ციტატები, მოკლე გამონათქვამები

როდის მაქვს სატირლად საქმე?

მოვუფრთხილდეთ ამ ჩვენს იშვიათ განძს [სულს]. ამიტომ ვართ აქ ამქვეყნად. რომ წავალთ, სულს წავიღებთ. სხეული ძველდება, რაღაც დაემართება და გამოვა მწყობრიდან. ასე ხდება ყველას მიმართ, მეც იგივე უნდა დამემართოს, და სატირელი რა მაქვს? ვიტირო მაშინ, თუ მე მარტო ამ სხეულს მივაგე ყოველი სიკეთე, ვასვი, ვაჭამე, გავართე და გავალაღე და სული დავივიწყე

რაც მაგრები ვართ, ქართველები ვართ!

ჩვენ "საშუალო" არაფერი არ ვიცით. ძმაკაცობა ვიცით ბოლომდე!
ზიზღი ვიცით ბოლომდე!
შური ვიცით ბოლომდე!
...
მოკლედ, ამიტომ ვართ მაგრები! სასხვათაშორისოდ არაფერი არ ვიცით! თუ კარგი არტისტები ვართ, არტისტებშიც ბოლომდე ვართ. ყველაფერში ბოლომდე ვართ. იმიტომ ვართ მაგრები. სრულიად ვეთანხმები ამ ფრაზას - რაც მაგრები ვართ, ქართველები ვართ - სწორია!

ვის გადავუხადოთ მშობლების ზრუნვა ჩვენზე?

ვის გადავუხადოთ ჩვენი მშობლების ზრუნვა ჩვენზე? დედას როგორ გადავუხდით?
ნათქვამია, - ხელის გულზე ერბოკვერცხი რომ შეუწვა, დედის ამაგს ვერ გადაიხდიო.
მაგრამ, შემიძლია გადავუხადო, - შვილს გავზრდი მე. მან ხომ მე გამზარდა, ახლა მე შვილს გავზრდი, სხვას დავეხმარები შვილის აღზრდაში, მის შვილს ხელში დავიჭერ, შვებას მივცემ, სიტყვას შევაშველებ,..

რას ნიშნავს, ვიყო სოციალური არსება?

ადამიანი არის ბიო, ფსიქო და სოციალური არსება, რაც ნიშნავს იმას, რომ ადამიანმა საკუთარი თავი უნდა გამოხატოს, როგორც სოციალურმა არსებამ. ეს "სოციალური" მავალდებულებს, რომ ვიყო ინდივიდი, პასუხისმგებელი ჩემ ქცევასა და სიტყვაზე და რომ ეს ყველაფერი შესაბამისობაში მოდიოდეს სოციალურთან, რაც თავის თავში ადამიანურ ღირებულებებს გულისხმობს.

მეტად უნდა იქადაგებოდეს საეკლესიო საიდუმლოებების მნიშვნელობა

დღეს, ისე როგორც არასდროს, ალბათ ამბიონიდან, ყველაზე მეტად უნდა ისმოდეს სწავლება - ლიტურგიის, ღვთისმსახურების შინაარსის შესახებ, თუ რა არის ლიტურგია, რა არის ევქარისტია, რა არის ზიარება, რა არის საეკლესიო საიდუმლოება, რაში მჭირდება ეს ყოველივე,.. სამწუხაროდ, საეკლესიო საიდუმლოებები ტრადიციამდე დაგვყავს და გაუშინაარსებლად ვაკეთებთ.

მოდი იყავით ადამიანები

დღეს მომავლის უნარები რატომ არის ასეთი აქტუალური და მნიშვნელოვანი? სხვა ყველაფერს მანქანა აკეთებს, რობოტი აკეთებს ადამიანურ უნარებს ვერ ანაცვლებს ჯერ ვერაფერი, ამიტომ ეს კრეტიულობა, შემოქმედებითობა, ემოციური ინტელექტი, მოსმენა, ემპათია და ასე შემდეგ - არის ის რაც ჯერ ვერ ნაცვლდება.

