახავს

ერთი ჩემი სოფლელი ქალი ვიცი: - ჩემი შვილი გერმანიაშია, იქ გათხოვდა, იქ შვილიშვილები მყავს,.. - არ უნახავს, 20 წელია წავიდა ქალი და ამან არც იცის ან რა შვილიშვილი ჰყავს, ან რამხელა, ან ქმარი ვინ არის, არაფერი არ იცის. და ამაყობს იმით, რომ შვილი იქა ჰყავს.

თუ მშობლები დაივიწყე, რა კეთილშობილებაზე შეიძლება ლაპარაკი. აი გაგექცათ შვილი, ამერიკაშია და აღარ ახსოვს დედ-მამა.

ფსიქიკური ენერგიის ფლანგვა

ვინც სიგარეტსაა მიჩვეული, ან სმას, დროსტარებას,.. ასეთ ადამიანს თავში ასეთი აზრები უტრიალებს: დრო სად გავატარო, სიგარეტი სად ვიყიდო, შენ ხომ არ გაქვს სიგარეტი? მომაწევინე რაა, ცეცხლი გაქვს? მოუკიდე... რად მინდა მე ასეთი ცნობიერება და ეს აზრები, მაშინ, როცა უფრო მეტი სასიკეთო, სააზროვნო საქმე მაქვს? და ამაზე რომ დრო დავხარჯე? ამას ჰქვია ფსიქიკური ენერგიის ფლანგვა

როგორი არ უნდა იყოს მასწავლებელი?

თუ გულში არა გაქვს სიყვარული, მოეშვი ჰუმანურ პედაგოგიკას, წადი და იყვირე და იწივლე კლასში და შეიძლება ჯოხიც კი შეიტანო და შეაშინო ბავშვები. ხომ დადის ზოგიერთი მასწავლებელი ჯოხით. ზოგი ემუქრება ბავშვს ქულებით, დასჯით, დედ-მამის გამოძახებით, - დედა მომიყვანე, მამა მომიყვანე, - დაბეზღება ბავშვის, - თქვენი ბავშვი ასე და ასე იქცევა,.. რა ცხოვრება არის ეს ბავშვისთვის?

როდის შეიქმნა ანგელოზთა დასი?

ბიბლიაში, შესაქმის თხრობის ფაქტებში ანგელოზთა შექმნის შესახებ არაფერია წარმოდგენილი. აზრი იყოფა ორად:
პირველი ნაწილი ფიქრობს, რომ ანგელოზთა დასი ცოტა მოგვიანებით შეიქმნა. ხოლო მეორე ნაწილი ფიქრობს, რომ ანგელოზთა დასი შეიქმნა მანამდე, სანამ მატერიალური სამყარო შეიქმნებოდა. მე ამ მეორე ვარიანტს ვუჭერ მხარს. ანგელოზთა დასი იქმნება სამყაროსთან ერთად დროში.

რაც მას გააბედნიერებს, ის აირჩიოს

- გინდა, რომ მამის კვალს გაჰყვეს
- არა
- რატომ არა?
- მე მინდა იმ კვალს გაჰყვეს რაც მას გააბედნიერებს, მე უბრალოდ მინდა იყოს ბედნიერი. მე ამ სპორტში ვარ და ამიტომ ისიც ამ სპორტში იყოს - ესეთი მენტალიტეტის საერთოდ არა ვარ.
უბრალოდ მინდა რომ იყოს ბედნიერი, ჩემი მიზანი როგორც მამის არის, ჩემი შვილი იყოს ბედნიერი და რაც მას გააბედნიერებს იმაში შევუწყობ ყოველთვის ხელს.

საჯაროდ ადამიანის ლანძღვა-გინება არ შეიძლება!

როდესაც საჯაროდ ლანძღავენ ხოლმე ადამიანებს, კითხვა მიჩნდება, - არ ფიქრობენ, რომ ვისაც ლანძღავენ, შვილები ჰყავთ, და მათ მშობლებს ასე საჯაროდ როგორ ლანძღავენ? არ შეიძლება ასეთი რაღაც. ვინც სხვებს საჯაროდ ლანძღავს, წარმოიდგინოს თავი მის ადგილზე, ვისაც ლანძღავს. ადამიანმა შეიძლება შეცდომა დაუშვას და წარმოიდგინეთ, მის ასეთ ლანძღვა-გინებას მისი შვილი რომ გაიგებს...

პათოლოგიური ტყუილი არის რეალობასთან დაშორება, ცდომილება. ცხოვრება და რეალობა ერთ მხარეს არის, ხოლო მეორე მხარეს - შენ მიერ შექმნილი სუბიექტური "რეალობა". რაც უფრო დიდია ცდომილება, მით უფრო მეტად კარგავ შენს თავს, ცხოვრებას,.. ამ დროს კი არ ცხოვრობ, არამედ - ილუზიაში ხარ. პათოლოგიურობას შინაგანი ფაქტორები განსაზღვრავენ. საბოლოო შედეგად დგება რეალობიდან გაქცევა.

ეს ჩემთვის გახდა საოცარი შთაგონების წყარო

...ბოლოს როდესაც დიდძალი მტრის წინაშე 300 კაცით დატოვებს ღმერთი, კითხულობს - ეს როგორ მოხდაო, - რაზეც უფალი პასუხობს - 10,000 კაცით რომ მოგეგოთ, იფიქრებდით, რომ თქვენ მოიგეთ, და 300 კაცით - ღმერთს გაიხსენებდითო... - ეს ჩემთვის გახდა საოცარი შთაგონების წყარო. უფლისთვის არაფერია შეუძლებელი, იმ დროსაც კი, როდესაც გგონია, რომ ყველაფერი დამთავრდა, როგორც პირად, ისე ერის ცხოვრებაში.