21-ე საუკუნე გვეუბნება რომ მოდი იყავით ადამიანები.

გაღიზიანებული მშობელი საშიშია, ბავშვი გარბის ასეთი მშობლისგან.
ხმამაღალი საუბარი ნიშნავს იმას, რომ მე მივეცი მაგალითი, ჩემი შვილი რომ თავის შვილთანაც ასე მოიქცეს. რა ქცევაც ვუჩვენე, ის ქცევა გაჰყვა მას და თუ მე ცოტათი მაინც პატივს მცემს, ეს ქცევა განმტკიცდება მასში და იგივეს გამოავლენს.
ამრიგად, გაღიზიანება უნდა მოიცილონ მშობლებმა

არ არსებობს ადამიანი, რომელსაც სხეულთან დაკავშირებული რაიმე სახის პრობლემა არ ჰქონია. ზუსტად იგივე მოცემულობა არის ფსიქიკასთან დაკავშირებით. ისიც ამ ბიოქიმიის ნაწილია. შესაბამისად, წარმოუდგენელია ადამიანი, რომელსაც გარკვეული სირთულეები არ შემთხვეოდა ფსიქიკასთან მიმართებით, სულ ცოტა - აპათია, მელანქოლია, დეპრესიული ფაზები და ა.შ

დიდი ქვეყნების ფსიქოლოგიური მახასიათებელი

დიდი და პატარა ქვეყნების მოცულობით ანუ ტერიტორიით, მათი ხასიათი, ფსიქოლოგიური მახასიათებელი. რაცელი როგორც წერს, იმ ქვეყნის მახასიათებელი, რომელსაც დიდი ტერიტორია აქვს, მისი სივრცული გრძნობა არის, რომ ,რაც შეიძლება გააფართოვოს ტერიტორია. ეს არის მახასიათებელი.

მაგრამ პატარა ქვეყნის სივრცული გრძნობა არის, რომ შეინარჩუნოს რაც აქვს.

ჩვენ სხვა აღმზრდელებიც გვყავს ჩვენი ბავშვებისა, ესენი ანგელოზები არიან, რომლებიც სულ თან დასდევენ და იცავენ მათ.
თუ ჩვენ შვილს ვასწავლეთ - რომ ზეცა ცოცხალია, იქ ანგელოზები გყავს შენ, რომლებიც გივლიან, გიცავენ შენ, აბა ერთი უსმინე მათ, გული გიგრძნობს! - თუ ბავშვს ეს ჩავუდეთ გულში, რომ ეს ასე ხდება, მართლაც, ის ხშირად მოისმენს მათგან რაღაცას

ადამიანი - გაძლების არსება

მერაბ მამარდაშვილს აქვს ერთი სრულიად შესანიშნავი ფრაზა, რომელიც ფრანგული ფილოსოფიიდან მოდის, რომ ადამიანი იბადება გაუსაძლისის გაძლებიდან მეორედ და ჭეშმარიტად, რეალურად ეს წიგნებიც სწორედ ამაზეა, რომ ადამიანი არის გაძლების არსება და მცდელობა იმისა, რომ დაიბადოს ხელახლა, ოღონდ ამჯერად დაიბადოს თავისით და გაცილებით გარანტირებულად.

თუ სიყვარულს ავანთებთ გულებში...

უცხო იყოს ჩვენთვის:
სიძულვილი და ბოროტება,
შური და შურისძიება,
გაღიზიანება და განკითხვა,
ჭორაობა და ლაყბობა.
ეს არ არის ჩვენი საქმე.
ეს ყველაფერი სიყვარულს დაგვინგრევს.
თუ სიყვარული გაგვინელდება, ბედნიერებაც გაგვექცევა.
თუ სიყვარულს ავანთებთ გულებში, ბედნიერება არ მიგვატოვებს.
ანთებული სიყვარული ბედნიერებას ადნობს ჩვენ გულებში!

სადაც კი შეგვიძლია მივბაძოთ უფალს.
როგორია ის? კეთილია - ვიყო კეთილი.
როგორია ის? ყველა უყვარს - მიყვარდეს ყველა.
როგორია ის? ყველას ყველაფერს უთმობს - დავუთმო მეც ყველას ყველაფერი.
პატარა რაღაც მცნებები მოგვცა და შევუსრულოთ ეს მცნებები. ამ ქვეყნად კარგი სახელი დაგვერქმევა და იმ ქვეყნადაც, ვისაც სწამს, და მე მწამს, სხვა ცხოვრება დაგვეწყება

შენი ცხოვრების სცენარის ავტორი, რეჟისორი, გამნათებელი და ოპერატორი უნდა იყო შენ.
როცა შენ სცენარის ავტორობას უთმობ სხვას, თუნდაც მეუღლეს, მთავრობას,.. მაშინ დამოკიდებული ხდები სხვაზე, თუ რა სცენარს დაწერს, რომ მოერგო მის სცენარს.
მაგრამ როცა შენი ცხოვრების სცენარის დამწერი შენ თვითონ ხარ, შენ თავისუფალი ხარ და წერ იმ სცენარს, რაც შენ გინდა

ჰალუცინაცია რომ ჰალუცინაციია, ცხოვრებაში ერთხელ ისიც კი გამოცდილი აქვს ნებისმიერ ჩვენგანს. მაგალითად ჰალუცინაცია სრულიად ჯანსაღ მოვლენად ითვლება ვინმე, რომ გარდაგეცვლება და უცებ რომ თითქოს ხმა ჩაგესმის. როდესაც დედას მცირეწლოვანი ბავშვი ჰყავს, ოთახში დააძინა და ტირილი ჩაესმის. ჰალუცინაციაა ესეც, ბავშვი არ ტირის მაგრამ დედას ჩაესმის.

შვილთან ერთად ზრდა

გუშინ ერთი მშობელი მეუბნებოდა - ახლა გავიგე აღზრდა რა ყოფილაო. მე ჩემი თავი შვილთან ერთად უნდა ვზარდოო - ეს მართალია.
შვილთან ერთად გავიზარდოთ. როცა შვილთან ერთად იზრდები, ის წინ წავა. მაგრამ თუ გგონია, რომ შენ უკვე გაზრდილი ხარ - აი აქ ვდგავარ და ჩემ შვილს ჩემზე წინ არ გავუშვებო - შვილი მართლა ვერ წავა წინ. მოგემსგავსება შენ, უკეთეს შემთხვევაში

ქალებმა ხშირად უთხარით ეს სიტყვა ქმრებს

სიყვარული - ძალიან ხშირად ახსენეთ ეს სიტყვა. ხშირად უთხარით ერთმანეთს, ჩურჩულით, ალერსით - "მიყვარხარ, ჩემო კარგო". ქმარს უთხარით ქალებმა. გაიმეორეთ და გაიმეორეთ. როგორც პირველად უთხარით, რომ მიყვარხარო, აი ასე უნდა გაიმეოროთ-ხოლმე. მით უფრო, გამოცდილებაც შეიძინეთ უკვე. ჩემო ძვირფასო ქალბატონებო, ძალიან აკლიათ თქვენს მეუღლეებს თქვენი ალერსი.

ვინც იტყვის, - მე მასწავლებელი აღარ მჭირდებაო

ვინც იტყვის, - მე მასწავლებელი აღარ მჭირდება, მე თვითონ მაქვს მასწავლებლის დიპლომიო, - ცოდოა ასეთი ადამიანი, იმიტომ, რომ გაიყინა ადგილზე.
მასწავლებელს მივყავართ წინ და იმ ფარდებს გვიხსნის, რომლის იქითაც სხვა სამყაროები ჩნდება. და ამ სამყაროებს დასასრული არა აქვს.
ცოდნას, კანონებს, ბუნების მოვლენებს, ადამიანის აზროვნებას,.. დასასრული არა აქვს

როგორი ღვთისმსახურიც ვარ, ისე ვუყურებ სამყაროს. შეიძლება დღე და ღამე ტაძარში ვიდგე, მაგრამ ეს ნაყოფის მომცემი არ იყოს ჩემთვის, რადგან ჩემი აზროვნება აბსოლუტურად არ იყოს მიდრეკილი იესოსკენ, რომელმაც მე სიკვდილისგან ხსნა მომიტანა. ეს ჩემთვის შეიძლება უბრალოდ იყოს დროის გაყვანის, ან სიამოვნების სივრცე. აზროვნებას, ჩემ მსახურებას არ შეეხება.

მოლოდინები და კმაყოფილება

ჩვენი კმაყოფილება პირდაპირ უკავშირდება ჩვენს მოლოდინებს, ანუ თუ გაქვს ძალიან მაღალი მოლოდინი: ფილმზე, კარიერაზე, ნებისმიერ რამეზე, შენს გულისწორთან დაკავშირებით, მოკლედ ყველამ ვიცით, რომ, ადრე თუ გვიან შეიძლება გულისწყვეტას ველოდეთ, იმიტომ რომ, რაც უფრო მაღალია მოლოდინები, მით უფრო დიდი შეიძლება იყოს სხვაობა რეალობასა და მოლოდინებს შორის.

თუ ბავშვი არ ცელქობს...

თუ ბავშვი არ ცელქობს, უნდა გააცელქო. ბავშვს სჭირდება ცელქი მამა. უყვართ ცელქი და მოულოდნელი მამა. დედაც თუ ასეთი იქნება, მთლად უკეთესი.
თუ ბავშვი არ ცელქობს, დედამ ამით არ იამაყოს. უნდა გააცელქოს, იმიტომ, რომ დიდობაში ცელქები ხდებიან მერე ლიდერები, მეცნიერები, დეპუტატები, მთავრობის წევრები,.. იმიტომ, რომ მათ მიჰყავთ სხვები, ხელმძღვანელობენ ხალხს

დაწყებითების მასწავლებელი აურჩიეთ ბავშვს

მასწავლებლები აურჩიეთ ბავშვს, განსაკუთრებით დაწყებით კლასებში. არ მიუგდოთ ბავშვი ნებისმიერს, ვინც შეგხვდებათ სკოლაში, იმიტომ, რომ ზოგიერთი მასწავლებელი გადაყირავებული ტვინით არის. ზოგიერთი - თქვენ გაჯობებთ ზრუნვასა და სიყვარულში ბავშვის მიმართ. აარჩიეთ ხოლმე მასწავლებლები, რომლებიც განთქმულნი არიან ასეთი ქცევით და მათ მიუყვანეთ ბავშვი

ურთიერთობის ფუფუნება

თუ გვინდა ბავშვებს გამარჯვება ვასწავლოთ, პირველ რიგში კულტურა ვასწავლოთ.
ადამიანები შევაყვაროთ. მათთან ურთიერთობის ფუფუნება დავანახოთ და შევაყვაროთ.
რა ძვირფასი, ადამიანი რომ გყავს და მასთან ურთიერთობა შეგიძლია!
ამ ურთიერთობაში ორივე მხარე რაღაცას იძენს... ეს დიდი კულტურაა, თუ ეს ისწავლა ბავშვმა, მაშინ გამარჯვების ხარისხს ფასი არ დაედება!

მინდა, თუ არ მინდა?

როდესაც ჩვენ ვსაუბრობთ მართლაღმსარებლობაზე, ეკლესიაში ადამიანის ცხოვრების აუცილებლობაზე, ვსაუბრობთ რაღაც ისეთზე, რაც ღმერთმა მოგვცა ჩვენთვის. ახლა ძალიან მარტივია არჩევანი, ან მიიღებ ამას, ან არ მიიღებ. მორჩა და გათავდა!
ძალიან პრაგმატულად რომ მივუდგეთ, რატომ არ უნდა მივიღო ის, რაც მე მჭირდება? დავდივართ ამის გააზრებამდე - მინდა, თუ არ მინდა?